simpele verzuchtingen 2/10

GAAT HET NOG EEN BEETJE?

Elke keer wanneer ik toevallig een aankondiging voor De generatieshow zie passeren vraag ik me af of er werkelijk mensen bestaan die naar dit programma kijken. En of ze dat dan doen op vrijwillige basis en louter voor hun plezier. Deze show moet zowat de voorstelling zijn van mijn hel *** Iemand die ik niet kan uitstaan, waar ik een hartsgrondige hekel aan heb, mijn antipode is, heeft de baan waar ik ook voor solliciteerde. Balen. Alhoewel, het zegt misschien wel genoeg over de job én de werkgever *** Kutsite.com, het beste online filmtijdschrift van Vlaanderen en verre omstreken, gaat nu ook wit *** Bij de VDAB online beroepstesten ben ik geslaagd voor de toelatingsproef voor de opleiding ‘Dakdekker schuine daken’.  Alsook voor stikster, zaalmedewerker, kelner restaurant, hulpkelner restaurant, magazijnbediende en schoonmaakster. Ik kan nog alle kanten uit *** Zittend voor mijn open haard, lurkend aan mijn pijp en wrijvend in mijn baard mijmer ik over de vraag waar onze wereld naar toe gaat als mensen nu al extra beloond worden gewoon omdat ze doen wat ze moeten doen: op tijd komen en boeven pakken *** Even had ik gedacht dat door deze vermelding mijn bezoekerscijfers de pan zouden uitswingen. Niet dus *** Alweer quasi dagelijks opgemerkt dat ze bij de VRT één algemeen adresboek hebben met slechts één naam per thema. Altijd dezelfde ‘specialisten ter zake’ *** Waar staan die 480 miljoen euro van de beheersmaatschappijen zoals SABAM, die nog niet doorgestort zijn? Wat brengt dat op en voor wie? ***Als er in bepaalde gevallen op de verkoop van een huis meerwaardebelasting moet betaald worden, zou er dan ook niet zoiets mogen bestaan als een minderwaardebelasting? Terug te storten op uw rekening *** De gezichtsherkenning in het iPhoto vraagt bij foto’s van mijn moeder of ik het ben en omgekeerd. Veelbetekenend *** Is het een indruk, maar wordt het woord ‘letterlijk’ tegenwoordig niet heel veel gebruikt op radio en TV? *** Het nadeel van een desktop is dat je niet snel even kan gaan uit de zon zitten ***  Een bloggende werkzoekende heeft gevonden wat hij zocht. Zijn oproep om zijn Dagboek van een dopper over te nemen zodat deze steeds zou bemand zijn door een werkloze vind ik wel origineel. Helaas heb ik zelf al te veel om handen *** Jammer dat Peter Van Asbroeck niet bij één zit, anders zouden ze deze ook kunnen afschaffen in het kader van de komende besparingen *** De debatten in de mediacommissie lijken mij oneindig veel geanimeerder dan die in de plenaire vergadering: VRT niet vergoed voor Ronde Van Vlaanderen en MNM ver over de schreef met de Grote Koffieshow *** Reuzehandig, zo’n functie ‘druk spatiebalk’ om je finder te doorbladeren. Maakte er al xtig keer gebruik van *** 3002 mensen kiezen Herman Van Rompuy als politicus van het jaar en dat wordt dan in het lang en het breed uitgesmeerd in de binnen- en buitenlandse media. Drieduizendentwee! *** Als ze nu eens al die spots en advertenties voor MNM met of zonder Peter Vandeveire zouden afschaffen, dat zou toch al ferme besparingen opleveren? *** ‘Mag ik u kussen‘ is een ergerlijke ordinaire remake van VTM’s Blind Date. Maar blijkbaar goed genoeg bevonden voor Canvas onder het mom van lekker fout, satirisch en wij makers en deelnemers zijn zoveel beter want o zo intellectueel en kunstzinnig *** Al hebben slechts een dikke 20.000 lezers hun stem uitgebracht, toch vraag ik me af of ik nog thuishoor bij een weekblad waar Herman Van Rompuy als beste politicus gekozen wordt. Tijd voor een opzeg van mijn abonnement? Waar zijn de dwarsliggers? *** Turtelboom en Van Quickenborne delen 10.000 kaartlezers uit via Unizo. Enkel voor ondernemers. Wie deelt ze uit aan de werkzoekenden? *** Behoort het tot de kerntaken van de Openbare Omroep om bedrijfsfeestjes uit te zenden? *** Terwijl ik dan weer net tot mijn grote verrassing op VTM nuttige verkeersvoorlichtingsfilmpjes zie. Of wordt die uitzendtijd gewoon gekocht door De Lijn of het Vlaams Verkeersinstituut? *** Internet wordt een basisbehoefte. Telefoneren is dat ook en toch vind je amper nog een telefooncel of openbare telefoon waar je bovendien goedkoop kan telefoneren. *** Zouden alle deelnemers aan ‘Mijn restaurant’ met al deze regels in orde zijn? Of zou de deelname onder ‘kansspelen’ vallen? *** Naast Telenet blijft ook Mobistar goed en klantvriendelijk bezig. Basisbehoeften geleverd met dictatorische praktijken en hoge tarieven *** Onreglementair vervoer van verlichtingspalen in opdracht van de overheid. Verbeurd verklaarde vrachtwagen, gevaarlijke lading. Bedrijven die meedoen aan openbare aanbesteding moet niet voldoen aan de ISO-normen? *** N-VA wil niet weten van parkeren per minuut. Wat zijn hun tegenargumenten dan? *** Schauvliege investeert in waterprojecten in  Zuiden. Welk Zuiden? Het zuiden van België, het zuiden van Europa, het zuiden van het Westelijk Halfrond? Het zuiden van Afrika? Ben even het noorden kwijt *** Geertrui Windels onderging een metamorfose. De ‘Stijl’ tips van de Amerikaanse ambassadeursvrouw hebben duidelijk hun effect. Afgaande op haar mimiek vraag ik me echter af of Mia Doornaert er ook voor iets tussen zit. Zoek de gelijkenissen *** Tersago is een anagram van Ostrega. Opmerkelijk. Dat merkte niet ik op, maar Ben Crabbé in Blokken *** Aan de telefoon moet iemand die vraagt ‘heb je tijd?’ heel hard lachen omdat ik gelaten antwoord: ‘TIJD is het enige wat ik nog heb…’ *** Hoe zit het eigenlijk met de vernieuwing van en rond het Zuidstation in Brussel door architect Jean Nouvel? En hoe zit het eigenlijk met de Restaurant Midi Station daar rechtover? De grootste brasserie van België. Komt u daar wel eens? *** Heb ik dat goed begrepen, maar willen de vakbonden bij Opel nu én een overname én behoud van banen én een riante uitstapregeling? *** Besparingstip2 voor de VRT: herleid De Zevende Dag tot zijn origineel: een tafel en enige stoelen, een moderator en enige interessante politici *** En hou u vast, er zijn ook dingen waar ik blij om ben: het containerpark, de livestream vanuit de Kamer en de AB, de Post en mijn postbode *** En in tegenstelling tot die dertig per dag heb ik helemaal geen klachten over buschauffeurs van De Lijn. Integendeel ***

Is het nu Semer of Sémer

PRANGENDE VRAGEN

Sinds Paula Semer hot news is door haar onlangs bij de nacht van de televesiesterren uitgereikte Livetimeachievement Award duikt overal de schrijfwijze Sémer op. Nu kan ik me zeer sterk vergissen, maar mijn hele leven lang, echt zolang ik al over Paula Semer lees – en dat is ondertussen toch al heel lang – is het me nooit opgevallen dat er op Paula’s familienaam een accent stond. Ik moet wel blind geweest zijn al die jaren. De laatste weken lees ik geen enkel artikel, blog of lezersbrief meer waarin de naam Semer niet geschreven staat als Sémer. Zelfs (rvd) heeft het over Sémer.

Wiki heeft het over Sémer, maar trouwe bezoekers kennen mijn scepsisch tegenover deze online encyclopedie. Ik vertrouw er nooit blindelings op. Checken en dubbelchecken.

Maar moet ik afleiden dat alle journalisten zich baseren op Wikepedia?

Verder biedt internet geen soelaas. Je vindt er zowel Semer als Sémer.

Heb ik nu last van vroegtijdige dementie en wordt Semer inderdaad al sinds jaar en dag geschreven als Sémer en zo niet, vanwaar dan zomaar uit het niets Sémer.

Is het nog iemand opgevallen?

Paula, verlos ons. Als er later nog eens iets belangrijks over u zal in de pers verschijnen, zal u toch willen dat uw naam correct geschreven wordt?

22+45=75

CAROLINE KAN NIET REKENEN

Of waarom de ene politicus gepakt wordt op een verspreking (?) en het bij de andere geruisloos voorbij glijdt.

Caroline Gennez stelt in de Zevende Dag dat het nogal erg zou zijn dat iemand die tot zijn tweeëntwintigste studeert en vijfenveertig jaar moet werken pas op zijn vijfenzeventigste met pensioen zou kunnen gaan.

Bekijk het hier.

een telenetopzegpad

GAAT NIET OVER ROZEN (HOOFDSTUK TWEE)

(Lees hier hoofdstuk 1)

Zoals verwacht kreeg ik vandaag doodnormaal een aanrekenig van Telenet voor de komende periode, alsof er niks is gebeurd. Ze hebben dus zoals ze me aan de telefoon al zeiden nooit ofte nimmer een opzeg gehoord of gezien. Verloren gegaan.
Dat hebben ze wel want ik heb nu dus ook een bewijs dat mijn aangetekende zending uitgereikt is. Ik heb deze factuur dan ook onmiddellijk geprotesteerd.

Waarom verwacht ik dat het eerstvolgende schrijven van Telenet een aanmaning tot betaling van de geprotesteerde factuur zal zijn, met 7 € administratiekosten er boven op? Alweer een verloren gegane aangetekende zending.

Kosten van mijn opzeg tot nu toe: 5,29 € + 6,49 € + kopies en tijd.

Hieronder nog een boodschap van Minister Van Quickenborne. Aangetekend schrijven moét niet. Maar waar stond ik nu zonder enig bewijs?

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Plug and play!

BEHALVE HIER OF WAT HAD U GEDACHT?

Een wilde weldoener heeft me een nieuwe iMac kado gedaan. Ineens lijkt mijn MacBook wel héél klein en héél erg versleten. Maar hoe kan het anders, de transfer van gegevens van mijn MacBook naar de iMac is mislukt. Dat zou nochtans kinderspel moeten zijn, ook ik heb dat in het verleden probleemloos en succesvol uitgevoerd (Van MacBook naar MacBook).

Niet nu dus. No way. Kort overzicht van wat er allemaal fout gelopen is:

1/ ‘Gebruik een firewirekabel voor transfer’. Ja, dat wist ik. Maar niemand had me gezegd dat de firewirekabel die ik had niet in het poortje van de iMac zou passen.

2/ Wat doet een ongeduldige mens dan, gegevens overzetten via Ethernet. Waarschijnlijk was dit al een misstap. Negen uur. Negen uur heeft het geduurd alvorens mijn gegevens overgezet waren.

3/ Mijn instellingen voor mail waren niet overgenomen. Handmatig moeten instellen.

4/ Al mijn documenten, muziek, foto’s, dvddatabase, mails, etc. staan wel degelijk op de nieuwe IMac maar nergens in het correcte programma. Geen enkele indeling van Itunes, Dvpedia, Iphoto, mail is overgenomen. Het komt er dus op neer dat ik in elk programma alle gegevens opnieuw moet importeren vanuit diverse mappen (die dus wel al op de IMac staan) en voor élk programma opnieuw mijn instellingen aanpassen, indelingen maken, sorteren etc.

6/ Op zeker wel honderd mappen staat een verbodsteken, ik heb geen toegang om ze te bekijken. Ik moet elke keer, stuk voor stuk elke map ontgrendelen, inloggen, nieuwe gebruiker toevoegen en deze goedkeuren. Duurt uuuuren! (Niet te verwarren met ‘sleutelhanger’, dit is niet wat de computer vraagt.)

5/ Om één of andere reden had ik verwacht dat ik mijn MacBook ook nog zou kunnen gebruiken, wat ook de bedoeling was, maar ik kan geen verbinding meer maken. Misschien is dit wel logisch en normaal, maar ik had het verwacht omdat gewoon iedereen die hier binnenkomt met een tweede, derde en vierde laptop probleemloos op mijn draadloos netwerk kan raken.

Mijn eerste enthousiasme over het feit dat ik eindelijk weer over een groot toetsenbord beschik mét numeriek klavier, over het fantastische beeldscherm, (je blijft foto’s kijken!) en over het gebruiksgemak van de Magic Mouse, is ondertussen al flink getemperd. Gisteren een héle dag (ben zelfs vergeten te eten, maar dat is dan weer positief), twaalf uur lang, tutorials zitten bekijken, problemen gegoogeld en fora bezocht, het complete Apple help online handboek gelezen, maar nergens een identiek probleem gevonden. Ik ben uniek. Of ik vind de goede omschrijving van mijn problemen niet, kan ook. Hoe prop je dit in één zoekterm?

Ik ben hier nog wel even zoet mee. Geen blogtijd. Geen tuintijd. Geen vrijetijd. Geen ergernissentijd. Zelfs al drie dagen vergeten vacatures te bekijken. Ook al omdat ik met heel veel enthousiasme vorige week weer mijn eerder gevolgde Syntra cursus opgediept heb en er het plezier van herontdekt heb. Ik spring al dagen om zeven uur uit mijn bed als een klein kind bij wie de Sint net is langs geweest.

Ik heb een missie. Eindelijk nog eens.

(Al had ik gisterenavond om tien uur wel zin om TWEE Macs de straat op te gooien. Als u dus eventueel tips of oplossingen of verwijzingen naar webpagina’s heeft om mijn Apple problemen op te lossen, laat u maar goed gaan…)

[Youtube=http://www.youtube.com/watch?v=WOdjCb4LwQY]

boduognat

I.M.

I like to have a good time
any of my friends will tell you
but when you confront me with stupidity
I’m doubly angry at you
and I say: nip! nap! it’s all a trap
bo! bis! and so was this
whoa! whoa! to haiti go,
and watch it all come down
ding! dong! a silly song
sure do say something’s wrong
smile awhile, forget the bile
and watch it all come down

so I become more lively
to bury all of the ugly
whole persons sometimes
must be them bodies buried

chorus

and I toe the water
and an urchin poke me
an’ I must be godfather
to anyone who’ll have me

today was another day full of dread
but I never said I was afraid
dread and fear should not be confused
by dread I’m inspired, by fear I’m amused

een telenetopzegpad

GAAT NIET OVER ROZEN

Net toevallig vallen de Telenetbesognes van mijn eerder stukje samen met een opzeg, waar ik ook even naar verwees. Een opzeg van mijn internetabonnement op een ander adres. Dit staat helemaal los van het defect waarover ik eerder schreef.

Op 18 februari jl. bel ik naar Telenet om een internetabonnement op te zeggen. Al direct valt het op dat er in het (u wellicht ook bekende) menu geen keuzemogelijkheid ‘opzeg’ is, ik kies dan maar het zo algemeen mogelijk ‘administratieve vragen’. Ik zeg dat ik mijn abonnement wil opzeggen en al direct meldt men me dat men me zal doorschakelen naar andere dienst. Ik herinner me de correcte benaming niet meer, maar ik meen dat het een soort klanten/producttevredenheidsdienst was. Ik herhaal dat ik een abonnement wil opzeggen en er wordt me direct de vraag gesteld ‘waarom?’. ‘Omdat ik het niet meer nodig heb’ is blijkbaar niet voldoende, men is fel getraind om te blijven doorvragen, zelfs als ik tot drie keer toe antwoord ‘omdat ik het niet meer nodig heb’ blijft men andere mogelijkheden voorstellen (lager abonnement etc…). Wanneer mijn ferm ‘neen’ eindelijk goed doorgedrongen is, zegt de operator dat ze me met MET DE POST een opzegdocument zullen opsturen, dit moet ik invullen en ondertekenen en PER AANGETEKEND ZENDING terugsturen. De opzegtermijn is 30 dagen. Even opper ik nog dat het toch wel heel vreemd is dat men in deze tijd een document moet opsturen met de post en of er geen downloadmogelijkheid is zodat ik het nog dezelfde dag kan invullen en terugsturen. Neen, dat kan niet, het moet per post opgestuurd worden.

Dezelfde dag meld ik dit in een twitterbericht, waarop er prompt iemand reageert en me het opzegdocument dat Telenet zou moeten opsturen doormailt. Het vertrekt op 19 februari jl. per aangetekend schrijven, dit kost me 5,29 eur.

Vandaag 1 maart heb ik nog steeds geen opzegdocument PER POST van Telenet gekregen. Ok, ik heb het niet meer nodig, maar het zou me toch zeer sterk verbazen dat er daar bij Telenet iemand de moeite gedaan heeft om intern door te seinen: ‘Opgelet!! OPZEG van Aïda binnengekomen!! Opsturen van opzegdocument naar Aïda NIET MEER NODIG!! Over!!!’

Ik bel naar Telenet. Ik vraag of mijn aangetekend schrijven goed aangekomen is en mijn opzegtermijn al ingegaan is. Blijkt dat mijn aangetekend schrijven ‘verloren gegaan is’. Op mijn vraag hoe het komt dat ik los daarvan nog steeds geen opzegdocument PER POST toegestuurd gekregen heb (want mijn hypothes ‘stel dat er iemand doorgeseind heeft niet meer opsturen’ hield dus geen steek vermits mijn opzeg nog niet aangekomen was als u nog kan volgen…) krijg ik geen concreet antwoord, en wanneer ik vraag of het een doelbewuste tactiek is om de opzegdocumenten met zoveel mogelijk vertraging op te sturen, hoor ik enkel een vaag: ‘ik zal het doorgeven…’. De operator vraagt me om het bewijs van aangetekend schrijven te faxen zodat ze het kunnen traceren. Wanneer ik opmerk dat ik niet over een fax beschik wordt me gezegd dat ik het met de post mag opsturen en dat mijn opzeg effectief zal ingaan op de datum van de poststempel op mijn bewijs.

Ik kan dus momenteel niet anders dan afwachten. Bewijsje kopieëren, opsturen met de post en woensdag bellen dan maar of ze het gekregen hebben en dan afwachten of mijn opzeg ingaat. Ik heb mijn contract niet bij de hand, maar wanneer de opzeg ingaat dertig dagen EINDE MAAND dan mag ik dus van geluk spreken wanneer mijn abonnement eindigt op 31 maart a.s. Dit verslagje is een geheugensteuntje. Want uiteindelijk is het me allemaal telefonisch beloofd.

Al discussieer ik helemaal niet over de opzegtermijn (deze staat duidelijk in het contract), toch heb ik bedenkingen over de manier waarop dit moet gebeuren en lijkt me het enig doel van Telenet de opzeg zolang mogelijk rekken en uitstellen. (Of het de -eventueel minder mondige/volhardende- mensen zo moeilijk maken dat ze verwachten dat deze het opgeven en toch hun abonnement laten doorlopen…?)

Wordt vervolgd. Eigen ervaringen en opmerking welkom. Laat ons een Peeters&Pichalleke doen maar dan tot nut van élke Telenetklant.

telenet besognes

EN HEEL VEEL VRAGEN

Sinds een tweetal weken heb ik problemen met het internet. Problemen in de zin van zeer lange oplaadtijd van sites en bekijken van filmpjes op youtube bijvoorbeeld. Met horten en stoten zoals in de prehistorie. De problemen zijn begonnen gelijktijdig met de enthousiaste goed nieuws mail van Telenet waarin ze me meldden dat ik vanaf maart nog sneller zou kunnen surfen. Ik herinner het me omdat ik toen nog enigszins geamuseerd opgemerkt heb dat men nu bij Telenet zeker doelbewust de surftijd vertraagt zodat we dan in maart allemaal blij zouden roepen ahja, ziedis hoe snel! Het ging echter op bijna twee weken tijd van traag trager traagst naar niks meer. Ik kan niet meer surfen. Tinternet is kapot. Nu. Op dit moment.

Ik belde Telenet. Ik worstelde me door het menu en ik kwam op een automatische internettest uit. De computer meldde me dat de internettest positief was. Ok, dan zou het vast en zeker aan mijn computer liggen, maar ik had geen enkele instelling veranderd en geen nieuwe programma’s geïnstalleerd. Alle instellingen nagekeken, computer rechtstreeks aan kabel aangesloten in plaats van wifi, het haalde niets uit. Maar als het dan aan mijn computer lag, dan vond ik het toch eigenaardig dat ik op verschillende tijdstippen van de dag som wel nog kon surfen en dan weer niet.

Nogmaals Telenet gebeld via het gratis nummer, deze keer tot ik een medewerker aan de lijn had. Deze deed nog enige testen die een tijdje duurden en bevestigde me nogmaals dat er geen probleem was,  ‘er was wel een verlies van 6% maar dat mocht geen enkele invloed hebben op het surfen want er mocht zelfs 10% verlies zijn, dan nog zou dat geen gevolgen mogen hebben’. Toen ik dus afsloot met dank u en de opmerking dat er dus waarschijnlijk  niets anders zou opzitten dan naar mijn Apple store gaan of een computerspecialist raadplegen stelde men voor om contact op te nemen met de betalende hulplijn van Telenet, die behandelde o.a. ook softwareproblemen.

Gebeld daar de betalende hulplijn dan maar. Ik opperde dat men geen lange testen meer moest doen want dat die allemaal al uitgevoerd waren en dat we beter onmiddellijk konden overgaan naar het sofwareprobleem, maar de operator zei dat het procedure was eerst nog een internettest te starten. Vreemd genoeg bleek men in tegenstelling met de eerdere testen, al direct een opvallend verlies vast te stellen, met pieken en dalen oplopend tot 64%. Men zag ook regelmatig een pingback en time-out en merkte op dat er wel degelijk een probleem was, binnen het uur kon men echter al een telenetinstallateur te plaatse sturen om een nieuwe modem te plaatsen, dit zou wel de oorzaak zijn.

Installateur snel ter plaatse. Geen klachten hieromtrent. Vriendelijk en behulpzaam. Onderzoek van modem, tweede modem, onderzoek van kabel, onderzoek van kastje met de telenetaansluiting drie huizen verder. De conclusie was: ‘Slecht nieuws, uw kabel is geoxideerd tot aan het aansluitkastje, hij moet helemaal vernieuwd worden.” Concreet betekent dit: 10 m stoep opbreken en 8 m garageoprit opbreken. Voor het openleggen van de oprit moet ik zelf zorgen. “Wat is dat nu, uw oprit efkes openleggen…”. Peulschil blijkbaar voor Polen en doe het zelvers maar voor mij een werk waarvoor ik een vakman moet inschakelen. Even ben ik nog in discussie gegaan over het feit dat wanneer de kabel nu beschadigd was onder de stoep (dus op hun domein) en die knak ervoor gezorgd heeft dat het stuk kabel op mijn oprit aangetast heeft, ik daar toch niet kon verantwoordelijk voor gesteld worden, maar dat is blijkbaar allemaal vastgelegd in alle kleine lettertjes van ons contract dat we nooit lezen. En ook toen ik me afvroeg of het toch niet de taak was van Telenet om een perfecte dienstverlening te leveren werd er verwezen naar diezelfde klene lettertjes.

Terloops vroeg hij ook nog of mijn telefoon nog werkte. Neen, al maanden niet zoals het hoort, met horten en stoten, soms wel en soms niet, maar ik dacht dat dit door mijn toestel kwam, nooit bij stilgestaan dat dit aan mijn kabel kon liggen. Maar hoe komt dan dat ik geen problemen heb met mijn kabel-TV vroeg ik. Enkel sneeuw op VTM en voor de rest allemaal perfect beeld. “VTM heeft altijd sneeuw” was het grappig-laconieke antwoord. Toen hij vertrekkensklaar was besefte ik plots dat ik wel nog kon mailen. “Dat kan niet mevrouw, als TINTERNET kapot is kan u ook niet mailen.”. Ik kan wel mails versturen. Nog steeds.

Telenet zou contact opnemen ivm het plaatsen van een nieuwe kabel. Telenet heeft nog geen contact opgenomen. Net zoals ze nog geen formulier opgestuurd hebben voor opzeg, iets wat ik al een week geleden aangevraagd heb en wat niet te downloaden is op de site, het moet door hen opgestuurd worden MET DE POST en dan pas kan ik het aangetekend terugsturen en pas dan gaat mijn opzeg in (ook allemaal in de kleine lettertjes waarschijnlijk), maar dit is een andere kwestie, we wijken af.

Ondertussen rijzen er meer en meer vragen. En voor alle duidelijkheid, ook al geef ik het geld momenteel liever niet uit aan deze werken en houd ik mijn hart vast over wat het me gaat kosten, het is bijzaak. Het gaat hier meer over mijn eigen klein persoonlijk verzet tegen multinationals en in dit geval meer bepaald telecombedrijven. Mijn kleine revolte. Het gaat over me informeren, mondig zijn, niet zomaar voor waarheid aannemen wat ze me uitleggen (als ze elkaar al tegenspraken betreffende het verlies…), het bos proberen te zien door de ingewikkelde aanplanting van de meest diverse bomen. Het ingewikkeld kluwen van het telefoon, gsm en televisieaanbod proberen te ontwarren. Dit bericht en/of de reacties biedt misschien ook wat nuttige informatie voor andere gebruikers. De nog steeds dagelijks zoekterm ‘mobistar’ waardoor men op mijn blog belandt en de blijvende klachten op een blogberichtje over Mobistar bewijzen dat er nood aan is.

Mijn allersimpelste geest vraagt zich dan af:

  • De aftakkabel, koper toch? Ik dacht dat koper niet kon roesten… (Of oxideren dus…)
  • Waarom kan ik nog mails versturen? (Is er een kabeltje dat “uit’ doe en een kabeltje dat ‘in’ doet en is het kabeltje dat ‘in’ doet geoxideerd maar het kabeltje dat ‘uit’ doet niet?)
  • Waarom werkt mijn kabeltvaansluiting nog perfect? En waarom moet ik de volle pot betalen aan mijn kabeltvprovider wanneer ik toch geen correcte service krijg (sneeuw op VTM en eerder maanden lang dubbel beeld op Ned3 dat pas opgelost is toen ik nog maar eens belde maar toen zei dat mijn buren dezelfde klachten hadden en dat het dus niet aan mij lag)?
  • Nu ik al bijna twee weken van net nog niet tot zonder internet zit, zou ik dan geen compensatie moeten krijgen voor niet-geleverde diensten? Nu ik nog  niet weet hoe lang het zal duren eer het internet weer zal werken, kan ik mijn abonnement dan niet ‘opschorten’ tot wanneer alles hersteld is ingeval ik beslis van het laten te herstellen..
  • Als ik beslis om mijn abonnement op te zeggen, duurt het dertig dagen eer dat ingaat, dan betaal ik dus nog een maand extra voor een niet-werkend internet. Dat klopt?

Wanneer ik beslis om mijn oprit niet op te breken, dus vaste telefoon en internet abonnement van Telenet op te zeggen, maar een alternatief te zoeken, wat zijn jullie ervaringen met:

  • Mobistar Everywhere? De optie waar je ook een thuisconnectie kan kiezen. Maar wat met de talrijke klachten over Mobistar ivm abonnementen&opzeg.
  • Belgacom? Voor het  bestaan van internet lag er een Belgacom telefoonlijn, bij mijn eerste installatie van Telenet (ik heb nooit een andere gehad) heeft men gewoon het kabeltje van Belgacom doorgeknipt aan de aansluiting van de modem, de kabel komt dus eigenlijk nog steeds binnen en ook heb ik nog steeds zo’n vijfogig stekkerdoosje in de muur waar een telefoonstekker in kan.
  • Vodafoon? Heb ik zelf gebruikt op locatie bij mijn laatste job en gaf regelmatig connectieproblemen. Niet om echt dagelijks mee te surfen, te bloggen, te mailen, vacatures te zoeken, te webleren.
  • Andere alternatieven waar ik niet direct aan denk of die ik niet ken?

En tenslotte, kan ik er wel op vertrouwen dat die kabel stuk is? Bij mijn eigen broer stelden ze voor om een nieuwe modem te komen plaatsen (uit gemak?) en toen hij zelf op onderzoek uitging merkte hij dat het bakje aan de straat enkele huizen verder kapotgereden was door een vrachtwagen en bleek dit de oorzaak te zijn.

Alle opmerkingen, voorstellen en tips zijn welkom. Niet alleen voor mij, maar voor alle surfers. Laat maar komen.

En lees vooral ook eens de kleine lettertjes in uw contract. Of bent u net degene die dat wél doet?

(PS. Verslag van de inlichtingen van telenetmedewerkers en de telenetinstallateur zoals ik ze als leek geïnterpreteerd heb.Veel vragen gesteld maar niet meer antwoorden dan hierboven vermeld gekregen.)

wij willen willem

HUISHOUDELIJKE MEDEDELING


(gezien bij het meisje dat op dinsdag het bier schenkt)

iedereen boos

EN IK NOG HET MEEST!

Het lijkt wel self-fulfilling prophecy. De verzuurde chagrijnige gefrusteerde werkloze die ik vreesde te worden manifesteert zich steeds duidelijker. Geen zorgen, het gaat wel goed met me. Me ergeren is en was mijn tweede natuur. Maar die ergernissen maken me de laatste weken ook zo BOOS.

Ik ben kwaad. Om en op alles en nog wat. Om mensen die doodgaan en om mensen die ziek worden. Om het verdriet, om het onrecht. Op CEO’s die paraplu’s openhouden, op politici die met skivakantie zijn, op politici die niet met skivakantie zijn maar aan ramptoerisme doen in Buizingen, op de makheid van niet-boze mensen, op mezelf omdat ik niet begrijp waarom er mensen zijn die optimistisch blijven scanderen ‘we moeten vooruitkijken’, op onze regering en op de -begrijpelijk- gelaten nabestaanden van de slachtoffers die de regering niet aanklagen wegens schuldig verzuim, op bergers die maandagnacht en alle volgende nachten de werkzaamheden stopzetten omdat het donker was en er geen licht kon voorzien worden en die dan pas later verklaren dat er misschien nog mensen onder liggen en hoe kunnen zij dan gaan slapen terwijl er mensen zijn die misschien zitten te wachten te vloeken tegen de muren te lopen en van radeloosheid de haren uit hun kop trekken tot die mens die er misschien nog onder ligt geborgen wordt, op andere verzuurde mensen die verzuurde reacties geven waar ik het helemaal niet mee akkoord ben, op mensen die geen greintje empathie kunnen opbrengen en op mensen die te veel valse empathie vertonen, op reizigers die klagen, op gepensioneerden die op een vroege trein zitten – het had mijn vader kunnen zijn – op mensen die dingen schrijven en zeggen die ik al lang zelf gezegd heb, op Deredactie.be omdat het me nieuwsflitsen stuurt over een poes die een eekhoorn adopteert, op de nieuwe producer omdat ik niet mag meedoen aan een tweede seizoen van die TV-serie waar ik eigenlijk eerst geen goed oog in had en ook wel wat over gezaagd heb en waarover ik beweerd heb dat ik het nooit meer wou doen, maar waarbij het nu net is of het speeltijd is en ik in de klas moet blijven en niet meer mag meespelen net zoals het zielige kindje dat niet uitgenodigd wordt op het verjaardasgfeestje. Op de marketeers, lees Billen bloot in Humo en het is allemaal waar, ECHT WAAR,  op controleurs, op ambtenaren, op profiterende doppers en en op  scharrelende loontrekkenden en op foefelende bedrijfsleiders en op foefelende doppers en parasiterende loontrekkenden en profiterende bedrijfsleiders, op ecocheques, op maaltijdcheques en op dienstencheques, op arrogante machokwieten, op Peter Deuss. Op kortzichtigen die vergeten dat het debat over Brussel breder is dan het ene thema de werkloze kansloze pubers. Op links en op rechts, op poco’s en op Amerikaliberalen. Op betuttelende forumreacties waarvan de meest betuttelende is ‘ ik kan nu wel voor mezelf denken maar kunnen anderen dat wel?’ al heb ik dat misschien ook al eens gedacht maar nooit geschreven maar dan toch eerder in de zin van ‘denk nu toch ook eens na!’, op mezelf omdat ik reageer alvorens tot drie te tellen en omdat ik alles negatief  en aanvallend interpreteer, op slechte verstaanders die mijn woorden zeker niet interpreteren zoals ik ze bedoel, op abominabele chauffeurs, op Claudio&Gaëlle, op onnozele idiote nitwits, op gladde jongens, op gebruinde kippen, op twintigjarige moderedactrices die gebakken lucht verkopen ook al was ik eveneens vol van mezelf op mijn twintigste maar dan toch ook weer niet vol genoeg om zo zelfzeker te zijn, op zestigjarige stylistes, op bazen die me gewoonweg niet antwoorden en op bazen die me wel antwoorden dat ze me niet moeten hebben, op het shoppingcenter in Ninof – hoe geraak ik daar verzeild – bevolkt met mensen van een andere planeet, op Thuis, op mijn zus, op de boekhouder van mijn zus, op bedrijven die gesloten zijn, op het Parlement dat deze week geen plenaire zitting houdt waardoor ik me dus niet kan ergeren, op de leuke jongens onder elkaar van Woestijnvis, op alle firma’s on- en offline waar nauwelijks of geen vrouwen werken, op de omgekeerde vrouwenbeweging, op de pinkification waar twintig jaar geleden geen sprake van was, op Quickie en JJ De Gucht omdat ze me negeren, op Phara omdat ze alweer met vakantie is, op Jessica van Telenet die er geen zaken mee heeft waarom ik mijn abonnement wil opzeggen, en op Andrea Croonenberghs omdat haar houding bij het presenteren me niet aanstaat. Op WordPress omdat het niet doet wat ik wil, op mijn Apple omdat mijn scherm te klein is en mijn toets kapot. Omdat mijn koffie op is. Op alles en iedereen. Niet normaal. Ongenuanceerd. Zwart-wit. Onredelijk.

Kleine troost. Ik wéét het. En ik ben niet alleen. Ik heb uit balorigheid gegoogeld met de kinderachtige zoekterm: ‘boos op’. 1.770.000 zoekresultaten. Iedereen is boos op iedereen. Een kleine inventaris van boze mensen van de eerste tien pagina’s. Verfrissend vermakelijk. En sommige zelfs aangenaam amusant allitererend. Ik word er zowaar goed gezind van!

  • Truckers boos op tractoren
  • Noordwijk boos op MIVB
  • Anciaux boos op VRT
  • Krantenuitgevers boos op Google News
  • Veiligheidscoöordinatoren zijn boos op ministers
  • Hysterische vrouw is boos op takelwagendienst
  • Blogges boos op Medium4you
  • Regisseurs boos op Telenet
  • Bite Back is boos op VT4 om geslachte kip.
  • Turken boos op Nederlanders
  • Playboy aandeelhouders boos Hugh Hefner
  • Joden boos om boos imago (!)
  • Aldi is boos op Freddy De Vadder
  • Indianen boos op Redskins
  • Belgische botenbouwers boos op ons vorstenhuis
  • File hosting site boos op Mozilla
  • Lotti boos op de populaire pers
  • De vereniging van muziekuitgevers en auteursrechten zijn boos op Van Quickenborne
  • Artsen boos op Gerard Joling
  • God is boos op de mensen
  • Actiecomité ‘Geen ring door Asse’ is boos op Minister-president Peeters
  • Amerikaanse veteranen zijn boos op minister De Crem
  • Oekraïne boos op minister Van Quickenborne
  • Belgische motorcrossers boos op minister Schauvliege
  • Congolese minister boos op het Belang van Limburg
  • Minister Van Hengel boos op Unizo
  • VSOA boos op minister De Crem
  • Antwerpse cultuursector boos op Schauvliege
  • Premier Leterme boos op twitterende Van Quickenborne
  • Minister voor Ondernemen boos op Belgacom
  • Van Quickenborne boos op Unizo
  • Bonden boos om collectief ontslag HP België
  • Europees fractieleider boos op Brusselse politie
  • De Winter boos om hoofddoek in het publiek
  • Groenen zijn boos op het stadsbestuur
  • Vlaamse uitvaartzorg boos op geneesheren
  • Het hele land is boos wegens de exorbitante ontslagpremies van CEO’s
  • College boos op handbalclub
  • Belgen boos op Inbev om betaling
  • Politie boos om lekken criminaliteitscijfers naar Vlaams Belang
  • Leterme is zeer boos over de ontslagvergoeding Mittler
  • Politievakbonden boos op Thielemans
  • NV-a boos op Clerfayt
  • China boos op VS
  • Gordon boos op René Froger
  • Playboy aandeelhouders boos op Hugh Hefner
  • Moslimkoppeltje boos op VRT
  • Joodse gemeenschap boos op VRT
  • Ulla werbroeck boos op Vlaamse Trainers School
  • Club Brugge boos op bond
  • Sabam boos op Bert Anciaux
  • Liederkerke boos op Man bijt Hond
  • Dochtertje boos op mama
  • Homogroepen boos op Benedictus
  • Stadsbestuur boos op Scheldeoord
  • Tiffany Vandenberghe boos op mij
  • Veehandelaars boos op flor van Noppen
  • Ann en Tom boos op VTM
  • Komiek Gaston Berghmans boos op Peter Van den Begin
  • Gezinsbond boos op commerciëlë zenders
  • Zulte Waregem en Cercle Brugge boos op KBVB
  • Joods Actueel nu weer boos op Vlaamse Opera!
  • Silvia Berluusconi boos op auteurs maffiaverhalen
  • Ziekenhuizen zijn boos op ziekenfondsen
  • Horeco Vlaanderen boos op wereldvreemde rechters
  • Wendy van Wanten boos op Dag Allemaal
  • Sri Lanka boos op Belgiê
  • Oeganda boos op Obama
  • TVL boos op NMBS
  • Beleggers boos op Petercam
  • VUB rector boos op NMBS
  • Sjeik Mohammad boos op media over Fatwa
  • Iedereen boos op bond om bekerkalender
  • Belgische brouwers boos op Test Aankoop
  • Michel Vuijlsteke boos op Apple
  • Ingelmunster boos op Kate Ryan
  • Gullit boos op Cruijff en Hiddink
  • Kanye West boos op South Park
  • Obama boos op Hooggerechtshof


the gloomiest railway station in europe

EDIT

‘Belgian politicians spend a lot of time fretting about the negative image of their country. They complain about the fact that the foreign media always focuses only on the negative news stories, like the recent murders in a quiet Limburg village by a possible serial killer.

But when it comes to doing something to manage the image of their country, the same politicians fail to achieve any semblance of unity. If you want to find about Belgium in New York, for example, you have a baffling choice in seven different offices to call up. Each one has been set up to promote one piece of the jigsaw, not on the whole thing. Americans, of course, find this laughable.

The country also fails miserably when it comes to welcoming people. Most visitors arrive at Gare du Midi/Zuidstation, which is possibly the gloomiest railway station in Europe. Travellers who take Eurostar from the gorgeous St Pancras terminal in London can barely believe ther eyes when they step out in a poky arrivals hall resembling a former Communist era interrogation room. Here is a space that the federal government could use to project a short inspiring film about Belgium.

Now, at last, the rail authorities have appointed an architect, the French Jean Nouvel, to give the station a facelift. It’s not hte first time that big money has been spent on an upgrade (they tried and failed back in 1991), so the whole project could simply turn out to be another expensive flop.

It would help if the Brussels tourist office rented a space at the station to direct new arrivals in the right direction. They could, for example, point out that it’s just ten minutes on foot to the Parvis de Saint-Gilles which is one of the most vibrant neighbourhoods in the city”

(Derek Blyth, Brussels Unlimited, januari 2010)

gave graffiti

BIJ DE NMBS

Op de website van The Sun lees ik dan weer volgende commentaar op het verslag van de treinramp:

‘Given the amount of grafitti on these trains it is clear that the Belgian rail system is not very secure.”

Deze middag nog merkte hier (ja, in huis, thuis, in het echte leven, niet op het web…) iemand op dat het toch wel erg was dat die beelden van die graffiti treinen de hele wereld rondgingen, in de zin van “België, derdewereldland’. Hilariteit alom toen ik opmerkte dat ik altijd gedacht heb dat de NMBS heel bewust die treinen (je bent er eigenlijk zo aan gewend…) liet bewerken door spuiters 1/om die de kans te geven zich uit te leven in hun hobby en creatief /kunstzinnig grauwe groezelige treinstellen te versieren en daardoor 2/de NMBS een hippe  en coole uitstraling te geven.

Dat is dus écht niet zo?

in de rubriek gustaaf costers

TOEVAL OF NIET

In een reactie op het bericht over de treinramp op de website van CNN werd verwezen naar de grootste vliegtuigramp in België, gebeurd op 15 februari 1961. Een ramp waarover ik niets, maar dan ook niets wist. Terwijl alle grote rampen in België toch op zijn minst een belletje doen rinkelen. Heel vreemd, zou toch ook moeten deel uitmaken van ons collectief geheugen? Of is dat bij jullie wel zo?  (Neen, om het met de woorden van Ben Crabbé te zeggen: reageren met  ‘ik was nog niet geboren’ telt NIET.)

Er is trouwens bijzonder weinig informatie over te vinden op het web.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Brussels_Airport#Incidenten_en_ongevallen

http://www.aeropedia.be/web/content.php?article.1001328

welterusten dames en heren ministers

SLAAP ZACHT!

Volgens Inge Vervotte mogen we vandaag nog geen oordelen vellen, conclusies trekken of vragen stellen over de verantwoordelijkheid, we mogen ons nog niet afvragen of er nog geen tijd genoeg was tussen 2001 en 2010. Vandaag is het een zwarte dag en we moeten rouwen. Iedereen is geshokeerd en er mogen geen politieke spelletjes gespeeld worden, zegt ze.

Alweer hoor ik haar zeggen, we moeten naar de toekomst kijken, we zullen zien, we zullen vergaderen, we zullen onderzoeken, we zullen conclusies trekken, we zullen doen.

Ziezedoen.

We moeten de uitslag van het onderzoek afwachten en natuurlijk zullen menselijke fouten ondanks alle hoogtechnologische mogelijkheden nooit te vemijden zijn. Maar wanneer je er de artikels over het bestaan van de mogelijkheden van een systeem om automatisch de trein af te remmen  op naleest en  hoe het nog steeds niet in orde is sinds de veroordeling van de NMBS (toen onder leiding van Etienne Schouppe trouwens) na de Pécrot-ramp, dan is dit toch weer een duidelijk bewijs hoe fout het loopt in ons land, met zijn 54 ministers en 1001 verantwoordelijken en 75 bevoegdheidsniveau’s.

Als ik in het journaal de lange stoet beleidsmensen zag die een bezoek brachten aan het rampgebied (ik moest ineens fel aan het wereldberoemde schilderij van Ensor denken) vraag ik me af of er niet één is die zich de bedenking maakt, dit hadden we misschien kunnen vermijden, dit is het gevolg van jaren non-beleid, van communautair gekrakeel, van ons systeem, van ministers en staatssecretarissen die een tekort hebben aan een sociaal engagement, van onbekwaamheid. Van 25 verantwoordelijken die morgen allemaal weer de paraplu zullen doorgeven.

En ik vraag me af of ze de slaap kunnen vatten. Of ze morgen gezond en goed gezind weer  opstaan. In tegenstelling tot de (voorlopig) achttien mensen die vandaag het leven lieten. Slachtoffers van een ramp? Helaas.

Ongenuanceerd zwart-wit? Tja, misschien, ik weet het ook niet. De hulpverlening is goed verlopen, iedereen heeft zijn best gedaan en we mogen van geluk spreken dat het krokusvakantie was en misschien had de ramp zich ook nog voltrokken zelfs mét hoogtechnologisch veiligheidssysteem. Maar toch legt het weer pijnlijk de lakse Belgische politiek bloot ook al zal de laissez-faire houding morgen misschien enkel gerelateerd en niet oorzakelijk zijn.  Ooit moet er iets veranderen. Hoe lang blijven we nog (af)wachten? Hoeveel geduld hebben we nog?

(En ja, ik denk dit ook elke keer bij verkeersongevallen veroorzaakt door een slecht verkeersbeleid…)


tien vijftien twintig

OF ERGENS DAARTUSSEN

We kunnen naast het debat over de verantwoordelijkheid ook weer de discussie openen over de verslaggeving over de ramp. Al bij al heb ik me er niet te veel aan geërgerd, de verklaringen van de diverse ministers hebben me te veel afgeleid.

Verschillende interessante visies zijn te lezen bij o.a. Janseurinck, Webpalet en Geen Commentaar! Zelf vond ik het een behoorlijk sobere verslaggeving over iets wat toch wel wereldnieuws was. Volgens mij lijkt men toch wel degelijk een aantal lessen getrokken te hebben uit het verleden. Slechts een paar overbodigheden. Of ik heb tijdig weggezapt, ook goed mogelijk. En Phara is natuurlijk (alweer) met vakantie, dus geen politici of directeurs of treinbestuurders verenigd aan haar tafel. En Schouppe hebben ze het zwijgen opgelegd.

Eén ding echter vond ik bijzonder storend. De berichtgeving over het aantal slachtoffers. De eerste cijfers kwamen van de burgemeester van Halle. Hij sprak al direct over twintig doden. ‘Ik heb het van de brandweer en de politie’. Dit getal werd direct opgepikt door buitenlandse media en al snel sprak men ook op CNN over twintig doden, waarbij men naar de burgemeester verwees als officiële bron, bij een volgend bericht waren er het ineens minstens elf. Later op de namiddag werden er officieel cijfers doorgegeven door de NMBS en was er sprake van 10 dodelijke slachtoffers. Op de VRT en deredactie.be speelde men ondertussen op veilig en hielden ze het bij het vage ‘tussen de 18 en de 25’. Onduidelijkheid troef.

Wat me echter het meest bezighoudt is de vraag waarom die burgemeester dat cijfer zo snel na de ramp ‘durft’ uit te spreken tegenover journalisten. Is dat dan een wereldvreemde man die zich niet bewust is van de impact van zijn verklaring? Beseft hij dat niet dat zoiets direct de wereld rondgaat? Vanwaar die drang om dat te verkondigen? Waarom kan hij het niet bij een eerlijke: het is nog onduidelijk, ik kan hierover nog geen uitspraken doen, er is nog geen zekerheid omtrent het aantal slachtoffers, ik zeg maar wat… Wat drijft die mens? Vindt hij dat misschien wat sensationeel?  Twintig doden, drama. Of ineens vindt hij zich belangrijk en meent belangrijke verklaringen te moeten afleggen. Denkt die nadien niet, oh wat heb ik nu gezegd, stel dat het er ‘maar’ tien zijn?

Enfin, ik vind dat vreemd. Ik snap het niet. Of steekt het voor u ook niet of een cijfertje min of meer?

The Picknicks

BEELDEN UIT EEN VER VERLEDEN

René Van Laere is eergisteren overleden. Deze naam zegt u waarschijnlijk niets. René was de leadzanger van The Picknicks. En dat zegt u misschien nog veel minder. Voor mij is het beladen met nostalgie. Het brengt me even terug naar mijn eigen oud-België. Naar het begin van de carrière van mijn ouders, de plek waar het allemaal begonnen is. Naar de  The-Dansants die mijn vader inrichtte in ons zaaltje op zondagnamiddag. Dansnamiddagen waarop o.a. deze Picknicks ooit te gast waren. Van hun optreden* zelf herinner ik me niets. Wat ik me wel herinner is de sfeer, het podium, de fluisterbak waar mijn broer en ik ons regelmatig vanop het podium, net als Eddy in de AB, lieten indonderen.

Het zette me even aan het mijmeren over de vergankelijkheid van jeugd, schoonheid, talent en carrière, ouder worden, vergeten worden. Niet bepaald enkel met betrekking tot René Van Laere. Alles gaat voorbij. Alles wat je gepresteerd hebt, al je ervaringen en je belevenissen, het betekent op je tachtigste niets meer voor de buitenwereld. Herinneringen die hooguit nog goed zijn om eens in een mooi progamma op TV herinneringen over op te halen of om je in  1001 grappige en aparte anekdotes  te verbinden met ouders, broers en zussen in de herkenning van ‘Weet je nog die keer..? Ahja!…’

René Van Laere. Ik pikte het nieuws heel toevallig ergens op, en ’t is ook alleen maar door de herinnering dat het mijn aandacht trok. Het wam niet aan bod in de pers en waarom zou het ook, het is geen wereldschokkend nieuws en hij is per slot van rekening niet Mick Jagger. Op een fanwebsite las ik het volgende:

De Amerikaanse nieuwszender CNN publiceerde op zijn website een lijst van president Obama’s voorkeur wat muziekgroepen betreft. Ongeloofelijk maar waar, The Picknicks stonden op nr. 2 met “I’m alone forever”.
Wist u trouwens dat “I’m alone forever” opgenomen werd in de Sunstudio’s in Memphis U.S.A en dat de Picknicks daar Elvis ontmoet hebben en nog een aantal werelsterren zoals Fats Domino, The Platters, Lyn Anderson enz.  Ze waren wereldberoemd in Canada en de U.S.A. en stonden wekenlang in de hitparade’s van diverse landen. Van hun wereldhit “I’m alone forever” gingen 1.900.000 exemplaren over de toonbank, goed voor een ‘gouden plaat’.

Ik vond een filmpje van ‘één van hun laatste optredens..’ Willy’s en Marietten. Vlaamse Kermis. Of hoe het leven loopt.

Meer interessante achtergrondinformatie op  dagelijks iets degelijks

(*er bestaat heden ten dage nog een flyertje – strooibriefke heette dat toen -, er staat op de achterkant een recept over ham met prei en mijn moeder heeft het ‘onlangs nog in haar handen gehad’ maar net nu ik het nodig heb vindt ze het niet…)

rood

WAS DE KLEUR VAN WENEN

Geen kat die het zich nog zal herinneren, maar bijna drie jaar geleden had ik na een citytrip in Wenen fotootjes op mijn blog beloofd. Het is er nooit van gekomen. Na mijn experiment met het Londen filmpje, en met mijn zeeën van tijd, heb ik er toch eens werk van gemaakt. Een selectie uit meer dan 200 rode foto’s. Alles kan beter, maar oefening baart kunst. OK?

En voor wat duiding bij het filmpje, hieronder een herneming van het logje van 20 april 2007 over het Weense rood.

De eerste dag valt het niet op. Hooguit kijk je om omdat je een dame ziet passeren met rood pakje en rode hoed. (Neen, dat was niet de hostess van de luchthaven want die droeg ook nog eens én rode bloes én rode kousen én rode schoenen.) De tweede dag stel je vast dat het niet echt toevallig meer is. Een massa rood in het straatbeeld. En de derde dag begin je er op te letten en is het zo overheersend dat je er niet meer naast kan kijken. Veel rode auto’s. Opvallend veel rode emblemen. Rothko rood (maar misschien noemen ze het hier Mozart-rood). Werklui met rode werkkledij. Rode fietsen. Etalages vol rode kleren.

Maar vooral – en ik heb een onderzoek gedaan van op een terras op een zeer drukke esplanade – minstens zes mensen op de tien draagt iets rood. Dat gaat van gigantisch véél rood tot kleine rode accessoires. Van een moeder en dochtertje samen met elk een rode trui en rode broek, tot elegante dames met rode regenjassen en geassorteerde rode handtas en rode schoenen en hippe mooie meiden met rood truitje of broek. Rode haarspeldjes. Rode ceintuurs. Rode boodschappentassen en heel veel rode winkelzakjes. Heren met rode sneakers, knappe jongens met rode schoudertassen en rugzakken en rode petten. Minder stijlvol rood bij minder stijlvolle mensen, rood bij oud en rood bij jong.

Ik heb er niet echt weet van dat rood de modekleur zomer 2007 is. Ook heb ik hier de kranten uitgevlooid om te weten of er een wedstrijd of een actie loopt deze week waarmee je gigantisch veel prijzen kan winnen wanneer je in het rood gespot wordt. Niets te vinden. Is Wenen onder dictatuur van Coca-Cola? Gesponsord door Mc Donalds? Is het een overblijfsel van de rode tirolervestjes en zit het rood bij de Oostenrijkers in de genen? Geen idee. Het is er gewoon.

(de foto-bewijzen zijn er in overvloed, helaas heb ik een kabeltje vergeten om ze te uploaden, die krijgt u volgende week)

comic relief

OMDAT IK LACHEN EIGENLIJK HET LIEFSTE DOE

Ik las bij Guy een uitermate plezierig stukje. Ik was er echt helemaal voor in de stemming. Die herkenning. Dat gevoel. Ook omdat we het er laatst in familiekring nog uitgebreid over hadden wat bepalend is om een onbekende mediafiguur sympathiek of niet te vinden. Waarom ergert iemand je? Op een manier zoals Guy het gevoel zo prachtig onder woorden brengt. Lees het eens. Heerlijk. Of hebt u nooit met uw schoen naar uw tv willen gooien? Ezelsoren, een lelijke lange tong en draculatanden getekend op een foto in uw ochtendkrant of uw favoriet weekblad?

Mijn lijstje is schier eindeloos. Hugo Camps. Geena Lisa. Karen van K3. Annemie Struyf. Annemie Peeters. Bart Somers. Bert Anciaux. De gebroeders Clouseau. Didier Reynders. Regi. Stan Van Samang. Peter Van de Veire. Peter Van Asbroeck. Peter Vandermeersch. Peter Deuss. Tom Lanoye. Tom Naegels. Erika Van Tielen. Sam De Graeve. Gert van Samson. Samson. Hans Bourlon. Beau Van Erven. Siska Schoeters. Yves Desmet. Yves Leterme. Caroline Gennez. Zuster Monica. Bert Hamelinck. Sofie Van Moll. Kim Cleysters. Luc Van Steenkiste. Mieke Van Hecke. Pol Vandendriessche. Etienne Schouppe. Saartje Vandendriessche. Evi Gruyaert. De b(l)aas van de politie op wiens naam ik niet direct kan komen. Pascal Platel. Helene Van Rooyen. Die voetballer wiens kop ik niet kan zien. Alle voetballers….. Ik let deze week eens extra op wanneer en bij wie het gevoel me overvalt.

Natuurlijk willen we deze mensen geen kwaad doen. Natuurlijk is het perceptie. Natuurlijk gaan we geen haatgroep tegen hen starten. Natuurlijk zijn het – twee niet te  na gesproken – allemaal lieve leuke spontane sympathieke mensen. Zoals u en ik.

Drie groepen. Deze eerste, een groep die je onverschillig laat en mensen die je mag. Is het bij u ook zo’n beetje?

Zo heb ikzelf me bijvoorbeeld nog nooit gestoord aan Ben Crabbé en Linda De Win. Geen idee waarom bijna iedereen wel.

En u? Laat u ook eens goed gaan. Het lucht op.

hoe maakt u het?

PERSOVERZICHT

Zes dagen Londen en dan bij terugkomst zes dagen ziek te bed. Twee weken zonder bloggen. Zo kan je natuurlijk je bezoekerscijfers niet op peil houden.

Laat ik ze eens een ferme boost geven door een media-overzicht van de voorbije week, aangevuld met wat holle slogans, populistische uitspraken en veel domme vragen.

1) In een interview in de Jobat bijlage van De Standaard geeft minister Van Quickenborne een ergerlijk interview. Hij schiet op zowat alles en iedereen. Op de werknemers,  op de werklozen, op de vijftigplussers, op de bruggepensioneerden, op de werkgeversorganisatie’s. Maar tot daar aan toe. Hij wil dat iedereen wat meer gaat ondernemen en zelfstandig worden, zoals zijn broers. Gemakkelijk gezegd wanneer je zelf in een ministerzetel zit. Maar dat is natuurlijk de man spelen en niet de bal. Het meest stoorde me zijn uitspraak die als grote kop boven het artikel staat: “Als je failliet gaat, begin je toch opnieuw?”. Ik heb het artikel drie keer gelezen om nu precies te begrijpen wat hij bedoelt en ik weet het nog niet. Zegt hij: rommel maar wat aan, als het niet lukt laat je  de boel de boel n vraag je een nieuw BTW-nummer aan? Een goed ondernemingsplan, vergeet het, voorbereiden en veel nadenken moet niet, neem morgen een cafeetje over en je ziet wel. Bedoelt hij dat je moet handelen zoals bepaalde zelfstandigen in Brussel van wie je de openstaande facturen moet doorstorten aan de BTW, je kent dat wel, maar die twee weken later doodgemoedereerd weer facturen onder een andere naam en BTW-nummer (neen, had ik baas geweest, ik had er niet meer mee gewerkt als u dat zou willen opwerpen…). Bedoelt Van Quickenborne dit: probeer maar, maak maar schulden, begin nog eens opnieuw, maak weer schulden, de andere belastingbetalers en de staat zullen er wel voor opdraaien….  Het is me niet echt duidelijk.

Binnenkort kan je ook een BVBA opstarten voor één euro. Dat zou het ondernemen moeten aanmoedigen. Zeker en vast is het opstarten van een BVBA niet goedkoop, maar gaat dit de onoverzichtelijke wildgroei van BVBA’s niet bevorderen? Maakt de instapsom ook niet dat would-be ondernemers goed bezinnen eer ze beginnen? Het is te lang een ingewikkeld administratief kluwen geweest, de kruispuntbank is zeker een stap in de goede richting, maar we zijn er nog lang niet. Helaas raakt Van Quickenborne met zijn te Amerikaans geïnspireerde wilde ideeën de pedalen kwijt.

2) In dezelfde De Standaard –  Opinie&Analyse schrijft Bart Brinckman in Optimisme rond BHV: “Van de werkzaamheden of vorderingen van de opdrachthouder lekt niets uit. Vorige week pakte La Libre Belgique uit met enkele ‘denksporen’, het regende ontkenningen. Eerlijkheidshalve moeten de meeste spelers in de Wetstraat ook toegeven dat ze eigenlijk niet weten wat de christendemocraat van plan is, laat staan aan welke oplossingen hij werkt. De discretie heerst volop. Op zich is dat trouwens een goed teken (in Knack spreekt CD&V voorzitter Marianne Thyssen van ‘een half mirakel.”

Wat las ik afgelopen week echter op http://politici.aanhetwoord.be in een bijdrage van Peter Logghe (VL.B): “Op de jongste gemeenteraad van Merchtem lekte het “strijdplan” uit van Jean-Luc Dehaene inzake BHV. Het Vlaams Belang verspreidde hierover onmiddellijk een persmededeling, waaruit ik uitvoerig citeer, want de toegevingen gaan zéér ver en zijn onaanvaardbaar. De splitsing van de kieskring zou met een kunstgreep over de verkiezingen heen getild worden. Tegelijk zou ook een grondwetswijziging mogelijk gemaakt worden via de inherzieningstelling van een reeks grondwetsartikelen. Officieel met de bedoeling een aantal bevoegdheden over te hevelen naar de deelstaten. In werkelijkheid zou men van deze grondwetswijziging gebruik maken om tegelijk ook de grenzen van Brussel te wijzigen! De 4 faciliteitengemeenten Kraainem, Wezembeek-Oppem, Linkebeek en Drogenbos zouden bij Brussel gevoegd worden. In de gemeenten Wemmel en Sint-Genesius-Rode zouden de faciliteiten dan weer worden afgeschaft en er zou een fusie komen met respectievelijk Merchtem en Beersel.”

Ik lees toch goed: “lekte”, “persmededeling”. Vlaams Belangers zijn natuurlijk onruststokers en olie-op-het-vuur-gieters en populisten en we moeten die sites niet lezen en niet bezoeken en ze geen aandacht geven en persberichten sturen ze aan de lopende band en ze hebben het ook maar van horen zeggen. Maar zou het toch eens niet de moeite zijn om dit wat nader te onderzoeken?Neen, er zijn geen lekken. Alles klar herr kommissar.

3) Mireille Salmon, één van de drie rechters van het Fortis-arrest dat ‘de verkeerde kant opging’ verklaart in een interview: ‘Ik ben 53 jaar oud  maar dit is de meest perverse zaak die ik ooit heb meegemaakt. Wij strijden tegen mensen voor wie alle middelen goed zijn  en die de waarheid manipuleren. Ik heb dit nog nooit gezien en meegemaakt. Ik mag dit niet laten gebeuren.’

Het beangstigt me. Ik weet niet wat of wie of ik kan of mag geloven, wie de waarheid spreekt, maar het is me al dikwijls opgevallen dat alle klokkenluiders, strijdbare mensen die proberen iets aan te klagen ofwel  aan de kant gezet worden, het zwijgen opgelegd worden, naar de achtergrond verdwijnen, zelf beschuldigd en zwartgemaakt worden. Voorbeelden genoeg. Maar we herinneren ze ons niet meer net omdat ze van het toneel verdwenen zijn… En natuurlijk vertelt ze allemaal onzin. Iedereen zijn eigen waarheid.

4) Alexander De Croo zegt opmerkelijke dingen in een interview, alweer in De Standaard. “Het politieke spel in België is niet altijd zeer verheven, we leven in een complex land. Het heeft ook veel te maken met de manier waarop de jongeren in de politiek terechtkomen. Als de partij je hoog op de lijst zet, ben je verkozen. Anders niet. Ik spreek tegen mijn eigen winkel , maar de macht van de partijen is buitensporig. Ik heb als partijvoorzitter veel meer macht dan ik eigenlijk zou willen. Ons kiessysteem moet aangepast worden. Het systeem van de opvolgers is onzinnig. Een derde van de Vlaamse parlementsleden is opvolger. Vaak zijn dat mensen met talent, maar het zijn niet de mensen voor wie gekozen is. Ook het gewicht van de kopstem zou moeten verdwijnen. en wie verkozen is moet zetelen. De bevolking is haar greep op de democratie kwijt. Partijen beslissen heel vaak over wie aan politiek mag doen en wie niet…..”

Bravo. Ik krijg zowaar sympathie voor een liberaal. Alexander De Croo geeft hier dus ronduit toe dat we in een particratie leven. Bravo. Ik kijk er naar uit of hij de verandering van het kiessysteem gaat aanmoedigen, op gang brengen. Of zal hij eerder zelf opzij gezet worden?

5) En alweer in De Standaard, een reportage over de nachtrechtbanken in New York. Bepaalde politici hebben het ook voorgesteld als oplossing voor het Brussel probleem dat er geen is. Er zal wel weer iemand opwerpen dat de reportage gekleurd is maar het lijkt me in elk geval géén goede oplossing. Eigenlijk wou ik geen mening meer kwijt in dit hele debat maar de politici in de Zevende dag en het immens veel interessantere Mise au point op RTBf hebben me van mening doen veranderen. Ik wil nog kwijt dat het debat zich wééral vernauwt tot één exclusief probleem, de focus ligt op de jongeren en de verloren generatie. Terwijl er zoveel andere katten te geselen zijn. Illegale bedrijvigheid, zwartwerk, BTW-carrousels, verkeersproblematiek, verval, verkrotting en vervuiling.

Nog een paar promobeeldjes in het journaal – uw politie patrouilleert! – en nog een paar vergaderingen en meetings, maar dan, dan is het krokusvakantie, moeten we gaan skieën en als we terugkomen zijn we dat eigenlijk allemaal vergeten…. We, zijnde de politici, de burgemeesters, justitie, politietop, terug naar de orde van de dag.

6) Niet in De Standaard maar op Canvas, de Panorama-uitzending over het departement Financiën, tien jaar o.l.v. Minister Didier Reynders. De arrogantie en minachting van Reynders tegenover de Vlamingen. Dat dit kàn en getolereerd wordt. Van iemand die ten dienste staat van het volk. We kijken er naar, we herkennen, we zuchten. Maar dan stopt het. Overroepen, overdreven, gekleurd, wordt er getwitterd. Alweer heb ik de indruk dat iedereen meer bezig is met zijn eigen belangen – ik wil onbeperkt downloaden!! – dan met wat er echt fundamenteel verkeerd loopt in dit land. Ik ben een negatieveling, het is allemaal overdreven, ik moet zelf maar zelfstandig worden…  Helaas spreek ik uit ervaring en heb ik gezien hoe dikwijls het bedrijf waar ik werkte controle kreeg (nooit), welke constructies men allemaal bedacht en welke facturen men allemaal inbracht.

En ik ben natuurlijk zeer populistisch bezig als ik  aanhaal dat een kennis die zelfstandig is in bijberoep wél controle krijgt, louter omdat hij uit nonchalance (een creatieveling, u kent dat…), vergeet een factuur van vijftig euro in te brengen is die de klant wel ingeboekt had en als ik vind dat ze deze kleine zelfstandigen met hun kleine overzichtelijke boekhouding wel aankunnen en ze toch een paar controleresultaten moeten voorleggen. Voor de statistieken. Ik kom uit een zelfstandigen nest. Dat heb ik ook al tot in den treure aangehaald. Ik weet hoe het er aan toe gaat. Maar daar zit het hem net.

Alles wordt opgedeeld in vakjes. Werklozen, arbeiders en bedienden, zelfstandigen, KMO’s, multinationals. En de pot verwijt de ketel. Scheldpartijen heen en weer. De ene zegt van de andere dààr zitten de bedriegers, de profiteurs en de zakkenvullers! Terwijl ik gewoon van mening ben dat het terug te brengen is tot twee groepen mensen. Zij die het goed voorhebben, sociaal voelend en eerlijk en rechtvaardig zijn, en degenen die het niet goed voorhebben, egoïstisch, geld- en machtsbelust zijn. Ja, ik ben daar redelijk zwart-wit in. (Al heb ik mijn twijfels of de eerste groep standhoudt in een multinational…). En alles wordt over één kam gescheerd, iedereen die zich ondernemer noemt zit op zijn paard wanneer de vakbonden de “ondernemers” aanvallen, maar wat mij betreft is er een groot verschil tussen KMO’s en multinationals. Met hun CEO’s die niks te verliezen hebben en niet eens eigen kapitaal investeren. Of neen, ik ga hier te kort door de bocht. In de Belgische top 100 staan genoeg voorbeelden van bedrijven die begonnen zijn als kleine onderneming en waarvan de stichter nog steeds aan de top staat of op zijn minst in het bestuur zit. En van  de Colruyt besttuurders en Roland Duchâtelet bijvoorbeeld geloof ik wel dat het ondernemers zijn met een zeer correcte instelling. Maar u snapt misschien wel waar ik naartoe wil.

En begrijp me niet verkeerd. Ik heb niks tegen geld verdienen. Ik heb niks tegen loon naar werken. En zij die risico’s nemen en voor werkgelegenheid zorgen mogen daarvoor best vergoed worden. Ik ben zelf ook niet vies van geld. Ik geniet van luxe, comfort en mooie dingen, ging graag op tijd en stond naar een sterrenrestaurant, kocht me zonder veel scrupules kledingstukken voor bedragen die nu staan voor een halve maand uitkering en wil wel elk weekend op city-trip, om maar iets te zeggen. En hoe meer ik heb, hoe meer ik uitgeef. Of zou. En ik vind onze belastingsdruk ook veel te hoog. Maar kan het allemaal wat ethischer, wat fatsoenlijker, wat minder egoïstisch, wat eerlijker, wat sociaalvoelender en minder hebberig?

7) In het journaal zegt iemand van de politie of het parket dat er geen plaats is voor de minderjarige delinquenten die dit weekend opgepakt zijn. Minister Huyttebroeck beweert van wel. Iemand liegt dan toch? En Huyttebroeck heeft het Zenne-verhaal tegen. Maar toch schept er niemand klaarheid.

Eigenlijk ben ik heel kwaad. Ontmoedigd. Geërgerd. Waarom doe ik aan die zelfkastijding, wordt me wel eens gevraagd. Waarom volg ik de politiek, lees ik kranten, kijk ik TV. Ik weet het niet. Ik heb dat nodig zeker. Zou mijn leven niet veel aangenamer zijn als ik alles zijn beloop liet gaan?  Hoe dikswijls heb ik dit al verzucht? Ik trek me terug in mijn huisje op het platteland, tussen mijn beesten, mijn films, muziek en boeken, ik geniet en ik zet mijn oogkleppen op. Ik heb Brussel niet nodig, wat kan het mij schelen dat het daar verloedert. Ik ga wel naar Londen of Parijs zo lang het nog kan. Ik laat de politici maar onder elkaar bekvechten, liegen, bedriegen. Dat de werkgevers hun plan trekken zonder mij. Ze kunnen de pot op.

Ik heb werk nodig, maar ik heb helemaal geen zin om mee te draaien in dat overgekapitaliseerd economisch systeem van godverdomse onbeschofte werkgevers die niet eens antwoorden op een sollicitatiebrief. Onverschillige politici die dubbele mandaten hebben en nog niet eens de moeite nemen om hun mail te laten beantwoorden door een medewerker. Machtsbeluste egotrippers die alleen maar aan het verrijken van zichzelf denken maar het terwijl altijd laten uitschijnen dat het ‘voor de mensen’ is. Ja, ik speelde deze plaat al eerder. Echt, ik geloof het niet. Kijk naar de plenaire vergaderingen van zowel het Vlaams als het Federaal parlement. Holle woorden. Toekomstgericht. Vergaderen. Meeten. Plannen. We zullen. Naar de toekomst toe. Belangrijk. Lullen. Zeveren. Gekibbel. Geruzie. Daadkracht? Beslissingen? Resultaten? Ik zie het als gewone burger niet.

Hadden we al niet in 2006 voorspeld dat het nooit goed zou aflopen met de verkoop van de overheidsgebouwen? Waarom maken ze zich nu druk over iets wat ze al wisten toen ze het indertijd deden? Al blijft Johan Vande Lanotte beweren dat het beter is. Kent u één koper/verhuurder die een wilde weldoener is? Dat noemen ze toch gewoon een zot? Die zijn zomaar bij bosjes te vinden in de top van de financiële wereld?  Wat ik wel eens zou willen weten is wie er allemaal in die investeringsmaatschappijen zit en waar het Belgisch huurgeld naartoe vloeit? Zou dat naar Belgische bedrijven zijn, ik betwijfel het. Dat is gewoon geld dat uit België verdwijnt. Uit onze eigen staatskas.

Vraag me geen oplossing, ik weet het niet. Ik ben daar niet slim genoeg voor. ’t is te naïef om te geloven dat het met echt goede wil en het hart op de juiste plaats kan veranderen. Met een doorgedreven mentaliteitsverandering misschien, maar is het tij nog te keren. Is het ooit gekeerd eigenlijk? Was het vroeger beter? Neen, waarschijnlijk niet. Zeker niet. ’t Is van alle tijden, lees de geschiedenisboeken maar. Maar dat belet me niet om me er over op te winden. Iemand moet het toch doen. Ik stel vast. Ik zie wat ik als burger kan zien. Ik probeer me zoveel mogelijk te informeren, maar je kan niet alles tot in de details uitzoeken. Ik haal mijn informatie uit de krant en ik probeer daar wat achtergrond bij te googelen en een paar verschillende bronnen te consulteren. Maar dat maakt dat ik het bos nog veel minder door de bomen zie. En waarom.

Ik heb nog steeds geen werk. Ik heb ook nog steeds geen vooruitzichten. Ondanks alle ontmoedigende berichten, probeer ik daar elke dag werk van te maken. (Neen, ik lieg, al twee weken niet…) Maar elke dag met wat meer tegenzin. Ik heb geen goesting meer om mee te draaien. Te duur. Te oud. Te veel ervaring. Te weinig kneedbaar. Te eigengereid. Te zelfstandig.  Te kritisch. Te wijsneuzerig. Te zagerig en te klagerig.

(En dan heb ik het nog niet eens gehad over het artikel over de haven van Antwerpen en over dat mijn hoop dat Brussel eindelijk eens één verstandige beslissing zal nemen en het voortbestaan van het ‘Wiels’ zal garanderen!)

Six Days in London

IN ENIGE FOTO’S

Bozar art book fair

STOCKVERKOOP CATALOGI OP 23 EN 24 JANUARI 2010

Het Paleis voor Schone kunsten houdt in zijn Hortahall een gigantische boekenverkoop. Meer dan 20.000 onverkochte catalogi, die dateren van 1928 tot nu gaan de deur uit voor een prikje.  Sinds 1928 organiseerde Bozar meer dan tweeduizend tentoonstellingen waar telkens een catalogus bij hoorde, vaak in verschillende taaledities. Het aanbod bestaat uit kunstboeken over werk van internationale kunstenaars maar ook Belgische o.m. Jan Vercruysse en René Margritte. Verder ook nog publicaties van de Prijs Jonge Belgische Schilderkunst en thematische werken zoals Van Ensor tot Bosch, Fiamminghi a Roma en Het verboden rijk.(Bron: BDW)

’t Is dat ik volgend weekend het land uit ben, anders had ik het u niet gezegd.

dvd-tip 01/10 – Vodka Lemon

TOMBE LA NEIGE

Ik moet het kwijt, dringend.  Wat zag ik een prachtig poëtisch melancholisch filmpje gisteren op Ned2. Vodka Lemon van Hiner Saleem.

Wat een fraaie fotografie. Wat een absurde tragi-komische toestanden. Wat een tot in je ziel snijdende weemoedige beelden.  En sneeuw. Sneeuw en nog eens sneeuw. Om nog wat te blijven hangen in de sfeer van ons eigen wondermooi wit winterpanorama dat vandaag veranderd is in een grauw sompig triestig smoezelig kleurloos vies landschap. Zucht.

Nog opgenomen en blijkbaar ook zeer de moeite waard: Le scaphandre et le papillon, een film over een man die verlamd is over heel zijn lichaam. Een trouw bezoeker  van  dit blog wees me op deze film toen enige tijd geleden de man die 23 jaar in coma was een hot nieuwsitem was. Omdat ik er sensatie en opportunisme in zag. En zij me er op wees dat zo’n verhaal al eens verfilmd was. Niettemin wens je het je ergste vijand niet toe.

En tegelijk nog een TV-tip: vanavond op datzelfde Ned2 om 00u15, het terecht zeer bejubelde Bin-Jip! Bin-Jip! Bin-Jip! Van Kim Ki-Duk. Die van het eveneens geweldige Bom yereum gaeul gyeoul geurigo bom. En op Canvas  ‘The Mother’. (Moet dringend eens een widget waar ik filmtips kan laten lopen…)

twijfels, altijd maar twijfels

EEN BLOGSTORY

Ik ben al een paar dagen in dubio. Nu ben ik dat wel elke dag minstens honderd keer over de meest diverse dingen, maar iets blijft me bijzonder bezighouden en ik kan niet beslissen.

Ik leg het even uit. Dit blog. Ik wil niet in herhaling vallen, ik zal me dus proberen te beperken tot de dingen die ik hopelijk nog niet gezegd heb. Ik hoorde afgelopen week een boeiend interview op Mezzo over het theaterstuk Falsh! De maakster Hanneke Pauwe vertelde dat ze meende dat er in ieder van ons wel  misschien wel iets waanzinnigs zit, iets dubbel, iets vreemds. Alweer hoorde ik iemand op een boeiende manier verwoorden hoe ik er over denk.

Zo heb ik het wat moeilijk met mijn geheime identiteit, mijn dubbel blogleven. Ik heb bewust gekozen voor een schuilnaam en het heeft voordelen maar ook vervelende nadelen. Bijzonder weinig vrienden en kennissen weten van het bestaan van dit blog. Drie, vier zijn trouwe lezers en fervente aanhangers. Aan sommige heb ik het ooit wel eens gezegd maar die bleken eigenlijk niet geïnteresseerd en we zijn er nooit meer op teruggekomen – ik ga ook niet aandringen of er telkens weer mee koketteren –  bij anderen is het nooit ter sprake gekomen omdat ze het fenomeen zelfs niet kennen en bij nog anderen heb ik het eigenlijk (on)bewust verzwegen omdat, wanneer het  indertijd in gesprekken over blogs ging, ze dit bestempelden als iets voor eenzame triestige planten zonder een echt leven, ik in het begin daar eigenlijk zelf nog min of meer zo over dacht en daar dus niet tegen inging. Toen mijn visie daarop veranderd was, en ik zelf een echt blog-addict mét een leven geworden was, heb ik nooit meer durven bekennen dat ook ik een blog had. Beetje gegeneerd, beetje schaamte. En dan zijn er nog degenen met wie ik het er  nooit over gehad heb omdat ik het niet goed genoeg vond, een beetje onnozelheid, spielerei. Bref, zoiets ongeveer.

Met een paar klikken kan je mijn identiteit achterhalen, moeilijk is dat niet en ik weet dat heel goed. Maar toch voelt het veilig dat niet iedereen bij de eerste oogopslag ziet om wie het op deze blog gaat. Vooral nu er quasi dagelijks een aantal sollicitatiebrieven de deur uit gaan, is het maar goed dat ik niet op mijn naam te googelen ben. Je zal maar eventueel toekomstige werkgever zijn en over al mijn ergernissen, verzuchtingen en mateloze opwinding lezen. Wat een lastig, druk, ergerlijk mens zeg. Terwijl ik eigenlijk heel beminnelijk, vriendelijk, behulpzaam, bescheiden en discreet ben. ‘k Sta op mijn strepen, dat wel. En ik zeg mijn gedacht. Dat ook. En ik laat niet met me sollen. Dat ook niet. Een beetje Hollands noemen sommigen het. Maar voor de rest, echt je zou het niet geloven. Een watje.

Maar ik wijk af. Het gaat er om dat het eigenlijk een last is. Dat dubbelleven. Die dubbele identiteit. Dat hier en daar toch bewust  het bestaan van mijn blog verzwijgen. Als ik een mail krijg van een moderator op een forum dat ik vanuit mijn echt mailadres gestuurd heb, dan zou ik die mens eigenlijk willen antwoorden, hé, ik ben Aïda, ik reageer ook regelmatig op je blog! Maar dat doe ik niet. Ik hou het bewust gescheiden. Op blogs reageer ik altijd met mijn blognaam, de zeldzame keren dat ik eens op een forum een reactie plaats doe ik dat onder mijn eigen naam. En ik begin me daar steeds minder goed bij te voelen. Het lijkt wel een beetje de mensen foppen.  Mensen spreken je gemeend aan met Aïda, het voelt altijd een beetje als een actrice met een schuilnaam en een dubbelleven. Gelukkig dénk ik in beide gevallen nog steeds hetzelfde. Het zou anders wel heel vreemd worden. (Komen daar geen rare dingen van?) Anderzijds, ik denk niet dat ik nog op dezelfde manier zou bloggen wanneer er bovenaan dit blog mijn volledige familienaam zou staan. Ik zou veel terughoudender zijn denk ik. Nochtans zijn er heel veel bloggers die geen enkel probleem hebben met het vrijgeven van hun identiteit. En nog veel meer. Dàt zou ik dan weer niet kunnen en willen.

Edoch, nu er ondertussen alweer te veel mensen zijn die weten wie er achter deze blognaam zit, en ik op twitter ei zo na een man ging volgen bij wie ik gesolliciteerd heb, maar van wie ik ineens zag dat er hij wel heel veel volgers had die mij ook volgden, was er ineens paniek. Ik probeer me nogal te houden aan mijn eigen twitternormen (twitter geen dingen waar niemand iets aan heeft, maar nieuwtjes of dingen uit de actualiteit die je opmerkt en waarvan je tegen je collega – indien je nog zou werken – zou zeggen, hé, heb je dat gelezen en daar moet je echt naar kijken of luisteren.) Maar sinds ik in september echt effectief zelf aan het twitteren sloeg en niet enkel meer op het twittergebeuren toekeek, merk ik toch dat ik steeds regelmatiger, bij gebrek aan een werkvloer en een koffiemachine zo bij het begin van de dag, een opmerking geef die eigenlijk bedoeld is voor de koffiehoek. En dan zal die mogelijke werkgever daar maar achter de hoek staan. En in plaats van twitter dan te gebruiken waarvoor het eigenlijk dient en ik de man zou aanspreken, trek ik me liever terug. Toch maar een echte sollicitatiebrief en hij hoeft heus niet te weten wie Aïda is, die op alles wel een opmerking heeft.

Het is dubbel. Een mens wil het liefst aan iedereen zijn mening kwijt en streeft naar zoveel mogelijk lezers en bezoekers. Wanneer dat er teveel worden voel ik het als een bedreiging en wil ik in mijn schulp kruipen. Ik moet niet (blog)bekend worden. Eigenlijk wil ik niet in de belangstelling staan. Ik voel me  gevleid en vind het  prettig maar tegelijk wat ongemakkelijk wanneer iemand op een andere blog naar mijn blog verwijst. Het remt me. Want dan heb ik iets gedaan wat in de smaak valt en dan moet ik de volgende keer gelijk aan of beter presteren. ’t Drukt. Want als dat de volgende keer niet zo is…. Men moet me niet vragen om op de radio mijn mening te verkondigen., zoals men onlangs nog eens deed. Die tijd is lang voorbij, het zegt me niets meer. En ik wil mijn verhalen wel graag kwijt aan Jan en alleman, maar het moeten nu ook weer niet teveel Jannemannen worden. Moeilijk te begrijpen of te geloven zeker? Niet bloggen dan, zal u allemaal tegelijk roepen?

Maar ik zit dus in dubio. Om al deze redenen. Begin ik nog eens een nieuw anoniem blog zonder enige verwijzing en sluit ik dit af? Zodat toevallige googelaars écht niet kunnen uitzoeken wie ik ben? Maar mijn klein select lezersgroepje dan dat ik  gestaag verworven heb, die enige tientallen die hier regelmatig komen lezen? Ik wil niet van jullie weglopen. En alweer een nieuwe identiteit? Mijn persoonlijkheid nog meer splijten? Al zal mijn stijl wel snel herkenbaar zijn. Begin ik een blog onder mijn eigen naam en mail ik dit naar heel mijn adresboek? Of doe ik gewoon verder op dit blog? Maar hoe moet het dan met die mensen die ineens misnoegd, ontgoocheld of kwaad zeggen: ‘Jij hebt een blog en ik wist dit niet! Schoon!’. Soms lig ik er wakker van.  Het gewicht van een geheim dat dan op mij drukt. (Niet erg eigenlijk: u moest eens weten waarvan ik allemaal wakker lig..) Voor één keer is stoppen eigenlijk niet aan de orde. Ik heb er weer te veel zin in. Maar ik wil wel geruster door het leven.

Het is een verzuchting die regelmatig terugkomt op diverse blogs. Blijkbaar worstelen meer mensen met dezelfde vragen. En de bloggers die al een paar keer van blog veranderden zijn ook niet meer op één hand te tellen. (En wat vind ik “bloggen’ toch een lelijk log lomp woord, en dan heb ik dat nog in mijn blognaam gebruikt”… spreek dat maar eens uit: BLOG der zuchten. Luidop. Zwaar en boers. Zucht.)

Zullen we er nog maar eens een nachtje (niet) over slapen?

drie op een rij

MOOIE DINGEN VOOR DE MENSEN

Aankopen al te lang uitgesteld en nu wordt het moeilijk kiezen aangezien ik mezelf op een regime van 1 CD per maand heb gezet en ook de nieuwste van Eels volgende week uitkomt en net toen ik me afvroeg hoe het nog met Tom MCrae zou zijn, lees ik dat hij volgende maand eindelijk nog eens een CD uitbrengt. Gelukkig zal die van Cat Power nog niet voor morgen zijn. En heb ik al lang tot heel lang àlle CD’s van Elbow, M.Ward, Bill Callahan en Bonnie Prince Billy. En dat de rest zich ook maar wat gedeisd houdt tot ik weer kan volgen.

(En neen, probeer me niet te overhalen, ik wil een cd, met een mooi kaftje en een boekje, en ja, ik laad die ook in I-tunes en leg nadien nog amper de cd op, maar als mijn computer morgen crasht en ik geen back-up heb van eventueel op I-tunes aangekochte nummers en cd’s dan ben ik alles kwijt en  ja, ik weet dat het dan mijn eigen schuld zal zijn en dat ik maar een back-up had moeten maken en ik besef dat ik dan ook al mijn foto’s en teksten zal kwijt zijn en zie wat Bent Van Looy voorheeft en stel dat daar nu net bij mij ook eens mijn eigen meesterwerk, uitvinding van de eeuw of het concept van het businessplan over het gat in de markt dat ik gevonden had opgestaan, ja dan ben ik dat kwijt en ik weet dat ik dat dan enkel aan mezelf te danken en dat ik dan zal denken had ik maar een back-up gemaakt, maar dan heb ik toch mijn CD’s nog om me te troosten….  Mm, zal ik misschien toch eens een back-up maken?)

twogje #07

Het zet toch aan het denken wanneer een vooraanstaand Open VLD-lid niet eens zelf het correcte mailadres van een partijgenoot heeft…

Delivery to the following recipients was aborted after 0 second(s):

* jjdegucht@skynet.be

Reporting-MTA: dns; georges.telenet-ops.be [195.130.137.68]
Received-From-MTA: dns; [192.168.1.101] [78.21.69.247]
Arrival-Date: Thu, 14 Jan 2010 17:09:05 +0100

Final-recipient: rfc822; jjdegucht@skynet.be
Action: failed
Status: 5.1.1
Diagnostic-Code: smtp; 550 #5.1.0 Address rejected jjdegucht@skynet.be
Last-attempt-Date: Thu, 14 Jan 2010 17:09:05 +0100

Politici en het www. ’t verloopt stroef.

de wakkere burger

REACTIE VAN EEN VADER

(Ik) Ik heb vandaag nog eens een mail gestuurd naar een parlementarier, ik had nog een vraagsken i.v.m. het Europees Parlement.

(Vader) Wat dat ik weet is dat ze daar in Brussel in ’t parlement een zucht van verlichting zullen slaken wanneer jij werk gevonden hebt en geen tijd meer teveel hebt om mails te sturen….

(ge kunt toch niet alle dagen ‘tetrus’ spelen…)

hoorzitting

WAT DENKT U OVER JEF VERMASSEN?

Catherine Ashton werd vandaag in het Europees Parlement onderworpen aan een verhoor. Drie uur lang  een spervuur van vragen over de meest diverse onderwerpen. Of als geïnterviewde echt uitgebreid kan ingaan op een vraag, en of de gestelde vragen (streng binnen de tijd!) veel verder gaan dan algemeenheden valt te betwijfelen, maar ik meen toch dat het een goede test is om een beeld te krijgen over de bekwaamheid van een persoon. Een soort examen, een verlaat sollicitatiegesprek

Zou het geen goed idee zijn om zo’n hoorzitting te houden met elke Vlaamse, Waalse, Brusselse en Federale Minister? En dat rechtstreeks uit te zenden? Of zouden ze allemaal toch niet verder komen dan promopraatjes, partijstandpunten en dooddoeners. Maar dan nog, het is toch een manier om een indruk te krijgen van iemand. denk  ik. Blijkbaar zou J.J.De Gucht hiervoor een voorstel van wet en decreet ingediend hebben. weet Sven Gatz me op twitter  (ja!) te zeggen in antwoord op mijn voorstel, maar ik vind er zo direct niets van terug om naar te linken.

Aan de andere kant, 54 ministers ondervragen, drie uur per stuk, reken uit lang dat dan wel zal duren. Meer nog, wie gaat dat allemaal doen? Parlementsleden? Maar dan kan men evengoed stellen dat die eerst zo’n examen moeten afleggen, het is ook niet bewezen dat het allemaal grote lichten zijn. Of gaan ze  elkaar dan ondervragen? Alhoewel, er zijn nog genoeg echt oude wijze krokodillen. Kunnen die ook nog eens uit hun kot komen.

excuseer me

VAN HET BOEK EN DE KAFT…

Had ik gisteren geweten hoe ik hier het filmpje van Daerden had moeten plaatsen, u had hier een fulminerend stukje kunnen lezen over zijn gedrag in de  Belgische Senaat. Niet enkel zijn gedrag, maar de houding van de senaat en de voorzitter bij uitbreiding. Kwaad dat ik was. Dat ze het blijkbaar een goed showtje vonden, een vrolijk verstrooiend optreden tussen de saaie vragen en antwoorden. Schandalig en allerminst om te lachen vond ik het. Niemand van de weinig aanwezigen reageerde, ik zat er verbluft en geshokeerd naar te kijken. Ik was verontwaardigd over de titel bij het filmpje, ‘Daerden steelt de show’ en verbolgen over een lachende Kathleen Cools die besloot met “onvervalste Daerdenstijl’. Allemaal om te lachen, o wat een leute en een lol! Later op de avond was er vreemd genoeg ineens een merkelijk andere teneur, en staken de eerste protesten de kop op. Na reacties van verontwaardige burgers?. NV.a eist ontslag en de groene Freya Piryns verklaarde vandaag in het één uur journaal dat het een ergerlijke vertoning was. Vreemd. Want ze zaten er eergisteren toch ook bij en  ze keken ernaar en  ze zagen dat het goed was.

Maar. Vandaag voel ik me een beetje schuldig om mijn oordeel en mijn verontwaardiging van gisteren. Daerden verklaart helemaal niet dronken geweest te zijn. Wie ben ik om die mens niet op zijn woord te geloven? Ik bezondig me aan iets wat ik hier altijd aanklaag. Ik oordeel op wat ik zie. (Oordelen op zijn woorden kan ik niet want ik verstond ze niet.) Een in mijn ogen dronken man. Waaruit besluit ik dat? Uiteindelijk heb ik geen harde bewijzen. En niemand nam een ademtest af vermoed ik, dus het zal nooit kunnen aangetoond worden. Ik las eerder ook al eens over tragische misstappen van de ordehandhavers. Ze pakten een automobilist op omdat hij schijnbaar dronken was, sloten hem op omdat hij bleef tegenstribbelen en bij nader onderzoek bleek deze mens aan een vreselijke ziekte te lijden. Een erfelijke ziekte die hem zijn leven lang achtervolgde en waardoor hij overal en altijd aanzien werd als iemand die teveel op had. En zie, ineens krijg ik medelijden met Daerden. Misschien lijdt die mens ook aan die ziekte. En misschien wéten alle senatoren dat, is iedereen daar intern van op de hoogte gesteld en waren de weinige aanwezigen zo hoffelijk om dat te negeren.

De vraag blijft natuurlijk waarom ze dan zo smakelijk zaten te lachen. Want een gehandicapte man vierkant uitlachen, dat is toch ook niet netjes?

vergeef hen niet

WANT ZE WETEN WAT ZE DOEN

Vandaag zijn de opiniepagina’s op de diverse kranten(websites) hoofdzakelijk gevuld met het rechtvaardigen en goedpraten van de verslaggeving over de moordzaak van vorige week. De weinige kritische stemmen worden direct in dezelfde krant tegengesproken door het brengen van meer nieuws, nog meer nieuws en nog meer  onnodige inbreuk in privacy’s. Ex-vrouw en kinderen, weet u wel. Ik blijf erbij dat de media alweer veel en veel te ver gingen, geen enkel argument uit al die opiniestukken, waar de rechtvaardiging meestal enkel gaat over het vrijgeven van naam en een foto, alsof ze enkel dat deden, kan me overtuigen.  Het ging veel verder dan dat. Ik heb geen behoefte aan negen pagina’s achtergrond. Droge, afstandelijke verslaggeving is meer dan genoeg in zaken als deze.

Dus neen. Jullie gaan echt te ver. Niet te rechtvaardigen.

De Standaard: Oud Zeer

De Morgen: De misdaad en de pers: gedonder van op de preekstoel

De Morgen: De misdaad en de pers, nauwelijks verhulde heksenjacht.

simpele verzuchtingen 01/10

GAAT HET NOG EEN BEETJE?

Ondanks het zeer terecht fel en hevig pleidooi van Walter Van Steenbrugge gisteren (07/01) bij Phara is de eerste mail deze morgen de nieuwsbrief van De Standaard met als titel: ‘De doder van wie niemand het dacht.‘  De Story van de vermeende dader. Ik kàn er dus zelfs niet naast kijken, als iemand me dit als oplossing zou willen voorstellen. Uitschrijven op de nieuwsbrief dan ook al? Krantenmakers en journalisten nemen liever deel aan kwisjes op tv dan te kijken naar actualiteitsprogramma’s op die tv. *** Ingrid Lieten, ze blijft een slechte indruk maken op mij. Zwak, ruggengraatloos, meningloos. In elk interview dat ik tot nu toe al met haar gezien heb. Bij elke tussenkomst in de plenaire zitting van het Vlaams Parlement. Ook in diezelfde Phara van gisteren, waar ze naast Van Steenbrugge zat. Bij elke vraag een oppervlakkig, algemeen antwoord. ‘Oppassen wat ik zeg, wat heeft mijn partijleiding/mijn partijvoorzitter me opgedragen hierover wel/niet te zeggen? Hoe kan ik zoveel mogelijk ‘niets’ zeggen..’ …je ziét het haar gewoon denken. Op concrete vragen, gisteren bijvoorbeeld ivm het voorstel van Walter Van Steenbrugghe om de pers streng te sanctioneren wanneer ze bepaalde overtreding begaan (”t zal dan rap gedaan zijn..’): vaag, veralgemenend, ontwijkend. Ze kan best een talentvol manager (geweest) zijn, het is zeer goed mogelijk dat ze een dossiervreter is en ik wil best geloven dat ze zeer hard werkt, maar ze mist hét. Ze is een marionet. De goede studente die de beste punten haalt omdat ze uren ijverig studeert, niet die studente die eens ferm foert zegt, in debat gaat met leraars, de klas bezielt en de school op stelten zet. Braaf. Het braafste meisje van de klas, het voorbeeld. Luisteren en onderdanig. Gissingen van mijn kant, zeker. Maar ik kan het niet helpen, zo komt ze over bij mij. Geen begeestering, geen inspirerende figuur, zelfs geen beetje controversie, oproepend. Grijs. Zoals de scoutsmeisjes Schauvlieghe en Crevits. Flinke ambtenaartjes op het gemeentehuis.  Volgers in plaats van leiders. Mens, wordt wakker.*** De Crem, dié heeft tenminste een eigen willetje. ***  Neen, in alle ernst: Hilde Vautmans, zoals ze het gisteren weer bij Linda De Win gepassioneerd over Congo had. Die heeft het.  Alleen jammer dat ze bij de foute partij zit. Wat mij betreft wel te verstaan, u doet maar. *** Geen nieuws van deze morgen, maar om niet te vergeten bij mijn eindejaarsoplijsting en om me er later nog eens van af te vragen hoe het afgelopen is. Die aankopen van de overheidsgebouwen, terugkerende nieuwsitems van de laatste weken, daar kan je toch enkel maar bedenkingen bij hebben? Onder Verhofstadt was sale&leaseback heiligmakend, nu het land uitverkocht is moeten er weer gebouwen aangekocht worden voor exuberante bedragen. Dat is allemaal gewoon en normaal. En dan maar de burger beschuldigen van toogpraat wanneer die zich afvraagt wie er hier allemaal belang zou bij hebben? Wie er allemaal aandeelhouder is in de projectontwikkelingsfirma’s, immobiliën en ingewikkelde ver- en aankoopconstructies. ***  Ook in de categorie toogpraat zal geklasseerd worden dat ik me afvraag hoe het mogelijk is dat er wekelijks honderdduizenden euro’s zwartgeld uit de Aarschotstraat naar Bulgarijë getransporteerd wordt, letterlijk en fysiek, met bestelbusjes en koeriers. Hoe het mogelijk is dat niemand gecontroleerd wordt op zwartwerk (‘ze hebben een verblijfsvergunning, maar geen werkvergunning’). Maar och, slimste mensen en buurmannen lokken één miljoen kijkers, deze uitzending van Panorama slecht een 250.000 tal. Wat niet weet niet deert zeker.*** Europa, moet dit écht: ‘Van Rompuy verdient meer dan Obama.’ Al moeten we natuurlijk niet alles geloven wat op tinternet staat en is dat zeker weer populistische praat om het volk op te jutten. Dit is echt een fabeltje, kan toch niet anders. *** Het kan vreemd klinken maar toen ik gisterenavond hoorde dat de mij in eerste instantie als hulp voorgestelde  jonge medewerkster, mijn opvolgster, mijn vervangster, de duur geheadhunterde, de jonge vernieuwende kracht, onlangs uit eigen wil opgestapt is bij mijn ex-werkgever, had ik veel plezier. Dàt deed deugd. Waarom, ik kan het niet uitleggen. Het voelde gewoon *grinnik*hahaha*ziejewel ***

En nu een koffie.