comic relief

OMDAT IK LACHEN EIGENLIJK HET LIEFSTE DOE

Ik las bij Guy een uitermate plezierig stukje. Ik was er echt helemaal voor in de stemming. Die herkenning. Dat gevoel. Ook omdat we het er laatst in familiekring nog uitgebreid over hadden wat bepalend is om een onbekende mediafiguur sympathiek of niet te vinden. Waarom ergert iemand je? Op een manier zoals Guy het gevoel zo prachtig onder woorden brengt. Lees het eens. Heerlijk. Of hebt u nooit met uw schoen naar uw tv willen gooien? Ezelsoren, een lelijke lange tong en draculatanden getekend op een foto in uw ochtendkrant of uw favoriet weekblad?

Mijn lijstje is schier eindeloos. Hugo Camps. Geena Lisa. Karen van K3. Annemie Struyf. Annemie Peeters. Bart Somers. Bert Anciaux. De gebroeders Clouseau. Didier Reynders. Regi. Stan Van Samang. Peter Van de Veire. Peter Van Asbroeck. Peter Vandermeersch. Peter Deuss. Tom Lanoye. Tom Naegels. Erika Van Tielen. Sam De Graeve. Gert van Samson. Samson. Hans Bourlon. Beau Van Erven. Siska Schoeters. Yves Desmet. Yves Leterme. Caroline Gennez. Zuster Monica. Bert Hamelinck. Sofie Van Moll. Kim Cleysters. Luc Van Steenkiste. Mieke Van Hecke. Pol Vandendriessche. Etienne Schouppe. Saartje Vandendriessche. Evi Gruyaert. De b(l)aas van de politie op wiens naam ik niet direct kan komen. Pascal Platel. Helene Van Rooyen. Die voetballer wiens kop ik niet kan zien. Alle voetballers….. Ik let deze week eens extra op wanneer en bij wie het gevoel me overvalt.

Natuurlijk willen we deze mensen geen kwaad doen. Natuurlijk is het perceptie. Natuurlijk gaan we geen haatgroep tegen hen starten. Natuurlijk zijn het – twee niet te  na gesproken – allemaal lieve leuke spontane sympathieke mensen. Zoals u en ik.

Drie groepen. Deze eerste, een groep die je onverschillig laat en mensen die je mag. Is het bij u ook zo’n beetje?

Zo heb ikzelf me bijvoorbeeld nog nooit gestoord aan Ben Crabbé en Linda De Win. Geen idee waarom bijna iedereen wel.

En u? Laat u ook eens goed gaan. Het lucht op.

hoe maakt u het?

PERSOVERZICHT

Zes dagen Londen en dan bij terugkomst zes dagen ziek te bed. Twee weken zonder bloggen. Zo kan je natuurlijk je bezoekerscijfers niet op peil houden.

Laat ik ze eens een ferme boost geven door een media-overzicht van de voorbije week, aangevuld met wat holle slogans, populistische uitspraken en veel domme vragen.

1) In een interview in de Jobat bijlage van De Standaard geeft minister Van Quickenborne een ergerlijk interview. Hij schiet op zowat alles en iedereen. Op de werknemers,  op de werklozen, op de vijftigplussers, op de bruggepensioneerden, op de werkgeversorganisatie’s. Maar tot daar aan toe. Hij wil dat iedereen wat meer gaat ondernemen en zelfstandig worden, zoals zijn broers. Gemakkelijk gezegd wanneer je zelf in een ministerzetel zit. Maar dat is natuurlijk de man spelen en niet de bal. Het meest stoorde me zijn uitspraak die als grote kop boven het artikel staat: “Als je failliet gaat, begin je toch opnieuw?”. Ik heb het artikel drie keer gelezen om nu precies te begrijpen wat hij bedoelt en ik weet het nog niet. Zegt hij: rommel maar wat aan, als het niet lukt laat je  de boel de boel n vraag je een nieuw BTW-nummer aan? Een goed ondernemingsplan, vergeet het, voorbereiden en veel nadenken moet niet, neem morgen een cafeetje over en je ziet wel. Bedoelt hij dat je moet handelen zoals bepaalde zelfstandigen in Brussel van wie je de openstaande facturen moet doorstorten aan de BTW, je kent dat wel, maar die twee weken later doodgemoedereerd weer facturen onder een andere naam en BTW-nummer (neen, had ik baas geweest, ik had er niet meer mee gewerkt als u dat zou willen opwerpen…). Bedoelt Van Quickenborne dit: probeer maar, maak maar schulden, begin nog eens opnieuw, maak weer schulden, de andere belastingbetalers en de staat zullen er wel voor opdraaien….  Het is me niet echt duidelijk.

Binnenkort kan je ook een BVBA opstarten voor één euro. Dat zou het ondernemen moeten aanmoedigen. Zeker en vast is het opstarten van een BVBA niet goedkoop, maar gaat dit de onoverzichtelijke wildgroei van BVBA’s niet bevorderen? Maakt de instapsom ook niet dat would-be ondernemers goed bezinnen eer ze beginnen? Het is te lang een ingewikkeld administratief kluwen geweest, de kruispuntbank is zeker een stap in de goede richting, maar we zijn er nog lang niet. Helaas raakt Van Quickenborne met zijn te Amerikaans geïnspireerde wilde ideeën de pedalen kwijt.

2) In dezelfde De Standaard -  Opinie&Analyse schrijft Bart Brinckman in Optimisme rond BHV: “Van de werkzaamheden of vorderingen van de opdrachthouder lekt niets uit. Vorige week pakte La Libre Belgique uit met enkele ‘denksporen’, het regende ontkenningen. Eerlijkheidshalve moeten de meeste spelers in de Wetstraat ook toegeven dat ze eigenlijk niet weten wat de christendemocraat van plan is, laat staan aan welke oplossingen hij werkt. De discretie heerst volop. Op zich is dat trouwens een goed teken (in Knack spreekt CD&V voorzitter Marianne Thyssen van ‘een half mirakel.”

Wat las ik afgelopen week echter op http://politici.aanhetwoord.be in een bijdrage van Peter Logghe (VL.B): “Op de jongste gemeenteraad van Merchtem lekte het “strijdplan” uit van Jean-Luc Dehaene inzake BHV. Het Vlaams Belang verspreidde hierover onmiddellijk een persmededeling, waaruit ik uitvoerig citeer, want de toegevingen gaan zéér ver en zijn onaanvaardbaar. De splitsing van de kieskring zou met een kunstgreep over de verkiezingen heen getild worden. Tegelijk zou ook een grondwetswijziging mogelijk gemaakt worden via de inherzieningstelling van een reeks grondwetsartikelen. Officieel met de bedoeling een aantal bevoegdheden over te hevelen naar de deelstaten. In werkelijkheid zou men van deze grondwetswijziging gebruik maken om tegelijk ook de grenzen van Brussel te wijzigen! De 4 faciliteitengemeenten Kraainem, Wezembeek-Oppem, Linkebeek en Drogenbos zouden bij Brussel gevoegd worden. In de gemeenten Wemmel en Sint-Genesius-Rode zouden de faciliteiten dan weer worden afgeschaft en er zou een fusie komen met respectievelijk Merchtem en Beersel.”

Ik lees toch goed: “lekte”, “persmededeling”. Vlaams Belangers zijn natuurlijk onruststokers en olie-op-het-vuur-gieters en populisten en we moeten die sites niet lezen en niet bezoeken en ze geen aandacht geven en persberichten sturen ze aan de lopende band en ze hebben het ook maar van horen zeggen. Maar zou het toch eens niet de moeite zijn om dit wat nader te onderzoeken?Neen, er zijn geen lekken. Alles klar herr kommissar.

3) Mireille Salmon, één van de drie rechters van het Fortis-arrest dat ‘de verkeerde kant opging’ verklaart in een interview: ‘Ik ben 53 jaar oud  maar dit is de meest perverse zaak die ik ooit heb meegemaakt. Wij strijden tegen mensen voor wie alle middelen goed zijn  en die de waarheid manipuleren. Ik heb dit nog nooit gezien en meegemaakt. Ik mag dit niet laten gebeuren.’

Het beangstigt me. Ik weet niet wat of wie of ik kan of mag geloven, wie de waarheid spreekt, maar het is me al dikwijls opgevallen dat alle klokkenluiders, strijdbare mensen die proberen iets aan te klagen ofwel  aan de kant gezet worden, het zwijgen opgelegd worden, naar de achtergrond verdwijnen, zelf beschuldigd en zwartgemaakt worden. Voorbeelden genoeg. Maar we herinneren ze ons niet meer net omdat ze van het toneel verdwenen zijn… En natuurlijk vertelt ze allemaal onzin. Iedereen zijn eigen waarheid.

4) Alexander De Croo zegt opmerkelijke dingen in een interview, alweer in De Standaard. “Het politieke spel in België is niet altijd zeer verheven, we leven in een complex land. Het heeft ook veel te maken met de manier waarop de jongeren in de politiek terechtkomen. Als de partij je hoog op de lijst zet, ben je verkozen. Anders niet. Ik spreek tegen mijn eigen winkel , maar de macht van de partijen is buitensporig. Ik heb als partijvoorzitter veel meer macht dan ik eigenlijk zou willen. Ons kiessysteem moet aangepast worden. Het systeem van de opvolgers is onzinnig. Een derde van de Vlaamse parlementsleden is opvolger. Vaak zijn dat mensen met talent, maar het zijn niet de mensen voor wie gekozen is. Ook het gewicht van de kopstem zou moeten verdwijnen. en wie verkozen is moet zetelen. De bevolking is haar greep op de democratie kwijt. Partijen beslissen heel vaak over wie aan politiek mag doen en wie niet…..”

Bravo. Ik krijg zowaar sympathie voor een liberaal. Alexander De Croo geeft hier dus ronduit toe dat we in een particratie leven. Bravo. Ik kijk er naar uit of hij de verandering van het kiessysteem gaat aanmoedigen, op gang brengen. Of zal hij eerder zelf opzij gezet worden?

5) En alweer in De Standaard, een reportage over de nachtrechtbanken in New York. Bepaalde politici hebben het ook voorgesteld als oplossing voor het Brussel probleem dat er geen is. Er zal wel weer iemand opwerpen dat de reportage gekleurd is maar het lijkt me in elk geval géén goede oplossing. Eigenlijk wou ik geen mening meer kwijt in dit hele debat maar de politici in de Zevende dag en het immens veel interessantere Mise au point op RTBf hebben me van mening doen veranderen. Ik wil nog kwijt dat het debat zich wééral vernauwt tot één exclusief probleem, de focus ligt op de jongeren en de verloren generatie. Terwijl er zoveel andere katten te geselen zijn. Illegale bedrijvigheid, zwartwerk, BTW-carrousels, verkeersproblematiek, verval, verkrotting en vervuiling.

Nog een paar promobeeldjes in het journaal – uw politie patrouilleert! – en nog een paar vergaderingen en meetings, maar dan, dan is het krokusvakantie, moeten we gaan skieën en als we terugkomen zijn we dat eigenlijk allemaal vergeten…. We, zijnde de politici, de burgemeesters, justitie, politietop, terug naar de orde van de dag.

6) Niet in De Standaard maar op Canvas, de Panorama-uitzending over het departement Financiën, tien jaar o.l.v. Minister Didier Reynders. De arrogantie en minachting van Reynders tegenover de Vlamingen. Dat dit kàn en getolereerd wordt. Van iemand die ten dienste staat van het volk. We kijken er naar, we herkennen, we zuchten. Maar dan stopt het. Overroepen, overdreven, gekleurd, wordt er getwitterd. Alweer heb ik de indruk dat iedereen meer bezig is met zijn eigen belangen - ik wil onbeperkt downloaden!! - dan met wat er echt fundamenteel verkeerd loopt in dit land. Ik ben een negatieveling, het is allemaal overdreven, ik moet zelf maar zelfstandig worden…  Helaas spreek ik uit ervaring en heb ik gezien hoe dikwijls het bedrijf waar ik werkte controle kreeg (nooit), welke constructies men allemaal bedacht en welke facturen men allemaal inbracht.

En ik ben natuurlijk zeer populistisch bezig als ik  aanhaal dat een kennis die zelfstandig is in bijberoep wél controle krijgt, louter omdat hij uit nonchalance (een creatieveling, u kent dat…), vergeet een factuur van vijftig euro in te brengen is die de klant wel ingeboekt had en als ik vind dat ze deze kleine zelfstandigen met hun kleine overzichtelijke boekhouding wel aankunnen en ze toch een paar controleresultaten moeten voorleggen. Voor de statistieken. Ik kom uit een zelfstandigen nest. Dat heb ik ook al tot in den treure aangehaald. Ik weet hoe het er aan toe gaat. Maar daar zit het hem net.

Alles wordt opgedeeld in vakjes. Werklozen, arbeiders en bedienden, zelfstandigen, KMO’s, multinationals. En de pot verwijt de ketel. Scheldpartijen heen en weer. De ene zegt van de andere dààr zitten de bedriegers, de profiteurs en de zakkenvullers! Terwijl ik gewoon van mening ben dat het terug te brengen is tot twee groepen mensen. Zij die het goed voorhebben, sociaal voelend en eerlijk en rechtvaardig zijn, en degenen die het niet goed voorhebben, egoïstisch, geld- en machtsbelust zijn. Ja, ik ben daar redelijk zwart-wit in. (Al heb ik mijn twijfels of de eerste groep standhoudt in een multinational…). En alles wordt over één kam gescheerd, iedereen die zich ondernemer noemt zit op zijn paard wanneer de vakbonden de “ondernemers” aanvallen, maar wat mij betreft is er een groot verschil tussen KMO’s en multinationals. Met hun CEO’s die niks te verliezen hebben en niet eens eigen kapitaal investeren. Of neen, ik ga hier te kort door de bocht. In de Belgische top 100 staan genoeg voorbeelden van bedrijven die begonnen zijn als kleine onderneming en waarvan de stichter nog steeds aan de top staat of op zijn minst in het bestuur zit. En van  de Colruyt besttuurders en Roland Duchâtelet bijvoorbeeld geloof ik wel dat het ondernemers zijn met een zeer correcte instelling. Maar u snapt misschien wel waar ik naartoe wil.

En begrijp me niet verkeerd. Ik heb niks tegen geld verdienen. Ik heb niks tegen loon naar werken. En zij die risico’s nemen en voor werkgelegenheid zorgen mogen daarvoor best vergoed worden. Ik ben zelf ook niet vies van geld. Ik geniet van luxe, comfort en mooie dingen, ging graag op tijd en stond naar een sterrenrestaurant, kocht me zonder veel scrupules kledingstukken voor bedragen die nu staan voor een halve maand uitkering en wil wel elk weekend op city-trip, om maar iets te zeggen. En hoe meer ik heb, hoe meer ik uitgeef. Of zou. En ik vind onze belastingsdruk ook veel te hoog. Maar kan het allemaal wat ethischer, wat fatsoenlijker, wat minder egoïstisch, wat eerlijker, wat sociaalvoelender en minder hebberig?

7) In het journaal zegt iemand van de politie of het parket dat er geen plaats is voor de minderjarige delinquenten die dit weekend opgepakt zijn. Minister Huyttebroeck beweert van wel. Iemand liegt dan toch? En Huyttebroeck heeft het Zenne-verhaal tegen. Maar toch schept er niemand klaarheid.

Eigenlijk ben ik heel kwaad. Ontmoedigd. Geërgerd. Waarom doe ik aan die zelfkastijding, wordt me wel eens gevraagd. Waarom volg ik de politiek, lees ik kranten, kijk ik TV. Ik weet het niet. Ik heb dat nodig zeker. Zou mijn leven niet veel aangenamer zijn als ik alles zijn beloop liet gaan?  Hoe dikswijls heb ik dit al verzucht? Ik trek me terug in mijn huisje op het platteland, tussen mijn beesten, mijn films, muziek en boeken, ik geniet en ik zet mijn oogkleppen op. Ik heb Brussel niet nodig, wat kan het mij schelen dat het daar verloedert. Ik ga wel naar Londen of Parijs zo lang het nog kan. Ik laat de politici maar onder elkaar bekvechten, liegen, bedriegen. Dat de werkgevers hun plan trekken zonder mij. Ze kunnen de pot op.

Ik heb werk nodig, maar ik heb helemaal geen zin om mee te draaien in dat overgekapitaliseerd economisch systeem van godverdomse onbeschofte werkgevers die niet eens antwoorden op een sollicitatiebrief. Onverschillige politici die dubbele mandaten hebben en nog niet eens de moeite nemen om hun mail te laten beantwoorden door een medewerker. Machtsbeluste egotrippers die alleen maar aan het verrijken van zichzelf denken maar het terwijl altijd laten uitschijnen dat het ‘voor de mensen’ is. Ja, ik speelde deze plaat al eerder. Echt, ik geloof het niet. Kijk naar de plenaire vergaderingen van zowel het Vlaams als het Federaal parlement. Holle woorden. Toekomstgericht. Vergaderen. Meeten. Plannen. We zullen. Naar de toekomst toe. Belangrijk. Lullen. Zeveren. Gekibbel. Geruzie. Daadkracht? Beslissingen? Resultaten? Ik zie het als gewone burger niet.

Hadden we al niet in 2006 voorspeld dat het nooit goed zou aflopen met de verkoop van de overheidsgebouwen? Waarom maken ze zich nu druk over iets wat ze al wisten toen ze het indertijd deden? Al blijft Johan Vande Lanotte beweren dat het beter is. Kent u één koper/verhuurder die een wilde weldoener is? Dat noemen ze toch gewoon een zot? Die zijn zomaar bij bosjes te vinden in de top van de financiële wereld?  Wat ik wel eens zou willen weten is wie er allemaal in die investeringsmaatschappijen zit en waar het Belgisch huurgeld naartoe vloeit? Zou dat naar Belgische bedrijven zijn, ik betwijfel het. Dat is gewoon geld dat uit België verdwijnt. Uit onze eigen staatskas.

Vraag me geen oplossing, ik weet het niet. Ik ben daar niet slim genoeg voor. ‘t is te naïef om te geloven dat het met echt goede wil en het hart op de juiste plaats kan veranderen. Met een doorgedreven mentaliteitsverandering misschien, maar is het tij nog te keren. Is het ooit gekeerd eigenlijk? Was het vroeger beter? Neen, waarschijnlijk niet. Zeker niet. ‘t Is van alle tijden, lees de geschiedenisboeken maar. Maar dat belet me niet om me er over op te winden. Iemand moet het toch doen. Ik stel vast. Ik zie wat ik als burger kan zien. Ik probeer me zoveel mogelijk te informeren, maar je kan niet alles tot in de details uitzoeken. Ik haal mijn informatie uit de krant en ik probeer daar wat achtergrond bij te googelen en een paar verschillende bronnen te consulteren. Maar dat maakt dat ik het bos nog veel minder door de bomen zie. En waarom.

Ik heb nog steeds geen werk. Ik heb ook nog steeds geen vooruitzichten. Ondanks alle ontmoedigende berichten, probeer ik daar elke dag werk van te maken. (Neen, ik lieg, al twee weken niet…) Maar elke dag met wat meer tegenzin. Ik heb geen goesting meer om mee te draaien. Te duur. Te oud. Te veel ervaring. Te weinig kneedbaar. Te eigengereid. Te zelfstandig.  Te kritisch. Te wijsneuzerig. Te zagerig en te klagerig.

(En dan heb ik het nog niet eens gehad over het artikel over de haven van Antwerpen en over dat mijn hoop dat Brussel eindelijk eens één verstandige beslissing zal nemen en het voortbestaan van het ‘Wiels’ zal garanderen!)

Six Days in London

IN ENIGE FOTO’S

Bozar art book fair

STOCKVERKOOP CATALOGI OP 23 EN 24 JANUARI 2010

Het Paleis voor Schone kunsten houdt in zijn Hortahall een gigantische boekenverkoop. Meer dan 20.000 onverkochte catalogi, die dateren van 1928 tot nu gaan de deur uit voor een prikje.  Sinds 1928 organiseerde Bozar meer dan tweeduizend tentoonstellingen waar telkens een catalogus bij hoorde, vaak in verschillende taaledities. Het aanbod bestaat uit kunstboeken over werk van internationale kunstenaars maar ook Belgische o.m. Jan Vercruysse en René Margritte. Verder ook nog publicaties van de Prijs Jonge Belgische Schilderkunst en thematische werken zoals Van Ensor tot Bosch, Fiamminghi a Roma en Het verboden rijk.(Bron: BDW)

‘t Is dat ik volgend weekend het land uit ben, anders had ik het u niet gezegd.

dvd-tip 01/10 – Vodka Lemon

TOMBE LA NEIGE

Ik moet het kwijt, dringend.  Wat zag ik een prachtig poëtisch melancholisch filmpje gisteren op Ned2. Vodka Lemon van Hiner Saleem.

Wat een fraaie fotografie. Wat een absurde tragi-komische toestanden. Wat een tot in je ziel snijdende weemoedige beelden.  En sneeuw. Sneeuw en nog eens sneeuw. Om nog wat te blijven hangen in de sfeer van ons eigen wondermooi wit winterpanorama dat vandaag veranderd is in een grauw sompig triestig smoezelig kleurloos vies landschap. Zucht.

Nog opgenomen en blijkbaar ook zeer de moeite waard: Le scaphandre et le papillon, een film over een man die verlamd is over heel zijn lichaam. Een trouw bezoeker  van  dit blog wees me op deze film toen enige tijd geleden de man die 23 jaar in coma was een hot nieuwsitem was. Omdat ik er sensatie en opportunisme in zag. En zij me er op wees dat zo’n verhaal al eens verfilmd was. Niettemin wens je het je ergste vijand niet toe.

En tegelijk nog een TV-tip: vanavond op datzelfde Ned2 om 00u15, het terecht zeer bejubelde Bin-Jip! Bin-Jip! Bin-Jip! Van Kim Ki-Duk. Die van het eveneens geweldige Bom yereum gaeul gyeoul geurigo bom. En op Canvas  ‘The Mother’. (Moet dringend eens een widget waar ik filmtips kan laten lopen…)

twijfels, altijd maar twijfels

EEN BLOGSTORY

Ik ben al een paar dagen in dubio. Nu ben ik dat wel elke dag minstens honderd keer over de meest diverse dingen, maar iets blijft me bijzonder bezighouden en ik kan niet beslissen.

Ik leg het even uit. Dit blog. Ik wil niet in herhaling vallen, ik zal me dus proberen te beperken tot de dingen die ik hopelijk nog niet gezegd heb. Ik hoorde afgelopen week een boeiend interview op Mezzo over het theaterstuk Falsh! De maakster Hanneke Pauwe vertelde dat ze meende dat er in ieder van ons wel  misschien wel iets waanzinnigs zit, iets dubbel, iets vreemds. Alweer hoorde ik iemand op een boeiende manier verwoorden hoe ik er over denk.

Zo heb ik het wat moeilijk met mijn geheime identiteit, mijn dubbel blogleven. Ik heb bewust gekozen voor een schuilnaam en het heeft voordelen maar ook vervelende nadelen. Bijzonder weinig vrienden en kennissen weten van het bestaan van dit blog. Drie, vier zijn trouwe lezers en fervente aanhangers. Aan sommige heb ik het ooit wel eens gezegd maar die bleken eigenlijk niet geïnteresseerd en we zijn er nooit meer op teruggekomen – ik ga ook niet aandringen of er telkens weer mee koketteren -  bij anderen is het nooit ter sprake gekomen omdat ze het fenomeen zelfs niet kennen en bij nog anderen heb ik het eigenlijk (on)bewust verzwegen omdat, wanneer het  indertijd in gesprekken over blogs ging, ze dit bestempelden als iets voor eenzame triestige planten zonder een echt leven, ik in het begin daar eigenlijk zelf nog min of meer zo over dacht en daar dus niet tegen inging. Toen mijn visie daarop veranderd was, en ik zelf een echt blog-addict mét een leven geworden was, heb ik nooit meer durven bekennen dat ook ik een blog had. Beetje gegeneerd, beetje schaamte. En dan zijn er nog degenen met wie ik het er  nooit over gehad heb omdat ik het niet goed genoeg vond, een beetje onnozelheid, spielerei. Bref, zoiets ongeveer.

Met een paar klikken kan je mijn identiteit achterhalen, moeilijk is dat niet en ik weet dat heel goed. Maar toch voelt het veilig dat niet iedereen bij de eerste oogopslag ziet om wie het op deze blog gaat. Vooral nu er quasi dagelijks een aantal sollicitatiebrieven de deur uit gaan, is het maar goed dat ik niet op mijn naam te googelen ben. Je zal maar eventueel toekomstige werkgever zijn en over al mijn ergernissen, verzuchtingen en mateloze opwinding lezen. Wat een lastig, druk, ergerlijk mens zeg. Terwijl ik eigenlijk heel beminnelijk, vriendelijk, behulpzaam, bescheiden en discreet ben. ‘k Sta op mijn strepen, dat wel. En ik zeg mijn gedacht. Dat ook. En ik laat niet met me sollen. Dat ook niet. Een beetje Hollands noemen sommigen het. Maar voor de rest, echt je zou het niet geloven. Een watje.

Maar ik wijk af. Het gaat er om dat het eigenlijk een last is. Dat dubbelleven. Die dubbele identiteit. Dat hier en daar toch bewust  het bestaan van mijn blog verzwijgen. Als ik een mail krijg van een moderator op een forum dat ik vanuit mijn echt mailadres gestuurd heb, dan zou ik die mens eigenlijk willen antwoorden, hé, ik ben Aïda, ik reageer ook regelmatig op je blog! Maar dat doe ik niet. Ik hou het bewust gescheiden. Op blogs reageer ik altijd met mijn blognaam, de zeldzame keren dat ik eens op een forum een reactie plaats doe ik dat onder mijn eigen naam. En ik begin me daar steeds minder goed bij te voelen. Het lijkt wel een beetje de mensen foppen.  Mensen spreken je gemeend aan met Aïda, het voelt altijd een beetje als een actrice met een schuilnaam en een dubbelleven. Gelukkig dénk ik in beide gevallen nog steeds hetzelfde. Het zou anders wel heel vreemd worden. (Komen daar geen rare dingen van?) Anderzijds, ik denk niet dat ik nog op dezelfde manier zou bloggen wanneer er bovenaan dit blog mijn volledige familienaam zou staan. Ik zou veel terughoudender zijn denk ik. Nochtans zijn er heel veel bloggers die geen enkel probleem hebben met het vrijgeven van hun identiteit. En nog veel meer. Dàt zou ik dan weer niet kunnen en willen.

Edoch, nu er ondertussen alweer te veel mensen zijn die weten wie er achter deze blognaam zit, en ik op twitter ei zo na een man ging volgen bij wie ik gesolliciteerd heb, maar van wie ik ineens zag dat er hij wel heel veel volgers had die mij ook volgden, was er ineens paniek. Ik probeer me nogal te houden aan mijn eigen twitternormen (twitter geen dingen waar niemand iets aan heeft, maar nieuwtjes of dingen uit de actualiteit die je opmerkt en waarvan je tegen je collega – indien je nog zou werken – zou zeggen, hé, heb je dat gelezen en daar moet je echt naar kijken of luisteren.) Maar sinds ik in september echt effectief zelf aan het twitteren sloeg en niet enkel meer op het twittergebeuren toekeek, merk ik toch dat ik steeds regelmatiger, bij gebrek aan een werkvloer en een koffiemachine zo bij het begin van de dag, een opmerking geef die eigenlijk bedoeld is voor de koffiehoek. En dan zal die mogelijke werkgever daar maar achter de hoek staan. En in plaats van twitter dan te gebruiken waarvoor het eigenlijk dient en ik de man zou aanspreken, trek ik me liever terug. Toch maar een echte sollicitatiebrief en hij hoeft heus niet te weten wie Aïda is, die op alles wel een opmerking heeft.

Het is dubbel. Een mens wil het liefst aan iedereen zijn mening kwijt en streeft naar zoveel mogelijk lezers en bezoekers. Wanneer dat er teveel worden voel ik het als een bedreiging en wil ik in mijn schulp kruipen. Ik moet niet (blog)bekend worden. Eigenlijk wil ik niet in de belangstelling staan. Ik voel me  gevleid en vind het  prettig maar tegelijk wat ongemakkelijk wanneer iemand op een andere blog naar mijn blog verwijst. Het remt me. Want dan heb ik iets gedaan wat in de smaak valt en dan moet ik de volgende keer gelijk aan of beter presteren. ‘t Drukt. Want als dat de volgende keer niet zo is…. Men moet me niet vragen om op de radio mijn mening te verkondigen., zoals men onlangs nog eens deed. Die tijd is lang voorbij, het zegt me niets meer. En ik wil mijn verhalen wel graag kwijt aan Jan en alleman, maar het moeten nu ook weer niet teveel Jannemannen worden. Moeilijk te begrijpen of te geloven zeker? Niet bloggen dan, zal u allemaal tegelijk roepen?

Maar ik zit dus in dubio. Om al deze redenen. Begin ik nog eens een nieuw anoniem blog zonder enige verwijzing en sluit ik dit af? Zodat toevallige googelaars écht niet kunnen uitzoeken wie ik ben? Maar mijn klein select lezersgroepje dan dat ik  gestaag verworven heb, die enige tientallen die hier regelmatig komen lezen? Ik wil niet van jullie weglopen. En alweer een nieuwe identiteit? Mijn persoonlijkheid nog meer splijten? Al zal mijn stijl wel snel herkenbaar zijn. Begin ik een blog onder mijn eigen naam en mail ik dit naar heel mijn adresboek? Of doe ik gewoon verder op dit blog? Maar hoe moet het dan met die mensen die ineens misnoegd, ontgoocheld of kwaad zeggen: ‘Jij hebt een blog en ik wist dit niet! Schoon!’. Soms lig ik er wakker van.  Het gewicht van een geheim dat dan op mij drukt. (Niet erg eigenlijk: u moest eens weten waarvan ik allemaal wakker lig..) Voor één keer is stoppen eigenlijk niet aan de orde. Ik heb er weer te veel zin in. Maar ik wil wel geruster door het leven.

Het is een verzuchting die regelmatig terugkomt op diverse blogs. Blijkbaar worstelen meer mensen met dezelfde vragen. En de bloggers die al een paar keer van blog veranderden zijn ook niet meer op één hand te tellen. (En wat vind ik “bloggen’ toch een lelijk log lomp woord, en dan heb ik dat nog in mijn blognaam gebruikt”… spreek dat maar eens uit: BLOG der zuchten. Luidop. Zwaar en boers. Zucht.)

Zullen we er nog maar eens een nachtje (niet) over slapen?

drie op een rij

MOOIE DINGEN VOOR DE MENSEN

Aankopen al te lang uitgesteld en nu wordt het moeilijk kiezen aangezien ik mezelf op een regime van 1 CD per maand heb gezet en ook de nieuwste van Eels volgende week uitkomt en net toen ik me afvroeg hoe het nog met Tom MCrae zou zijn, lees ik dat hij volgende maand eindelijk nog eens een CD uitbrengt. Gelukkig zal die van Cat Power nog niet voor morgen zijn. En heb ik al lang tot heel lang àlle CD’s van Elbow, M.Ward, Bill Callahan en Bonnie Prince Billy. En dat de rest zich ook maar wat gedeisd houdt tot ik weer kan volgen.

(En neen, probeer me niet te overhalen, ik wil een cd, met een mooi kaftje en een boekje, en ja, ik laad die ook in I-tunes en leg nadien nog amper de cd op, maar als mijn computer morgen crasht en ik geen back-up heb van eventueel op I-tunes aangekochte nummers en cd’s dan ben ik alles kwijt en  ja, ik weet dat het dan mijn eigen schuld zal zijn en dat ik maar een back-up had moeten maken en ik besef dat ik dan ook al mijn foto’s en teksten zal kwijt zijn en zie wat Bent Van Looy voorheeft en stel dat daar nu net bij mij ook eens mijn eigen meesterwerk, uitvinding van de eeuw of het concept van het businessplan over het gat in de markt dat ik gevonden had opgestaan, ja dan ben ik dat kwijt en ik weet dat ik dat dan enkel aan mezelf te danken en dat ik dan zal denken had ik maar een back-up gemaakt, maar dan heb ik toch mijn CD’s nog om me te troosten….  Mm, zal ik misschien toch eens een back-up maken?)

twogje #07

Het zet toch aan het denken wanneer een vooraanstaand Open VLD-lid niet eens zelf het correcte mailadres van een partijgenoot heeft…

Delivery to the following recipients was aborted after 0 second(s):

* jjdegucht@skynet.be

Reporting-MTA: dns; georges.telenet-ops.be [195.130.137.68]
Received-From-MTA: dns; [192.168.1.101] [78.21.69.247]
Arrival-Date: Thu, 14 Jan 2010 17:09:05 +0100

Final-recipient: rfc822; jjdegucht@skynet.be
Action: failed
Status: 5.1.1
Diagnostic-Code: smtp; 550 #5.1.0 Address rejected jjdegucht@skynet.be
Last-attempt-Date: Thu, 14 Jan 2010 17:09:05 +0100

Politici en het www. ‘t verloopt stroef.

de wakkere burger

REACTIE VAN EEN VADER

(Ik) Ik heb vandaag nog eens een mail gestuurd naar een parlementarier, ik had nog een vraagsken i.v.m. het Europees Parlement.

(Vader) Wat dat ik weet is dat ze daar in Brussel in ‘t parlement een zucht van verlichting zullen slaken wanneer jij werk gevonden hebt en geen tijd meer teveel hebt om mails te sturen….

(ge kunt toch niet alle dagen ‘tetrus’ spelen…)

hoorzitting

WAT DENKT U OVER JEF VERMASSEN?

Catherine Ashton werd vandaag in het Europees Parlement onderworpen aan een verhoor. Drie uur lang  een spervuur van vragen over de meest diverse onderwerpen. Of als geïnterviewde echt uitgebreid kan ingaan op een vraag, en of de gestelde vragen (streng binnen de tijd!) veel verder gaan dan algemeenheden valt te betwijfelen, maar ik meen toch dat het een goede test is om een beeld te krijgen over de bekwaamheid van een persoon. Een soort examen, een verlaat sollicitatiegesprek

Zou het geen goed idee zijn om zo’n hoorzitting te houden met elke Vlaamse, Waalse, Brusselse en Federale Minister? En dat rechtstreeks uit te zenden? Of zouden ze allemaal toch niet verder komen dan promopraatjes, partijstandpunten en dooddoeners. Maar dan nog, het is toch een manier om een indruk te krijgen van iemand. denk  ik. Blijkbaar zou J.J.De Gucht hiervoor een voorstel van wet en decreet ingediend hebben. weet Sven Gatz me op twitter  (ja!) te zeggen in antwoord op mijn voorstel, maar ik vind er zo direct niets van terug om naar te linken.

Aan de andere kant, 54 ministers ondervragen, drie uur per stuk, reken uit lang dat dan wel zal duren. Meer nog, wie gaat dat allemaal doen? Parlementsleden? Maar dan kan men evengoed stellen dat die eerst zo’n examen moeten afleggen, het is ook niet bewezen dat het allemaal grote lichten zijn. Of gaan ze  elkaar dan ondervragen? Alhoewel, er zijn nog genoeg echt oude wijze krokodillen. Kunnen die ook nog eens uit hun kot komen.

excuseer me

VAN HET BOEK EN DE KAFT…

Had ik gisteren geweten hoe ik hier het filmpje van Daerden had moeten plaatsen, u had hier een fulminerend stukje kunnen lezen over zijn gedrag in de  Belgische Senaat. Niet enkel zijn gedrag, maar de houding van de senaat en de voorzitter bij uitbreiding. Kwaad dat ik was. Dat ze het blijkbaar een goed showtje vonden, een vrolijk verstrooiend optreden tussen de saaie vragen en antwoorden. Schandalig en allerminst om te lachen vond ik het. Niemand van de weinig aanwezigen reageerde, ik zat er verbluft en geshokeerd naar te kijken. Ik was verontwaardigd over de titel bij het filmpje, ‘Daerden steelt de show’ en verbolgen over een lachende Kathleen Cools die besloot met “onvervalste Daerdenstijl’. Allemaal om te lachen, o wat een leute en een lol! Later op de avond was er vreemd genoeg ineens een merkelijk andere teneur, en staken de eerste protesten de kop op. Na reacties van verontwaardige burgers?. NV.a eist ontslag en de groene Freya Piryns verklaarde vandaag in het één uur journaal dat het een ergerlijke vertoning was. Vreemd. Want ze zaten er eergisteren toch ook bij en  ze keken ernaar en  ze zagen dat het goed was.

Maar. Vandaag voel ik me een beetje schuldig om mijn oordeel en mijn verontwaardiging van gisteren. Daerden verklaart helemaal niet dronken geweest te zijn. Wie ben ik om die mens niet op zijn woord te geloven? Ik bezondig me aan iets wat ik hier altijd aanklaag. Ik oordeel op wat ik zie. (Oordelen op zijn woorden kan ik niet want ik verstond ze niet.) Een in mijn ogen dronken man. Waaruit besluit ik dat? Uiteindelijk heb ik geen harde bewijzen. En niemand nam een ademtest af vermoed ik, dus het zal nooit kunnen aangetoond worden. Ik las eerder ook al eens over tragische misstappen van de ordehandhavers. Ze pakten een automobilist op omdat hij schijnbaar dronken was, sloten hem op omdat hij bleef tegenstribbelen en bij nader onderzoek bleek deze mens aan een vreselijke ziekte te lijden. Een erfelijke ziekte die hem zijn leven lang achtervolgde en waardoor hij overal en altijd aanzien werd als iemand die teveel op had. En zie, ineens krijg ik medelijden met Daerden. Misschien lijdt die mens ook aan die ziekte. En misschien wéten alle senatoren dat, is iedereen daar intern van op de hoogte gesteld en waren de weinige aanwezigen zo hoffelijk om dat te negeren.

De vraag blijft natuurlijk waarom ze dan zo smakelijk zaten te lachen. Want een gehandicapte man vierkant uitlachen, dat is toch ook niet netjes?

vergeef hen niet

WANT ZE WETEN WAT ZE DOEN

Vandaag zijn de opiniepagina’s op de diverse kranten(websites) hoofdzakelijk gevuld met het rechtvaardigen en goedpraten van de verslaggeving over de moordzaak van vorige week. De weinige kritische stemmen worden direct in dezelfde krant tegengesproken door het brengen van meer nieuws, nog meer nieuws en nog meer  onnodige inbreuk in privacy’s. Ex-vrouw en kinderen, weet u wel. Ik blijf erbij dat de media alweer veel en veel te ver gingen, geen enkel argument uit al die opiniestukken, waar de rechtvaardiging meestal enkel gaat over het vrijgeven van naam en een foto, alsof ze enkel dat deden, kan me overtuigen.  Het ging veel verder dan dat. Ik heb geen behoefte aan negen pagina’s achtergrond. Droge, afstandelijke verslaggeving is meer dan genoeg in zaken als deze.

Dus neen. Jullie gaan echt te ver. Niet te rechtvaardigen.

De Standaard: Oud Zeer

De Morgen: De misdaad en de pers: gedonder van op de preekstoel

De Morgen: De misdaad en de pers, nauwelijks verhulde heksenjacht.

simpele verzuchtingen 01/10

GAAT HET NOG EEN BEETJE?

Ondanks het zeer terecht fel en hevig pleidooi van Walter Van Steenbrugge gisteren (07/01) bij Phara is de eerste mail deze morgen de nieuwsbrief van De Standaard met als titel: ‘De doder van wie niemand het dacht.‘  De Story van de vermeende dader. Ik kàn er dus zelfs niet naast kijken, als iemand me dit als oplossing zou willen voorstellen. Uitschrijven op de nieuwsbrief dan ook al? Krantenmakers en journalisten nemen liever deel aan kwisjes op tv dan te kijken naar actualiteitsprogramma’s op die tv. *** Ingrid Lieten, ze blijft een slechte indruk maken op mij. Zwak, ruggengraatloos, meningloos. In elk interview dat ik tot nu toe al met haar gezien heb. Bij elke tussenkomst in de plenaire zitting van het Vlaams Parlement. Ook in diezelfde Phara van gisteren, waar ze naast Van Steenbrugge zat. Bij elke vraag een oppervlakkig, algemeen antwoord. ‘Oppassen wat ik zeg, wat heeft mijn partijleiding/mijn partijvoorzitter me opgedragen hierover wel/niet te zeggen? Hoe kan ik zoveel mogelijk ‘niets’ zeggen..’ …je ziét het haar gewoon denken. Op concrete vragen, gisteren bijvoorbeeld ivm het voorstel van Walter Van Steenbrugghe om de pers streng te sanctioneren wanneer ze bepaalde overtreding begaan (”t zal dan rap gedaan zijn..’): vaag, veralgemenend, ontwijkend. Ze kan best een talentvol manager (geweest) zijn, het is zeer goed mogelijk dat ze een dossiervreter is en ik wil best geloven dat ze zeer hard werkt, maar ze mist hét. Ze is een marionet. De goede studente die de beste punten haalt omdat ze uren ijverig studeert, niet die studente die eens ferm foert zegt, in debat gaat met leraars, de klas bezielt en de school op stelten zet. Braaf. Het braafste meisje van de klas, het voorbeeld. Luisteren en onderdanig. Gissingen van mijn kant, zeker. Maar ik kan het niet helpen, zo komt ze over bij mij. Geen begeestering, geen inspirerende figuur, zelfs geen beetje controversie, oproepend. Grijs. Zoals de scoutsmeisjes Schauvlieghe en Crevits. Flinke ambtenaartjes op het gemeentehuis.  Volgers in plaats van leiders. Mens, wordt wakker.*** De Crem, dié heeft tenminste een eigen willetje. ***  Neen, in alle ernst: Hilde Vautmans, zoals ze het gisteren weer bij Linda De Win gepassioneerd over Congo had. Die heeft het.  Alleen jammer dat ze bij de foute partij zit. Wat mij betreft wel te verstaan, u doet maar. *** Geen nieuws van deze morgen, maar om niet te vergeten bij mijn eindejaarsoplijsting en om me er later nog eens van af te vragen hoe het afgelopen is. Die aankopen van de overheidsgebouwen, terugkerende nieuwsitems van de laatste weken, daar kan je toch enkel maar bedenkingen bij hebben? Onder Verhofstadt was sale&leaseback heiligmakend, nu het land uitverkocht is moeten er weer gebouwen aangekocht worden voor exuberante bedragen. Dat is allemaal gewoon en normaal. En dan maar de burger beschuldigen van toogpraat wanneer die zich afvraagt wie er hier allemaal belang zou bij hebben? Wie er allemaal aandeelhouder is in de projectontwikkelingsfirma’s, immobiliën en ingewikkelde ver- en aankoopconstructies. ***  Ook in de categorie toogpraat zal geklasseerd worden dat ik me afvraag hoe het mogelijk is dat er wekelijks honderdduizenden euro’s zwartgeld uit de Aarschotstraat naar Bulgarijë getransporteerd wordt, letterlijk en fysiek, met bestelbusjes en koeriers. Hoe het mogelijk is dat niemand gecontroleerd wordt op zwartwerk (‘ze hebben een verblijfsvergunning, maar geen werkvergunning’). Maar och, slimste mensen en buurmannen lokken één miljoen kijkers, deze uitzending van Panorama slecht een 250.000 tal. Wat niet weet niet deert zeker.*** Europa, moet dit écht: ‘Van Rompuy verdient meer dan Obama.’ Al moeten we natuurlijk niet alles geloven wat op tinternet staat en is dat zeker weer populistische praat om het volk op te jutten. Dit is echt een fabeltje, kan toch niet anders. *** Het kan vreemd klinken maar toen ik gisterenavond hoorde dat de mij in eerste instantie als hulp voorgestelde  jonge medewerkster, mijn opvolgster, mijn vervangster, de duur geheadhunterde, de jonge vernieuwende kracht, onlangs uit eigen wil opgestapt is bij mijn ex-werkgever, had ik veel plezier. Dàt deed deugd. Waarom, ik kan het niet uitleggen. Het voelde gewoon *grinnik*hahaha*ziejewel ***

En nu een koffie.

geen commentaar

DRINGENDE OPROEP: LAAT UW DEUR DICHT!

Ik erger me weer mateloos aan de berichtgeving over een moordzaak. M-a-t-e-l-o-o-s.

Een deel van ergernis is een weerkerende ergernis voor iets wat de laatste jaren meer en meer voorkomt. Interviews van buren, passanten, de man in de straat, ‘betrokkenen’. Ik maak me elke keer de bedenking, stel dat ik het ben, slachtoffer, verdachte, vermiste. En men gaat aanbellen bij mijn buren. Wat mensen die me van haar noch pluimen kennen, niet bij me over de vloer komen en nooit een gesprek hebben gehad met mij, maar enkel toevallig naast mij wonen, over mij te zeggen hebben, hoe ik zal overkomen.

“Een rare zenne, tot een kot in de nacht opzitten, dat licht brandt daar altijd…”

“Soms is die twee dagen weg en staat haar garage wagewijd open, of haar deur, dàt is toch raar?!”

“Ze kuist nooit buiten, ik heb haar nog nooit de stoep weten vegen…! En haar auto, vuil dat die is! Dat moet daar nogal nen nest zijn binnen!”

“Goh, dat werkt niet, maar daar komt wel nen ruitenwasser, waar haalt ze dat…”

“Amaai, zo’n arrogant stuk, nam nooit tijd om te praten met haar buren…, al wat er af kon was ne goeiendag, van ver dan nog…”

“Dat komt en dat gaat op de meest rare uren van de dag, dat is soms twee dagen weg… en wat die elke keer in haar auto laadt als die vertrekt, zakken en manden en dozen en bakken!! Dat is toch niet normaal denk ik, dat kan niet just zijn, wat dat dat allemaal is, wat heeft ne mens zo elke keer te verslepen!”

“Dat bezoek, verdacht zenne, mensen die we niet kennen, zeker niet uit het dorp! En rare gasten dat daar soms tussen zitten, geen gewone, en waar dat die allemaal uithangt, God mag het weten!”

Op twee minuten tijd ben ik onomkeerbaar be-/ver-oordeeld. Zonder tegenspraak.

Waarom doen journalisten dat? Welke nieuwswaarde heeft dat? Wat is men hiermee? Mensen interviewen die niks van je weten, quasi onbekenden, die enkel kunnen gissen naar je reilen en zeilen? En waarom antwoorden mensen daar op? Wanneer ze bij mij zouden aanbellen om mij te bevragen over mijn buur, dan krijgen ze gegarandeerd de deur op hun neus. Ik héb niks te zeggen over mijn buren. Omdat ik niks zinnigs weet te vertellen over mijn buren. Ja, ik lach er ook eens mee dat de ene Manbijthondgewijs alweer de verse sneeuw aan het ruimen is, dat de andere in de herfst de verdorde blaadjes van de bomen plukt alvorens ze op haar stoep vallen en dat nog een andere wekelijks de dakgoot afwast. Maar hoe relevant is dat wanneer je buur vermist blijkt te zijn? En toch zijn er steeds mensen bereid voor de camera’s verklaringen af te leggen. Als iedereen nu eens zou antwoorden met “geen commentaar”.  Zijn deur zou dicht laten. Dan valt er ook niks meer uit te zenden. Tenzij men natuurlijk uw mening vraagt over eigen groenten en fruit eerst bijvoorbeeld. Die mag u best kwijt wat mij betreft, maar  liever in amusementsprogramma’s dan in het journaal.

Het was vroeger VTM-televisie. HLN-sensatieberichtgeving. Tegenwoordig is het dagelijkse kost, op élke zender en in elke krant.

Terzijde nog even over een tweede specifiek ergernis in hogergenoemde zaak. Om half één een verklaring van het Parket: ‘er is een doorbraak in het dossier, maar we kunnen niet bevestigen of er bekentenissen zijn’. De woordvoerder besluit klaar en duidelijk niks meer te zullen verklaren vandaag, dus ik ga er van uit dat er geen verder nieuws is.  In het het één uur journaal wordt tegen dan de verklaring van het Parket alweer verdraaid en overdreven en heeft men het er meermaals over dat de man bekend heeft. Hoe komen ze daar dan bij? Eigen interpretatie van de journalisten dat als objectief nieuws gebracht wordt? Dat de journalisten ook eens juridisch termen mogen onderscheiden, is dat te veel gevraagd?

Ondertussen vond ik  dit treffend stukje. Het gaat er ook over. Even dacht ik het mijne niet te publiceren, maar kijk, het is nu toch al geschreven… Trouwens, goed voor een oplijsting van mijn ergernissen, dan kan ik op het einde van het jaar moeiteloos een lijstje maken met ergernissen van het jaar.

En zeker ook hier lezen: Walter Van Steenbrugghe - De schaamte voorbij.

florence

ZOALS IN ‘IK-WIL-ZO’N-STEM-EN-ZO’N-KAPSEL’

Omdat ik het al lang niet meer over muziek had.

Sinds herfst vorig jaar continu in mijn I-pod playlist. Meer dan één keer schitterend bij Jools op oudejaarsavond in Hootenanny. Die rosse. Niet die rosse uit Avatar die eens deelnam aan de slimste mens en niet die rosse van dat kleutergroepje, maar die rosse van The Machine. De enige echte. (Deze en deze zijn hors categorie)

gaat het over?

LEVEN NA ONTSLAG

Mieke Berendsen is ontslagen bij de VRT. Piet Van Roe besliste ‘om de samenwerking stop te zetten’. Dat hoorde ik vanmiddag. Ik dacht aan Mieke, ik dacht ook aan Dirk Wauters. Hoe zij zich nu zou voelen en hoe ik meende te zien hoe hij zich voelde bij zijn afscheidsspeech. Ik vraag me af of mensen aan wie nooit gezegd is: ‘We hebben beslist van je te laten gaan’, het zouden kunnen begrijpen hoe het voelt. Door Mieke moet ik aan mijn ex-bazen denken. Omdat ze gerelateerd zijn. En dan vergalt dit mijn namiddag. En dan zet ik het journaal van zes uur aan om mij te troosten met de veel ergere dingen die er zullen te zien zijn en dan laat ik de TV onachtzaam aanstaan en dan komt de Rode Loper op de achtergrond en het eerste wat ik hoor gaat over mijn ex-werk. En dan ga ik kijken in plaats van de TV uit te zetten. En dan zie ik de kantoren die ik helpen inrichten heb, de meubels die ik helpen kiezen heb, de verhuis die ik georganiseerd heb, mijn plaats en mijn stoel. Dat moet ik dan net op dit moment allemaal zien. De rommel waar ik tevergeefs orde probeerde in te scheppen is er nog steeds. En uitgerekend een jonge stagiaire waar ik in na mijn ontslag op een ander project kortstondig mee gewerkt heb – een ambitieus strevertje – staat achter de camera en assisteert bij een casting.

Het doet zeer. Het doet zelfs fysiek zeer, ergens rond mijn maagstreek. Je denkt dat het over is. Maar ik besef dat ik elk contact met ex-collega’s vermijd omdat ik het niet aankan. De kop in het zand steken. Zolang ik niks hoor en zie gaat alles prima. Geweldig lieve ex-collega’s die alle moeite doen om het contact in stand te houden. Ze mailen, bellen en smssen om af te spreken maar ik hou de boot en ik negeer ze bijna omdat ik niks wil horen of zien van het bedrijf dat mij bijna tien jaar werk verschaft heeft. Waardoor ik bijzonder onsymphatiek en gefrustreerd overkom. En ik kan het hen niet uitleggen waarom want het lijkt wel of niemand het begrijpt. ‘Ben je daar nu nog niet over?’

Ja, grotendeels wel. Alleen niet als de confrontatie te groot wordt.

Ja, er zijn ergere dingen. Maar ik vervloek mezelf er om dat het niet overgaat. Die kwaadheid, die haat, die frustratie. En op dit moment heb ik nog steeds het gevoel dat ik het mijn ex-bazen nooit zal en kan vergeven.

Godverdomme.

‘t is een hobby

BEZIGHEIDSTHERAPIE VOOR WERKZOEKENDEN

Locatie: ouderlijk huis
Tijdstip: nieuwjaarsdag
Aanwezigen: familie (in de dialoog  afwisselend en/of tegelijk en door elkaar: vader en moeder, (schoon)broers, (schoon)zussen en kleinkinderen van vader en moeder)
Situatieschets: Punt zevenhonderdrieëntachtig van de namiddag. Computers en informatica. Er waren al foto’s bekeken via I-Photo, de voor en nadelen van I-pod en I-tunes waren besproken, en de Macbook ging van hand tot hand bij een aantal computer- en Apple-leken  en tenslotte werd er nog wat toelichting gegeven.

(Ik, laaiend enthousiast) Ik heb me recent ook nog een programmaatje aangeschaft voor het klassement van mijn dvd’s en vhs-cassettes. Een database, helemaal zoals I-tunes en I-photo. De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met het invoeren van al mijn dvd’s en ook al de helft van mijn vhs-cassettes is nagekeken en geklasseerd. Ik moet wel nog ongeveer de helft daarvan doornemen, maar ik zit nu toch al aan een totaal van 401 films, tv-series en documentaires.

(Familie, warm noch koud blazend) Ja, en dan, waar is dat goed voor?

(Ik, geestdriftig) Wel, dat is toch interessant? Dan kan ik tenminste opzoeken welke films, tv-series en documentaires ik in huis heb.

(Familie, flegmatiek) En wat heb je daar dan aan?

(Ik, verongelijkt) Wel, gewoon, lijstjes, dat je kan zeggen dat je dat hebt, en weet je ook wat je hebt, zodat je bijvoorbeeld geen dubbele films koopt enzo…

(Familie, schelms plagerig) Hoezo, wil je je computer dan meenemen naar de winkel?

(Ik, met de ogen rollend) Maar neen, je kan die lijst afprinten, of op je I-pod zetten.

(Familie, mij kennend) Dan mag je die lijst niet vergeten wanneer je naar de winkel gaat, of je I-pod.

(Ik, gespeeld verontwaardigd) Neen, gebeurt dat misschien?

(Algemeen gegniffel)

(Ik, onaflatend doorzettend) En je kan ook een wenslijst maken! Met films en tv-series die je nog in je collectie wil!

(Familie, bezorgd) Ga je dan nOg DVDs bijkopen? Zou je eerst eens niet alles bekijken wat je in huis hebt?

(Ik, aarzelend) Euh, er staan toch al een aantal dingen in dat lijstje.

(Familie, berustend) En als je die DVD’s dan aangeschaft hebt?

(Ik, ijverig) Dan kan je die slepen vanuit je wenslijst naar  je bibliotheek.

(Familie, nuchter vaststellend) En dan heb je een film meer.

(Ik, tevergeefs enthousiasmerend) Ja maar dat is geweldig hoor, je kan ook statistieken opvragen, van welke regisseur je de meeste films hebt en in hoeveel films er een bepaalde acteur meespeelt.  Kijk:

(Familie bekijkt voorbeeld van statistieken)

(Ik, onderwijzend) En als je hier bijvoorbeeld (staafje regisseurs) op klikt krijg je het aantal films per regisseur.

(Familie, stoute leerlingen) En als we dat dan gezien hebben, wat kunnen we daar dan mee doen?

(Ik, wanhopig) Euh, ik weet niet, gewoon, weetjes, trivia.

(familie, grootste ettertjes van de klas) Voor wie?

(Ik, koppig dwars) Voor mezelf. En je kan ook het programma een film laten kiezen, wanneer je niet weet welke film je zou bekijken.

(familie, eigengereid) Ah, wat is daar nu tof aan, je laten leiden door een computer, weg met eigen denken, weg eigen beslissingsrecht, laat de machine het maar overnemen! Alles geautomatiseerd! Awoert!

(Ik, eeuwige twijfelend) Jamaar, wanneer je niet kan kiezen. En kijk, nog een toepassing, je kan ook ‘slimme’ lijsten samenstellen, bijvoorbeeld  een lijst o.a. met ‘brol’, dan kan je films die niet goed zijn daar insteken.

(Familie, verontwaardigd) Waarom zou je een lijst maken met ‘brol’, die films kan je toch gewoon weggooien of wissen?

(Ik, tegenpruttelend) Maar neen, net daarom, dat is goed om weten dat je een film brol vond.

(Familie, geamuseerd) Trouwens, waarom koop jij sowieso brol?

(Ik, verontwaardigd) Brol heb ik gewoon gekregen, niet gekocht. Maar je kan ook ingeven wanneer je een film voor het laatst gezien hebt.

(Familie, ironisch) Zeer nuttig. Zodat je geen twee keer binnen de twee weken naar dezelfde film of tv-serie zou kijken? Hersendood of wat dat je je dat niet meer zou herinneren?

(Ik, onwrikbaar bezielend) Toch hoor, zeer goed dit programma, zo kan je ook aanduiden wie er een film geleend heeft, dat komt dan in een uitleenlijstje en dan stuurt het programma automatisch een mailtje wanneer de film moet binnengebracht worden. Kijk.

(Familie, observerend) Dat lijstje is fout!! Die enige film die er in staat heb IK niet geleend!

(Ik, gelaten) Ah, dan weet ik niet meer aan wie ik die ene ‘Spooks jg 1′ uitgeleend heb.

(Familie, nog ironischer en sceptischer) Ah. Extreem nuttig en ongelooflijk handig.

(Ik, onverstoorbaar) Kijk, en ik heb de covers ingesteld als schermbeveiliging. Dat is vermakelijk want dan kan je een kwisje doen. Blijf eens drie minuten van de computer.

(drieëndertig minuten later)

(Ik, blij als een kind) Kijk, de filmcovers faden in en out, amusant hé. Ken je deze film?

(Familie, plagend) Ja, wat kan ik winnen?

(Ik, verongelijkt) Euh niks, dat is gewoon plezant toch.

(familie, schouderophalend) Als je niks anders te doen hebt misschien.

(Ik, nog steeds fanatiek verdedigend) Ik kan daar urenlang naar kijken en raden en dan blij zijn dat ik het weet. Ik blijf het geweldig vinden, dat programma.

(Familie, streng bevragend) Ik ga je ook eens testen: In welke map zit ‘The Unsaid’ en wat voor film is dat?

(Ik, ijverig) In het mapje ‘brol’ en dat is met Andy Garcia.

(Familie, onderzoekend) En Cranford Christmas Special?

(Ik, verlangend) In de wenslijst, vorige zondag en de zondag ervoor gezien op BBC1, deel I en II, schitterend.

(Familie, bekritiserend) Maar je bent niet consequent, kijk Engelse titels en originele titels door elkaar. Wie kent nu de originele titel van een Oosterse film?

(Ik, wijsneuzerig) Ik moet er nog een aantal veranderen, IMDB geeft soms de originele titel en soms de titel in het Engels. Ik ken al die originele titels.

(Familie, controlerend) Ahja, wat mag Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom dan wel zijn?

(Ik, examenafleggend) Spring Summer Fall Winter and Spring, né.

(Familie, vaststellend) Maar je kent dus alle lijstjes van buiten, zo te horen?

(Ik, fier) Ja, nu ik intens bezig geweest ben met inventariseren en elke film door mijn handen gegaan is, elke cassette van voor tot achter bekeken is, heb ik die DVD-pedia eigenlijk niet meer nodig. Het zit hier (wijs naar mijn hoofd) allemaal.

Ineens voel ik me alweer fel een typetje uit In de Gloria of een oud raar verzamelaarventje uit het dorp Manbijthond.

tv-tip 01/10 – leve de zendtijd

VANAVOND VAN ONDER HET TV-DEKENTJE

• ZONDE VAN DE ZENDTIJD –CANVAS– 20.40 U

‘Nieuwe afleveringen van de satirische* reeks over de media van Bert Gabriëls en Henk Rijckaert. De twee humoristen beschouwen de media met een kritische blik.’

De eerste reeks kende pieken en dalen. Het taalgebruik stoorde me te dikwijls om ten volle te genieten. De slechte belichting in de studio (Groen! Rood!) ergerde me mateloos. Achteraf heb ik me wel afgevraagd of de studioverlichting misschien doelbewust gebruikt was als kritiek op vele amateuristische programma’s. Blokken met gehandicapten was een absoluut hoogtepunt. Als groot liefhebber van kritische onzin zeker voldoende geprikkeld dus om nu te kijken naar de eerste aflevering van deze tweede reeks. Het is te zeggen, dat wordt programmeren want:

• WINTERGASTEN – NEDERLAND 2 – 20.25 U

‘Raoul Heertje bezoekt drie internationale gasten (3/3 jg. 5) – Ray Kurzwell, futuroloog, uitvinder en zakenman.’

Televisie van topniveau, moet ik het nog herhalen. Een gast mag zonder al te veel onderbreking negentig minuten vol praten. Memorabele interviews waarin veel zinnige dingen gezegd worden die ik allemaal zelf had willen zeggen en schrijven. Raoul Heertje leek vorige week niet echt het niveau van zijn gast David Simon te halen waardoor ik soms wat op mijn honger bleef zitten omdat hij op bepaalde dingen niet inging zoals ik het gewenst had, alhoewel ook dit alweer een bewuste techniek kon geweest zijn. Maar zolang hij zijn gasten ononderbroken laat praten is het al lang goed. De gast van vanavond ken ik niet en u misschien ook niet, maar laat dit zeker geen belemmering zijn, dat bewees de uitzending met Rory Stewart.

• GRIZZLY MAN – CANVAS – 23.35 U

Amerikaanse documentaire (2005) van Werner Herzog over Timoty Treadwell die 13 jaar tussen de beren in Alaska leefde. Uiteindelijk werd hij in 2003 samen met zijn vriendin Amie door een beer gedood.

Ik schiet zeker te kort in het verwoorden van mijn lof voor deze documentaire, dus ik probeer het niet eens. Rory Stewart uit de eerste wintergasten deed het wel treffend. En bloggende veelkijker, -lezer en -luisteraar Guy verkoos de documentaire tot beste geziene film van 2009, hij kan wellicht beter uitleggen waarom. Fascinerend, magisch, waanzinnig. Zoals de film ‘Fitzcarraldo’ nog steeds leeft in mijn herinnering. Een must-see voor iedereen die geïnteresseerd is wie wat waarom. Al eerder gezien maar nog tien keer te bekijken.

• NPS PODIUM  – TRIP TO ASIA – DIE SUCHE NACH DEM EINKLANG – NED2 23.50 U

‘Duitse documentaire (2008) van Thomas Grube over de Berliner Philharmoniker tijdens haar tournee in Azië. Fascinerende film over het complexe universum van muzikanten, maar tegelijk over de clash van culturen, moderniteit en traditie.‘

Een herhaling van een programma dat ik ooit als ‘kijken!’ aangevinkt had, maar toch uiteindelijk over het hoofd gezien heb. Herkansing nu en niet te missen deze keer. Omdat de  Duitse titel einfach schön klinkt. Omdat mensen en hun sociale gedrag me intrigeren. Omdat ik geboeid ben door musici en hun leven. Omdat ik het in mijn ander leven wil zijn of had willen zijn. Of het nu een rock, pop, klassiek of eender welk genre muzikant is. De magie van de muziek. Om helemaal in weg te dromen.

* vlgs de Humo TV-gids.

is het land weer open?

OF ZIJN ER NOG NIEUWJAARSRECEPTIES?

Is maandag weer iedereen aan het werk? Zijn alle kinderen weer naar school? is iedereen uitgefeest? Zijn de bedrijven weer geopend en kan er weer gebeld worden? Gaan onze politici weer aan het werk? Wordt er weer overgaan tot de orde van de dag?

Hoe zou het zijn met Ariël Sharon? Met de vissen in het Victoria-meer? Met de bevroren Europese kippenresten in Afrika? Met de cashmere in Binnen-Mongolië? Met de zwartgeldstroom vanuit de Aarschotstraat naar Bulgarije? Met de sushi en de genetisch gemanipuleerde zalm? Hoe is het eigenlijk afgelopen met het dispuut tussen Universal en De Morgen over het Deus-interview embargo van april 2008? Wat presteerde Guido De Padt al in de voor hem gecreëerde functie van Regeringscommissaris voor een efficiënte overheid? Waarom googelt er elke dag, maar dan werkelijk élke dag iemand de uitdrukking “Het schaap is de preut af’? Heeft er nog iemand opgemerkt dat er in Humo op een tv-pagina ‘29 januari’ stond ipv ‘29 december’? Waarom antwoorden politici van politieke partijen ‘voor de mensen’ (CD&V, LDD, VlaamsBelang, SP.a) niet op vragen van burgers? Reageren ze zelfs niet? Waarom vind ik het niet de moeite om te bloggen omdat er over alles wat ik vind en meen al geblogd is/wordt?

Wie wat waarom wanneer hoe?

nieuw in 2010

EXTRALEGALE VOORDELEN VOOR WERKZOEKENDEN

Ik stel voor om in 2010  ook aan werkzoekenden extralegale voordelen toe te kennen bovenop hun werkloosheidsuitkering. Zijnde: gratis toegang voor concerten, films, theater en tentoonstellingen. In alle mogelijke soorten cultuurhuizen, bioscopen, theaters, concertzalen en musea. Zonder beperking.

Met een gratis abonnement op het openbaar vervoer om er te geraken bovenop natuurlijk.

UPDATE: (vergeten, de slotzin en eigenlijke boodschap van dit bericht)
EEN (zelf-in-te-vullen) 2010!

dvd-tip wordt tv-tip

GIRL WITH A PEARL EARRING – CANVAS 30 DEC 2009 – 20U40

Lees hier, dvd-tip van december 2007.

Niks meer aan toe te voegen.

tv-tip 12/9 – wintergasten

DRIE MAANDAGEN OP NED2 OM 20U25

Terwijl in de Vlaamse media 24-jarige radiopresentatrices bestempeld worden als ‘coryfeeën‘, er talloze lijstjes verschijnen met ‘grote madammen/mijnheren’ BV’s die in wezen niets anders gedaan hebben dan een heel jaar lucht verkocht en terwijl  men de non-events vermomd als  ‘buitengewoon uitzonderlijke gebeurtenissen’ opdringerig van de daken schreeuwt, sluipen waarlijk erudiete en eloquente personen zonder veel tam tam en in alle discretie de huiskamer binnen.

Rory Stewart is er zo één. Deze Schotse auteur, hoogleraar, diplomaat, soldaat en politicus van wie ik nog nooit eerder had gehoord, was de eerste gast van het eersteklas VPRO programma Wintergasten, een soort Zomergasten maar met  internationale gasten en stukken interessanter dan een aantal uitzendingen met Nederlandse genodigden. ‘Deze gasten vertellen aan de hand van beeldfragmenten over hun gedachtenwereld, hun habitat, hun ambities en hun herkomst.’ Anderhalf uur lang heb ik aan zijn lippen gehangen. De interviewer, Raoul Heertje, is een bescheiden gesprekspartner die weet wanneer hij moet zwijgen en kan luisteren. ‘Hier heb ik niets meer aan toe te voegen’. Rory Stewart is een begenadigd en bezielend verteller. Met passie, gedrevenheid en een immense gevoeligheid besprak hij in een meeslepende begrijpelijke taal beeldfragmenten gaande van politiek tot amusement. Zo blijkt hij een uitermate grote boon te hebben voor King Kong en verwoordt hij na het fragment uit Grizzly Man exact maar dan honderd keer beter de opmerkingen die mijn eigen wintergaste en ik tijdens dit fragment over deze documentaire poneerden. Beiden hadden we namelijk ook deze bijzondere reportage van Werner Herzog al eerder integraal gezien. (Eveneens een aanrader trouwens).

Rory Stewart is zo’n mens die je het gevoel geeft dat indien er meer zo’n mensen waren de wereld er beter zou uitzien. Rory Stewart is iemand waar je in positieve zin jaloers op bent. Op zijn wijsheid en intelligentie. Hij geeft je zin om een beter mens te worden. Om goed te doen. Rory Stewart werd door Obama en Hilary Clinton om advies gevraagd. En dan weet je waarom de wereld er niet beter uitziet, want naar mensen als Rory Stewart wordt niet geluisterd en mensen als Rory Stewart  zullen nooit echt veel politieke macht krijgen. Misschien zal er ook wel een kantje aan hem zitten dat ik gisteren niet gezien heb, en wellicht is mijn enthousiast oordeel te positief gekleurd door dit prachtig programma. Maar vandaag heb ik wat zitten googelen en heb nog veel wijze woorden van hem gehoord en gelezen. En zijn boek The Places in Between komt bovenaan mijn te-lezen-lijstje (Nederlandse titel: Tussenstations).

Indrukwekkend zalige televisie. In de orde van het onderhoud van Joris Luyendijk met de Libanese schrijver Amin Maalouf over Libanon, het te korte discours bij Phara van Robert Fisk, beklijvende Weerwolven met Piere-Alain Volondat en het legendarisch interview met Dennis Potter (waarbij ik net op het ogenblik dat ik bedacht dat het een mooi eindejaarsgeschenk zou zijn voor een aantal mensen en het wou op dvd laten overzetten, me bijna alle haren uit het hoofd gerukt heb omdat ik per ongeluk op deze cassette iets opgenomen heb, terwijl ze al vijftien jaar in mijn kast stond…) En dan vergeet ik er allicht nog een paar. Voor wie ‘Wintergasten’ gemist heeft: er wordt herhaald op zaterdag 16 januari 2010 om 13:40 op Ned 1. Ik kijk al uit naar de tweede aflevering met David Simon, voormalig journalist en het meesterbrein achter The Wire.

En terwijl ik toch in een jubelstemming ben, blijf ik nog wat superlatieven bovenhalen. Ik zag nog meer voortreffelijke dingen de afgelopen week. Ik zag een uitmuntende documentaire Tempo of a Restless Soul met een iets minder beminnelijk, maar eveneens zeer door mij zeer gewaardeerd gepassioneerd en getalenteerd mens, Tom Barman. Ik verwijs u hiervoor met genoegen door naar de recensie van (rv) in Humo, samen met de uitstekende radio-en tv programmatiegids de enige reden waarom ik nog geabonneerd ben op dit weekblad. Ik zag een gevoelige documentaire Amazing Grace: Jeff Buckley waarbij ik elke seconde wenste dat ik in mijn volgend leven een groot muzikaal talent zou zijn. In de roes van mijn muziekdocutrip diepte ik tussen mijn oude videocassettes No Direction Home: Bob Dylan op, een documentaire van Martin Scorsese,   A Skin Too Few, een portret van Nick Drake om bij weg te mijmeren en een oude aflevering van Histories over Jotie ‘t Hooft waarbij weemoedige nostalgie iets te ferm de kop op stak. Het bestaansrecht van TV werd echter x-tig maal door gerechtvaardigd door al deze programma’s. En dan vernoem ik nog niet eens de talrijke excellente films die de laatste tijd de tv-revue passeren. Op Canvas, Ned2 en BBC. Zelfs VTM trakteert ons de laatste maanden regelmatig op een, weliswaar eerder commerciële, maar echt goede film. (Helaas nog steeds mét reclame.) Ook vanavond krijgen we bij Virus weer een om te smullen filmpje voorgeschoteld. En morgen kunnen we vingers en duimen verder aflikken bij Babettes gaestebud, gevolgd door de documentaire Carmen meets Borat, eveneens op Canvas.

Ik blijf het herhalen, wie zegt dat er niets op TV is, kijkt niet (goed).

Dvd-gewijs ben ik aan de laatse aflevering seizoen drie van Deadwood toe. Hopelijk ligt er een driedubbele Mad Men verzamelbox onder de kerstboom. Anders wordt het nog eens een revisie van Heimat, een magistrale kroniek van een Duitse familie. Goed voor meer dan 50 uur kijkplezier.

Eén van de interviews te zien op Youtube met Rory Stewart. Het werd tot vandaag 955 keer bekeken.

twogje #06

Ergernis van de dag en ‘t is nog geen tien uur: overvloed van ‘nieuws’ (!) over Robbie Williams bij PeterVDV op één. Over wie zegt dat nu het meest?

echte momenten echte zwan

Ik had het zo mooi geprogrammeerd, een ik-ben-weg-berichtje* met een karamelenvers over een veelzeggend Duits woord waar in onze taal geen woord voor bestaat. Het had donderdagmorgen moeten verschijnen. Iets is misgelopen. Ik ben al terug voordat hier te lezen was dat ik weg was.

Wat doet het er ook toe. Het is niet beter en niet anders dan vier dagen geleden.

*Herzliche Grüße aus Deutschland

FERNWEH SEHNSUCHT WELTSCHMERZ

Fernweh ist wie eine Sucht -
Hunger nach Freiheit und Hoffnung auf Flucht.
Ich blieb so gerne bei dir
doch der Traum, den ich suche, ist weit von hier
oh oh oh, überall – nirgendwo.

Fernweh ist stärker als Schmerz -
und kein Gefühl heilt ein unruhiges Herz.
Frag nicht, was mit mir geschieht
ich bin dort, wohin meine Sehnsucht mich zieht
oh oh oh, überall – nirgendwo.

hij komt hij komt

kerstmannen gezocht m/v – ervaring niet vereist

MAAR VROLIJK EN IN GOEDE STAAT!

(Samenvatting van wat voorafging voor wie niet kan volgen  hier )

Op 1 september  jl. had ik maar één gedachte: rusten en vakantie. Een maand voorbereiding en bij de honderd draaidagen van 13-14u  waaronder een aantal nachtopnames enkel onderbroken door het weekend, kruipen niet in je koude kleren. Moe moe moe. In de laatste week kreeg ik een concrete werkaanbieding voor een vaste baan. Alles zag er goed uit maar we zijn niet aan loonsgesprekken toegekomen omdat ik de baan afgewezen heb voor ik zelfs wist of men wou tegemoet komen aan mijn looneisen. Een stuk om mijn verdomde principes, maar achteraf gezien ook omdat ik op dat moment op was. Omdat ik het niet zag zitten om de week nadien alweer voor lange dagen naar Brussel te trekken. Achteraf gezien ook misschien niet zo verstandig. Een vergissing misschien zelfs, ook al was het eigenlijk ook weer een doorgroeibaan en niet echt wat ik ambieerde.

We zijn drie maand verder. Ik kijk er anders tegenaan nu. Ik voel me vrolijk, fris, helder, uitgerust en klaar om er in te vliegen. En ik had vast een compromis kunnen sluiten met mezelf over mijn principes. Me settelen. Laatst was ik uitgenodigd op een gesprek en het voelde alweer goed. Een bedrijf. Deel uitmaken van de  wereld der werkenden. Collega’s om al grappend en grollend rond het koffiemachine de dag mee te beginnen. Hetzelfde gevoel had ik toen ik onlangs in de biotoop der Reclame-, TV-en filmmakers was, centrum Brussel. Opgepept en gedrogeerd door hun aanstekelijke belevenissen en interne roddels, aangemoedigd door hun vurige das-niks-voor-u-thuiszitten-pleidooien.

Een week later is de drug al uitgewerkt. Ja, ik voel me fris, helder en uitgerust. Maar ik ben niet zo zeker of ik klaar ben om er in te vliegen. De geanimeerde beelden van koffiekletsen en borreluurtjes worden verstoord door fragmenten uit een dramatische film. Ik word niet gevraagd voor werk op mijn niveau. Ik zal nooit meer betaald krijgen wat ik ooit verdiende. Het is onmogelijk om nog van nul te beginnen en door te groeien in een bedrijf tot een verantwoordelijke, zelfstandige functie. Ik kan geen carrière meer maken. Als ik daar al de moed voor en zin in heb. Maar deze klaagzang hoorde u al eerder, laat ik maar niet verder over uitweiden.

Hoe langer ik thuiszit, hoe meer ik merk dat mijn motivatie wegebt. Standaardafwijzingen in mijn brievenbus. Onbeantwoorde sollicitaties.  Onzekerheid bij het solliciteren ook. Word ik beoordeeld op mijn laatst vermelde functie? Vergeet men te kijken naar wat ik vroeger deed en kon? Kan ik nog wat ik vroeger kon? Ondertussen is het al anderhalf jaar geleden dat ik nog bezig was met de dingen waar ik goed in was. Financiën, personeelsbeheer en office managment specifiek eigen aan een bepaalde en heel interessante sector. Constant veranderende wetgeving, jaarlijks geupdate boekhoudprogramma’s. Snellere en betere machines, steeds de allernieuwste computers, toepassingen en ontwikkelingen, ik zat er met mijn neus op en was gretig mee. Ben ik nu nog bij? Levenslang scholen heb ik altijd belangrijk gevonden en graag gedaan. Opleidingen volgen terwijl je werk hebt en niet wanneer je werkloos wordt. Ik wou op de hoogte blijven. Maar hoe kan ik nu  bij blijven wanneer ik niet meer mee ben met de praktijk? Wanneer ik de veranderende noden en vereisten niet meer zie op de werkvloer zelf. Vooral in deze extreem geïnformatiseerde tijden. Al die kennis, thuis kan ik niet toetsen of ze paraat blijft.  Een jaar thuis lijkt tegenwoordig tien jaar stilstaan. Neen, achteruitgaan.

Anderzijds heb ik wat ik goed kan niet altijd graag gedaan. Er waren andere dingen waar ik nog meer in geïnteresseerd was en die ik van de zijkant zag. Waar ik zonder twijfel ook goed, zo niet uitstekend,  zou in geworden zijn indien ik daar tien jaar geleden zou ingezet geweest zijn. Maar op dat moment had men net toevallig een algemene administratieve hulp nodig en niet specifiek op de productie. Tegen de tijd dat ik een andere kans kreeg waren ze zo in paniek dat ze iemand anders moesten zoeken voor mijn functie, dat ik ze maar blijven doen ben. En dat de stagiaire die ik toen aanbevolen heb nu zit waar ik had kunnen zitten. Ach ja, der Lauf der Dinge.

Ik heb in mijn laatste baan dingen kunnen doen die ik heel graag deed. Maar het is niet vol te houden. Niet te combineren met een normaal leven. Niet genoeg verantwoordelijkheden. Niet genoeg uitdagingen. Weinig nieuwe technologieën, weinig geïnformatiseerde administratie, beetje aanmodderen.  Enkel afgerekend worden op je huidige job en niet wat je ervoor gedaan hebt. Van nul beginnen. Ik ben al lang geen vijfentwintig meer. Geen werkzekerheid, tijdelijke contracten zonder veel voordelen, en zeker niet opbouwend op lange termijn.

Ik ben niet alleen. Ze vallen bij bosjes, de banen. De overheid roept dat de kennis, levenservaring en wijsheid van onze generatie en die voor ons voor de werkvloer behouden moet blijven. Maar ze weten er niks van. Die professor en de vakbondsafgevaardigde in Phara. Niks. Ze zitten in hun ivoren toren en hebben het over (oudere) werklozen als over zakken zout die ze zoals het hun uitkomt verdelen en waarvan ze de inhoud onnadenkend rondstrooien. Als over domme dieren zonder verstand die niet zelf kunnen nadenken. Als over robots die ze maar naar eigen goeddunken aan de door hun gekozen lopende banden kunnen inzetten. Ik was zo geagiteerd en kwaad over dit ‘debat’, er zijn geen woorden voor, ik lag wakker van er naar te zoeken. Niet eens te vergelijken met de ergernis rond de PokerPhara.

En dus zijn er meer en meer dagen dat ik zo gelukkig thuis zit. Bijna berustend blij dat ik niet moet meedraaien. En zorgeloos alleen maar dingen doe die ik graag doe.

Hoe lang, dat is een zorg voor morgen. Letterlijk, anders wordt dit stuk te lang en bent u al lang niet meer geïnteresseerd.

(wordt vervolgd want ik moet mijn punt nog maken als ik op het einde nog weet waar ik in eerst instantie naar toe wou)

We sluiten af met een rustgevend, vredelievend liedje (we zochten per slot van rekening toch een Kerstman en Moses is geboren en Ramses is dood)

wat voorafging

KORTE SAMENVATTING

Op 1 april 2008 werd ik  onverwachts ontslagen uit mijn verantwoordelijke, zelfstandige en goedbetaalde baan. Na een achtereenvolgens depressieve, euforische en onrustige periode van werkloosheid kreeg ik in februari jl. een baan met een contract voor bepaalde duur aangeboden. Voor een functie die in de sector normaal gezien wordt ingevuld door pakweg een 23-jarige beginnelinge die “iets in de media wil doen”, wil doorgroeien en deze baan vooral ziet als een doorstart. Omdat ik aan werken toe was en dacht alles is goed om in de running te blijven heb ik het aangenomen. Zelfs met plezier. Ik heb het ook met plezier gedaan, het was op vele vlakken leerrijk, onthullend en verrassend.

(WORDT VERVOLGD)

mijmeringen

ZOMAAR EEN MOOI LIED

(uit een mooie CD/DVD)

oud is nieuw en nieuw is oud

DENNIS POTTER EN DE STEEN DER WIJZEN

Omdat ik me na de openbaring van de inhoud van mijn videocollectie mogelijks geconfronteerd zie met een imagoprobleem, wil ik het even hebben  de inhoud van de VHS-casette die nét naast de show van Diana Ross stond. Een opname van 1994. Een interview van Melvyn Bragg met Dennis Potter. Ik herinnerde het me als legendarisch, vandaar dat het ook nog steeds in mijn videocollectie zit. Ik heb het nog eens bekeken. En het weer volledig uitgekeken (3u). Ik weet niet meer van welke zender het opgenomen is, in die tijd hadden ze nog niet de gewoonte storende logo’s te plaatsen.  En ik heb vastgesteld dat het inderdaad legendarisch is. Dit interview uit 1994 is na vijftien jaar nog even actueel. Alles wordt erin samengevat over goedkope programma’s, kleine budgetten, de onafhankelijkheid van de pers, het gevaar van kradntengroepen. Bepaalde fragmenten zijn zo treffend dat ik ze hier wou publiceren. Maar bij het googelen stootte ik op iets vreemds. Bij The Guardian vond ik het uitgeschreven stuk onder de rubriek: “Great Interviews of the 20th century”. De fragmenten die me het meest troffen zijn hier echter niet in te vinden.

Ik heb dus de moeite genomen om ze even uit te typen, in het Nederlands weliswaar. Het einde van het interview, het fragment waar hij het over zijn laatste werk heeft, staat ook niet in de publicatie, .

(DP) Jij weet dat ook als schrijver een plot waar  een schrijver graag over fantaseert is dat iemand hoort dat ie nog drie maanden te leven heeft, wat met mij gebeurd is. En wie je dan wil vermoorden. Want je hebt alle, … Ik heb mijn ergste gezwel, dat van pancreas, Rupert genoemd. Dat komt nog ‘t meest in de buurt. Want die Murdoch is degene die, als ik de tijd had.. Ik moet schrijven en ik heb de energie niet, maar die zou ik vermoorden. Hij is als geen ander verantwoordelijk voor de vervuiling van ‘n toch al vervuilde pers. En die vervuiling is onderdeel van ‘t vervuilde Britse politieke leven. En onderdeel van ‘t cynisme en de foutieve inschatting van de realiteit die ons politiek debat kapotmaken.

(MB)Je vindt dat ‘t verval heel diep zit, hé?

Ja. Tot mijn droefheid en schaamte. Ik schaam me ook. Maar ‘t kan nog goed komen als de mensen er wat aan willen doen. En niet vluchten in cynisme, wat nu gebeurt. De politiek is van wezenlijk belang. Er moet gekozen worden en we moeten kiezen en niet zeggen: het is één pot nat. Ook al is dat zo. Een politiek dier is echt een dier. Maar de ideeën die schuilgaan achter hun retoriek zijn belangrijke keuzen die we moeten maken.

(MB) Komt dat verval voort uit politiek verval, of iets anders?

(DP) Beide, het is vervlochten, pers en politiek. Alles wordt gecommercialiseerd en dus geef je alles een commerciële waarde. Zo verander je van burger in consument. We zijn nu consumenten. Politiek is een artikel dat verkocht wordt.  Dat zie je gebeuren. Kijk maar naar de BBC. Kijk maar naar TV in ‘t algemeen. Gerespecteerde liberale mensen hebben als argument dat grootte voordelen heeft. Dat werkt voordeliger. Maar dat is gewoon onzin. Een programma kost wat het kost. Een klein bedrijf kan het ook maken. Maar hun gaat het om het eigendom van de communicatiemiddelen. Ze hebben het over de ‘massamedia’ zoals Priestley het formuleerde. Ze hebben het in feite over politiek controle. Hoe is een goede democratie mogelijk als kranten en TV – of dat nu gewone TV is of kabel-TV – steeds meer in dezelfde handen komen? Waar blijven de garanties voor onze vrijheden? Wie zorgt daarvoor? Kijk maar eens naar de gevolgen van al die overnames. Programma’s zijn secundair. Toen jij en ik TV en radio leerden keennen was die wereld paternalistisch. Je kunt het niet zo houden, veranderingen zijn nodig. Maar die wereld stoelde wel op principes  die nu zo ongeveer lachwekkend zijn. Net als in de politiek principes lachwekkend worden. We verwoesten ons leven door dat gebrek aan principes. En de TV erbij. Ik zie het elke week, elke dag. Als ik nu zou beginnnen… mijn eerste programma was in 1960. Die documentaire. Mijn eerste stukken waren in 1965. Ik had een golf van energie dank zij mijn ziekte.  Toen ik me ‘opnieuw uitvond’, als een bewuste daad, zat ik aan de grond. Baan kwijt, twee kleine kinderen en de derde onderweg. Toen schreef ik een stuk en gelukkig vonden ze het goed en gaven me bovendien een opdracht. Ik kreeg de kans om te groeien. Daar heb ik toen mijn hele werkende bestaan aan gewijd. Daardoor ben ik ook zo veel met TV bezig gebleven. Maar als ik nu begon, waar zou ik dan die kans krijgen? Wie geeft al die aandacht en zorg?  Wie ziet nog zoiets?  Waar zijn de toneelstukken gebleven? En de series zijn lopende-bandwerk. Heel voorspelbaar. Je ziet alles aankomen. Dat de TV vergeven is van de clichés komt door de verkoopdrang. Ze weten binnenkort exact wie er wegzapt. Van creatieve mensen, dus regisseurs, schrijvers, ontwerpers, acteurs, producers, wordt steeds geëist dat ze altijd een maximum aan kijkers trekken. En dat is het tegendeel van iets onbekends ontdekken. Het is het tegendeel voor het soort televisie dat vroeger zo heerlijk was.

(MB) Maar als je kijkt naar de jaren ’60 en ’70 en de macht van de Tv en dat er mensen werkten met een goede opleiding, als je dat positief beziet, waarom is het dan rond ’85 zo veranderd? Waarom lieten de mensen en het land zich toen manipuleren?

(DP) Omdat er bezinning nodig was en verandering. We beseften dat verandering nodig was. Ook in de politiek. Zoals de regering in 1945. Er was ook radicalisme, van rechts. Maar toen kreeg je dat aan alles een prijskaartje werd gehangen. En dat prijskaartje werd het enige evangelie. Maar dat evenangelie brandt maar met een heel kil vuur. En als je alles daaraan gaat afmeten worden alle andere overwegingen daaraan ondergeschikt of in zekere zin lachwekkend. Er zijn dingen die ons als gemeenschap samenbinden. Daar zijn ook rechtse dingen bij. Soms weet ik niet of ik links of rechts ben. Ze trekken allebei aan me. Ook de traditie. Ik hou van mijn land, ik hou van Engeland. Als ik in het buitenland ben, wat nu niet meer hoeft,  voel ik echt heimwee. Naar bijna iets abstracts. Ik heb altijd van mijn land gehouden, zonder vlaggen en tromgeroffel en trompetten. En wapperende banieren en militairen met beremutsen en de monarchie en al het uiterlijk vertoon. Mij gaat het om het volk waaruit ik voortkom en waarvan ik hou. Ik verwacht dat anderen dat met hun land en beschaving ook hebben. Maar het is heel moeilijk om daar een prijskaartje aan te hangen. Ze zijn moeilijk te kwantificeren op de manier van Mrs Tatcher en de huidige regering. Met ‘zorgzame samenleving’ bedoelen ze sluit die dure inrichting en zet die krankzinnige op straat. En als ze er niet meer omheen kunnen ritselen ze wat en zeggen ze dat het beter gaat. Of dat de uitgaven per persoon zijn gestegen. Maar wat is er gebeurd?  Wat gebeurt er als jonge mensen in vele steden in dit land geen uitzicht op werk hebben? Het ergste is nog het gepreek.  Ze zeggen: misdaad is een zaak van de misdadiger. Wat is is een leven als je verwacht nooit van je leven werk te krijgen. Als je alleen cynisme kunt verwachten en politieke compensatie. Als er geen andere horizon is dan de nieuwste akelige video en de kabel-TV en de Murdochs en de Sun. Kijk eens een exemplaar van de Sun in. Is dat Engeland? Hebben we onszelf dat aangedaan? Hoe kunnen de mensen van de Sun thuiskomen zonder zich te schamen? Ik zou me kapot schamen als ik daartoe gedwongen was, en soms zijn ze dat.  Ze willen niet werkloos zijn, ze moeten geld verdienen. Sommigen gruwen van hun werk, dat weet ik. Ik heb met ze gepraat. Maar wat een systeem.

Net toevallig deze middag – ik was al sinds gisteren aan dit stukje bezig – hoor ik in Mezzo over Dennis Potter praten. Lap, mijn onderwerp, dacht ik, iemand heeft zich dat interview ook herinnerd. Maar neen, het ging over de release van de DVD van The Singing Detective, een geweldige serie van Dennis Potter die ik u tot slot van dit stukje sowieso had willen aanraden. Vreemde toevalligheid. Aanraden tegelijk met Pennies from Heaven, Lipstick on Your Collar (met Ewan Mc Gregor in zijn eerste grote tv rol), Karaoke en Cold Lazarus.

Mijn casette moet ik ook nu dus ook niet langer bewaren. Het interview is intussen verkrijgbaar op DVD. (Misschien moet ik toch even checken het er integraal opstaat). Een aanrader. Wijze woorden van een stervend man, en naar het einde toe ook bijzonder ontroerend.

(DP) And so … I’m grateful for the chance. This is my chance to say my last words. So, thanks.

simpele verzuchtingen 10/09

GAAT HET NOG EEN BEETJE?

Om te beginnen heb ik een klacht: de theelichtjes van de Casa “6 u brandtijd” branden maar 4 u. En toch hadden ze ook zakken theelichtjes “4 u brandtijd”,  25 lichtjes meer voor dezelfde prijs. Vandaag nog eens testen *** Ze bestaan! Mensen met een kijkcijferdoosje. Ik heb ze met mijn eigen ogen gezien op Man Bijt Hond. Als ze naar FC De Kampioenen keken, vertegenwoordigden ze 12000 kijkers ***  Ze bestaan! Mensen die Antonia een goede film vinden. De beste Nederlandse film ooit zelfs! Ze zitten op Twitter *** Twitter, waar ik nog steeds wat dieper moet op ingaan, dàt wordt een lang verhaal! *** Wat moet je denken als een interviewer bij een sollicitatiegesprek nauwelijks vragen stelt en bewust stiltes inbouwt? Een nieuwe techniek om in de duisterste diepten van je psyche af te dalen? ‘t Kost me geen moeite om gesprekken op gang te houden, dat niet, maar ik ging toch niet voor de functie van conversation starter? Ietwat ongemakkelijk, dat wel. (Zegikteveelofzegikteweinig?) *** Gezien en goed bevonden: My Queen Karo. Gaan kijken. Al blijft de vraag hoe objectief je kan zijn als je de helft van de crew persoonlijk kent *** Gezien en goed bevonden: veel interessante TV-programma’s en documentaires, te veel om op te noemen, ik zou mijn dagelijkse TV-rubriek moeten bijhouden *** Toch vermelding van één bijzondere vertelling over de konijnenpopulatie in het niemandsland van de Berlijnse Muur bij HollandDoc en twee absolute aanraders in Het uur van de wolf op Ned2: Beatlesmania in Rusland, en Rip! A Remix Manifesto (vandaag herhaling). Winnaar van de IDFApublieksprijs 2008***Het IDFA festival, waarvan de huidige editie zondag afsluit, bood de afgelopen tien dagen een aantal bijzonder boeiende documentaires aan waarvan u er een aantal kon zien op Ned2 *** Hopelijk was er één of andere Programmahuppeldepup van onze Cultuurzender Canvas in Amsterdam. Tips zat voor Virus! Bijvoorbeeld Videocracy *** Ik versta er niks van maar ik vind al de gebeurtenissen omtrent deze botsing buitengewoon sensationeel en spannend. En die foto’s, ‘t is bijna kunst. Technisch vernuft, daar sta ik verstomd van *** Voor wie het zou interesseren: een VHS-cassette uit 1983 weegt 268 gram en één uit 2009 210 gram. Zelf vastgesteld en gewogen *** Bij De Morgen en De Standaard kun je in een wedstrijd dezelfde prijs winnen, zij het bij de ene met een gang meer. Vreemd ook dat er bij een wedstrijd waar een etentje te winnen valt gemiddeld 25.000 deelnemers per dag zijn en bij een wedstrijd waar je een citytrip Berlijn kan winnen slechts 12.000. Eten is hot *** Terwijl net Martens de dag ervoor bij Phara berispend had vermeld dat het moest gedaan zijn met lekkende leden, start de regering met een CD&V-lek *** Het klungelig “Statieportret” stond geflipt in de papieren Standaard. Rechts is links geworden. Hebt u dat gemerkt? En kijk eens waar Minister Daerden staat. Niemand wou naast hem staan? *** Mijn tiende aanmaningsmail met deze keer de vermelding dat ik er negatief over zou  berichten op mijn “veelgelezen en drukbezochte blog”, heeft er voor gezorgd dat ik eindelijk stante pede mijn geld (49,75 € betaald op 12 september jl.) teruggekregen heb van een internetboekhandel voor een product dat niet meer in voorraad is *** Is een baan weigeren om principiële redenen nog van deze tijd en hoe dikwijls kan je dat doen? Het Antjedeboeckdilemma: ‘ga ik in een soap acteren of ga ik toch maar in de vestiaire van het theater staan?’ Onder het motto: ‘met principes betaal je geen rekeningen’ *** De hele pokerdiscussie en vooral dit artikel deden me denken aan een geweldige documentaire over wiskunde genieën die casino’s oplichten. Ik vind dat namelijk tof  *** Al meen ik me ook een biografie in zwart-wit te herinneren van  de grondlegger Edward Thorpe, wiskundeprofessor en auteur van het boek ‘Beat the dealer: A Winning Strategy for the Game of Twenty-One’, maar dat kon ook een spannende film  geweest zijn (of die grijze beelden van snorbeplakte en pruikdragende studenten kwamen gewoon in de eerste documentaire) *** Ik probeer me trouwens al vijf dagen de titel te herinneren van een film over een gezin dat zich teruggetrokken heeft in de Everglades, ver van de beschaving. Bij hun huis staat een kooi waarin iemand regelmatig opgesloten wordt en op het einde van de film varen ze met een klein bootje tussen de megatankers naar het industriegebied. Ik wil namelijk weten of dat nu een goede of een slechte film was *** Het programma “Eigen schuld dikke bult” zou een kolfje geweest zijn naar de hand van Jean Paul Van Bendegem. De wetenschappers pleitten namelijk voor een meer wetenschappelijke benadering van maatschappelijke problemen in de politiek *** Wanneer ik niet naar Londen ga met de Kerst, geen baan vind die me dertien uur per dag occupeert of niet verloren gelopen ben bij mijn dagelijks wandelingen, dan ben ik er volgende maand weer met meer simpele verzuchtingen *** De ingewikkelde, die krijgt u in de mate van het mogelijke, dagelijks ***

(En u ging misschien niet vragen wat er op die VHS-cassette van 1983 stond, maar hieronder toch een paar fragmenten daarvan, ter opvrolijking van dit simpele stukje en uw weekend.
Uit de tijd dat ik nog in sprookjes, een compleet smetteloos wit huis en een goddelijk lijf geloofde en ook een tunnel wou zijn.)

(de fun begint vanaf 1:34)

I WANNA THANK YOU FOR THE LOVE YOU’RE SENDING TO ME!
YOU’RE ABSOLUTELY THE BEST!