de balans van 2007

GOOI GEWOON JE LEVEN OM

2007 was een bewogen jaar op professioneel vlak. Voor het eerst werd ik voor langere periodes geconfronteerd met gezondheidsproblemen. Dat resulteerde in een afwezigheid op het werk van in totaal elf weken. Een harde noot voor iemand die er prat op gaat nooit ziek te zijn.

Toen ik eind november weer aan het werk ging na zeven weken had de dokter me geadviseerd om het nu vooral écht wat rustiger aan te doen. Minder hooi op mijn vork nemen, minder stresseren, ’s nachts niet meer wakker liggen door die knop in mijn hoofd niet kunnen af te zetten. Neen zeggen. Denken wat vandaag niet gedaan is, kan ook morgen nog. Tijd nemen voor ontspanning en rust.

Het is niet gelukt. Vrijdagavond voor Kerst stond de teller weer op 51 werkuren. Met de verplaatsing en de files er bij komt dat op minstens 61 u. Lunchpauze van 1 u per dag waarvan ik hoogstens een half uur opneem. Terwijl een officiële werkweek 38 u is. Er staan nog zes op te nemen vakantiedagen. Ik weet niet voor wanneer.

Goe zot, hoor ik u al roepen. Ja inderdaad. Hoe komt dat dan zo? En dat ik toch niet anders kan? Ik zal het u zeggen.

Plichtsbewust. Ik voel me verantwoordelijk voor de dingen waarvoor ik de verantwoordelijkheid krijg. Zijn die zaken niet gedaan, dan is niet mijn baas daarvan het slachtoffer, maar klanten, leveranciers en collega’s. Neem ik toch vrij of ga ik elke dag naar huis stipt om zes uur en laat ik dingen liggen, dan voelt mijn baas dat niet eens maar mijn collega’s des te meer. Zij moeten mijn lastige telefoons moeten of zaken opvolgen waar ze niets vanaf weten. Vervanging had ik niet tot vier weken geleden. Wanneer ik afwezig ben blijft het werk gewoon liggen tot ik terug ben, op het hoogst noodzakelijke na. Ik ben nu nog dagelijks bezig met dingen af te werken en fouten op te lossen van oktober, toen ik in ziekteverlof was.

Perfectionistisch. Altijd is er nog iets dat moet aangepast of verbeterd of nog net moet gedaan worden. Noem het ambitie, maar in die zin dat ik al wat ik doe goed wil doen, ik zou het niet kunnen hebben dat er (achter mijn rug) opmerkingen komen. Heeft ook te maken met fierheid natuurlijk.

Mijn baas verdient goed geld. Daar heb ik geen probleem mee, hij is degene die investeert en risico’s neemt en ik krijg een deel van de koek. Waarmee ik zeer tevreden ben. Maar. Mijn baas heeft andere visies. Wanneer ik voor de zoveelste keer laat weten dat de werkdruk te groot is, dan vraagt hij: hoeveel moet je bijhebben? Voor hem is het een manier om loonsverhoging te vragen. Terwijl ik iets heel anders bedoel.

Ik moet niet méér verdienen, integendeel. Ik zou het zelfs graag wat rustiger aan doen en daarvoor ben ik bereid in te leveren. Maar dat gaat niet. Wanneer ik zou vragen om een dag minder te werken, denk ik niet dat me dat zou geweigerd worden maar er zou wel verwacht worden dat het werk evengoed toch gedaan wordt maar dan op vier dagen, daar zou hij niet bij stilstaan. Sinds zes weken is er hulp, maar het is nog te weinig. Ze zegt me dat het onvoorstelbaar is welke hoeveelheid werk we verzetten. “We hebben nog geen tijd om te ademen”. En ik heb de indruk dat het geen watje is.

Het is zo. Ik ben bevreesd wanneer ik een collega zie naar mijn bureau komen omdat ik bang ben dat ze mijn kostbare tijd gaat “verbabbelen”. Heel leuk en nodig, maar ik kan het me niet veroorloven. Toen ik nog rookte nam ik regelmatig een pauze, maar nu ik dat niet meer doe, zit ik aan één stuk door te werken, hoogstens onderbroken door een sprint om een koffie of een toiletbezoekje. Tot twee jaar geleden kon ik nog ’s morgens of ’s avonds snel mijn eigen privé-administratie doen, maar dat lukt niet eens meer. Vorige week heb ik daar nog tot elf uur thuis zitten aan werken. Vandaag was ons bedrijf gesloten, ik had het liever anders gehad. Want het werk blijft hetzelfde. en moet deze week op drie dagen gedaan worden ipv op vijf, net zoals vorige week. Ik had vandaag kunnen gaan werken, dat mag, maar zo groot moet mijn loyauliteit nu toch ook weer niet te zijn?

Hulp, daar smeken we om. Hoe kan je een baas iets aan zijn verstand brengen wanneer hijzelf niet weet wat het werk inhoudt en hoeveel tijd alles neemt? Diepe zucht.

Ik krijg meer nieuwe collega’s bij, het bedrijf blijft groeien. Voor andere functie’s. Eén ervan verklaart boudweg aan mijn bureau: “Dat zie je van hier dat ik ga in de file staan, nooit vanzeleven”. Komt om half elf aan op bureau. 23 jaar, aan het begin van een carrière en pas van school. Een ander komt gewoon een uur te laat op een heel belangrijke afspraak. Even jong en even pas afgestudeerd. Nog een ander neemt vakantie wanneer het het slechtst uitkomt. Wat had je gedacht, dat ze dààr zouden rekening mee houden?

Ik begrijp het niet. Ik heb een tijd gedacht dat het de nieuwe generatie was, het jonge grut, maar ik heb me vergist. Ik heb andere jonge collega’s die heel plichtsbewust, stipt en accuraat zijn. En ik heb weet van oudere werknemers die evengoed “foert” kunnen zeggen. Ten koste van hun collega’s, maar dat zal hun worst wezen.

Er is geen controle in ons bedrijf. Mijn baas gaat er van uit dat hij met volwassen mensen werkt en dat iedereen even goed zijn best doet en zijn verantwoordelijkheid neemt. Dat er geen structuur, geen richtlijnen en geen leiding nodig is. Dat is een fijn idee. Maar het vreemde is, mensen die het minst controle of leiding nodig hebben geven vanzelf automatisch hun doen en laten door. Leveren hun werk tijdig af. Moet je nooit een tweede keer iets vragen.  Zijn stipt in het bij houden van vakantie- en ziektedagen. Het zijn net de anderen die er zo al de kantjes aflopen, die misbruik maken van het in hen gestelde vertrouwen. En die door hun gebrek aan discipline het werk van anderen bemoeilijken. En toch wordt het niet gezien. Nog vreemder. Toch zijn dàt meestal net degenen die er in slagen met de meeste pluimen te gaan lopen. Die complimenten krijgen en bejubeld worden voor hun harde werk. Van wie fouten meermaals door de vingers gezien worden of zelfs niet opgemerkt worden. Raar.

Een andere baan zoeken is geen optie. Ik doe het werk graag, ik heb fijne collega’s en ik heb geen zin om me nog eens ergens anders in te werken, laat staan dat ik al elders aan de bak kom. Minder werken, zoals ik hoger schreef, is evenmin een mogelijkheid. Niet meer werken, wat ik het liefste zou doen, is al helemaal geen vooruitzicht. En kom hier niet af met keuzes maken: ik heb die keuze gemaakt toen ik kinderen kreeg en ben tien jaar thuisgebleven voor mijn gezin, zonder eigen inkomsten. Dat moet ik nu inhalen.

Dus het blijft aftellen. Naar wat? En dan? Dit is geen klaagzang, maar een vaststelling.

Ondertussen liggen er twintig ongelezen boeken, tien nog niet beluisterde cd’s, vijfenzeventig niet bekeken dvd’s, dertig meter stof waar ik nog tien rokken en vijf kleedjes wil van maken, wachten er nog vijftig nieuwe lichting groepjes en zangers die ik wil ontdekken, mis ik concerten omdat ik te moe ben, wil ik nog naar vijf tentoonstellingen, wil ik luisteren en lezen hoe het met onze politici en de nieuwe regering gesteld is, wil ik nog honderd cd’s inladen in mijn ipod, kerstfilms bekijken. Gelukkig is het winter, in de tuin is er geen werk! En wil ik ook nog elke dag een logje schrijven. Wat ik het liefst nog veel meer zou doen. Niet om het bloggen zelf, maar om het schrijven op zich en alles wat er bij komt op zich. Kranten lezen, actualiteit volgen, opzoekingswerk doen. Zalig.

EEN HEEL FIJN 2008!!

verwante blogstukjes: xstremsel

Advertenties

9 reacties

  1. Verschrikkelijk herkenbaar allemaal. Ik ben er destijds aan kapot gegaan en door een diep dal gekropen om daarna weer op te staan en helemaal anders te gaan leven. Keuzes maken, prioriteiten stellen, daar komt het op aan. Maar daar moet je helemaal van doordrongen zijn, het moet je diepste ik zijn dat die keuze maakt. Ik vrees dat je daar op dit moment nog niet aan toe bent. Maar je lichaam zal je signalen blijven geven tot je de boodschap begrepen hebt. Jij kan jezelf bedriegen, maar je lichaam liegt nooit. Je zal je lichaam nog dankbaar zijn, geloof me. En vergeet niet: het verschil tussen een net niet gebroken elastiek en een wel gebroken elastiek is verschrikkelijk groot. Sorry als mijn woorden hard aankomen, maar het lijkt me de enige manier om je ogen te openen. Als je de behoefte voelt, mag je me altijd mailen, in alle vertrouwen.

  2. “Baas zijn” moet je dus ook leren met schade en schande. Eens je het “baas zijn” onder de knie hebt komen de jonge wolven met “betere technieken”.
    Geen regels en ieder zijn eigen verantwoordelijkheid, het klinkt mooi. Maar dan ondervind je dat 80 pct gewoon willen dat je hun hand vasthoudt en zegt hoe wat waar en wanneer. Het waarom wordt weinig in vraag gesteld.
    En zo eindig je als werkgever met de categorie A, B en C.
    Tot de C behoren ongeveer 10 pct. Wat je ook probeert, je kan er niets mee aanvangen. 75 pct zijn B. Ze doen hun werk braaf en netjes, van 9 tot 5 en blijven binnen de lijnen van hun taak.
    15 pct zijn A. Die noem ik ook wel eens pilaren. A’s hadden eigenlijk best zelf een bedrijf kunnen hebben, alleen hebben ze er niet aan gedacht of dierven ze niet of waren de omstandigheden ongunstig. A’s kijken verder dan hun taak, proberen processen te verbeteren. Voelen zich verbonden met de ganse keten klant-bedrijf-leverancier.A’s kunnen dan ook behoorlijk gefrustreerd rondlopen als er iets vierkant draait. Gelukkig zien ze ook wat er moet gebeuren. En uiteraard denkt de baas van hen dat ze het allemaal wel in orde brengen.Opslag zit er voor A’s altijd in.
    Wat je best zou doen(mijn subjectieve mening) is je takenpakket analyseren, een lijstje maken van de taken die je wil afstoten. Kan dat door verbetering van software of door een andere organisatie? Indien niet, hoeveel uren heb je dan assistentie nodig? Zijn er functies waarvan je zeker weet dat ze er een paar taken kunnen bijnemen? Of moet er echt iemand deeltijds of voltijds bijkomen? Als je naar je baas gaat met een probleem dan moet je er een oplossing bijgeven. Je baas zal het probleem niet oplossen want je bent blijkbaar een A en daarvan verwacht de baas dat ze zelf met voorstellen aankomen.
    En dan zal het een paar maanden beter gaan en dan krijg jij meer tijd en zal je weer andere dingen zien die moeten gebeuren en dan ben je weer bij af. Nadeel van een A te zijn: overload zal er altijd blijven want A’s zuigen dat aan.
    Voordeel van een A te zijn, je hebt meer macht dan je denkt om de dingen een beetje naar je hand te zetten. Succes!

  3. @Blanche

    100% eens indien werkgever een A of B is. Maar je zal maar een A zijn en een D als werkgever hebben ( heeft een bedrijf door omstandigheden, rijke anthecedenten, heeft wel de looks mee maar mist eigenlijk de brains ).

  4. Inderdaad Monsieur Delaru, als de baas het alfabet niet kent valt mijn theorie als een kaartenhuisje ineen. Maar!!! A’s die voor een D blijven werken?? Ik denk het niet want dan zouden ze geen A zijn.

  5. Wat je zaait zal je oogsten.
    Bij mij op het werk zijn er 2 collega’s die niet rond geraken met hun taken, het is gewoon veel te veel geworden door de snelle groei van het bedrijf.
    Wat doet collega 1, gedreven als ze is? Zij neemt wekelijks zakken werk mee naar huis en zit soms tot een stuk in de nacht te werken.
    Onze baas weet dat wel maar ze doet alsof haar neus bloedt, het zal haar worst wezen, als de taken maar af zijn.
    Collega 2 daarentegen heeft het altijd vertikt ook maar 1 map mee te nemen naar huis, ze deed gewoon wat ze kon in de uren op kantoor. Wanneer de baas een aantal keer na elkaar constateerde dat collega B haar werk niet klaar was tegen het einde van de maand en haar op het matje riep zei mijn collega gewoon rustig en eerlijk dat het onmogelijk was het totale takenpakket nog alleen bol te werken, dat ze assistentie nodig had om de taken op een deftige manier en binnen de deadline klaar te krijgen.
    De baas had wel door dat ze het meende en er kwam assistentie. De job wordt nu door 2 mensen gedaan en alles is nu wel mooi binnen de termijn klaar.
    Collega 1 neemt nog steeds zakken werk mee naar huis en zaagt en klaagt aan onze oren tegen 250 per uur. Ze loopt erbij als een gestresseerd flikonijn die niet aan te spreken is. De baas is content van haar want iedere maand zijn haar taken klaar. Zij doet meer dan wat gezond voor haar is maar zolang ze de taken blijft afwerken binnen de deadline door thuis nog een shift te draaien zal de baas haar nooit au serieux nemen en kan ze assistentie op haar buik schrijven.
    A denkt dat de baas haar zal buitengooien…daarom werkt ze zich uit de naad. Dat haar ‘verantwoodelijkheid’ voor haar job beslag aan het leggen is op haar gezondheid, dat beseft ze niet.
    Zij oogst wat ze zaait, zij houdt de baas content door tijdig de taken in te leveren en dat is voor haar belangrijker dan de gevolgen die er zouden kunnen komen. Een depressie, burnout, noem maar op is niet meer veraf.

    Voor jou wil ik dus zeggen: als je het echt niet meer alleen aankan en echt assistentie nodig hebt, laat dat dan duidelijk blijken aan de baas. Werk je niet te pletter omdat je je verantwoordelijk voelt voor alles en iedereen.
    Wat anderen doen of te weinig doen of helemaal niet doen mag geen stressfactor voor jou zijn. Jij hebt jouw job en jij hebt assistentie nodig, het is jouw taak je job naar behoren te blijven doen binnen de kantooruren. Dat is je enige bekommernis en je enige verantwoordelijkheid. Daar moet je voor opkomen.
    Je collega’s die van 9 tot 5 werken, de deur toeslaan en het werk laten waar het hoort hebben in ieder geval veel minder kans op gezondheidsproblemen.
    Begrijp me niet verkeerd: ik weet dat het geen voldoening geeft om enkel je contractueeel vastgelegde aantal uren te gaan kloppen in ruil voor je salaris, ikzelf doe mijn job ook ongelooflijk graag. Maar als de firma groeit en er komen steeds meer en meer taken bij, dan zal de baas ook wel redelijk zijn en onder ogen zien dat het personeelsaantal mee moet groeien. Ze zijn niet dom, ze doen alleen maar alsof.

  6. Allemaal bedankt om de moeite van de lange reacties te nemen. En ze zijn stuk voor stuk leerzaam of een bevestiging van wat ik ook allemaal al had bedacht. En laat ik nu net vandaag een gesprek gehad hebben met baas om het takenpakket te analyseren. Hij belooft beterschap, maar ik zal hem een handje toesteken. Morgen krijgt hij van mij een verhelderend rapport op zijn bureau. En ik doe er direct wat tips bij 🙂

  7. Eveneens een heel fijn 2008 gewenst. En vergeet niet te werken om te leven; niet omgekeerd. 😉

  8. Dat is fijn nieuws de eerste werkdag van het jaar! Hopelijk wordt het een productieve samenwerking. Dat de baas zich bewust is van het probleem is al een goed teken. Het kan een bevredigend werkjaar worden!

  9. Kijk, zo hoort u het ook eens van een ander.
    Door de ogen van een stagiaire die maandag jl. begonnen is ziet wat ik hoger beschrijf er zo uit:

    “Tenslotte wil ik nog kort afronden met een persoonlijke indruk. De sfeer bij Caviar is zo los als de haarstijl uit de seventies (wat zowel voor- als nadelen met zich meebrengt). Je komt aan wanneer je wil, neemt pauze wanneer je wil en zolang als je wil, je doet wat je wil, je drinkt zoveel koffie overdag als je wil (of thee, of water, of ….). Natuurlijk besef ik ook wel dat wij als stagiaire ergens de grens moeten trekken en laat ik me niet te zeer meeslepen in deze losse cultuur. Toch moet ik zeggen dat het heel geruststellend en relaxing is om te mogen stage lopen in zulke omstandigheden. De mensen zijn eerder teruggetrokken en op het eerste gezicht niet zo communicatief maar ikzelf moet mijn schroeven ook nog wat oliën. Ik ben er zeker van dat, na deze komende 3 maand en een half, mijn typische nostalgische namijmeringen (vol positieve ervaringen) me nog lang zullen achtervolgen.”

    http://lienhendrikx.blogspot.com/2008/03/de-eerste-indruk-bepaalt-alles.html

    Het enige wat je er vooral beter niet doet is té hard werken.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s