brief aan een poetsvrouw

“IK VRAAG VOOR EEN NIEUW STOGZUIGEN ALS U WILLD DANK U”

Beste poetsvrouw,

Vandaag ga ik je een groot plezier doen. Ik ga je ontlasten van een taak die je zeer ostentatief en overduidelijk tegen je zin doet. Ik verlos je vandaag van iets waar je een grondige hekel aan hebt. Ik ga je tijd geven om andere dingen te doen, dingen die je liever doet. En ik ga je ervan weerhouden om nog je dagen vol te zuchten. Dat is echt geen leven voor jou. Het is genoeg geweest. Je moet wat plezier krijgen in je leven. En dus moet je echt niet meer komen om mijn vuile werkjes op te knappen.

Het is nochtans met veel spijt in mijn hart dat ik deze beslissing neem. Maar ik kan niet anders. Ik wil me niet langer slecht voelen door de manier waarop jij me behandeld. Als een kakmadam. Als een madame die te groot is om zelf haar badkamer en haar wc te kuisen. Want dat gevoel geef je me elke week. Ik zie je nooit en we communiceren via een opschrijfboekje, maar toch heb ik elke week weer dat vervelende gevoel door de manier waarop je mijn huis achterlaat.

En nochtans apprecieer ik ten zeerste wat je voor mij doet. Dat laat ik toch genoeg blijken. Schrijf ik niet elke week in grote letters: “BEDANKT!!” (ja, met twee uitroeptekens achter). Dat zegt MIJN baas niet wekelijks tegen mij. Is het ook daarom niet dat ik je zo goed betaal (ja, ik weet dat het zo is, want ik vergelijk met collega’s)? En ik gun je dat geld van harte. Echt gemeend waar. Want het genot van een proper huis is onbetaalbaar. En je komt en gaat wanneer je wil, ik geloof je op je woord wanneer je zegt dat je vier uur werkt – ook al lag ik eens ziek te bed zonder dat je het wist en merkte ik dat je binnen drie uur al weg was. Dat zegt toch allemaal genoeg.

Ik moet je laten gaan, helaas. Ik heb nu al bijna geen serviesgoed meer over omdat je het weer eens tegen je zin in mijn kasten gesmeten hebt. Van elk verrolbaar glazen tafeltje is ondertussen elk hoekje af omdat je het weer eens overduidelijk een zwier gegeven hebt waardoor het tegen de betonnen muur gevlogen is. Mijn stoelen zijn nu stuk voor stuk aan de leuningen beschadigd omdat je toch telkens weer de onbedwingbare neiging hebt van ze te ver onder de tafel te schuiven. Van de weinige vloertegels die ik heb zijn er ondertussen al twee gebarsten (hoe?) en je bent er ook in geslaagd alle glans van mijn meubels te krijgen door er elke week het stof mee af te nemen met de stofzuiger ipv met een stofdoek. De wastafels in de badkamer kunnen ook niet meer doffer, want daar heb je je volledig op uitgeleefd. (Waar vond je eigenlijk die staalborstel om ze zo ruw te schuren?)

De van vorige zomer pas herschilderde ramen vertonen alweer talrijke vliegenstrontjes omdat je enkel en alleen het glas met (een volledige per keer) keukenrol en glassex schoonmaakt en niet met emmer water en spons en zeemvel zoals ik je al meermaals gevraagd heb. En dan zwijg ik nog over het feit dat die ramen maar tot 1.97 cm hoog gepoetst zijn omdat jij niet op een laddertje durft. De spinnewebben met afgevallen plantenblaadjes in hangen er nu al zes weken maar ik (en mijn bezoek) zijn blijkbaar de enigen die dit zien. En ik ben het ook een beetje moe om achter je rug nog al het vuil dat je in de garage bijeengeveegd hebt (kan dat niet door de stofzuigermond misschien?) zelf op te vegen en in de vuilnisbak te deponeren. Dus eigenlijk kan je hier niet veel meer doen. Alles is gedaan.

Helaas, “ik vraag voor een nieuw stogzuiger als u willd dank u”, neen ik will niet want die stofzuiger is nog maar een jaar oud en ik heb op geen euro gekeken om je goed materiaal te bezorgen. En verder is er ook geen schoonmaakmiddel meer voorradig in de winkels want dat heb jij allemaal opgebruikt.

Dank je. En geniet nog volop van je leven! Maar ga vooral nergens meer schoonmaken.

(Ik had ook nog een paar ethische en morele bezwaren, maar die zag ik tegen al mijn principes in door de vingers om weer eens iemand een plezier te doen, maar kijk, daar ben ik nu in één ruk door ook vanaf)

Advertenties

13 reacties

  1. Haar met de neus op de feiten drukken moest je gedaan hebben. Zoals een hond die in huis schijt ook met zijn neus in zijn hoopje wordt geduwd. Mocht er nog een hoekje aan een glazen tafeltje heel zijn, ik sloeg er haar met haar bakkes tegen. Dan had je nog tenminste plezier gehad aan dat afgebroken hoekje.

    Was getekend

  2. En ga je ervan uit dat je poetsvrouw dit blog leest of heb je haar een briefje achtergelaten met:” ik vraag voor een nieuw kuisvrouw als ge willd”?
    Misschien een idee om achtergelaten briefjes te bundelen.
    Mijn ouders hadden”stijl”meubelen.Je kent ze wel,Louisseizekes met gekrulde poten. Het hout wit met in de gleufjes een donkere patinne.Het briefje van de poetsvrouw:”Ik heb met een oude tandenborstel en javel het vuil van de stoelen geschuurd”

  3. Amaai, voor mij nooit geen poetsvrouw!
    Openlijk bekritiseren heeft waarschijnlijk geen zin, want zulke figuren begrijpen niet, of willen niet begrijpen.
    Met welke opgaaf van reden heb je haar ontslagen?

  4. “want zulke figuren begrijpen niet, of willen niet begrijpen”

    mijn moeder is een kuisvrouw (mét talent voor spelfouten) en daar valt nochtans heel goed mee te praten hoor

  5. ‘Wat je zelf doet doe je meestal beter’, zou Roger zeggen.

  6. Hahahaaaa, subliem!
    En M-go heeft overschot van gelijk, natuurlijk.

  7. Eindelijk!
    En ja, wat je zelf doet, doe je beter. Maar je moet er als medebewoner wel het humeur bijnemen dat na een kuisbeurt als een donderwolk in huis hangt…

    Als herinnering: ‘Ik heb vandaag de ramen gekust!’ Vandaar dat ze niet echt proper waren.

  8. Guy, wees er maar gerust in dat ik er van overtuigd ben dat er ook zijn die hun werk graag en van harte doen en schatten van mensen zijn, ik zie ze ook in mijn omgeving. Net zoals je op elke werk van alle soorten hebt. Ik heb het gewoon weer eens niet getroffen…

    Euh en het zou natuurlijk wel handig zijn wanneer ze deze blog zou lezen, maar ik betwijfel het. Zal ik dit maar gewoon afdrukken en in mijn opschrijfboekje plakken? Ik moet het haar namelijk wel nog zelf zeggen, maar pas wanneer ik een nieuwe gevonden heb 🙂

  9. Mijn poetsvrouw had mijn kast en diens poten geboend en daarbij ook mijn uiterst poreuze vloer. Ik heb nu vier boenwasrondekes rond de poten die nooit meer te verwijderen zijn.
    Ik hoef geen poetsvrouw meer, ik doe het zelf als ik er zin in heb. En daarbij, iemand opdrachten geven is niets voor mij.

    Heel leuk beschreven, Aïda

  10. Lang geleden, een Humo interview ‘De zeven hoofdzonden’ met Julien Schoenaerts:
    “Wat onkuisheid is? Mijn poetsvrouw die op bed ligt sigaretten te roken terwijl ze eigenlijk moet kuisen, dat vind ik heel onkuis!”

  11. […] en) het kalf Wat volgt is een brief (ik werd geïnspireerd), gericht aan een fictief persoon (die ik bij deze Eddy zal noemen). Geen reden dus om u […]

  12. er zijn natuurlijk ook nog poetsvrouwen zoals ik die hun werk enorm graag doen en met veel liefde weliswaar… dus scheer ze aub niet over één kam als het kan 😉

    • Daar ben ik me maar al te goed van bewust, wees daar maar zeker van!


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s