ROEPING IN EEN TOSCAANSE VALEI
Net wanneer ik, zwaar onder de indruk van de Gregoriaanse gezangen in een zuiver en puur schitterend voorbeeld van Romaanse architectuur, de prachtige Abbazia di Sant’Antimo, gelegen in hét perfecte voorbeeld van het Toscaanse landschap geknipt voor een ansichtkaart, bedenk dat de Kerk ons toch ook bijzonder veel schoonheid nagelaten heeft en s’avonds nog steeds overweeg om uiteindelijk toch nog een contemplatief leven te gaan leiden in volledige afzondering onder het motto “ora et labora”, heb ik voor het eerst na tien dagen toegang tot het internet en brengt Zuster Monica me weer met beide voeten op de grond én in de wereld. Oef. Jeugdtrauma’s door negen jaar indoctrinatie door een “gelijkaardige” kloostergemeenschap van het internaat doemen op. Weg nonnen en kerk. Laat mij maar de kunst.
Momenteel geen reacties
Reageren?
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
Geef een reactie
