de autokrik

WAT JE ZELF DOET DOE JE MEESTAL BETER

Ik ben geen voorstander van dit motto behalve als het mijn eigen vakkennis betreft. (En poetsen in eigen huis, dat zou ik gegarandeerd beter doen dan mijn schoonmaakster.) Al wat daarbuiten valt laat ik aan een vakman over, zeker na een paar mislukte doe-het-zelf-resultaten.

Begin dit jaar liet ik mijn voortuin aanleggen door een tuinaannemer. Vorige week belde ik ongerust de plantendokter omdat mijn in februari aangeplante haag er meer dan treurig bijstond. “Geen ziekte” was de conclusie van de vakman. “Gewoon ewa water geven”. Na meer dan een week elke dag consequent water geven, gaat het van kwaad naar erger. Elke dag een verwelkte en verdroogde plant bij. Op een afstand van tweeëntwintig meter begint dat aardig aan te tikken. En dat ik het wist ja, ik wist het. Ik had niet voor niks garantie gevraagd. “Neje madam, daar kunnen we nie aan beginnen, garantie op een haag als die zou kapotgaan, dat gaje bij niemand vinden!”.

Wat je een ander laat doen is dus niet altijd beter. Zo had ik het ook gekund. Het ziet er naar uit dat ik nog lang zal kunnen wachten op een twee meter hoog groen scherm.

de aardappelautomaat

DE MEEST REVOLUTIONAIRE UITVINDING VAN DE 21STE EEUW

Een geweldige vondst vind ik dat, die aardappelautomaten. In mijn dorp zijn er minstens drie. En daarmee zijn we denk ik een voorloper of een unicum. Zelfs in een stad als Brussel heb ik het nog nooit gezien, deze aardappelenzelfbedieningservice. Uiterst handig wanneer je onverwachts zonder aardappelen zit. Net zoals met brood.

En natuurlijk heb ik al eens uitgetest wat er gebeurt wanneer je het geld niet EERST in de bus steekt. Of ben ik weer de enige die zich dat afvroeg?

tip voor trippers 01/1 - leuven

LEUVEN IN SCENE 2008 - EDITIE 3 - 10&11 MEI 2008

Vandaag liep ik vanuit richting station Leuven de Bondgenotenlaan in. Er viel me een vreemde etalagepop op in een kledingwinkel voor een maatje meer. Mannequins zijn zelden een weerspiegeling van de realiteit, dacht ik glimlachend, maar ze moeten nu ook niet beginnen overdrijven, zo waarheidsgetrouw hoeft nu ook weer niet. Amusant.

Wat verder in een winkel lag er een gelijkaardige. Maar toch helemaal anders. Als dit de nieuwst trend is in etalagepoppen, geen bezwaar. Ze deden me al een tweede keer stilstaan én grijnzen.

Een derde bij Claudia Strätter deed me toch vermoeden dat er meer aan de hand was. In het oog te houden.

Op de Grote Markt kon je niet naast een immense vogelkooi kijken. Met sprookjesachtig vogels er in. En wat bleek uit een foldertje dat ik in die kooi vond:

Studio Orka (B - De vogelkathedraal - Belgische première. Een broedplaats van 12m hoog. De blikvanger van Leuven in scene 2008

En meteen was ook het mysterie van de poppen opgelost, want in datzelfde foldertje las ik ook:

‘Claude Merle verstopt zijn levensechte poppen in het leven van elke dag. De Bondgenotenlaan is nog nooit zo spannend geweest. Les voisins - Claude Merle (F)’

Internationaal openluchttheaterfestival Leuven in scene 10/11 mei 2008 - De magie van Pinksteren

Reden genoeg om nog wat verder op ontdekking te gaan. Her en der staan ze verspreid in diverse winkels. Leuk, verrassend en grappig. Maar vreemd genoeg keken meer passanten naar mij omdat ik een foto aan het nemen was van een etalage dan naar wat er in die etalage stond.

Wie in Leuven komt de komende dagen, spieden dus naar een markante pop. Ik ben uit de weg.

(Er staan er nog meer, maar jammer genoeg zijn er een aantal foto’s mislukt door de uitbundige zonneschijn en de lichtweerkaatsing, fotografie is niet mijn sterkste kant)

hoe schrijf ik een cv - les 3

BIJ DE NMBS ZIJN ZE TEVREDEN OVER HUN DWARSLIGGERS

Positieve en negatieve eigenschappen, daar hadden we het al eens over. Hoe die te presenteren aan een toekomstige werkgever. En alweer ben ik beland bij een twijfelgeval. Links of rechts onder positief of negatief? Of toch heel negatief? Ik ben namelijk een dwarsliggertje. Een enerverend vragenstellertje. Een “ja, maar..tje”. Een irritant wijsneusje. Een spelbreker.

‘t Is niet dat ik het laatste woord wil hebben. Het is ook niet dat ik het beter weet. Maar ik heb steeds zoveel vragen en bedenkingen. Ik kan het niet helpen. En het valt me steeds op dat andere mensen dat veel minder hebben. Ik ben in vergaderingen degene die wanneer iedereen laaiend enhousiast is over een voorstel, opmerkt: “En hebben jullie er al eens bij stilgestaan dat…” en daarmee iedereen weer zuchtend op zijn stoel krijgt. Ik ben degene die de wetten en praktische bezwaren op tafel gooit om het verschil te maken tussen de droom en de daad (*W.Elsschot).

Dit zou nog kunnen gecatalogiseerd worden onder nuchterheid en relativeringsvermogen. Maar het strekt verder. Het is niet bewust of opzettelijk. Het borrelt gewoon spontaan bij me op. Als iedereen wit zegt zeg ik zwart. Wanneer er op een deur staat “verboden ingang” dan wil ik toch even aan de deurklink voelen of a/de deur op slot is en b/als ze open is waarom je er niet binnen mag. Een afbakeningslint of een bordje “verboden op het gras te lopen” werken als een rode lap op een stier bij mij. Wanneer een IT-er zegt, zeker niet op dit knopje drukken, dan wil ik er nu net wel op drukken. Het stoute kind. Systemen in de war sturen. Het wordt me niet in dank afgenomen.

Spreek ik mezelf tegen omdat ik me hier regelmatig opwerp als een verdediger van regels en wetten? Neen, er is een duidelijk onderscheid. Ik zal o.a. altijd proberen verkeersregels strikt na te leven. Wetten en reglementen die voorgeschreven worden in het algemeen belang, om andere mensen niet in gevaar te brengen, om je “normale” burgerplicht te vervullen volg ik stipt. In een winkel zal ik wel twintig vragen stellen die de verkoper tot wanhoop drijven, maar ik ga niet “profiteren”. Dat ligt me niet. Voor mezelf opkomen op dat vlak vind ik al helemaal lastig. Maar een politieagent die me met een fluitje (ja met een fluitje alsof ik een hond ben!!) berispt om dat ik op het gras van de koning loop, dat werkt averechts op me. Dat kookt, dat wringt. Dan ben ik weer de zestienjarige die wanneer ze in de klas weer eens een razend “aan de deur!!!” te horen kreeg om de uitgelokte discussie, er frank maar beleefd met een uitgestreken gezicht aan toevoegde: ‘binnen of buiten mevrouw?’ (Steeds onder het motto: beschaafd en correct, schelden of roepen is absoluut uit den boze). In groep lopen, ik wil er buiten. Mensen die me aan hun gezag willen onderwerpen met grote armgebaren, ik steiger. Ik kan er niet tegen. Gedwee zijn. Volgen. Het ligt me niet.

Ik ondervond gisteren opnieuw dat ik niet “norm”-aal ben. En dat zeg ik niet om te koketteren. Ik stel vast. Weer eens. Ik zat in een workshop “solliciteren” met tien mensen. Wanneer ik iets doe, smijt ik me, ik ga er volop voor. Geïnteresseerd en met de beste intenties, steeds bereid en open om iets bij te leren. Een “lerares” rammelde braaf een cursus af. Negen mensen zwegen en luisterden braaf en gedwee, de tiende had om de haverklap opmerkingen. Die tiende, ik ja. Ik vraag me dan af, slikt de rest al die onzin die ons verkocht wordt? Ik denk dan, vinden jullie hier nu niets verkeerd aan? Of is de rest onverschillig, ongeïnteresseerd, berustend, gelaten? Ik verplicht mezelf dan van te zwijgen (dat is toch zoveel gemakkelijker?), maar dat duurt hoogstens tien minuten. Dan heb ik alweer een opmerking. Zwaar. Moeilijk om mijn mond te houden.

Het goede nieuws is dan weer dat ik mezelf ken. En me voortdurend zelf in vraag stel. Bij mensen in mijn omgeving stoort dit trekje niet. Die kennen me, die weten op welke manier ik het bedoel, die vinden het zelfs eigenaardig wanneer er géén opmerking komt. Dàn pas zijn ze ongerust. Ze weten dat mijn enige drijfveer is mensen bewust te maken, te dwingen alles in vraag te stellen en niet alles zomaar klakkeloos te slikken. Maar daarbuiten, ik zie het dat mensen wenkbrauwen fronsen. Ik merk dat de psychologe die de cursus gaf geïrriteerd een woordje van het bord veegde omdat ik het niet ter zake vond. Ze mag me nu al niet, ook al doet ze haar best om dat te verbergen. Ik weet dat ik mensen op hun paard zet. Ik besef dat ik de “ambetante” ben. Op zich, de pot op, ik wil niet veranderen. Of een werkgever dit pikt, dat is andere koek. Hoe geef je dit aan in een jobinterview, hoe buig dit om tot een positieve eigenschap? Bazen appreciëren het niet. Ik werk er aan. Ik vrees dat ik niet anders zal kunnen. Of dat ik anders zelf maar ergens de leiding zal moeten nemen. Of een job zoeken in Nederland.

“Ja Chef” hoor ik nu in koor. (En niet onderdanig, maar zuchtend…)

expo tip 11/1 - Bonnenfantenmuseum Maastricht

ZUIL VAN GENK - LUCIANO FABRO

Naar aanleiding van het plaatsen van het kunstwerk ‘Zuil van Genk’ van Luciano Fabro, een herneming van een blogstukje van vorig jaar. Altijd goed voor de googelaars en de bezoekerscijfers! En het blijft vanzelfsprekend een aanrader!

Recent nieuws over de zuil bij zeezucht zeezicht.

wat doet een mens op zaterdagnamiddag?

Het Bonnefanten-museum in Maastricht bezoeken!

Een museum dat nog steeds op mijn lijstje “te bezichtigen” stond, met een vaste collectie en wisselende expo’s.

Binnen een goed uurtje ontwarde ik reeds van op de ring rond de stad aan de oever van de Maas het gebouw met de opvallende koepel, een ontwerp van Aldo Rossi, één van de grote bouwmeesters van de twintigste eeuw.

Bekoorlijk bouwwerk, voornamelijk opgetrokken in rode baksteen en Ierse hardsteen, in E-vorm. Buiten staan tussen de drie benen van de E twee grote kunstwerken, aan de ene kant het zeer gekende werk “Long Pyramid” (1994) van Sol LeWitt en aan de andere kant een prachtig veld van stalen muren, een werk van Richard Serra.

Eens binnen valt onmiddellijk de binnentoren op. Hierachter bevindt zich een monumentale trap, die het gebouw middendoor snijdt en naar boven loopt tussen rode bakstenen muren die tot de derde verdieping reiken.

Op de eerste verdieping bevinden zich werken van de Oude Meesters en de tweede verdieping is voorbehouden voor hedendaagse kunst. Hier leidt een galerij naar de majestueuze koepel.

Geen grote collectie, maar wel een intressante. Rubens, Jordaens en een aantal werken van Brueghel de Jonge. De nauwe samenwerking met het Rijksmuseum te Amsterdam zorgt voor steeds wisselende meesterwerken.

Hedendaags werk van Luc Tuymans en de in België omzeggens zeer ten onrechte onbekende Aalstenaar Patrick Van Caeckenbergh, Thomas Hirschhorn (top!) en maf Atelier Van Lieshout.

Het museum bezit echter een omvangrijke collectie Sol LeWitt, waaronder een aantal schitterende gouaches, Walldrawings en de “Incomplete Open Cube” (1974).

In de grote koepel een meesterwerk van zijn hand “Spiral”. Een letterlijk duizelingwekkende muurschildering, een visueel hoogstandje en zijn hommage aan Aldo Rossi.

Buiten staat er tijdelijk een werk van Luciano Fabro, “Zuil van Genk” een zuil in marmer, waartussen een zwarte vulkanische puimsteen is geklemd. Het is het laatste werk van deze kunstenaar. De zuil is bedoeld om op de marktplaats van Genk te plaatsen, maar naar de kunstenaars wens werd het eerst opgesteld in dit museum om de bewoners van Genk enige context rond het werk te bieden.

Uiterst vriendelijk personeel, een gezellig museumcafé met aan twee kanten twee terrassen in verschillende stijl, aan de oever van de Maas. Een uitmuntende museumshop.

Zeker een aanrader voor een namiddagje uit en waneer je “s morgens vertrekt kan je ook de oude stad meepikken, want die is ook zeer zeker de moeite waard.

(Trivia: Sol LeWitt en Luciano Fabro hebben beiden het leven gelaten dit jaar. Aldo Rossi kwam op 4 september 1997 op 66-jarige leeftijd om in een auto-ongeluk.)

EXPO-TIP 10/1 - PRAYER A HUMAN FUNCTION

antwoord van een minister

U LIJNT TOCH OOK?

Wat doet een mens die eventjes geen professionele bezigheid heeft. Zich nuttig maken voor zijn medemens en onze maatschappij en ijveren voor administratieve vereenvoudiging onder andere. Door dit stukje ook eventjes onder de aandacht te brengen van het kabinet van de Vlaamse minister van mobiliteit. En kijk, er is hoop. Er zijn plannen. Genoteerd en afwachten.

Geachte mevrouw,

Ik dank u voor uw uitgebreide analyse van de tariefstructuur van De Lijn.
Momenteel werkt De Lijn samen met de andere vervoersmaatschappijen in ons land aan een ‘1-ticket’-systeem. Dit evolueert in de richting van een smartcard waarmee men zich overal in België op trein, tram of bus kan begeven. Met deze chipkaart willen we het comfort van de reiziger verbeteren. Samen met de invoering van deze kaart bekijken we ook de tariefstructuren van de verschillende maatschappijen en waar mogelijk willen we die ook vereenvoudigen. Sociale tarieven wil ik evenwel behouden.

De Lijn raadt momenteel iedereen aan om een ticket of een lijnkaart (meerdere ritten) in voorverkoop te kopen. Niet alleen is dat goedkoper maar zo wordt de doorstroming van het voertuig niet gehinderd.

Ik hoop u hiermee voldoende informatie te hebben bezorgd.

Met vriendelijke groeten

Kathleen Van Brempt

(Zeg, zo’n serieuse mensen altijd en overal…)

sociale verkiezingen, ook voor u?

VANAF VANDAAG IN 6000 BELGISCHE BEDRIJVEN

Twee brieven in naam van het voltallig personeel naar het bestuurscollege waren lang geleden genoeg om me vanuit een bepaalde personeelskring voor te stellen vakbondsafgevaardigde te worden. Daar had ik nog nooit over nagedacht. Mijn moeder noemde me al langer een tweede Mia De Vidts, maar deze opmerking bleef achter gesloten deuren. De mensen zouden nog kunnen denken dat ze bedoelde dat ik er op léék. Ik heb het afgewezen, omdat ik gelukkig tijdig besefte dat ik vooral degenen zou moeten vertegenwoordigen die gewoon nog wat meer wilden profiteren dan ze al deden. Om voor hun kar te spannen om de ongeschreven regels die zij voor zichtzelf bedacht hadden en al jaren op zichzelf toepasten te wettigen. Zodat zij buiten schot bleven en nooit in aanmerking zouden komen voor een sanctie. Zij wasten achteraf hun handen in onschuld. Als ik voor iemand wil opkomen dan is het vooral voor mensen die het nodig hebben én verdienen.

Vakbonden. Ik heb er me later nooit verder in verdiept. Ze leveren goed werk in het laten naleven van de wettelijke plichten en rechten van de werkgever en de werknemer. Vakbondsafgevaardigden kunnen de eerste symptonen opvangen in een bedrijf wanneer het de slechte kant uitgaat. Economisch. De oproep van de VBO baas om de sociale verkiezingen af te schaffen omdat ze te omslachtig zijn, te tijdrovend en te duur, is ongehoord. Vakbonden zijn het resultaat van een jarenlange harde strijd. Ze zijn onmisbaar in onze maatschappij. Het broodnodige tegenwicht. Wantoestanden moeten aangeklaagd worden. Misschien bedoelde hij veeleer de misbruiken die uit deze verkiezingen onstaan. Ik kan er me iets bij voorstellen.

Vakbonden. Dat ze verantwoordelijk zijn voor de werkloosheidsuitkeringen zou al lang moeten afgeschaft zijn. Niet om de dienstverlening, want die krijg je. Veel meer en beter dan in een “Hulpkas voor werkloosheidsuitkeringen” die instaat voor de afhandeling van je werkloosheidsdossier wanneer je niet aangesloten bent bij een vakbond. Maar dat zit gewoon niet goed, dat systeem. Je moet je lid maken van een vakbond wil je een correcte, degelijke en snelle afhandeling krijgen van je dossier. Je bent verplicht politieke kleur te bekennen, en dat terwijl er bij de vakbonden maar drie kleuren van tel zijn. Toch zou dit even goed en vlot moeten kunnen verlopen zonder vakbond. Dat zou vanzelfsprekend moeten zijn.

Vakbonden. Het is me wat. Er zijn middelgrote bedrijven die hun bedrijf opdelen in drie, vier kleinere bedrijven en werken met schijnzelfstandigen, zodat ze nooit meer dan een bepaald aantal werknemers in dienst hebben waardoor ze ontsnappen aan alle wettelijke verplichtingen ivm vakbondsafgevaardigden. En ook aan bepaalde ontslagregelingen bij sluiting of faillissement, maar dit geheel terzijde.

Vakbonden. Eens stuk democratie. De stem van het volk. Maar daarmee heb ik het soms moeilijk, met die stem van het volk. In de praktijk op de werkvloer. Om wat ik eerder aanhaal, de profiteurs. Omdat ik uit mijn omgeving weet dat militanten in grote bedrijven zitten te azen op een misstap van een “chef” of een hogere in rang. Om die kunnen aan te klagen. Te pakken. Omdat een aantal mensen een vakbond enkel ziet als een instrument om hun eigen individueel probleem op te lossen. In hun eigen werkkring en op hun eigen werkvloer voor een zeer specifiek probleem. En een vakbond zelden als een solidariteitsgroep zien. Die strijdt in het algemeen belang van alle werknemers op alle werkvloeren.

Om het onderscheid tussen “arbeiders” en “bedienden” af te schaffen onder andere. Daar al iemand aan gedacht?

ticket to boredom

NICK CAVE - VORST NATIONAAL 1 MEI 2008

Verwacht geen playlist of een muziekbespreking. Geen recensie, maar een impressie over mensen en dingen die voorbijgaan.

Jammer. Het ligt geheel aan mijzelf. Ik heb me gisteren gerealiseerd dat het voorbij is voor mij. Alweer een periode in mijn leven die ik beëindigd zag. Vreemd dat je dat steeds zo goed beseft wanneer het moment daar is. Over. De magie van een optreden. Het uitkijken naar. Het onder de indruk zijn van. Het nagenieten de volgende dag.

Het was al een twijfelgeval. Nick in Vorst. Ik hou niet van Vorst. Ik hou niet van mega. Ik kwam er in de loop der jaren regelmatig én graag. Maar dat graag werd altijd meer met tegenzin. Maar voor Cave had ik het er nog één keer voor over. Zijn laatste concert in 2004 (na het verschijnen van de dubbelaar Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus - verbazing dat het al zo lang geleden is!) was memorabel. Vond ik toen en nog steeds.

Nick kwam en ik zag. Geen van ons tweeën won. Ik botste vooral tegen één grote megageluidsmuur, ik hoorde veel homogene klanken. Ik werd voortdurend afgeleid door tientallen filmende gsms met oplichtende schermpjes op het middenveld (om vandaag op you-tube te zetten?). Mijn hemel. Ik zag hoeveel - honderd hoogstens? - muziekliefhebbers en voor de rest zag ik vooral eventementenbezoekers. “Ik wil erbij zijn”. Een uitstapje. Met veel chips. De storende gewoonte van in de bioscoop nu ook in uw concertzaal. (Waar blijven de bakken nacho’s met saus?) Ik zag tamme en makke mensen. Flauwe applausjes. Enkel op het middenplein was er wat sfeer. En ik zag een Nick die hetzelfde zag. Een Cave die zich afvroeg wat sta ik hier te doen. Een Nick die dacht wil ik dit nog? Heb ik hier nog zin in? Een Nick die in het diepst van zijn gedachten aan zijn schrijftafel met zijn boeken thuis wou zitten. Net als ik. Zijn goddelijke stem en bezwerende bewegingen zal hij vast ook in zijn keuken behouden.

Drie, vier nummers heb ik echt enkel aandacht gehad voor Nick en zijn muziek en was ik even betoverd door hem. Ik denk dat er maar twee of drie nummers waren die ik minder goed kende. Maar toch was ik niet mee. Te veel afleiding en te veel dingen die me stoorden. Ik was geen seconde onder de indruk. Toen ik buiten kwam was ik het al vergeten. Het zinderde geen minuut na. Ik stelde me twee uur lang de vraag wat zit ik hier te doen. Wat heb ik nog met deze mensen gemeen? Wat zoek ik hier?

Een concert moet een belevenis zijn, moet opzwepen, moet je alles rond je doen vergeten, moet je vuur aan de schenen leggen of de grond onder je voeten laten wegzinken. Ik voelde het niet en zag het niet. Bij niemand. En dat neem ik Cave niet kwalijk. Neen, Cave blijft god, of liever de duivel. Neen, het ligt aan mezelf. Ik heb er al langere tijd ook mijn bedenkingen bij wanneer een zaal collectief uit de bol gaat. Ik stel er me vragen bij waarom ik dat ook ooit deed. Een opperpriester op het podium en volgelingen die blindelings meebidden. Het hoeft niet. Massahysterie. Bij een klassiek concert komt ook iedereen om te luisteren en dat doen ze ook muisstil, zonder veroeren. Maar ik heb daar wel ooit staande ovaties van een dik kwartier meegemaakt. En dat is, echt waar, heel lang. Misschien deed iedereen dat wel heel intens gisteren, luisteren en genieten. En was het waarschijnlijk een goddelijk en memorabel concert. Dat voelde ik nog wel ergens. En staan vandaag de kranten vol lofbetuigingen. Ik heb nog niets gelezen of gehoord.

Misschien wil ik gewoon de betovering terug van vroeger. Word ik écht nostalgisch. En zag ik nu een publiek dat blijkbaar alles en veel te veel gewend is daardoor mak geworden is. Gelaten. Been there done that. Bij mezelf wijt ik de gewenning aan de leeftijd, en het maakt me weer eens (even) triestig. Hoe alles voorbij gaat. Maar het maakt me minstens even triest dat ik naast me honderden makke twintigers zie. Even nuchter en berustend en relativerend als ik nu ben geworden.

Ik heb nog tickets voor een aantal concert. Gelukkig voor AB en Koninklijk Circus. Maar Vorst, neen. Over and out. Helaas. En Nick Cave? wel, twaalf cd’s en twee dvd’s kunnen mijn honger meer dan behoorlijk stillen. Zonder afleiding, geconcentreerd op de muziek, kan ik heerlijk uit de bol gaan of intens luisteren en genieten in mijn woonkamer.

wie verdient aan eBay?

FAITES VOS JEUX!

Interessant. Dat is het minste wat je kan zeggen over de evolutie die eBay doorgemaakt heeft op drie jaar tijd.

Begin 2005 werd ik lid van eBay. NIet om schatten te verdienen - alhoewel, in mijn enthousiasme zag ik me al eBaymultimiljonair met vier werknemers die dag en nacht stonden in te pakken en te verzenden - maar gewoon om eens af te tasten of en hoe dat nu werkelijk werkte. En ik heb me verdiept in het html schrijven omdat je dan een zoveel mooiere en aantrekkelijkere lay-out kon maken. Dat heb ik er alvast aan overgehouden.

Het werkte. Op een maand tijd hield ik door de verkoop van een dertigtal stukken 456€ netto over, dus na afhouding van ebay-commissie en verzendingskosten. Het was bewezen. Door mijn druk leven (want tijd, dat kostte het), het gebrek aan verkoopbare stukken en mijn wispelturigheid hield ik het voor bekeken na die maand. Het was iets om aan mijn lijstje ‘Hoe word ik rijk’ toe te voegen of voor wanneer ik ooit eens werkloos zou worden (nooit).

Nu dus. Tijd om te herbeginnen Mijn e-Business. Tijd om rijk te worden en nooit meer opnieuw moeten in de file te gaan staan. Ik heb in die drie jaar weer genoeg kleding en dingen verzameld waar ik vanaf wil. Twee weken ben ik nu bezig en het is ronduit ontgoochelend. De verschillen met drie jaar geleden zijn onthutsend. Een paar cijfers:

• 9.147.942 stukken worden er aangeboden in België alleen
  
• 1.206.437 van die stukken is kleding
  
• 972.443 stukken vallen onder de categorie ‘muziek’
  
• 410.965 DVD’s en videofilms
  
• 252.246 speelgoedstukken
  
• 23.018 stukken lopen binnen de minuut af

Andere vaststellingen:

• Op de tien aangeboden stukken zijn er hoogstens twee waarop een bod uitgebracht is. Drie jaar geleden werd op omzeggens élk stuk geboden.
  
• 80% van de stukken wordt aangeboden door professionelen/winkels/zelfstandigen en 20% door particulieren. Drie jaar geleden was de verhouding net omgekeerd.
  
• Waneer er al biedingen zijn op een stuk dan is dit enkel door één of twee bieders. Drie jaar geleden liep dit op tot minsten zeven, acht bieders per stuk.

Nog vreemder wordt het wanneer je ziet waar op geboden wordt. Een ‘magnifique petite passoire tupperware verte peu servi’ krijgt een bod van 2,5€. (+5€ verzendingskosten!). ‘De Cirkusbaron 1ste druk licht beschadigd van Suske en Wiske’ wordt verkocht voor maar liefst 23€ en er zijn zes biedingen. Een ‘Maison des teletubbies’ heeft acht bieders en het hoogste bod is tot nu toe 27€. Een ‘Sympathique petit telephone musical et enrégistreur’ heeft negen biedingen waarvan de hoogste 13,25€. Een boek van Daniel Steel ‘Miracle’, dat je in elke kringloopwinkel kan vinden voor 1 of 2 € heeft drie biedingen en gaat van de hand voor maar liefst 8,75 € plus 2,70 € verzendingskosten. Een splinternieuw regenjasje voor een jongen van zes jaar en een schattig meisjeszomerkleedje van een gekend merk, beiden aangeboden voor 1,99€ blijven dan weer onverkocht.

eBay lijkt vooral een middel om aan een zéér specifieke vraag te voldoen. Voor verzamelaars of mensen die op zoek zijn naar één bepaald onderdeeltje van een machine of wat dan ook. Naar dàt ontbrekend boek of die cd. Vandaar ook telkens slechts die ene bieder. En babyspullen, van kleertjes tot flessenwarmers, dat loopt ook bijzonder goed, stel ik vast. `

Ik heb tot nu toe acht stuks aangeboden en allen zijn onverkocht op één na. Ik bied alles aan aan 1,00 of 1,99 €. Wanneer ik de tijd zou moeten rekenen die ik aan het plaatsen van een stuk besteed, aan het nemen van de foto, aan de tijd om in te pakken en het pakje naar het postkantoor te brengen dan is dit economisch zwaar verlieslatend. Het is dus belachelijk. Ik doe het voor het plezier, het is een beetje als gokken maar dan minder gevaarlijk. Het kost me bij elk stuk 0,25€ plaatsingskosten (inzet). Het minimum is 0,05€. Reken zelf maar uit hoeveel 9.147.942 keer 0,05 is.

Wie verdient uiteindelijk aan eBay?

ziezedoen

ZIENDE BLIND IN BRUSSEL

Ik blijf het niet begrijpen. Ik blijf er me dood aan ergeren. En ik blijf het herhalen. Het is niet dat ik de pasklare oplossing heb. Verre van. En dat pretendeer ik niet. Maar zijn die politici nu toch werkelijk zo blind als een mol? Allemaal?

Kuregem. Lijnbussen. Ik hoef er niet over uit te weiden, u weet waarover het gaat. De laatste week veel in de pers. Sommigen durven er hun mond over openen, anderen niet. Gisteren in de Zevende Dag een priester en een leraar. Geen politici, zelfs geen locale. Ze zaten waarschijnlijk allemaal in de volgwagens van L.B.L., dat is belangrijker de laatste tijd. Geen politie-agenten, geen veldwerkers. En niemand, maar dan ook niemand die ik de laatste weken horen opperen heb waar het echte probleem zit. Kuregem is een goed excuus om alles te focussen op “criminaliteit” en “jongeren”. Niemand die zegt - of er aan denkt - dat het gewoon een uitloper is van het jarenlange gedoogbeleid in de jungle Brussel. En ik bedoel hiermee niet het gedoogbeleid tegenover allochtonen of asielzoekers of wat dan ook. Helemaal niet. Ik bedoel het gedoogbeleid op alle vlakken van het verzuimen van je burgerplichten. Het ontbreken van solidariteit. Het gedogen van (te veel) assertiviteit en agressiviteit.

Er zijn geen wetten in Brussel. Of tenminste, niemand moet ze naleven. Ik kan niet anders dan het herhalen, maar rij één uur in Brussel rond en u zal weten waarover ik het heb. Verkeersovertredingen tegen honderd per minuut, vuile smerige straten, vervallen gebouwen. Neen, ik ben niet negatief. Ik ben realistisch. Wie durft anders beweren is zo blind als de politici. Ik reed vorige week maandag met iemand die twee keer per jaar in Brussel komt door het centrum - voor wie het kent, uit de tunnel in Madou beneden via de Leuvense steenweg naar het Meiserplein. Verbazing. Dat het zo erg was.

Mijn stelling is dus, begin met een deftig verkeersbeleid. Toon dat niet alles kan. Dàt hebben die gasten in Kuregem al heel hun leven gezien, dat alles kan en mag. Evengoed door ieder ander in Brussel. Waarom zouden ze, wanneer ze zo opgegroeid zijn, ineens veranderen. Natuurlijk denken ze dat ze alles mogen en kunnen, niemand heeft hun of hun ouders ooit anders getoond. Schrijf boetes uit bij elke auto die verkeerd geparkeerd staat, zet klemmen op auto’s, neem auto’s die zonder nummerplaat rijden of geparkeerd staan (ja die zijn er!) in beslag. Vernietig ze. Zeg niet: “oh, kom morgen eens laten zien”. Pak agressors in het verkeer aan. Snelheidscontroles. Het is te laat voor de tolerante maar kordate aanpak van in London. Vriendelijke aanmaningen zullen niet meer helpen. Daarvoor is het te erg uit de hand gelopen. Beboet sluikstorters. Voetgangers die zich niet aan de regels houden op hun plichten wijzen. De technische middelen zijn voorhanden om heel simpel gestolen auto’s of auto’s zonder verzekering uit het verkeer te halen. Waarom is de moed er niet? (En is die fraudezaak met Da.ca eigenlijk al opgelost of is dat ook weer gewoon “vergeten” want ik zie die nog steeds wagens wegslepen…?)

Ik besef dat dit erg destastreus klinkt (ja, er is te weinig parking in Brussel, maar dan kan dat ook tegelijk eens aangepakt worden). Ik riskeer verweten te worden dat ik fascistische neigingen heb. So be it, ik ken mezelf beter. Volgens mij is het een stap in een betere richting. Laat zien dat zelfs kleine wetten er zijn om nageleefd te worden, dat een klein beetje solidariteit én burgerplicht nodig is. Opvoeden, “manieren” bijbrengen.

En ja, ik realiseer me heel goed dat de politie het niet gemakkelijk heeft. Dat ze bij het minste een klacht aan hun been hebben voor racisme. Maar het lijkt me het excuus te worden om NIETS meer te ondernemen. Maar dat ze dat dan in hun achterhoofd houden en alle maatregelen nemen om dit te vermijden.

De grond van de zaak zit uiteindelijk dieper. Het is uiteindelijk niet allemaal op te lossen met wat ik hier aanhaal. Dit is maar een aanzet. Hoe kan een stad als Brussel goed bestuurd worden met negentien locale burgemeesters en gemeenteraadsleden die elk hun eigen kleine belangen laten voorgaan op een goed homogeen bestuur. Hoe kan Brussel goed bestuurd worden wanneer het ene gemeentereglement de volgende straat een ander wordt?

De klacht van deze man is begrijpelijk. Positieve discriminatie omdat hij beboet wordt omdat hij blank is en de illegale autohandel die een straat verder aan de hand is met alle nodige overlast wordt niet aangepakt. Ik kan er in komen.

Voor wanneer is het? Wie durft?

de hema directeur

WIE, WAT, WAAR, WAAROM?

Volgens mij is er momenteel iets aan de hand met de directeur van de Hema. Maar liefst 21 mensen zijn hier vandaag al beland door “directeur Hema” te googelen en mijn “brief aan een directeur” werd al 19 keer gelezen/bekeken.

Ik bedacht dat hij misschien ook een van de lintjes gekregen heeft die gisteren kwistig uitgedeeld zijn in Nederland, maar mijn speurtocht levert niets op. Het intrigeert me.

Wat willen de mensen weten over de directeur van de Hema?

geen nieuws

LEKKER BIJGEPRAAT

Goh, wat zou ik veel kunnen vertellen.

Wat de Waalse politica die deze keer in de Walvis zat droeg onder andere. En met wie ze was. En hoe het met Freya en Willem gaat. En met de nieuwste filmrol van Veerle Dobbelaere en wat ze daarvoor precies moet doen. En alle details over het Luc Tuymans filmpje voor Klara. En hoe goed de nieuwe serie van Frank Van Passel en Jan Matthijs is. Ook nog iets over het programma van Rob Vanoudenhoven. En weer iets anders over Johan Terreyn. En over Caroline Gennez en een relatief bekende Vlaming.

Maar ik hou het lekker allemaal voor mezelf.

Ah, heerlijk die roddelsessies met (oud) collega’s en vriendinnen.

boekentip 09/1 - geschiedenis van de tranen

JAN FABRE - GESCHIEDENIS VAN DE TRANEN

Laat ik van het stokje van oker maar direct een opportuniteit maken om een negende boek te tippen.

1. Grijp het dichtstbijzijnde boek dat meer dan 123 pagina’s telt.

Overal rond mij ligt er wel ergens een boek, of een krant (een stapel) of een magazine. Sinds vorige week slingert Jan Fabre’s “geschiedenis van de tranen en andere theaterteksten” rond mijn computer. Dit is geen boek om in één ruk uit te lezen. Neen, ik moet zelfs elk stukje drie keer lezen. Om het tot me te alten doordringen. Interessant omwille van de inhoud, maar soms ook gewoonweg ritmisch mooi bijvoorbeeld in de Latijnse opsomming van de aders (memento: vijf woordjes per dag tien keer schrijven!?).

“De teksten vormen een reflectie op twee thema’s: de evolutie van het lichaam en de functie van de symbolische lichaamssappen enerzijds (bloed voor de passie, tranen voor de meditatie), en de positie van de kunstenaaar in de wereld van vandaag anderzijds (het verlies als artistieke winst en de botsing tussen mimesis en originaliteit.” (uit voorwoord van Sigrid Bousset)

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de vijfde zin.

Ik kom niet uit de buik

3. Post nu de volgende drie zinnen.

ik kom uit de verbeelding
En de verbeelding
is een bevoorrechte plek

Voor wie benieuwd is naar het vervolg: dit boek ligt samen met “Ik ben een fout - theaterscripts en theaterteksten” én een ander boek naar keuze voor 5,99 eur bij tja, hoe heet die boekhandel waar het zo goedkoop is en er meestal niet veel te vinden is, met uitzondering dan van deze keer.

Boekentip 08/1

Dit stokje wil ik graag per uitzondering doorgeven aan Sven, omdat ik weet dat dit geen “opdracht” is voor hem. Eén persoon, drie boeken graag.

Awel hé

Als Mijnheer Schouppe nu niet direct een openbare schuldbekentenis in de media doet over zijn absurd belachelijk onnozel discrimenerend paternalistisch voorstel om het alcolholpromille voor jongeren te beperken tot 0,2 dan kruip ik ook in een torenkraan. Iedereen gelijk voor de wet! né.

(dit lijkt me realistischer dan mijn eerdere dreiging maar ik had de krant nog niet gelezen)

mea culpa, mea maxima culpa

OPENBARE SCHULDBELIJDENIS

Het lijkt de nieuwe trend te worden. Publieke in het lang en het breed uitgesmeerde “ja ik was in de fout” bekentenissen. Natuurlijk moet je iets niet gaan ontkennen wanneer je het wel gedaan hebt. Maar ik heb het gevoel dat het hier de Amerikaanse toer opgaat. Niet meer korte berichten, maar de schuldige in het lang en het breed in de pers. Huilerig, klagerig, met de vinger aan het mondje. De zweep om hem letterlijk publiekelijk te geselen ontbreekt er nog net aan.

“Ja, ik weet het, ik heb een grote fout begaan, ik zal mijn leven beteren, ik zal het nooit meer doen.”. Flor Koninckx na zijn positieve ademtest.

“Ja, mijn vrouw wou mij op mijn verantwoordelijkheden wijzen door me zelf mijn administratie te laten doen, en het is inderdaad een onzorgvuldigheid van mijn maar ik zal het nooit meer doen… maar het is ook uit protest tegen de boetes….” Jan Loones van het N-VA over het niet betalen van een aantal boetes die ondertussen betaald zijn.

Afgelopen weekend stond er in De Standaard een interessant opiniestuk van emeritus hoogleraar sociologie Luc Huyse “Anecdotitis, een besmettelijke mediaziekte”. Ik vind de schuldbelijdenis er ook een treffend voorbeeld van.

Natuurlijk is Flor Coninckx in de fout en natuurlijk moet hij beboet worden. Zoals iedereen (maar daar loopt het al fout). Maar niemand, buiten een zootje anoniemen op het forum van HLN, bestempelt Coninckx vanaf nu toch als een zatlap die door zijn dagelijks dronken sturen levensbedreigend is voor andere weggebruikers? Hij zal toch wel verstandig genoeg zijn om te beseffen wat er vanaf hangt wanneer hij ooit zou dronken achter het stuur betrapt worden, dus het is waarschijnlijk, zoals hij zelf opmerkte, een zeer verkeerde inschatting van hem. En ja, ik ga niet ontkennen dat het een relevant nieuwsfeit is. Het bevestigt echter dat de wetgeving op alcohol in het verkeer subjectief is. De fout van Coninkx zou breder moeten gezien worden en eventueel leiden tot de vraag of er geen alcoholnultolerantie moet overwogen worden.

En ik wil ook wel best Loones geloven. Zelfs een groot pietje precies als ik vergeet wel eens iets te betalen. Al is het maar omdat ik me fel verzet tegen de chantage van de domiciliëringen. En ik weiger ook mijn 7 eur bij Telenet te betalen uit principe. Dus als aanklacht. Maar om hiervoor nu zijn parlementaire onschendbaarheid op te heffen lijkt me wel wat ver gezocht. Alweer vind ik dit weer eerder een uitnodiging tot een bredere discussie, het afschaffen en/of de zin van de parlementaire onschendbaarheid tout court.

De twee aangehaalde voorbeelden lijken me daarom ook spelen op de man ipv op de bal. Spijkers op laag water zoeken. Gemakkelijk op te rapen nieuwsfeitjes waar niet veel onderzoeksjournalistiek voor vereist is. En een smeuïge schuldbelijdenis is vanzelfsprekend beter lees- en kijkvoer dan droge debatten.

“Et alors?” verklaarde Mitterand ooit. De pers zou dit beter wat meer in gedachten houden.

vooruit dan maar

IK SPRING VOOR EEN KEER OP DE BOOT

• omdat ik geweldig van kwissen hou
• omdat ik toch wel eens wil weten wie mijn blog zoal leest (en meedoet natuurlijk)
• omdat het misschien de nieuwsgierigheid prikkelt en er eens verder zal gelezen worden dan het eerste artikel
• omdat het leuk tijdverdrijf is voor een zondagochtend
• omdat het niet altijd ernstig moet zijn
• omdat er geen prijs aan verbonden is

KEN JE AIDA

VOOR DE LIEFHEBBERS: KWISSEN KAN JE OOK NOG BIJ

MENCK, SVEN, OSAHI, MIRTHE, MARGO, TANTIERIS

(met dank aan Menck voor de nieuwe “hype”)

mag ik ze of mag ik ze niet?

EEN SUBJECTIEVE INDRUK VAN SYMPHATIE

Plus.

Ik wist dat allemaal niet. Wat ik hier net in De Standaard lees. Dat Jelle een “drugverleden” heeft. Weggelopen is van huis, dat zijn deelname aan “mijn restaurant” een eerbetoon is aan zijn vriendin en moeder. *Amaai seg*. Dat het daarom is dat de Charlekijn afgevallen is en niet zij. Ik wist daar niets van, tot nu. Symphatieker zal Jelle zich daardoor niet meer maken bij mij, want zonder dit allemaal te weten was hij mijn voorkeur sinds ik het programma -nog maar viertal uitzendingen geleden- volg. Ik mag hem wel. Natuurlijk heeft hij het voordeel van zijn naam, hoe kan iemand die “Jelle” heet me niet opvallen en gunstig stemmen. Maar buiten dat is hij nuchter, hardwerkend, relativerend, fijn in de omgang en heeft hij vooral véél zin voor humor. Zijn moeder lag me minder. Te zenuwachtig, te stresskip, te onzeker, te “oei ai, ik ben bang, ik kan dat niet”. Dat enerveert me. Mens ga ervoor, dacht ik dikwijls. Maar ze leert en het betert. Dus om die reden mag Jelle winnen. Niet om de underdogpositie. Laat ons daar nu toch eens vanaf stappen. Gewoon omdat hij het verdient.

Min

De Russische ambassadeur heeft gelijk. Het IS niet veilig in Brussel. Ik val in herhaling, maar ik ken minstens ZES personen persoonlijk die in Brussel al het slachtoffer geworden zijn van een “overval, aan het rode licht autoraam ingeslagen of gewoon zomaar op straat. Dus Mijnheer De Ambassadeur, het zijn niet enkel u en uw diplomatenvrouwen die het doelwit zijn. Waarom zou u beter moeten beschermd worden dan andere burgers? Waarom meent u dit voorrecht te hebben? Bescherm u voor mijn part zoveel u wil en rijdt met uw eigen gepantserde wagens door de stad. Wijs de politici op het probleem, wijs hun op hun verantwoordelijkheden, u hebt de kans, naar ons wordt niet geluisterd. Maar vraag niet om dit speciaal te doen enkel voor u en uw entourage op kosten van de staat. Wij hebben daar evengoed recht op. En het had u net iets symphatieker gemaakt indien uw aanklacht in die geest geweest was.

Plus

Nog in het nieuws deze week: de bonnenman. Geweldig. Het verschil tussen “muggenzifter” en “actievoerder”. Muggenzifter ben je wanneer je bijvoorbeeld een kleine zelfstandige pakt op een lettertje dat hij vergeten is in een advertentie in een plaatselijk weekblad omdat hij de materie niet zo onder de knie heeft. Actievoerder ben je wanneer je multinationals en grote bedrijven pakt op hun fouten. Omdat hun reclamecampagnes uitbesteed worden aan reclamemakers en ze een hele leger juristen ter beschikking hebben. En omdat we als kleine consument zelden gehoor vinden of gelijk halen bij hen. Omdat er ook weinigen zijn die hierom de moeite nemen. Bonnenman, ja dus, omdat ik het wel zou willen doen maar me inderdaad wel zelf zou afvragen: “Waar ben ik mee bezig?”

Min

Een mevrouw kraakt een huis. Een a-typische kraker. Een villa kraken van een voor de deur vermoorde Russische maffia-baas. Je moet maar durven. Bewondering dus omdat ze het lef heeft. Ik zou me constant af vragen of dit wel “mag”. Het zou eigenlijk zelfs niet in mij opkomen, omdat ik er al van zou van uitgaan dat zoiets niet “kan”. Kraken, dat doe je in de stad en in groep. Als protest. Ook natuurlijk wel wat voor jezelf, maar vooral uit solidariteit. En dat is net wat ik mis aan dit verhaal en waardoor ik haar nét niet moet. In zo’n villa. Had ze dan maar tien daklozen uit het Centraal station gehaald bijvoorbeeld. En gedeeld.

hoe schrijf ik een cv? les 2

SNEL EN EFFICIENT EEN NIEUWE JOB

Positieve en negatieve eigenschappen voor een cv. Die ben ik dus op een rijtje aan het zetten. Positief aan mezelf vind ik dat ik heel hard kan werken met volle inzet. Met betrokkenheid, alsof het bedrijf waar ik werk van mezelf is. Ik ben degene die na het werk een blokje omrijdt om het bedrijf een koerier te besparen. Dat type. Ik vraag me nu sinds een paar weken af of dit wel een positief punt is. Ik twijfel of dit een goede eigenschap is. Of ik ze toch niet beter in de kolom “minpunten” zou zetten.

Er valt me namelijk iets op. Al een aantal jaren eigenlijk, het is enkel fel toegenomen de laatste tijd. Misschien kan ik stellen dat het begonnen is met Big Brother. Tot een aantal weken geleden geloofde ik nog dat de media er doelbewust op aansturen en een misvormd beeld creeëren. Dat ze programma’s in een bepaalde richting manipuleren omdat dat goed is voor de kijkcijfers. Door mijn ervaringen van de laatste weken moet ik echter misschien toch vaststellen dat het geen “beeld” is in de media. Maar keiharde realiteit. De norm in het dagelijks economisch leven.

Inzet en hard werk loont niet.

Gelul, kletskoek verkopen, in het lang en het breed uitleggen, slijmen. Dat loont. Nitwits met grote monden en lef die zichzelf goed kunnen verkopen (wat vanzelfsprekend een groot talent is in onze maatschappij waar economische waarden belangrijker zijn dan ethische) worden opgehemeld en bejubeld. Winnen. Krijgen aandacht. Zijn de publiekslievelingen in de media. Worden door jury’s geprezen. Winnaars.

Twee voorbeelden.

De Italiaanse droom. Piet is de hardste werker én de enige vakman. Zeurt en grommelt wat, inderdaad, net omdat het niet goed gaat en hij geen hulp krijgt. Nét daarom wordt hij afgestraft. Dat is namelijk niet sympathiek. Tony, zij vrouw, heeft haar looks niet mee en komt ook nogal nors over. Het koppel is de vijftig gepasseerd. Aan winnaarskant staat een goed-ogende en rad van tong zijnde (dat ben ik nu zelf ook wel maar blijkbaar altijd om de foute dingen te zeggen) jonge dame met haar even blitze vlotte man. Zij verzorgt de “planning” van de werken, en als ze haar handen al eens vuil maakt zijn het enkel haar vingertoppen. Delegeert. Priet praat. Haar man heeft een onbestemde functie en kan het vooral ook bijzonder goed uitleggen en “uitpraten”. Vlotjes en leuk.

In ” Mijn restaurant” idem dito. Drie échte koks in het programma. Twee daarvan staan op het punt af te vallen. Te verliezen. De enige twee die wel zélf staan te zweten in hun keuken, die de handen uit de mouwen steken en van aanpakken weten. Hard werken. De Gentenaar al wat (veel) minder bescheiden dan de Leuvenaar, maar hard werken doen ze beiden. Voorlopig winnaars: goeduitziende en vlotte Antwerpenaars (clichématig: moet hier nog uitleg bij?). Zij: knap snoetje, gefleem en gespeelde vriendelijkheid. Bitch achter de schermen. Man het prototype van de vlotte reclamejongen/mediafiguur. Hip en trendy mét het juiste kapsel. En waarschijnlijk met de juiste kennissenkring. Maar werken, hola. Hardwerkende kok die hun restaurant mààkt. Niet openen wanneer het laat geweest is, dan zijn ze moe. Zelfs de afwezigheid van de even irritante zaalverantwoordelijke kan mevrouw zelf niet opvangen. Uitleggen en uitpraten, show verkopen. Blablabla.

Hetzelfde zag ik zeer regelmatig in mijn professioneel leven. Ik had het er reeds eerder over. Wie het goed kan uitleggen, veel “meet&greet”, veel en goed kan delegeren, zich ten gepaste tijden “onderdanig” en “flemerig” opstelt en als extra pluspunt nog jong en mooi is, maakt het, komt vooruit,wordt bejubeld. Wie met veel inzet en in stilte zijn werk uitvoert en af en toe wat onvriendelijk of nors uit de hoek komt omdat er regelmatig iets vierkant draait, moet er uit, is een stoorzender, balast. Ik ontken niet dat “het goed uitleggen”, “delegeren” “zichzelf verkopen” geen kwaliteiten zijn die je vast en zeker vooruithelpen en van pas komen - om niet te zeggen zelfs voorwaarden zijn - voor bepaalde functies. Maar het lijkt overheersend te zijn en het allerbelangrijkste in de bedrijfswereld. Dit type mens is geliefd. Succesvol.

Het is goed mogelijk dat ik wat verbitterd klink. Dat ben ik momenteel ook. Niet enkel om wat mezelf is overkomen. Gewoon, om de trend, om de mentaliteit. Wat moet je kinderen meegeven? Hoe moet ik mezelf ooit nog motiveren om een nieuwe job te zoeken? Zijn er nog werkgevers die niet enkel appreciëren wat je doet (ja, dat geloof ik wel), maar om dit te kunnen, het ook (willen) zien wat je doet en wat je waard bent?

Is de oplossing niet meer zo hard en met zoveel inzet werken dan misschien? Je niet druk maken wanneer het niet vlot loopt. Onverschillig blijven. Ja-knikken. Maar dan moet ik mezelf veranderen en dàt lijkt me nog het moeilijkste.

Hoe schrijf ik een cv? les 1

dvd tip 11/1 - big love

BIG LOVE - 2006-2007- SEIZOEN 1&2 - HBO

De gebeurtenissen van de afgelopen week in Texas deden mij denken aan de serie Big Love. Het kan en zal een vertekend beeld zijn, maar het beeld opgehangen in de serie is zowat het enige wat ik me kan voorstellen bij de polygame samenleving in een “beschaafde wereld”. Dat is namelijk het onderwerp van de serie, één man getrouwd met drie vrouwen. Een interessant gegeven dat in de serie ook met de nodige achtergrond en problematiek wordt naar voor gebracht. (En voor de liefhebbers: mét in een van de hoofdrollen Chloë Sevigny)

De serie Big Love is boeiend in die zin dat het je denkpatroon “verstoort”. Het klassieke denkpatroon dat we in onze maatschappij hebben over het gezin en de monogame samenlevingsvorm. Dat er ingebakken zit, vanzelfsprekend is. Maar ons uiteindelijk ook maar ooit door een bepaalde persoon en leer “aangepraat” is. Cultureel en godsdienstig bepaald geworden is. Dus wat zou er fout zijn aan drie vrouwen die met dezelfde man getrouwd zijn? Je kan je proberen in te leven in hun situatie en je proberen voor te stellen: waarom niet. Het botst bij ons op “natuurlijke” weerstand, maar als die vrouwen zich daar kunnen in vinden en iedereen is gelukkig en tevreden, hé waar zit dan het probleem.

Maar dat is het net. Het wordt in de serie misschien wat te rooskleurig voorgesteld, en er worden niet echt standpunten ingenomen, maar als aandachtig kijker kan je opmerken dat niet alles koek en ei is. Spanningen, na-ijver, concurrentie en ja, ook jaloezie, weliswaar altijd gedekt met de o zo schone mantel der liefde, de Big Love. Het verborgene, het stiekeme, de afkeuring van de rest van de gemeenschap wanneer het bekend wordt. Alhoewel, bestaan die ook niet in onze “monogame” samenleving? Zoveel verschil lijkt er me nu ook weer niet met mensen die er een tweede “stiekeme” relatie op nahouden.

Dit dubbele gevoel heb ik ook bij de nieuwsberichten uit Texas. Het zat wat weggemoffeld in het nieuws, dus voor wie niet op de hoogte is: vorige week werden in Texas, meer dan vierhonderd kinderen weggehaald bij hun moeders. Ze leefden in een geïsoleerde polygame gemeenschap op een ranch. De vrouwen worden er op zeer jonge leeftijd uitgehuwelijkt en zijn eigenlijk niet meer dan “broedmachines”. Een groot aantal onder hen had twintig tot vijfentwintig kinderen. De vrouwen werden fysisch misbruikt en psychisch mishandeld. De “sekteleider” Warren Jeffs werd al een aantal keren veroordeeld. Hoogstwaarschijnlijk redenen genoeg dus om de vrouwen en kinderen te “redden”.

Maar mijn dubbele gevoel komt door het feit dat ze de kinderen weghalen bij de moeders. Om hen te “bevrijden”. Wat kan het nut zijn van meer dan vierhonderd kinderen een levenslang trauma te bezorgen door hun weg te halen bij hun moeder en hen, al is het maar voorlopig, te “plaatsen”. Met welk verscheurend gevoel hebben de moeders momenteel te maken? Wat is het ergste van de twee? Is het een goed idee om vrouwen die een leven lang geïndoctrineerd zijn door een bepaalde leer van de ene dag op de andere te “verplichten” anders te leven en hun leefwereld plotsklaps te verstoren? En dit door hun in eerste instantie datgene af te nemen wat hun het meest dierbaar is? Gisteren waren er nog beelden te zien van wanhopige moeders die een oproep deden om hun kinderen terug te krijgen.

Alweer weet ik het niet. Alweer zie ik enkel een hoop diep gekwetste mensen. En alweer denk ik: wat een wereld.

dvd tip 10/1 - monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran

hoe schrijf ik een cv? les 1

ER IS GEEN DISCUSSIE ALS IK GELIJK HEB

Om goed voorbereid te kunnen solliciteren en een cv te kunnen opstellen is het noodzakelijk dat je voor jezelf heel goed weet wat je positieve en negatieve eigenschappen zijn. Dat lees ik hier en daar. Ik ben dus volop bezig met deze op een rijtje te zetten. En ik heb een slechte vastgesteld. Een hele slechte. Ze is deze week benadrukt bij het lezen en horen van de nieuwsberichten. Een triomfantelijk gevoel. Geen leedvermaak, neen dat is het niet. Verkneukelen. Dat past beter. Het is gewoon zo’n glorieus moment. Zo van “zie je wel!!” Het is geen gelijk hàlen, het is gewoon gelijk hébben. Thuis in mijn eentje, dat wel. Bijvoorbeeld hierom:

Runners en chaperones. Het zijn leuke omschrijvingen voor mensen die op een filmset ingehuurd worden om onder andere klanten/acteurs enz. af te halen van de luchthaven, van en naar hun hotel en van de ene locatie naar de andere te vervoeren. Elke keer weer wierp ik de bedenking op dat deze mensen volgens zover ik geïnformeerd was over een attest moesten beschikken, dat niet iedereen zomaar personen mag vervoeren in opdracht en bezoldigd, dat er hierover een artikel in de wegcode bestaat en ingeval er ongeluk gebeurt dat de verzekering hier een sterk punt heeft om ons in de fout te stellen. Misschien waren er onder die mensen wel die dit hadden, maar het werd nooit gecontroleerd, laat staan geëist.

Mijn opmerking vond geen gehoor, en indien al wel eens, dan was met smalende blikken met diverse reacties:

• Daar is ze weer
• ze gaat weer moeilijk doen
• ah met haar regeltjes…
  
• wij zijn rock&roll, zeggghhh…..
• er gebeuren geen ongelukken
• vul in naar believen
  

Voila. Ik moest dat even kwijt. Yes Yes Yes.

expo tip 10/1 - prayer a human function

PRAYER- A HUMAN FUNCTION - HEIKE SMIDT

Geen expotip (dit project is af pas in 2009) maar een oproep, die wel in deze rubriek past.

2009 wordt in Leuven het feestjaar van Rogier van der Weyden. In het kader daarvan is de Duitse kunstenares Heike SmidtSchmidt bezig met een nieuw project, waarvan het eindresultaat een dansvoorstelling moet zijn die volgend jaar vertoond zal worden. Voor dit project zoek Smidt gelovigen die tijd willen maken voor een interview en toelaten het intieme moment van het bidden te filmen. Op basis van interviews en ontmoetingen met mensen van alle leeftijden en met diverse religieuze overtuigingen legt ze dan een verzameling van beelden en geluiden aan.

Dit project vind ik interessant. Genoeg om de oproep te plaatsen.

Ben je geïnteresseerd, neem dan contact op met Kunstencentrum STUK 016/32 03 37

expo tip 09/1

master in de biljetologie

EENVOUDIG WEG MET “DE LIJN”

“Ik wil graag een vervoerbewijs voor een rit naar Leuven.”

Buschauffeur:

“Bent u van plan een frequent reiziger te worden of wil u een eenmalig vervoersbewijs? In het eerste geval hebt u twee mogelijkheden: frequent over een langere periode of frequent binnen de week of de maand. Indien frequent over een langere periode raad ik u een abonnement aan voor één, drie, of twaalf maand. Hierin heeft u dan weer de keuze uit een abonnement enkel voor het net van De Lijn of indien u reeds beschikt over een abonnement van het openbaar vervoer van de TEC, MIVB of NBMS dan kan u een gecombineerd abonnement aanschaffen aan verminderd tarief. Indien u dit laatste niet heeft dan zijn er verschillende mogelijkheden afhankelijk van uw leeftijd: indien u jonger bent dan vijfentwintig kan u zich een buzzy-pas aanschaffen. Bent u tussen vijfentwintig en vijfenzestig kan u zich een omnipas aanschaffen. Vanaf vijfenzestig kan u een omnipas65+ bekomen, hiermee heeft u recht op gratis openbaar vervoer op vertoon van u dit gratis toegestuurde abonnement. Indien u jonger dan zes zou zijn dan heeft u eveneens recht op een gratis abonnement. Dit abonnement is echter niet bij mij verkrijgbaar maar ik kan u wel een formulier, conform te taalwetgeving die bepaalt dat Nederlandstalige formulieren enkel mogen uitgereikt worden in Vlaanderen en Brussel en in Brussel Franstalige formulieren mogen uitgereikt worden op verzoek, overhandigen. Dit formulier kan u ingevuld terugsturen naar een lijnwinkel.

Vermits u echter op dit ogenblik nog niet over een abonnement kan beschikken moet u gebruik maken van één van de andere mogelijkheden. Zoals daar zijn: u koopt een biljet korte of lange afstand naargelang het aantal zones dat u wenst te reizen. Korte afstand betekent één of twee zones, lange afstand meer dan twee zones. Het korte afstand biljet blijft één uur geldig en kost 1,60 eur. Het lange afstand biljet blijft twee uur geldig en kost 2,70 eur . Indien u van plan bent meerdere reizen te maken én in afwachting van uw abonnement dan kan u een lijnkaart kopen. Deze is geldig voor meerdere ritten en kost elf eur wanneer u zich die aanschaft bij mij op de bus.

Beschikt u echter over een verminderingskaart zijnde BGJG of WIGW, dan kan u zich een lijnkaart% aanschaffen waarmee u aan verminderd tarief rijdt. In voorverkoop kost een lijnkaart echter slechts acht eur en een lijnkaart% zes eur. De voorverkooppunten zijn de lijnwinkels, krantenwinkels en supermarkten die het logo van De Lijn op de deur voeren en automaten aan bepaalde stations. De lijst met de verkooppunten kan u vinden op de website van De Lijn. In deze voorverkooppunten kan u ook de andere biljetten in voorverkoop en dus goedkoper aanschaffen (korte afstand 1,10 eur en 2 eur lange afstand).

Kan u echter door middel van een kaart aantonen dat u slechtziende bent of blind dan mag u gratis mee. De blindegeleidehond die u eventueel zou kunnen bijgehad hebben ook. Indien u een begeleider nodig zou gehad hebben dan diende deze wel te betalen tenzij u over een kaart beschikte die aantoonde dat uw begeleider niet moet betalen. Wil u vandaag meerdere reizen ondernemen dan raad ik u echter een dagpas aan. Hiermee mag u een hele dag reizen op het netwerk van De Lijn. Bent u echter jonger dan twaalf dan kan u zich een dagpas kind aanschaffen. Indien u echter jonger dan twaalf bent én u wordt begeleid door een iemand die ouder is dan twaalf in het bezit van een abonnement dan mag u gratis mee, samen met nog drie andere vrienden of familieleden van min twaalf jaar. Bent u asielzoeker, trekt u een leefloon of heeft u een inkomensgarantie, bent u een jongere begeleid door een voorziening van de Bijzonder Jeugdzorg of bent u werkzoekende in trajectbegeleiding dan kan u een jaarabonnement aanvragen voor 25 eur.

Ik zie echter dat u een fiets bijheeft. Indien hij opplooibaar is mag u die gratis meenemen, indien niet dan moet u deze helaas achterlaten aan de bushalte tenzij we ons zouden op de kusttram bevinden, dan had u ook een biljet kunnen kopen voor een niet-plooibare fiets. Dit zou u dan twee euro gekost hebben. Had deze lijn Anwerpen of Gent bediend, dat had u ook een sms-ticket kunnen aankopen. In Mechelen en Antwerpen een VOT-abonnement en in het gebied Maas-Rijn een Euroregio-ticket. We zijn nu echter in het Brussels Gewest, u kan uw biljet dat geldig is voor het net van De Lijn upgraden naar een biljet dat ook geldig is op het net van de MIVB (tram/metro/bus) de zogenaamde Jump stadskaart of Jump voorstadskaart. Dit kost twee euro. In voorverkoop echter minder. Dit biljet is één uur geldig.

Indien u een militair uniform had gedragen of ik uw gezicht herkend had als dat van een parlementariër en u uw vrijverkeerkaart had kunnen voorleggen, dan had u gratis mogen meerijden. Ik zie echter dat u, ongeacht de keuze die u gaat maken in het soort biljet, aanstalten maakt om uw biljet aan te kopen met een briefje van twintig eur. Dit kan ik niet toestaan. Ik moet u dus een formulier opstellen met uw identiteitsgegevens zodanig dat u uw biljet kan betalen met bankoverschrijving binnen de veertien dagen. Indien u zou weigeren dan moet ik u toch drie keer vragen een biljet aan te kopen. Wanneer u nog steeds weigert dan moet ik de dispatching oproepen om u te laten verwijderen van de bus. U kan hiervoor een boete krijgen die kan oplopen tot 750 eur. Maar kijk nu waait uw bankbriefje net weg en zegt u mij dat u geen ander geld meer bijhebt!? Ik kan u nu een ander formulier met bankoverschrijving overhandigen ‘reiziger zonder geld“ dat u binnen de veertien dagen moet voldoen. Dit brengt echter een meerkost mee van vijf eur.

Maar u treft het: u ziet hier op het haltebord een rode stip staan, uw rit is gratis op voorwaarde dat u afstapt aan een ander haltebord met een rode stip.

Voor de aanvraag van gratis vervoersbewijzen ingeval u uw nummerplaat auto ingeleverd heeft (DIMA), u geniet van het derdebetalersysteem, u een andere handicap hebt dan blind of slechtziend zijnde, u werkzoekend bent met beroepsopleidingscontract, u houder bent van een statuut nationale erkenning, u journalist bent of oorlogsinvalide of een agent van de geïntegreerde politie of u wil een kaart voor vaderlandslievende redenen of een poppelepee-pas dan verwijs ik u graag door naar onze website www.de lijn.be”

“Que?”

elders 03/1

ZIN EN ONZIN VAN EEN BLOGROL

Ik ben bezig met een lenteschoonmaak. In mijn leven, in mijn huis, in mijn tuin, in mijn geest. Opkuis. Dat gaat gepaard met wat bezinningen. Ook op blogvlak.

Sinds ik verhuisd ben heb ik merkelijk minder lezers. Veel minder eigenlijk. Dat was in eerste instantie wel de bedoeling van mijn verhuis maar ik vind het nu toch echt wel wat minnetjes. Een mens krijgt graag wat feedback. Een mens als ik toch, voornamelijk nu ik voorlopig niet meer werk.

In verband met minder lezers, - of moet ik schrijven minder bezoekers, want leest iedereen effectief ook wat je schrijft? - vraag ik me af, net als Ruben, wat de belangrijkheid is van een blogrol op een blog. Ik heb er namelijk doelbewust voor gekozen er geen te publiceren. Omdat ik het maar een gedoe van dienst en wederdienst vind. Vriendjespolitiek. Iets wat niet echt in mijn aard ligt. Ik had gedacht het anders aan te pakken (->tweede deel), maar ik weet niet of dit nu echt een goede oplossing is. Toch blijf ik bij mijn besluit.

Maar laat ik toch maar eens een testje doen. Of links in logjes helpen. Janien van The Sausage Machine is kampioen. Zij publiceert dagelijks een logje met tientallen links. Mooi én handig. Radio Plasky blijft goed bezig, en bevestigt me telkens weer hoe onverstandig het van mij is om niet te willen netwerken. Die mijnheer van De Standaard antwoordt mij nooit wanneer ik fouten meld, zelfs niet op mails (Ik blijf de link zoeken met Eugene Plasky laan/Jamblinne de Meux Plein) . Stijn, hogergenoemde Ruben en Stoffel hadden geen boodschap aan mijn stokje. Of zien de link niet, of bezoeken mijn blog niet. Ik die van hen wel. Kris van Kriskras, een nieuwe lezer sinds een paar weken, of althans nieuw in het reactieluik, wat ik zoals jullie weten zeer apprecieer. Zo ook Patrick. Wie hebben we verder nog buiten de oude bekenden. Ik lees nog steeds met veel plezier Hanenwurger. Mag best elke dag wat mij betreft. Heerlijk prettig gestoorde onzin. Brussel blogt blijf ik, ondanks het feit dat ik nu niet dagelijks meer in de file én in Brussel zit, graag en aandachtig volgen. Kwestie van de vinger aan de pols te houden. Muggenbeet, die ik ook zeer regelmatig een bezoekje bracht en graag las, stopt helaas, tenzij dertig reacties hem ervan kunnen overtuigen het niet te doen. Al een hele tijd, nog van voor ze uit België vertrokken zijn volg ik Mick en Wout. En niet in het minst omwille van de oogstrelende lay-out van hun blog. En tenslotte vind ik dat de blog van mijn vriendin jo best wat bekender mag worden en een permanent plaatsje verdient in de wordpress-top. Heerlijk avontuurlijke schrijfsels vanuit Singapore met schitterende foto’s van haar koloniaal.

Tenslotte heb ik beslist mijn gerdernissen blog stop te zetten. Volledig. Trop is teveel. Ik ga hem enkel aanhouden als archief en me concentreren op deze blog en onze fijne groepsblog.

Ben ik er vergeten? Ja, vanzelfsprekend. Ik bezoek er dagelijk meer en ander, zeker nu ik ook meer tijd heb. Goed voor een volgende aflevering van elders. Maar u kan ook nog terecht op die andere blog, daar staat wel nog steeds een blogrol.

Of anders roept u maar. Nu.

(update -> potverdorie, nu was ik toch nog vergeten te vermelden dat ik in de running was voor een Prijs bij Didi de Paris maar dat de wedstrijd afgeblazen is.)

smssen kan uw gezondheid schaden

NIEUWE BESTEMMING VOOR OUDE MATRASSSEN

68.000 gewonde voetgangers waren er het afgelopen jaar in London. Schaaf- en snijwonden, gebroken neuzen en kaakbenen, schedelbreuken. Enkel door simpelweg tegen het straatmeubilair te lopen. Lantaarnpalen, vuilnisbakken, amsterdammertjes, verkeersborden en andere voetgangers. En dat allemaal door niet te kijken waar men loopt maar door al lopend te smssen. Er werd zelfs een term voor bedacht: “walking and texting injuries”.

In Brick Lane in London is een proefproject gestart om deze ongelukken te voorkomen. De bedoeling is dat wanneer het aantal verwondingen daalt, deze preventiemaatregelen verder toe te passen in Londen en de rest van UK.

Ik vraag me af waarmee ik het meest ga kunnen lachen wanneer men binnenkort in pakweg Brussel of Leuven dit voorbeeld zou volgen: met de wandelende smssende sukkels of de lantarenpalen ingepakt in oude matrassen?

tv tip 13/1 - wiki’s waarheid

TEGENLICHT - WIKI’S WAARHEID - NED2 - MAANDAG 7 APRIL

Ik gebruik het nooit als bron. Ik raadpleeg het zelden of niet. Ik vertrouw het niet. Ik heb er al dingen gelezen die onvolledig zijn of niet kloppen. Ik sta er weigerachtig tegenover. Ik moet het niet.

Benieuwd of mijn weerstand tegen Wikipedia terecht is. Deze documentaire duikt in het verhaal achter “Wikipedia” en bekijkt de wereld achter de internetzoekmachine (?) Wikipedia: hype of revolutie?

tv tip 12/1

eerste sollicitatie

SORRY MAAR WE KUNNEN U NIET GEBRUIKEN

Ik had het allemaal zo goed voorbereid. De hele week al. Er was geen vacature maar deze had ik de afgelopen week dag na dag zelf op een slinkse manier gecreëerd. Ik zag het al helemaal zitten. Een job met veel vrije tijd, waarin je zelf je werktempo kan bepalen én met glijdende uren. Op twee locaties, dus afwisseling ook nog. En maar één baas en dan de werknemer, ik. De verloning was minder, maar met zoveel voordelen en inwinnen van levenskwaliteit, bindt een mens al eens in.

Helaas had ik niet verwacht dat ik ook een praktische proef diende af te leggen. Zaterdagnamiddag. Totaal onvoorbereid. Het resultaat was desastreus.

Wie slaagt er nu in bloemkolen te laten aanbranden?

Huishoudster. Van twee huishoudens elk bestaande uit één persoon. Ik zag het al helemaal zitten.

Waar is de Vacature?

simpele verzuchtingen 03/1

LOG MET TWINTIG EENENTWINTIG LINKS

Weet er nu eigenlijk iemand waar Anna zit?***Geshokeerd ben ik door de wetenschap dat 4,2 Nederlanders op 10 zijn in de fout gaande medemens gewoon dood wil. Echt diep geshokeerd. Wat voor een Nederland is mijn geliefd Nederland geworden? Doodstraf is primitief en barbaars, onmenselijk en een beschaafd volk onwaardig. Er bestaat geen enkele rechtvaardiging voor. Maar misschien zou men in België identieke resultaten hebben? Wat het er natuurlijk niet minder erg om maakt.***Ministerieel tumult omtrent de verkoop van aanstekergasflessen (vijf gewonden gisteren). Waarom geen bedenkingen of tegenwerpingen bij de rij-opleiding met vrije begeleiding? (twee doden vorige week)***Charlton Heston is overleden. Hij mag dan misschien een legendarisch acteur zijn, maar laten we niet vergeten dat hij vooral een fanatiek bepleiter was voor het recht op wapenbezit en een aantal jaren voorzitter van NRA*** Touring wil aankondiging van alle flitspalen en snelheidscontrole. Ik ben voorstander van het verrassingseffect***Ineens is het nieuws dat het niet pluis zit met ABX. Waarom zagen analysten én journalisten indertijd wel wat managers en politici toen niet zagen (of wilden zien)? Het verhaal van “wijsheid moet je leren”?***Hetzelfde geldt voor Managers van De Lijn. Elke buschauffeur kan je verzekeren dat de constante aanwezigheid van een tweede persoon in uniform (en dat hoeft geen politie-uniform te zijn) op de bus helpt!***Na het bekijken van de BBC reportage over de Scientology Church dacht ik er weer eens aan dat ik nog steeds geen antwoord heb op deze vraag en dat het adverteren nog steeds doorgaat***Denkt u maar niet dat u zomaar kan surfen op de internetverbinding van uw buur. Vreemd, ik wist niet dat dit een overtreding van de wet was***Het stokje van Margo dat er gekomen is door een reactie van mij is hier al beantwoord. Met gezonde nieuwsgierigheid geef ik dit door aan Ruben, Stoffel, Stijn**Details graag (in zoverre deontologisch mogelijk vanzelfsprekend!***Danku!***

Update: Fotoliefhebbers en avonturiers, lees toch ook nog eens de boeiende belevenissen van iemand met een minder saai leven.

cd tip 11/1 - B-52’s

FUNPLEX - B-52′S

Een welgemeend “joehoe!” gisteren bij het lezen van het bericht in de bisweekend van “De Morgen”. Na zestien jaar komt er eindelijk een nieuwe cd uit. Zestien jaar. Zolang is het geleden dat ik helemaal kon uit de bol gaan op de muziek van deze maffe bende. Af en toe hoor ik ze nog eens op de radio of luister ik nog eens naar “Cosmic Thing” of “Good Stuff”. Het maakt me vrolijk en blij.

The B-52’s waren een geval apart in die tijd. Niet direct in een vakje te steken. Ik herinner me nog precies door wie ik ze leren kennen heb. Een knappe én aparte kapper, van wie ik nogal onder de indruk was, was grote fan. Hij draaide ze in zijn hip kapsalon waar ik me in die tijd mijn kapsels liet aanmeten.The B-52’s waren later het perfecte excuus voor een gesprek. Eventjes, héél eventjes, hebben we nog overwogen om samen naar een concert te gaan.

Ondertussen ben ik in al die jaren al minstens twintig keer van kapper veranderd en is de knappe kapper, wanneer ik hem zo af en toe nog eens tegen het lijf loop, veel minder imponerend. Heel gewoontjes zelfs in mijn (ondertussen verwende) ogen. Maar de verklaring na zoveel jaren waarom we beiden hevige fan waren, vervat Fred Schneider tot mijn verrassing in het interview in een paar zinnen:

“We hebben outsiders een stem gegeven. Homo’s, ners, seuten, iedereen die geen deel uitmaakte van de incrowd, dàt was ons publiek. Als er één boodschap in grote neonletters uit onze muziek spreekt, is het wel: het is oké om iemand anders te zijn.”

Ik hol maandag naar de platenboer, benieuwd of ik er nog steeds zo vrolijk van word!

(Ik vermoed na visie van dit filmpje zelfs dat zij me de weg
naar het vintage en kringloopcentra gewezen hebben!)

cd tip 10/1

Waar is Anna Michaltsjoek?

POETIN-CRITICA VERDWENEN IN BERLIJN

Vorige week vrijdag 28 maart een klein berichtje in de krant:

BRUSSEL - De kritische kunstenares Anna Michaltsjoek verdween vorige week spoorloos in Berlijn. Ze kwam al meermaals onzacht in aanraking met de Russische autoriteiten en de Orthodoxe kerk.

Misschien is ze gewoon verloren gelopen of domweg in het water gesukkeld, maar mij leek dit voorval passend in het rijtje waarin ook de in oktober 2006 vermoorde Russische journaliste Anna Politkovskaya zit. De beklemende panorama uitzending van vorig jaar stond me nog levendig voor de geest.

Elke dag speur ik naar nieuws over haar. Elke dag ben ik op zoek naar een bericht dat ze gevonden is. Dood of levend, maar gevonden.

Ik vind niks. Is men haar al vergeten of is er gewoonweg geen nieuws? Weet u iets?

expo tip 09/1 - pipilotti rist

PIPILOTTI RIST

In mijn ander leven ben ik een kunstenares. Houd ik net zoals Louise Bourgeois op 97-jarige leeftijd audiënties in mijn appartement voor jonge kunstenaars. Ben ik Nico en dwaal ik rond in the Factory. Schrijf ik feministische boeken en ga ik voor mijn grote liefde Jean-Paul op zoek naar vrouwvolk. (Of neen, dat zou ik niet gedaan hebben.) En vult u zelf maar verder aan.

Door het ontbreken van ook maar enig talent én het nodige lef ben ik in mijn huidig leven een doorsnee onopvallende burger. Maar dan één die wegdroomt in muziek, film en allerlei andere kunstdisciplines. En die getalenteerde kunstenaressen van nabij volgt.

Pipilotti Rist is er zo één. Een videokunstenares meer bepaald. Deze 46-jarige Zwitserse heette ook maar heel gewoon Elisabeth Charlotte, maar heeft zich omwille van haar kinderlijke speelsheid Pipilotti genoemd naar Pippi Langkous. Een biografie zal ik jullie besparen, die kunnen jullie hier lezen. Maar wanneer u hier geen zin in heeft is het toch nuttig om weten dat ze deel uitmaakte van een muziek en performance band: Les Reines Prochaines en dat dit tot op de dag van vandaag nog steeds doorspeelt in haar werken.

De meeste van haar werken op kan je hier (klik) bekijken. Simpliciteit, geluk en kleuren. Dit is vervoering en intens genieten. En herkenning. Schoonheid. Zonder meer.

Een kunstenares die haar mannetje staat.

expo tip 08/1