bedwantsepidemie bedreigt Vlamingen

IK HEB GEEN MENING OVER MOTORCROSS

Het was een bewogen weekje. In een koud maar zonnig Parijs bezonnen om na terugkeer nog meer te bezinnen op een afscheid. Maar goed. Ziehier de resultaten van de lottotrekking euh de bedenkingen.

Er is geen enkele reden om mezelf het leven zo lastig te maken. De vraag dringt zich op wat me drijft. Waarom ik altijd het dwarsliggertje en de subversieveling moet zijn. Dat zeggen mensen me. Dat het een beetje dom is.

Letterlijk kommaneuken over de prijs van de benzine, wat kan het me schelen, mijn baas betaalt mijn benzine. Telenet, wat zou ik zeuren over 7 eur aanmaningskosten die telkens weer verhogen bij elke keer dat ik ze weiger te betalen omdat het chantage is, ik betaal ze met plezier, ik zal er geen boterham minder moeten om eten en de rest van de Belgische bevolking, wel, dat ze hun plan trekt. Het verkeer in Brussel, ik sjees er door, rij voetgangers die het rode licht negeren gewoon van de baan. 10 punten en doef, een buggy erbij 10 punten bonus.

Wat zou ik me druk maken over weer tien broodjes en vijf soepjes die teveel besteld zijn en ’s middags in de vuilnisbak verdwijnen, de kantinekosten van het bedrijf zijn mijn zorg niet, ik ben geen aandeelhouder. Net zomin als de chaos en rommel en papier dat met hopen in de vuilnisbak verdwijnt en niet gerecycleerd wordt. Ik moet leren dat ik al lang Office Manager af ben. En milieu, ’t zal me worst wezen. Tegen dat de aarde om zeep is ben ik er al lang niet meer. Ik kan nog elke dag mijn douchke nemen.

Verdomme, en kankeren over het onderscheid tussen arbeiders en bedienden. Wat zou ik. Ik heb bediendenstatuut en alles wat erbij hoort. Laat de arbeiders maar garen. En radio en TV, maar neen, mijn verzuchtingen over de verkleutering en oppervlakkigheid, dat zit enkel in mijn hoofd, dat is helemaal niet zo. Ik kijk en luister gewoon niet meer. Enkel naar wat ik goed vind. Voilà, opgelost. Of me ergeren dat het niet geweten is door mensen die het zouden moeten weten dat er twee Jannen De Cocks zijn. Ik weet het en zijzelf zullen het ook wel weten veronderstel ik. Laat de wereld maar draaien, ik doe mijn ogen wel dicht.

IK heb het tenslotte toch goed. Kijk, zo gemakkelijk is het. De nieuwe ik is opgestaan.

Maar waarover moet ik dan schrijven?

Advertenties

dvd tip 07/1 – running on empty

RUNNING ON EMPTY – SIDNEY LUMET – 1988

Een nattezakdoekenfilm over outcasts, dwarsliggertjes, family ties, miserie, afscheid nemen en verdriet. Met de net als Heath Ledger veel te vroeg overleden veelbelovende acteur met de intrieste blik, River Phoenix (1970-1993).
Moet er nog zand zijn?

The moving tale of a young man whose parents were political agitators in the 1960s. Ever since, the family has been changing locations, changing their names, and hiding from the FBI. The young man wants to pursue a career in music, but he fears that his ever-changing identity will eventually expose his parents. (Bron: Rottentomatoes)

het leven zoals het niet meer is

DONDERDAG 24 JANUARI 2008

Ik moet op controle naar het ziekenhuis en heb besloten er een vrije namiddag aan te breien. De dag begint bijzonder goed. Ik stel vast dat ik mijn handtas vergeten ben op het werk. Die handtas is niet het probleem, maar wel de inhoud. Goed, dan maar zonder. Ik vertrek om half negen. In gedachten ben ik weeral met honderdeneen andere dingen bezig, waaronder voornamelijk het nadenken over leven en dood. Op automatische piloot neem ik aan het klaverblad de verkeerde oprit. Die welke ik elke dag neem om naar het werk te rijden, de andere kant uit dus. Eerstvolgende afrit rechtsomkeer. Half uur vertraging.

Ik ben niet zo thuis in ziekenhuizen en die dingen. Het interesseert me niet en ik heb er geen belangstelling voor. Ik ben er dus niet mee bezig. In het ziekenhuis begeef ik me naar de afdeling “beeldvorming”. Zoals verwacht, een massale opkomst. Niet erg, ik heb mijn krant én geduld. Bij het loket wordt me meegedeeld dat ik volgens mijn doktersvoorschrift een MR moet hebben en geen foto’s zoals ik dacht. Dit kan niet onmiddellijk, hiervoor moet een afspraak gemaakt worden. Ahja, inderdaad, dat herinner ik me nog van vorige keer. “Helaas mevrouw, dat kan pas volgende week, vrijdag om 7.35 u”. Ik ben niet uit mijn goed humeur te brengen. “O, geen probleem, ik kom dan wel terug.”

Ah, bedenk ik dan ineens, dan heeft dat geen enkele zin dat ik straks bij de dokter ga, zonder beeldmateriaal. Ik zal vlug naar het secretariaat gaan, om de afspraak af te zeggen en een nieuwe te maken. Ik herinner me echter niet meer zo goed waar dat secretariaat was, dus even naar het onthaal. “Er zijn nog honderden wachtenden voor u”. Nu ben ik er de persoon niet naar om zomaar mijn neus te steken over een persoon die geholpen wordt met de vraag “Sorry maar moet just iets vragen…”. Ik heb echter ook geen zin om een nummertje te trekken en te wachten tot het mijn beurt is. Ik zal wel zelf op zoek gaan. Ik dool door de gangen, ik dool op vijf verdiepingen. “Ja dames en heren, u zag me al drie keer passeren, en neen, ik wil echt niet opvallen.., ik zoek iets…”.

Na een kwartier en drie keer moeten gehoord te hebben van dames in witte kledij: “Da weetemen weir nie senne, wer kinnen nie alles weetn èj??“. (Voor de zoveelste keer stel ik vast dat er in Oilsjt niemand AN spreekt.) brandt de lamp: ik heb toch een papier in mijn handen met het nummer van het ziekenhuis er op? Ik ga dus even buiten en bel naar het algemeen nummer en vraag naar het secretariaat van dr xxx en maak een nieuwe afspraak. Buiten voor de deur van het ziekenhuis. Voorbijgangers vragen zich waarschijnlijk af waarom ik zo sta te lachen.

Terwijl ik het ziekenhuis binnenga om een parkingbonnetje, hoor ik een dame in kamerjas tegen haar gsm zeggen: “‘k moenaa azuë een tèrapie volgn ver me lièrn besig taagn, gewetjwel..”

Toch iets wat ik niet meer moet leren. Me bezig houden, bedenk ik vrolijk.

Ik besluit van toch maar naar Brussel te rijden om mijn handtas op te halen want de inhoud heb ik morgen nodig, je weet nooit wat je in Parijs tegenkomt. In Brussel bedenk ik, goh ik kan nu evengoed eens snel naar Leuven bij E. rijden, ’t is ondertussen middag en dan is er toch niet zoveel verkeer. Daar aangekomen zegt E.: “Ah, zou je misschien niet even snel aan de makro passeren, wanneer je terugkeert. Kun je wat vlees kopen om je nieuwe diepvriezer te vullen”. Goed plan. Zo gezegd zo gedaan. Aan de makro aangekomen verbaas ik er me over dat de parking praktisch leeg is. Blijgemutst alweer om zoveel goed geluk, waw, geen volk, parkeer ik bijna aan de ingang, alwaar een man staat in een fluojasje en me verwelkomt (wat een service, zo helemaal voor mij alleen) maar ook zegt: “Mevrouw, we zijn gesloten vandaag wegens inventaris, we gaan pas om drie uur open”. Ik krijg een bonnetje voor een gratis koffie, maar wachten tot drie uur, neen dat zie ik niet zitten, het is nog maar twee uur. Ik besluit dan maar naar huis te rijden maar ik bedenk, nog een optie, ik zal snel naar de Colruyt rijden. Aan de Colruyt gekomen staat er een file en de parking staat bomvol. Er hangt een spandoek: “Opening nieuwe winkel”. Ja hallo!! Rechtsomkeer.

Ik ben thuis om vier uur. Veilig. Er kan me niks meer gebeuren en niks kan nog fout gaan denk ik. Mijn vrij dagje zit er bijna op. Gevuld met dingen die stuk voor stuk moeten herhaald worden. Nutteloos dagje dus. Wat kan ik nu nog doen? Om zes uur moet ik naar de les.

Ik zit vijf minuten neer. Ik krijg telefoon dat de moeder van Nel overleden is.

Roze blogweek. Mijn voeten.

cd tip 07/1 – catpower

JUKEBOX – CATPOWER
Alles over de laatste nieuwe van de onovertroffen Chan Marchall in onderstaand filmje ( concertinformatie en een x-tal lofzangen over catpower op mijn ander blogje)

gezocht: tijd

‘ T IS EEN ROZE DROOM

Als jullie nu allemaal eens in grote massa breiwerk zouden kopen van mijn moeder voor veel geld dan kan ik misschien thuisblijven om de dingen te doen die ik graag zou doen. Bloggen bijvoorbeeld. En blogs volgen en lezen, wat er ook weeral de hele week bij inschiet. En reageren. En onzin verzinnen. Heerlijk moet dat zijn.

Een website opzetten voor mijn moeder of de tips opvolgen van een lezeres, zodanig dat het dan weer meer geld opbrengt (zie je wel, het is een vicieuze cirkel). Mijn e-bay verkoop verder uitbreiden – dat is ondertussen ook al meer dan een jaar geleden). De kranten uitpluizen en opvolgen wat er fout gaat in de wereld en daarover mijn bedenkingen neerpennen. Naar voorstellingen, concerten en tentoonstellingen gaan. En dan daarover recensies schrijven. Veel. “De voorstelling van de week gezien door de ogen van een leek”. Dat alles kon ik dan doen. Goh, wat een leuke dingen allemaal voor de mensen. En voor mezelf.

Mails sturen en klachtenbrieven schrijven. Zou ik geen dienst kunnen opzetten om klachtenbrieven te sturen voor u en andere mensen met klachten? Naar Telenet en zo. Ik doe dat graag. En nog liever voor anderen. Dan durf ik nog meer (’t is niet voor mij maar…). Of mailen naar Peeters&Pichal. Een gespecialiseerde zaagdienst om zo te zeggen. Een klachtenwebsite opzetten. Elke dag een klacht” wordt dan mijn slogan. En ik leg voor ieder van jullie een uitgebreid dossier aan. Dat is vanzelfsprekend inbegrepen in de prijs. En zo kom ik ook nog eens op de radio. Woordvoerdster der zeventenen en zeurkousen. Zalig.

Of gewoon om dit alles te kunnen doen eens de lotto winnen misschien. Ik ben niet veeleisend of hebberig. Een ander mag ook nog wat hebben. Net genoeg om mezelf elke maand een eigen loon uit te keren en heerlijk het leven verder te leven dat ik nu leef met het verschil dat ik niet meer moet gaan werken voor mijn loon.

Hemels toch. Een mens mag al eens dromen tijdens de roze blogweek. Zucht.

expo tip 05/1 – artefact festival

ARTEFACT FESTIVAL – 12-17 FEB – STUK KUNSTENCENTRUM – LEUVEN

De catalogus over de jaarlijks weerkerende culturele hoogdagen in Leuven viel vandaag in de bus. Tussen 12 en 17 februari a.s. kan u terecht in het Stuk om installaties, performances en concerten van verschillende kunstenaars met uiteenlopende achtergronden te zien of bij te wonen. Het ziet er aantrekkelijk en veelbelovend uit.

‘Capturing time, mapping the moment”

… brengt werk samen van kunstenaars die proberen een bepaald moment, een ruimte of een emotie vast te grijpen, te registreren of te reconstrueren. Ze onderzoeken de relatie en verschillen tussen menselijke, machinale of digitale herinneringen, een persoonlijk of collectief geheugen”

Iets wat me bijzonder bezighoudt en fascineert. En nog meer:

Enkele installaties en performances analyseren de macht van de media bij de beeldvorming van de geschiedenis en hoe wij ze ons herinneren. De impact op onze perceptie van de wereld, van kleine en grote gebeurtenissen staan centraal. De structuur van televisie, internet, het medium “film” en het cinematografisch beeld wordt gedeconstrueerd. De kunstenaars onderzoeken het moment of de ruimte tussen een gebeurtenis en de respresentatie ervan.

Alleen al voor de titel ga ik beslist een paar keer langs voor de performance op het binnenplein: “The Slow Inevitable Death of American Muscle” van Jonathan Schipper, oftewel zoals ik het hier uit de cataloog begrijp, een carcrash vertraagd weergegeven over zes dagen. Beweging is niet of nauwelijks waarneembaar maar toch zul je telkens verschil zien (een beetje zoals mijn Amaryllis de laatste week groeit dus: je ziet het niet en toch sta je elke dag versteld van de fenomenale veranderingen).

“Als we gebeurtenissen extreem vertragen kunnen we dan de echte impact begrijpen?”

Nog een greepje – en dan haalt u snel zelf maar de catalogus in huis – “Auditions for a revolution” van Irina Botea. De beelden van de bezetting van een televisiestudio tijdens de Roemeense Revolutie in 1989 gereconstrueerd en scène na scène nagespeeld.

Praktisch: de expo is doorlopen gratis te bezoeken van 10.00 u tot 22.30 u, weekend van 14.00 u tot 22.30 u. Tickets voor de voorstellingen kosten 5, 7 of 10 eur.

expo tip 04/1

la vita tinta di rosa

DE ROZE BLOGWEEK *** ZUCHT

***gezellig samen ontbijten op de bank voor de tv (op VPRO) op zondagmorgen met twee dreumessen tegen je aangeplakt***vlinders in je buik***met deugniet-zoon van tien kattekwaad uithalen in de GB en ernstige zoon van twaalf berispend toekijkend***moeder worden***in een te kleine tent met zijn vieren tegen elkaar geplakt in een pikdonkere nacht op een onreglementaire plaats overnachten***met vijftien rond moeders tafel hutsepot eten***waanzinnig verliefd zijn***roken***Jelle languit op de bank bulderend van het lachen om “The Simpsons”***nagefloten worden op straat***dolle pret in de Efteling***caféklets, tooghangen en napraten***twintig keer na elkaar De Samson Rock luidkeels meezingen met J&B in de auto op weg naar de vakantiebestemming***dansen in discotheken en op concerten***fier zijn op tienerzonen die teken- en verhalenwedstrijden winnen en tv-programma’s presenteren***jong en mooi zijn***kinderen die je nodig hebben***de eerste kus***knuffelkinderhandjes en -lijfjes***stiekeme afspraakjes in de Las Vegas in Reetveerdegem***

ZUCHT *** ALLEMAAL VOORGOED VOORBIJ!