Bericht aan de ikhebniksbetertedoenfacebookgroup tegen den delhaise: in het delhaiske aan de kerk in Wilsele hebben ze nog knikkers. Jullie mogen de mijne hebben.

PROBEERT U HET OOK ALLEMAAL EENS!

Ik temperde mijn eerste verontwaardigde reactie direct. (Alleee, wat komen die gasten nu in Phara doen? Ochja, ‘t zal in het kader van de talrijke en constante herhalingen  op de Openbare Omroep zijn.) Toen ze heel kort herinneringen opgehaald hadden en Phara overging naar het volgende onderwerp dacht ik zelfs nog, moeten ze die mensen daarvoor nu naar de studio halen?

Phara en Lieven bleken echter als laatste onderwerp nog een lang promopraatje voor poker in petto te hebben. De 21-jarige tweelingbroers Matthias en Christophe De Meulder bleken namelijk de eerste Belgische professionele pokerspelers van PokerStars geworden te zijn, de grootste online pokersite.

Kijk, daar word ik nog eens ouderwets door geërgerd. Enorm. Pokeren blijft tot nader order nog altijd een kansspel (al deden Matthias en Christophe de grootste moeite om ons ervan te overtuigen dat het een behendigheidsspel is, ze hebben hun les goed geleerd), kansspelen zijn al jaar en dag een bron van financiële miserie en verwekkers van verslaafden en een groot deel van onze nog niet eens twintigjarigen blijkt vertrouwd met pokeren online.  Wilfried Martens en Mia Doornaert (Mia!!) zaten er kritiekloos vertederend bij te glimlachen (Mia trok haar mondhoeken zelfs nog wat hoger toen ze op de monitor merkte dat ze in beeld was en Wilfried deed zich voor als een jajongensditoudjeweethelemaalniksvanvancomputers  (o)pa.) Lieven Van Gils probeerde er nog even een kritische opmerking tussen te gooien, maar deze ging compleet verloren in het wervend reclamepraatje van jongens die betaald worden door de gokindustrie.

Zucht. Hoe komen de programmamakers er bij om pokeren een podium te geven? Heeft de firma PokerStar zichzelf voorgesteld en uitgenodigd met als troef ‘Kijk es de tweeling van man bijt hond!’ (sinds Helmut Lotti weten we dat dit gebeurt) en indien niet, dan vraag ik me echt af wat de actuele/maatschappelijke/politieke/ relevantie is van dit onderwerp. Tenzij het aanzet zou geweest zijn tot een kritisch debat. Tenzij Martens en Doornaert uit hun krammen geschoten waren, er de wet op kansspelen bijgehaald hadden,  of hun bijvoorbeeld gevraagd hadden of er ook belastingen betaald worden op de gewonnen bedragen. Maar dat zou natuurlijk allemaal niet sympathiek staan. Of erger: de kijkers en de lieve pokerjongens zouden kunnen denken dat ze oud(erwets) en achterlijk zijn!  En net terwijl ze nog volop bezig zijn met sympathie te winnen en zich hip en jong voor te doen.

Trouwens, die comapatiënt, daar is ook iets mee. Ik geef het u op een blaadje.

(En wat gaat het schrijven me toch heel gemakkelijk af wanneer ik op mijn paard zit… 5min.)

Het gesprek kan u hier bekijken.

TOWN TO KEEP ME MOVIN’

‘Neen, we gaan niet wéér in een restaurantje aan de rand van ‘t stad zitten, laat jij nog maar eens je kop zien in ‘t centrum!’ berispte een vriendin me eerder deze week toen ik opperde dat ik geen zin had om in de avondspits naar Brussel centrum te rijden om af te spreken. Ik zag er tegenop. ‘t Moet bijna alweer van augustus geleden zijn. En dat terwijl ik vroeger quasi élke avond bleef hangen op de terrassen en in de café’s van de Vlaamse Steenweg, Graanmarkt en Dansaertstraat. Maar toen wàs ik er, ik werkte er namelijk.

Maar goed, ze had gelijk. Nog eens wat incrowd zien, ‘t kon geen kwaad, het had me al eerdere nuttige tips opgeleverd, want hoe je het draait of keert, de sector waarin ik werk plaatst zelden of nooit advertenties, maar put enkel uit: ‘Ken jij nog iemand?’ ‘Ahja, bel die of die eens…”. Gruwelijk Netwerken.

Op de E40 zag ik het nog allemaal geweldig zitten, ik had er zin in.  T. had gelijk, het was te lang geleden. Tot ik aan de LeopoldII tunnel kwam. Vol. Zo vol als op de ochtendspits waar ik jaren ingestaan had. Vrijdagavond, richting centrum. Iedereen vertrok dan toch UIT Brussel?! Uit ervaring wist ik dus ook hoe lang je erover deed tot uitgang Sainctelette. Mijn humeur zakte met de minuut. Gelukkig was ik op tijd vertrokken. Twintig minuten later, eindelijk tunnel uit, ‘t zou nu wel snel gaan. Dat was buiten de wegenwerken gerekend waar ik niet van op de hoogte was. Naast het kanaal straat afgesloten. Iets verder, Ieperstraat, gesloten eveneens wegens werken. Er zat niets anders op dan hoofdweg langs het kanaal te volgen aan de kant van het Klein Kasteeltje. Ik zal het geweten hebben. Twintig (20!) minuten tot aan de Dansaertstraat. Geduldig eenvaksrijtje schuiven terwijl je tientallen wagens rechts van je ziet over de trambaan/sporen scheuren. Scheuren, ja echt. Foeteren, vloeken, ergeren, weten dat je veel te laat bent, een platte gsm waardoor ik niemand kan verwittigen en terwijl toch rustig en geduldig aanschuiven. En dan komt pas het ergste: parking. Alle kleine straten staan aan beide kanten vol, ook al mag je slechts aan één kant parkeren. Zelfs op elke hoek staat een wagen. Al toertjes draaien vraagt een mens zich af hoe de hulpdiensten hier ooit ever zouden doorgeraken wanneer er ergens een brand uitbreekt. Eindelijk het geluk dat er iemand wegrijdt.

Drie kwartier te laat ben ik en van buitenaf zie ik reeds een andere donderwolk aan de toog zitten. Nog alleen. “Er is nog niemand?” “Neen, en je hebt geluk, nog vijf minuten en ik was weg.” gromt ze. “Wie verwacht er nu om anderhalf uur te rijden over een kleine vijfentwintig kilometer?” Vijf minuten later stormt de derde donderwolk binnen. “Shit, fuck, kak, ik haaaaaat Brussel!! Drie kwartier over zeven kilometer!”

Het werd nog een leuke avond. In het centrum van Brussel. Ik kom mijn huis uit om in een  (in bepaalde kringen bestempeld als zeer) hippe tent te zitten waar de muziektapes uit de jaren tachtig opgenomen in mijn ouderlijke discoteek gespeeld werden, de hele avond lang. Ik heb er nog tientallen in mijn kast liggen. Ik ben bijzonder uptodate, muziekgewijs. Niets veranderd. Behalve het verkeer.

Epiloog: vandaag moest ik alweer in Brussel zijn,  omgeving Naamse Poort deze keer en ik kwam vanuit Leuven. Het zou nu wel snel gaan, ‘t was zaterdag en het was middag. Maar toch voor alle zekerheid ruim op tijd vertrokken. Kortenbergse straat naar Shuman tot voor in de Wetstraat eivol. Voetje voor voetje aanschuiven. Een uur en vijf minuten op een traject wat je met gemak op dertig minuten kan doen. Op het nippertje net niet te laat op de afspraak. Brussel. Hel, kak, fuck, shit. Ik haat Brussel en zijn verkeer. En neen, het openbaar vervoer was geen optie.

(Later op de avond bij het tvkijken komt de confrontatie: Ik lijk wel een gepensioneerd typetje uit Manbijthond. “Banieje, in d’t stad, oei doar kommekik niet zenne, veel te gevoarlijk, ziedes op ‘t land hoe schuën…)

]]> http://blogderzuchten.wordpress.com/2009/11/21/funky-town/feed/ 0 Aïda http://blogderzuchten.wordpress.com/2009/11/19/o-tempora-o-mores/ http://blogderzuchten.wordpress.com/2009/11/19/o-tempora-o-mores/#comments Thu, 19 Nov 2009 10:34:24 +0000 Aïda http://blogderzuchten.wordpress.com/?p=3307 ]]>

MISDAAD TREFT OOK HET KLEINSTE GEHUCHT!

Herinnert u zich nog de revolutionaire aardappelautomaat waarover ik vorig jaar berichtte?

vorig jaar mei

huidige situatie: zoek het verschil

]]> http://blogderzuchten.wordpress.com/2009/11/19/o-tempora-o-mores/feed/ 2 Aïda aardappelautomaat camerabewaking2 camerabewaking http://blogderzuchten.wordpress.com/2009/11/17/wat-is-een-vlaming/ http://blogderzuchten.wordpress.com/2009/11/17/wat-is-een-vlaming/#comments Tue, 17 Nov 2009 09:50:52 +0000 Aïda http://blogderzuchten.wordpress.com/?p=3286 ]]>

DE OCHTEND – RADIO 1 – NIEUWSGIERIG NAAR WAT ER LEEFT!

Fransen zoeken een identiteit om nieuwkomers een duidelijk kader te geven. De Ochtend vroeg vanmorgen welke identiteit Vlamingen hebben en welk kader wij  nieuwkomers kunnen geven?

Een  Vlaming is een verongelijkte individuele egoïst met een totaal gebrek aan burgerzin die vindt dat élke euro belasting er één te veel is, maar tegelijk geen enkele verantwoordelijkheid meer neemt en het vanzelfsprekend vindt dat de staat een extreme zorgstaat is/moet worden en zodoende zoveel mogelijk gratis wil. Een Vlaming is iemand die besloten heeft dat hij als simpele Jan-met-de-pet de wet niet meer moet naleven omdat alle politici-zakkenvullers/zakenlui/ondernemers/stinkenderijkaards/asielzoekers/allochtonen dat ook niet doen  – en al zeker niet gestraft of vervolgd worden! – en schept graag op over zijn foefelen en zwartwerk (alszijdatmogenmagikdatook). Een Vlaming komt enkel op straat of  mailt naar Peeters&Pichal wanneer hij vindt dat ‘zijn eigen’ onrecht is aangedaan of hij zijn achtertuin met veranda bedreigd ziet, laat zich probleem- en protestloos uitmelken door energie- en telecombedrijven, plaatst zonnepanelen niet uit ecologische overwegingen maar omdat het hem belastingsvoordeel oplevert, kiest morgen alweer voor een politicus die hij gisteren verketterde, is vanavond al vergeten wat er vanmorgen gebeurd of gezegd is  behalve wie er kwam eten. Een Vaming houdt zich enkel aan de snelheidsbeperkingen als er een flitspaal (gesignaleerd via sms of website!) in de buurt is en zijn portemonnee in gevaar komt, is er van doordrongen dat verkeersregels enkel moeten gevolgd worden om boetes te vermijden en niet voor de algemene veiligheid en maakt van foutparkeren een nationale sport. Een échte Vlaming voelt zich Thuis bij Familie onder de kerktoren en vertrouwt op Onze Nationale Held Witse om de Aspense misdaden op te lossen.

(Zie internetfora van kranten en TV-programma’s, de klaagbank van Peeters&Pichal, de werkvloer en het dagelijks verkeer).

Al moet ik toevoegen dat ik ook al heel veel Vlamingen in het buitenland tegenkwam.

(de gelegenheid om dit mooie nummer van Jacques Brel nog eens boven te halen…)

Drie productiehuizen hebben hun eigen Taxshelterbedelbedrijfje opgericht. Bedoeling kort en simpel: geldinzameling.
De directrice heet Françoise PLATTEBORSE.

LATEN WIJ GEDENKEN

(Neen, mevrouw de lerares Engels (!) die het vorige week in Keulen hoorde donderen toen in Blokken de woorden “Menenpoort”, “Ieper” en “The Last Post” vielen, dit is geen bericht dat ik ga stoppen met bloggen.)

Wat jammer dat zowel Phara als Terzake niet de uitzonderlijk gelegenheid dat Robert Fisk te gast was aan de Reyerslaan aangrepen om deze interessante man minstens een uur aan het woord te laten. Hij is in België ter gelegenheid van de herdenking vandaag in Ieper. Een herdenking die de Belgen nauwelijks bezighoudt of beroert.

En ja, ik lees ook de kritische stemmen over deze herdenkingen en de oorlogsmonumenten. En ja, morgen is het gewoon weer oorlog. Maar net daarom moeten we herdenken en nooit vergeten.

Rechtstreekse verslaggeving herdenkingsplechtigheid in Ieper 10U45 op één

Eerste Wereldoorlog op radio en TV

VRT lanceert het project 2014-2018

Robert Fisk bezoekt Flanders Fields

De vlucht van Willem II, het einde van de WOI

The Big Picture  -  Day Remembrances

(Terzijde of net niet: vandaag is ook Kalashnikov jarig)

LAAT ONS VIEREN!?

Het zijn boeiende televisionele tijden voor geschiedenisliefhebbers. Al een twee-, drietal weken worden we op de meest diverse (internet)zenders getrakteerd op de meest uiteenlopende documentaires en reportages over de val van de Muur en de gevolgen hiervan, dit ter aanloop van de twintigste verjaardag vandaag. De VPRO is wat mij betreft uitschieter.

Ik volg(de) ze zoveel mogelijk. Ik herinner me ook nog als gisteren wat nu geschiedenis is. En wie ooit Berlijn bezocht kan dit niet gedaan hebben zonder de immense impact ervan gevoeld te hebben.

Maar bij elke reportage of documentaire was er bij mij ook constant die gedachte die haast niet in de media komt. De gedachte aan al die andere mensonterende en misdadige muren die vandaag nog bestaan en zelfs nog verder gebouwd worden. Of zullen we voor uitgebreide media-aandacht misschien nog 50 jaar moeten wachten, als de twintigste verjaardag van de val van deze muren zal gevierd worden.

De Tijd gaf een gedetailleerd overzicht.

EN OOK VAN MAAR

Het was en is beter, echt waar. Alhoewel ik al mijn leven lang aan de kindjes in Afrika, de talloze oorlogen op onze planeet en de wereldellende denk en ik daar in tegenstelling tot Hans Teeuwen wel regelmatig van wakker van lig, heb ik toch een immens hoge ergernisfactor over het reilen en zeilen van de kleine wereld rondom mij. Gelukkig al een tijdje en dubbelop sinds ik een maand geleden op TF1 een immens pakkende reportage zag over Pakistan, meer bepaald over Karachi en ik elders uit eerste hand lees over de ellende in Cambodja, wordt elke ergernis gemilderd door de gedachte: “Ach, wat zou het. Wat een geluk dat ik niet in pakweg Karachi of Cambodja leef”. Echt waar, ik ben veel milder. Zelfs zo mild dat de bestaansreden van dit blog in het gevaar komt.

Vandaag wil ik u dus nog eens trakteren op een onversneden stukje ergernis.

Een museum met een internationale uitstraling, zo kondigt Leuven vol trots zijn nieuwe M aan . Niks teveel gezegd wanneer je het gebouw ziet. Niet overdreven als je ziet hoe vlot de internetboeking van een ticket verloopt. Prima. Ik verheug me dan ook op het bezoek. Tickets moeten gereserveerd worden voor tijdsblokken, wat geen slecht systeem is. Ik ga met het openbaar vervoer, dus ik voorzie dik twee uur op voorhand te vertrekken,  waardoor ik uiteindelijk tijd heb om eerst nog wat te shoppen. Het regent en het stormt. Ik draag een warme jas, een sjaal en een muts, een paraplu en tegen dat het tijd is om me naar het museum te begeven ook nog twee shoppingtassen. Geen probleem, zoals gewoonlijk ben ik toch van plan om alles af te geven aan de vestiaire, een bezoek aan een museum verloopt alleen comfortabel zonder enig overbodig kledingstuk of bagage en met lege handen. Zeker in musea waar een grote volkstoeloop is. En dat is het, in M. Dank zij Rogier van der Weyden.

De architectuur, ja, dit bouwwerk mag naast vele musea in Europa staan, denk ik terwijl ik buiten rustig de tijd neem om alles te bestuderen. De afwerking laat hier en daar te wensen over (ook van het interieur zie ik later), maar tja, waar vind je nog vaklui die hun stiel kennen. Eens binnen wordt je al snel ontnuchterd. Amateurisme. Dat is het eerste wat in mij opkomt. Naast de balie – die eigenlijk enkel kassa is en helemaal niet uitnodigend als info- of onthaalstand (‘Waar en aan wie kan ik iets vragen?’ ”Stoor ik die bediende die geconcentreerd zit te werken aan zijn pc wanneer ik een inlichting vraag?’) liggen jassen en vesten slordig opgestapeld. Achteraf wordt me duidelijk waarom: de lockerroom is vol. Zo vol als een ei. En geeft al van op de trap naar beneden een onwaarschijnlijk rommelige indruk door in de hoek geschoven ijzeren rolwagens, en rondom provisoire kledingrekken. Geen locker vrij. Ik heb niet zoveel vertrouwen in mijn medemens als vele anderen die hun jassen onbewaakt achtergelaten hebben en heb trouwens meer dan een jas om op te bergen. Bij bevraging blijkt dat ‘er tekort lockers zijn, ze zijn besteld’ en wordt er tegelijk voorgesteld op mijn vraag: ‘wat nu?” om alles achter te laten op het hoopje aan de kassa, ‘je zal trouwens toch niet binnen mogen met je tassen”. Mij niet gezien.

Ik schuif dus aan om de tentoonstellingsruimte binnen te gaan, ik zie geen andere mogelijkheid. Een lange rij die maar niet opschiet. Voor en achter mij een massa Nederlanders, waarvan ik er twee tegen elkaar hoor giechelen: “Dat zal wel zeker zo iets Belgisch zijn?”, maar ik mis wat precies. Wanneer ik aan de entree ben wordt duidelijk waarom het zo traag gaat. Een nonchalant vrijetijdsmeisje met vrijetijdskleren – ‘moet ik iets speciaal aandoen, neen, kom maar in gemakkelijke kleren’ – moet in haar eentje de stroom bezoekers van een ‘goh, zeg hoe gaan we dat doen, awelja, hier ga eens rap bij AVA’ polsbandje voorzien. en de ticketten nakijken. Ze vraagt aan Nederlanders of ze een Standaard bon hebben, wel vriendelijk. Op een geïmproviseerd spaanplaten tafeltje dat daar samen met haar wat verloren in de ruimte staat (of was het  een werk van Jan De Cock?) liggen slordigweg  hoopjes restjes van papier en plakband. Het lijkt wel een kassa van een eetfestijn in een parochiezaaltje. Maar ik ben in een museum. Waar  esthetica moet primeren. Esthetisch. Elegant, kunstzinnig, smaakvol, stijlvol, verfijnd. Hier word ik niet blij van. Ze merkt mijn grote handtas (waar ik ondertussen mijn twee shoptassen ingepropt heb) en paraplu niet op, of doet geen moeite om er een opmerking over te maken. Ik ben binnen.

Ja, het zal wel top geweest zijn, die tentoonstelling. Ik zag ook echt een paar prachtige werken. Maar ik ben geërgerd en geïrriteerd. Ik heb het (veel) te warm, ik ben te zwaar geladen, mijn paraplu blijkt een gevaarlijk wapen, ik blijf in de mensenmassa overal weer hangen met mijn propvolle reuzenhandtas en moet me voortdurend excuseren. Ja, ik had op een grote toeloop gerekend en daar had ik me mentaal op voorbereid. Maar het scenario loopt anders dan ik het voorzien had.

Na een versneld bezoek loop ik nog even de shop in. Noem me een vitter, maar ook hier amateurisme. Een ordinair semi-industrieel rolwagentje staat volgeladen met kartonnen dozen aan de kassa. De voorraad in een in het oog springend rek is niet uitgepakt en staat slordig opgestapeld als in het eerste beste gemeentelijk economaat. De toog is een wanordelijk bureau vol met overbodige spullen. Ja ik stoor me daar aan. Immens. Wie in een museum voor schone kunsten – esthetica weetuwel – werkt moet hier oog voor hebben. Opruimen. Het ziét er niet uit en ik begrijp niet dat dit de bedienden niet opvalt. Elegant, kunstzinnig, smaakvol, stijlvol, verfijnd. De architectuur schreeuwt er om. Eén plaats waar ik verwacht dit te vinden.

Foeterend over dit ondeskundig en prutserig gedoe wil ik wat tot rust komen bij een koffie. Ik ben gevlucht. Dit kon ik niet meer aan. Bevond ik me hier in een cafetaria van een museum met internationale uitstraling? Neen. Een kneuterig kleinburgelijk provinciaal stamineetje (inclusief installatie met uitgeholde pompoen!). Ik weet niet of Beel hier verantwoordelijk voor is. Ik vermoed eerder dat het museumcafé in concessie gegeven is en dat de concessiehouder zelf voor de inrichting gezorgd heeft. Wat een smet op dit museum. En als Beel hier toch inspraak had, Beel onwaardig.

Ik heb alles overwogen.
Een niet verwachte toeloop: geen excuus. Een tentoonstelling waar je een jaar op voorhand barnumreclame voor maakt, daarvan weet je toch dat het gaat storm lopen?
Kinderziektes: neen, dan hadden ze niet als eerste met deze prestigieuse tentoonstelling moeten uitpakken, maar een kleinere moeten organiseren als aanlooptest.
De o, zo Belgische charme? Neen, ik ben het beu. Zo beu als onze lelijke kust en onze fermettes en onze koterijen, die ook altijd uitgelegd worden als “charmant, zoooo Belgisch”.
Niets kan perfect zijn, perfectie is lelijk. Neen, ik vind niks mis aan streven naar perfectie. Ik word blij van  systemen die goed werken en ik word blij van schoonheid, en in een museum verwacht ik schoonheid te vinden, en niks dat dit verstoort. Ik ben het beu. Dat amateurisme, dat willen maar niet kunnen, dat niet zijn best doen. ‘t Is deze doorgedreven je m’en foutisme houding die de oorzaak is van de vele wantoestanden in ons land.
Och, ‘t mag toch ook simpel? Neen, niet in zo’n gebouw. Daar verwacht je een consequent doorgedreven huisstijl. Tot in de polsbandjes en de kleding. Back to basics, puur, simpel en met brute materialen kan, en het mooiste voorbeeld is Wiels, maar niet in een bijna megalomaan project als dit.

Ach ja, ik overdrijf, ik was gepakt door de warmte. Zo erg kan het toch niet geweest zijn. Ik ben uitgeraasd. En ik ga nog eens terug. Blij en goedgemutst en met open vizier. Na Rogier. Als de extra bijbestelde lockers geïntalleerd zijn en er honderden leegstaan.

Elke dag ben ik content dat ik niet in Karachi woon.