de balans van 2007

GOOI GEWOON JE LEVEN OM

2007 was een bewogen jaar op professioneel vlak. Voor het eerst werd ik voor langere periodes geconfronteerd met gezondheidsproblemen. Dat resulteerde in een afwezigheid op het werk van in totaal elf weken. Een harde noot voor iemand die er prat op gaat nooit ziek te zijn.

Toen ik eind november weer aan het werk ging na zeven weken had de dokter me geadviseerd om het nu vooral écht wat rustiger aan te doen. Minder hooi op mijn vork nemen, minder stresseren, ’s nachts niet meer wakker liggen door die knop in mijn hoofd niet kunnen af te zetten. Neen zeggen. Denken wat vandaag niet gedaan is, kan ook morgen nog. Tijd nemen voor ontspanning en rust.

Het is niet gelukt. Vrijdagavond voor Kerst stond de teller weer op 51 werkuren. Met de verplaatsing en de files er bij komt dat op minstens 61 u. Lunchpauze van 1 u per dag waarvan ik hoogstens een half uur opneem. Terwijl een officiële werkweek 38 u is. Er staan nog zes op te nemen vakantiedagen. Ik weet niet voor wanneer.

Goe zot, hoor ik u al roepen. Ja inderdaad. Hoe komt dat dan zo? En dat ik toch niet anders kan? Ik zal het u zeggen.

Plichtsbewust. Ik voel me verantwoordelijk voor de dingen waarvoor ik de verantwoordelijkheid krijg. Zijn die zaken niet gedaan, dan is niet mijn baas daarvan het slachtoffer, maar klanten, leveranciers en collega’s. Neem ik toch vrij of ga ik elke dag naar huis stipt om zes uur en laat ik dingen liggen, dan voelt mijn baas dat niet eens maar mijn collega’s des te meer. Zij moeten mijn lastige telefoons moeten of zaken opvolgen waar ze niets vanaf weten. Vervanging had ik niet tot vier weken geleden. Wanneer ik afwezig ben blijft het werk gewoon liggen tot ik terug ben, op het hoogst noodzakelijke na. Ik ben nu nog dagelijks bezig met dingen af te werken en fouten op te lossen van oktober, toen ik in ziekteverlof was.

Perfectionistisch. Altijd is er nog iets dat moet aangepast of verbeterd of nog net moet gedaan worden. Noem het ambitie, maar in die zin dat ik al wat ik doe goed wil doen, ik zou het niet kunnen hebben dat er (achter mijn rug) opmerkingen komen. Heeft ook te maken met fierheid natuurlijk.

Mijn baas verdient goed geld. Daar heb ik geen probleem mee, hij is degene die investeert en risico’s neemt en ik krijg een deel van de koek. Waarmee ik zeer tevreden ben. Maar. Mijn baas heeft andere visies. Wanneer ik voor de zoveelste keer laat weten dat de werkdruk te groot is, dan vraagt hij: hoeveel moet je bijhebben? Voor hem is het een manier om loonsverhoging te vragen. Terwijl ik iets heel anders bedoel.

Ik moet niet méér verdienen, integendeel. Ik zou het zelfs graag wat rustiger aan doen en daarvoor ben ik bereid in te leveren. Maar dat gaat niet. Wanneer ik zou vragen om een dag minder te werken, denk ik niet dat me dat zou geweigerd worden maar er zou wel verwacht worden dat het werk evengoed toch gedaan wordt maar dan op vier dagen, daar zou hij niet bij stilstaan. Sinds zes weken is er hulp, maar het is nog te weinig. Ze zegt me dat het onvoorstelbaar is welke hoeveelheid werk we verzetten. “We hebben nog geen tijd om te ademen”. En ik heb de indruk dat het geen watje is.

Het is zo. Ik ben bevreesd wanneer ik een collega zie naar mijn bureau komen omdat ik bang ben dat ze mijn kostbare tijd gaat “verbabbelen”. Heel leuk en nodig, maar ik kan het me niet veroorloven. Toen ik nog rookte nam ik regelmatig een pauze, maar nu ik dat niet meer doe, zit ik aan één stuk door te werken, hoogstens onderbroken door een sprint om een koffie of een toiletbezoekje. Tot twee jaar geleden kon ik nog ’s morgens of ’s avonds snel mijn eigen privé-administratie doen, maar dat lukt niet eens meer. Vorige week heb ik daar nog tot elf uur thuis zitten aan werken. Vandaag was ons bedrijf gesloten, ik had het liever anders gehad. Want het werk blijft hetzelfde. en moet deze week op drie dagen gedaan worden ipv op vijf, net zoals vorige week. Ik had vandaag kunnen gaan werken, dat mag, maar zo groot moet mijn loyauliteit nu toch ook weer niet te zijn?

Hulp, daar smeken we om. Hoe kan je een baas iets aan zijn verstand brengen wanneer hijzelf niet weet wat het werk inhoudt en hoeveel tijd alles neemt? Diepe zucht.

Ik krijg meer nieuwe collega’s bij, het bedrijf blijft groeien. Voor andere functie’s. Eén ervan verklaart boudweg aan mijn bureau: “Dat zie je van hier dat ik ga in de file staan, nooit vanzeleven”. Komt om half elf aan op bureau. 23 jaar, aan het begin van een carrière en pas van school. Een ander komt gewoon een uur te laat op een heel belangrijke afspraak. Even jong en even pas afgestudeerd. Nog een ander neemt vakantie wanneer het het slechtst uitkomt. Wat had je gedacht, dat ze dààr zouden rekening mee houden?

Ik begrijp het niet. Ik heb een tijd gedacht dat het de nieuwe generatie was, het jonge grut, maar ik heb me vergist. Ik heb andere jonge collega’s die heel plichtsbewust, stipt en accuraat zijn. En ik heb weet van oudere werknemers die evengoed “foert” kunnen zeggen. Ten koste van hun collega’s, maar dat zal hun worst wezen.

Er is geen controle in ons bedrijf. Mijn baas gaat er van uit dat hij met volwassen mensen werkt en dat iedereen even goed zijn best doet en zijn verantwoordelijkheid neemt. Dat er geen structuur, geen richtlijnen en geen leiding nodig is. Dat is een fijn idee. Maar het vreemde is, mensen die het minst controle of leiding nodig hebben geven vanzelf automatisch hun doen en laten door. Leveren hun werk tijdig af. Moet je nooit een tweede keer iets vragen.  Zijn stipt in het bij houden van vakantie- en ziektedagen. Het zijn net de anderen die er zo al de kantjes aflopen, die misbruik maken van het in hen gestelde vertrouwen. En die door hun gebrek aan discipline het werk van anderen bemoeilijken. En toch wordt het niet gezien. Nog vreemder. Toch zijn dàt meestal net degenen die er in slagen met de meeste pluimen te gaan lopen. Die complimenten krijgen en bejubeld worden voor hun harde werk. Van wie fouten meermaals door de vingers gezien worden of zelfs niet opgemerkt worden. Raar.

Een andere baan zoeken is geen optie. Ik doe het werk graag, ik heb fijne collega’s en ik heb geen zin om me nog eens ergens anders in te werken, laat staan dat ik al elders aan de bak kom. Minder werken, zoals ik hoger schreef, is evenmin een mogelijkheid. Niet meer werken, wat ik het liefste zou doen, is al helemaal geen vooruitzicht. En kom hier niet af met keuzes maken: ik heb die keuze gemaakt toen ik kinderen kreeg en ben tien jaar thuisgebleven voor mijn gezin, zonder eigen inkomsten. Dat moet ik nu inhalen.

Dus het blijft aftellen. Naar wat? En dan? Dit is geen klaagzang, maar een vaststelling.

Ondertussen liggen er twintig ongelezen boeken, tien nog niet beluisterde cd’s, vijfenzeventig niet bekeken dvd’s, dertig meter stof waar ik nog tien rokken en vijf kleedjes wil van maken, wachten er nog vijftig nieuwe lichting groepjes en zangers die ik wil ontdekken, mis ik concerten omdat ik te moe ben, wil ik nog naar vijf tentoonstellingen, wil ik luisteren en lezen hoe het met onze politici en de nieuwe regering gesteld is, wil ik nog honderd cd’s inladen in mijn ipod, kerstfilms bekijken. Gelukkig is het winter, in de tuin is er geen werk! En wil ik ook nog elke dag een logje schrijven. Wat ik het liefst nog veel meer zou doen. Niet om het bloggen zelf, maar om het schrijven op zich en alles wat er bij komt op zich. Kranten lezen, actualiteit volgen, opzoekingswerk doen. Zalig.

EEN HEEL FIJN 2008!!

verwante blogstukjes: xstremsel

expo tip 04/1 – stelarc

STELARC – THE BODY IS OBSOLETE

images-10.jpegGeen tentoonstelling deze keer (zie verklarend verzuchtingsboek), maar een kunstenaar, Stelarc , afkomstig uit Australië. Een filmpje bij Appelogen deed me aan hem denken. Misschien voor sommigen onder u discutabel of dit nu kunst is of niet, maar dat laten we even in het midden. Hij is in elk geval interessant en intrigerend. Je kan hem een freak noemen, een dromer of een avonturier. Het is iemand die zich verzet tegen de beperkingen van het mens zijn en de grenzen aftast tussen mens en machine. Het is balanceren tussen kunst, wetenschap en freakshow. Zoals bij veel eigentijdse kunst, is zijn filosofie achter de werken belangrijk.Hij is een buitenbeentje en fascineert me mateloos. Hoe kom je er toe te experimenteren met nieuwste technologieën en daarvoor je eigen lichaam “verminken”.

Kijkt u hier even waarmee deze mens bezig is.

Begin dit jaar was hij te gast in De Vooruit op het festival “The game is up”. Hij stelde er zijn laatste project voor. Hij heeft een oor op zijn arm laten zetten, het oor moest nog gelift worden en voor een beter vorm zullen er stamcellen ingespoten worden. Later moet er een microfoon inkomen als je hem belt zal hij via zijn oor met jou praten. Jouw stem hoort hij dan in zijn hoofd via een luidspreker tussen zijn tanden. Als hij zijn mond dicht houdt is hij de enige die je kan horen, wanneer hij zijn mond opent kan iedereen rond hem je horen.

Andere werken van hem zijn: een zespotige robot, een derde arm die hij stuurt met behulp van zijn buikspieren. Hij heeft ook ingebouwde microfonen die het geluid van spieren, hersenen en hart capteren en dit naar een computer sturen.

Do not try this at home.

Gerelateerde blogstukjes: titsandtats

expo tip 03/1

vrede zij met u

I WILL NOT PUNISH MY PEOPLE FOR THEIR BELIEFS. ONLY FOR THEIR DEEDS.

Sommigen gaan in alle stilte. Anderen sterven een spectaculaire dood. Nog anderen hun dood zorgt voor sensatie en dan heb je er nog die vergeten en eenzaam doodgaan. Je leest het in de krant, je hoort het in het nieuws of je vangt het ergens op. Persoonlijke drama’s die een mens zijn eigen kleine wereld veranderen. Je staat er even bij stil, leeft in gedachten mee met het verdriet van de omgeving, en dan gaat het leven verder.

Maar dan heb je de enkelingen, wiens dood een (voet)noot wordt in de geschiedenis. Of wiens dood er zelfs in slaagt de loop van de geschiedenis te veranderen. Bij het horen van zo’n bericht besef je dat dit iets betekent op grote schaal. Impact heeft, gevolgen zal hebben op wereldniveau.

images-91.jpegBenazir Buttho. Binnen de perken van mijn intellectuele vermogens probeer ik toch zoveel mogelijk de nationale en internationale politiek te volgen. De tijd ontbreekt me meestal om diepere achtergrondinformatie te garen. Jammer, want het interesseert me allemaal wel zeer. Mijn perceptie over Buttho door wat ik van haar tot nu toe in de media opgepikt had, is dat ze bij de “goeie” hoort. Hoogopgeleid, strijdlustig, nimmer opgevend, en de hoop voor een nieuw Pakistan. Een bewogen “carrière” achter de rug met vijf jaar celstraf, ballingschap. Een voorvechtster voor vrouwenrechten, strijdster voor de democratie. Maar ook geruchten over fraude, vriendjespolitiek, machtsgeilheid. De gebruikelijke afwijkingen van politici?

Mijn perceptie over haar kreeg sinds het bekijken van de boeiende reportage in Ter Zake in aansluiting op de moordaanslag, een ranzig kantje. Het verbaasde me hoe ook deze briljante persoonlijkheid een zeker “Thuis”gehalte had. Familieruzies, vetes, interne machtstrijd, “ordinaire” ruzie met haar broer. Uitspraken als: “Ik, die voor mijn kleine broertje zorgde, zou dit doen??”…” Dat zo iemand die vecht voor een betere wereld geen vrede- en vreugdevolle familierelaties kan hebben. En dan haar moeder, met de (dure) handtas op de schoot, geld uitdelend. Het is een beeld dat niet in ons Westers denken past. Mij leek het heel ongepast zelfs. Vreemd.

Respect nochtans voor deze familie. Het kan niet enkel geld en macht zijn dat hun drijft om een eeuwige strijd te leveren op gevaar van eigen leven. Je vraagt je af hoe het er aan toegaat in zo’n gezinnen. Hoe worden die kinderen opgevoed? Wat is een leven voor hen waard? Hoe gaan zij om met het overlijden van wéér een familielid. Wat met hun verdriet hierover. Waar halen ze troost? Waaruit putten zij de kracht om zo’ strijd te leveren. En om verder te leven, met het zoveelste verlies van alweer een dierbare. Wat drijft hen? Kan idealisme en de hoop op een betere wereld en het welzijn van een andere zo’n sterke motor zijn?

Eens te meer weet ik het niet. Eens te meer moet ik vaststellen dat het des mensen is. Dat er geen heiligen bestaan. Eens te meer ben ik gesterkt in mijn overtuiging dat nooit iets zwart of wit is. Dat altijd iedereen “zijn” gelijk heeft. En dat er jammer genoeg nog steeds mensen zijn die denken dat hun eigen gelijk de enige echte waarheid is. Met als triestig gevolg dat alweer een andere mens met een ander “gelijk” hiervan het slachtoffer is.

Vrede zij met u.

(*Queen Elisabeth I)

Over Benazir Buttho op andere blogs: lees hier

boekentip 02/1 – groot scheldwoordenboek

GROOT SCHELDWOORDENBOEK – VAN APENKONT TOT ZWEEFTEEF – MARC DE COSTER

Onder de kerstboom vond ik een fijn boek. Geen leesboek, maar een handig werkboek. De titel zegt het zelf. Voor wie van taal houdt en er graag mee bezig is. Handig om teksten mee op te fleuren. Handig om een hoofdredactrice lik op stuk te geven. En handig om collega-bloggers een veeg uit de pan te geven.

Ik vond tot nu toe het mooiste scheldwoord – alhoewel ik nu niet direct iemand ken voor wie ik het kan gebruiken – gemeentefiets“. Ik kende het niet. Ik laat het aan uw eigen fantasie over wat dit kan betekenen.

Dit woordenboek biedt een bijzonder groot en divers arsenaal aan scheldwoorden. In een woord vooraf geeft samensteller Marc De Coster een verantwoording voor zijn keuze en een inzichtelijke bespreking van de verschillende types scheldwoorden. Daarna volgt een mooi overzicht van grove en milde, ouderwetse en actuele schimpwoorden, het ene al creatiever dan het andere, van ‘schavuit’ tot ‘kankerhoer’. De lemma’s worden gepresenteerd in een overzichtelijke tweekolommendruk met kleine letter, met vaak eerst een aantal varianten en dan een verklaring en een mooi voorbeeld uit De Costers corpus van sites, boeken, kranten etc. Ook goed is dat er een evenredige verdeling is tussen algemene, Nederlandse en Vlaamse scheldwoorden. Bij de gewestelijke scheldwoorden wordt ook de herkomst vermeld en bij minder courante woorden vind je kwalificaties als verouderd, racistisch, jeugdtaal etc. Achteraan volgt een bibliografie. In zijn inleiding stelt de auteur dat hij het gebruik van scheldwoorden niet wil aanmoedigen, maar niettemin is dit toch een behoorlijk inspirerende en vermakelijke uitgave.
Bron: Redactie Vlabin-VBC

Verwante blogs: Marc De Coster

Raad je plaatje/memory

IN HET JAAR NEGENTIENVIERENTACHTIG

Tijd voor wat gezelschapsspel rond de kerstboom.

Herkent u al deze (vergane) glorieën nog?

(lichtjes in shock door baby Sting!!)

“its by michael jackson and a couple of people” (comment on youtube)

(Met dank aan Music for live dat me hieraan deed denken).

tv tip 05/1 – extras christmas special

EXTRAS – CHRISTMAS SPECIAL – BBC1 – 22.00 U

Voor alle liefhebbers van Ricky Gervais en Stephen Merchant, de geniale bedenkers van “The Office” en “Extra’s.

“Het laatste, bittere hoofdstuk in Andy Millams verhaal,
speciaal voor kerst en extra-lang.”

En binnenkort op Canvas, de tweede reeks van “Extra’s”! Het kan niet op.

In één ruk door, een tweede ontspannende tv tip hier.

are you being served?

KENNIS VAN WAREN

In het Kruidvat:

Hebt u de DVD box nog van Quentin Tarantino?

Euh, van WIE???

Quentin Tarantino, de dvd-box uit de folder.

Geen idee, kan u mij even tonen in de folder wat u bedoelt?

(Zucht)

In een “speciaalzaak” van mobiele telefoons, de betreffende gsm ligt in een kastje waar ik niet bijkan:

Is dat omhulsel roestvrij staal of is dat kunststof?

Euh staal, ja, maar of dat roestvrij is weet ik niet…

(Zucht)

In een andere “speciaalzaak” voor Ipod, oortjes en hoofdsets in alle maten en merken en toebehoren, geluidsmateriaal zoals we plachten te zeggen:

Hebt u ook oortjes van “Shure?”

Euh, van WATTE??

Shure, S-H-U-R-E?

Euh, ken ik niet.

In twee verschillende speciaalzaken van BOSE:

Winkel 1

Kan je daar ook een Ipod op aansluiten?

Vanzelfsprekend.

Winkel 2

Kan je daar ook een Ipod op aansluiten?

Niet dat ik weet, het is te zeggen, er is geen usb aansluiting, dat zal mogelijks wel kunnen maar dan zal u een aparte aansluiting moeten kopen waarschijnlijk, dat zou ik moeten uitzoeken.

In dezelfde winkel, de verkoper legt uit dat je met een bepaald geluidssysteem tegelijk in een ander kamer iets anders kan beluisteren, met extra boxen, iets met een tweestromenland ofzo. Dring dring. Denk denk. Frons frons.

Wil dat dan ook zeggen dat er dan bijvoorbeeld in eenzelfde kamer iemand met de koptelefoon een dvd kan bekijken en beluisteren en dat je dan tegelijkertijd kan de radio laten spelen via de boxen of omgekeerd?

Euh?? Mmm, daar kan ik u zo direct niet op antwoorden
(Deze vraag bleek nog niet eerder gesteld)

En dan nog eentje om af te sluiten, eentje waardoor ik zeer gecharmeerd was.

In een andere speciaalzaak van computers, mp3-spelers en accessoires, twee hippe knappe leuke gasten.

Ik wou graag een zakje voor een Ipod waar ook oortjes inpassen.

Oh, wacht, aan de toonbank vindt u alles.

Mijn collega zal u even helpen.

Tegen collega:

Mevrouw wou graag een zakje voor een Ipod waar ook oortjes bijkunnen.

Knappe kerel 2 haalt met een vriendelijke bereidwilligheid een heel assortiment leuke grappige koddige blitse wollige coole zakjes voor de dag. (Ziet hij dat ik een bijzonder geweldig blitz neefje heb en denkt hij dat ik een cadeau voor hem zoek of vindt hij dat zo’n geinig zakje wel bij mij past. Cool!)

Jammer, allemaal heel erg grappig, maar niet echt wat ik zoek.

Knappe kerel 1, met een halve blik naar zijn collega:

Ik denk dat mevrouw iets anders bedoelt, is het niet? Iets stijlvollers misschien?

(Zucht van een heel andere orde)