EEN EERSTE BLIK IN DE FOTODOOS
Het heeft wat tijd gekost en het zal nog wat tijd nemen, maar ik heb dit stokje met plezier aangenomen. (Mogen het er ook meer dan drie zijn, ik kan niet kiezen?!)
Reeds van in mijn prilste kinderjaren werden er pogingen ondernomen om me later in het klooster te laten intreden. Elke zondag naar de kerk.
Maar dan hadden ze me wel geen lakschoentjes moeten aantrekken… (of: “Waarom ik een ijdeltuit geworden ben“)
Volgende foto in de reeks “Kijk eens in de doos”: “Verantwoord speelgoed”
7 Reacties
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
Plaats een reactie
De stoelen zijn nog geen haar veranderd! Ze kijken enkel de andere richting uit.
Die schoentjes heb je nog geloof ik?
Leuke foto! Maar jij kijkt wat bedrukt!
Wat zit jij daar zo mooi uitgedost en zo klein in een kerk te doen? Dat kan toch de gewone zondagsmis niet geweest zijn.? Toen ik een jaar of zeven was , zat er in de kerk voor mij ook steeds een gelijkaardig exemplaartje met lakschoentjes aan te kreften:pakken,pakken…daardoor is mijn godsvrucht danig verstoord geraakt.
De kerkstoelen heb ik al lang niet meer gezien, de schoentjes zijn inderdaad meegegroeid, bedrukt kijken heb ik nog steeds niet verleerd - kijk, ik had als peuter al een bezwaard gemoed - en ik herinner me eigenlijk niks van het verhaal achter deze foto.
Even aan mijn moeder vragen.
Mama, duurt het hier nog lang? Hou me vast of ik begin terstond luidkeels te schreeuwen!
Broertje was gelukkig lief en heeft zijn opstandig zusje nooit begrepen.
Of hoe de dingen ook vaak hetzelfde blijven, Chelone!
Hoe ontroert me dat Aïda, “even aan mijn moeder vragen”…