eat drink men women

LA GRANDE BOUFFE

Ik werk in Brussel. Ik shop in Brussel. Ik ga op stap in Brussel. Omdat bijna al mijn kennissen en vrienden er wonen. Ik ken de weg in Brussel. Om maar te zeggen dat ik iets meer dan een “pendelaar” ben. Maar toch hou ik niet van Brussel. Het spoortje van liefde dat ik er voor had is gaandeweg weggesmolten. Ik zou nooit in Brussel willen wonen. Brussel is lelijk, vuil, slecht georganiseerd, het verkeer is een jungle, het parkeren een hel en chaos is het trefwoord. Ja, De Markten, Dansaertbuurt, AB en Bozar. Voor de incrowd.

Maar om toch de vinger aan de pols te houden (wie weet word ik ineens weer verliefd), bezoek ik minstens wekelijks BrusselBlogt. Deze week valt er te lezen dat de MIVB een boete wil invoeren voor eten en drinken op de metro. 250,00 eur. Wat ik enkel maar kan toejuichen. Trouwens eten en drinken op metro en tram is altijd al verboden geweest voor zover ik weet, dus hierover wil ik niet echt uitweiden. Ik wil het hebben over de reacties. Ik was min of meer geshokeerd. En ik begrijp nu nog beter waardoor het ook zo fout gaat in het verkeer. Een greep: “Eten is een primaire levensbehoefte”, “Het is mijn recht te eten en drinken waar ik wil”, “Eten is een mensenrecht”. Ik citeer niet letterlijk, leest u zelf maar, maar het komt wel daar op neer. Ik ik ik.

Het verbaast me dat er op een dergelijke posting zoveel reacties komen. Mijn mond valt open dat men woorden in de mond durven nemen als “primaire levensbehoefte en mensenrecht” in deze banale kwestie. Doe dan ook je gevoeg op straat. Dat is toch ook primair, of niet? Als je een uitgehongerde Afrikaan bent, ja, dan heb je het recht om te zeggen dat eten een mensenrecht is. Ik heb kort gereageerd op de posting, maar het volstaat niet. Ik wil er meer over kwijt.

Zoveel ophef over een fait-divers wat uiteindelijk allemaal te reduceren is tot een verdwenen of vergeten waarde in onze maatschappij. Niet meer of niet min. Het gaat hier doodeenvoudig over elementaire omgangs- en beleefdheidsvormen. Hoffelijkheid. Eten en drinken waar en wanneer je wil is gemeengoed geworden. Mij stoort het mateloos dat het zomaar overal moet kunnen en getolereerd moet worden. Eten is een kunst. Eten moet je niet zomaar “tussendoor” doen. Dat is zelfs niet goed voor de gezondheid. Voor eten moet je de tijd nemen. Eten is sociaal. Samenzitten aan tafel. Een breekpunt in de dag.

Op een vieze vuile stinkende volgepropte metro ga je niet staan eten. Dat smaakt niet, dat knoeit en dat stoort de mensen rond je. Wat is dat toch dat niemand nog vijf minuten zonder eten of drinken kan? Een beetje discipline is te veel gevraagd? En wanneer je dan toch sterft van de honger en dringend een pizzastuk wil, eet dat dan discreet op aan het standje zelf.

En om nog eens terug te komen op de reacties en het het verband met het verkeer. Die houding is ondermeer een reden waarom het mank loopt. Omdat iedereen denkt: ik, ik, ik. Dat is het.

“Het is een mensenrecht om als voetganger over te steken wanneer het licht rood is.” “Het is een primaire behoefte om een rond punt op te vliegen, het is een onbedwingbare drang”. “Het is mijn eigen vrijheid om midden op straat een half uur stil te staan en het verkeer te hinderen.” “Voorrang, wat is dat? Ik rij alleen op de weg.”

Dus, voor mijn part, stamp ze er in, de beleefdheidsregels, de etiquette, de omgangsvormen. Tot ze de strot uitkomen. Desnoods met boetes. Soft zijn helpt niet. Pakken waar het de meeste mensen nog steeds het meest raakt. In de portemonnee. Vooral doen!

Nè.

Postscriptum:
Ik ben bereid mijn volle medewerking te geven,
hier alvast

HEDENDAAGSE ETIQUETTE – LES 1

 

Advertenties

cd tip 08/1 – bonnie “prince” billy

ASK FORGIVENESS – BONNIE “PRINCE” BILLY

Ineens duikt zijn naam overal op. Jack Johnson. Alomtegenwoordig. Kranten, radio, film. Gisteren in de Fnac stonden er zelfs drie CD’s tegelijkertijd in de etalage. Ik moet bekennen, tot begin dit jaar had ik nog nooit van deze man gehoord, en ik durf mezelf toch wel een meer dan doorsnee muziekliefhebber noemen. Ik meende dus met een nieuw ontdekt talent te doen te hebben, maar vorige week hoorde ik een enthouisiaste luisteraar op de radio verkondigen dat hij al jaren fan was.

Wat ik er van hoorde, ja, het lag me wel. Singer-songwriter, een mooie stem en een gitaartje. Helemaal mijn ding. Dus, impulsief als ik ben wat een aantal dingen betreft, kocht ik maar direct de drie CD’s tegelijk.

Waarom staat hierboven dan toch een andere cd-tip, zal u zich wellicht afvragen? Wel, Jack Johnson is mooi. Heel mooi. Goede nummers. Aangenaam. En toch. Er mankeert iets. Wat precies, besefte ik na een aantal beluisteringen: het is te af. Te glad. Vlak. Zijn stem niet doorleefd genoeg. Een jongen uit een goed milieu bij wie in zijn hele leven nog niks tegengezeten heeft. Zo klinkt hij. Geen tragiek, geen drama, geen afzien. En dat mis ik. In zijn stem, in zijn gitaarspel. Geen zuchtje noch verzuchting. Vanavond ga ik me verdiepen in zijn biografie en misschien zal ik moeten vaststellen dat ik er compleet naast zit, maar zelfs dan zal ik deze indruk blijven houden.

En daarom, als tegenwicht, de laatste cd van The Prince of Darkness, the depressiefste der depressievelingen, Mr Black himself: Ask Forgiveness. Een cover-cd met één eigen nummer. Onherkenbare quasi akoustisch gebrachte covers, door de diep in het hart snijdende onvergelijkbare stem van Will Oldham. Met een hartverscheurende versie van “My life” van Phil Ochs en een ontroerend mooie versie van het nochtans ook al schitterende “I’ve seen it all” van Bjork en Tom Yorke.

Emotioneel tot op het bot, maar nooit gratuit. Ik kijk al uit naar zijn volgende!

align=”center”>

cd-tip 07/1

brief aan een directeur

EEN HEMA ZONDER DROP IS ALS EEN CAFÉ ZONDER BIER

Zeer Geachte Directeur van de Hollandsche Eenheidsmaatschappij,

Vandaag is me iets ergs overkomen. Als Hema-addict en drop-junkie had ik deze middag de onbedwingbare nood om een nieuwe voorraad drop aan te leggen. U zal het wellicht niet weten, maar Hema én drop zijn voor mij de troost in bange dagen. In mijn hour of need, wanneer ik de protagoniste ben van “A bridge over trouble water” en wanneer mijn nostalgische mood moet bezworen worden: één adres, de Hema.

Maar! Geachte Directeur, ik wil u met aandrang op de hoogte stellen van een zeer groot probleem in de Belgische vestigingen van de Hema. Reeds geruime tijd voelde ik dat het er zat aan te komen: uw assortiment drop werd steeds kleiner. Het assortiment snoep tout court in Belgische Hema’s leek meer en meer afgestemd te worden op de Vlaamsche consument. Helaas heb ik vandaag moeten vaststellen dat mijn vrees bewaarheid werd. Ergens wil ik er nog begrip voor opbrengen: uw marketingmensen hebben goed werk geleverd, er is géén markt in Vlaanderen voor drop. Hooguit voor de veterdrop, de “rekker” zoals wij ze plachten te noemen.

Geachte Directeur, nogmaals, bij deze wil ik u melding maken van het zeer zorgwekkende feit dat er in heel de Hema géén drup drop te vinden was. Beseft u wel hoe dramatisch dit is? Welk dieptepunt dit is in de geschiedenis van de Hema? Van Nederland? Een Hema zonder drop is als een café zonder bier. Als een kopje zonder schoteltje. Als een paard zonder kar, zoals Frank Sinatra het zo mooi zingt.

Kunt u zich de precaire situatie voorstellen waarin ik me bevond? Dropzoeker. Een cold turkey nabij.

Mijn creatieve geest heeft u, Waarde Directeur, gered van een schuldig verzuim.

Wat heb ik gedaan? De enige soort snoepjes in heel uw Hema waar nog een spoortje drop aan zit, was de u wellicht bekende “Frisse Bertha”. Een halfslachtig snoepje in de vorm van een koe. Wit-zwart, dat kan nog enigszins koe-gerelateerd worden, maar verder vis noch vlees. Een dropjesachtig snoepje gecombineerd met een mintsmaakje. Hoe komt u er bij? Zo vies als de After Eights. De edele, pure smaak van drop noch chocolade valt te combineren met ook maar enige andere smaak!

Bertha de koe eet elke dag een kilo mint.
Zo heeft ze altijd een frisse adem.
Vindt de boer wel zo fijn!

Mooie slogans verzinnen uw creatievelingen, ik vind het iets minder fijn. Maar zoals ik al zei: mijn sprankelende geest heeft er niets beter op gevonden dan een eigen drop samen te stellen: koe doormidden snijden, mint weggooien en twee drophelften aan elkaar zetten. Klaar is kees! Gelukkig had u het lumineuze idee om afwisselend koetjes met zowel voor- als achterkant in drop te voorzien. Anders had ik, zoals u zich vanzelfsprekend kan voorstellen, een immens probleem gehad. Maar toch, Geachte Directeur, zeg nu zelf, het is toch beneden alle peil dat uw klanten zelf hun dropjes moeten doppen? Uw Hema is toch geen doe-het-zelf-zaak?

Beste Directeur, ik wil graag besluiten met een gouden raad: Stop de verloedering van de Hema. Stop met de Hema af te stemmen op de Europese markt. Laat de Hema de Hema. EN ZET ALS DE BLIKSEM UW EMMER DOOREETDROP VAN 1 KG OPNIEUW IN DE WINKEL!!

Tenslotte vind ik dat een kleine morele compensatie voor het mij aangedane onrecht niet kan uitblijven. Ik stel voor dat u mij uitroept tot Vlaamse Hema Klant van het jaar. Of als dit te hoog gegrepen is, van de maand. Dat zal ten zeerste geappreciëerd worden. En als materiële compensatie voor de tijd die het zelf samenstellen van drop mij gekost heeft (handwerk!) neem ik genoegen met één jaar gratis dooreetdrop. In emmers van 10 kg bij voorkeur.
Dat is toch niet te veel gevraagd?

Ik kijk hoopvol uit naar uw antwoord.

Vanwege een bezorgde klant, met vriendelijke groeten,

Aïda

Bijlage: 3 bewijsstukken

Frisse Bertha

frissebertha.jpg

 

Slachtafval

slachtafval.jpg

Iets minder frisse Bertha met één halve en één mislukte kloon

denieuwekoe.jpg

expo tip 07/1 – verbeke foundation

VERBEKE FOUNDATION – WESTAKKER

NO MAN’S LAND – TUSSEN KITCH EN DESIGN – 15/12/07 – 04/05/2008

Het S.M.A.K. zit zwaar in de financiële problemen. Wanbeheer, kunstkijkers tekort, gesmos met geld, wie zal het zeggen. In elk geval zijn er veel personenen bij betrokken én de overheid, zowel qua beleid, qua kunstkeuze, qua kunstvisie. De goegemeente klaagt. Kunst is geen geld waard.

Dat het ook anders kan bewijst de heer Verbeken. Een voormalig bedrijfsleider én immens kunstliefhebber die een bedrijf leiden zo beu was dat hij zijn volledig bedrijventerrein omgebouwd heeft tot een kunstdomein, Verbeke Foundation. Reeds geruime tijd kocht hij werken van voornamelijk jonge aanstormende talenten, maar ook gevestigde waarden (Atelier Joep van Lieshout, Koen van Mechelen, Jan Fabre) en besloot op een dag zich enkel nog te wijden aan wat hij graag deed: zijn kunstcollectie uitbreiden én tentoonstellen. Het plezier en enthousiasme waarmee hij curator “speelt” druipt er af. Wars van alle arty-farty toestanden. De anti-curator maar met veel kennis van zaken.

De Verbeke Foundation is een private kunstsite gecreëerd door kunstverzamelaars Geert en Carla Verbeke Lens. Het is in de eerste plaats een landschap met tentoonstellingsgebouwen waar moderne en hedendaagse kunst zowel binnen als buiten wordt tentoongesteld.

Het museumdomein meet 12 hectare en omvat bosgebied, een vijver, grote serres waarin bomen en sierplanten worden gekweekt, een evenementenhal, een restaurant en twee omvangrijke expositieruimten van samen zo’n 20.000m². Er is verder nog een viskwekerij, er worden bijen gehouden en er is een biogasinstallatie gepland om de gebouwen te verwarmen en van energie te voorzien. (Bron: website Verbeke Foundation)

Twee vliegen in één klap dus in deze expo tip: de voorstelling van een verrukkelijk initiatief van een privépersoon en een geweldig interessante tijdelijke tentoonstelling “No Man’s Land” een combinatie van diverse discipline’s: meubeldesign, mode-ontwerpen en installaties van o.a. Louis De Cordier (zoon van), Hannes Van Severen (zoon van), Xavier Lust, Arne Quinze, Christophe Broich.
Allen daarheen, al was het maar om dit privé-initiatief te ondersteunen!

Alle praktische informatie vindt u hier.

Expo tip 06/1

waardig oud worden

RUSTHOUSE WELTEVREE

Emily Perry is deze week overleden op 100-jarige leeftijd, maar dat wist u wellicht al. “Madge is dood”. Een opvallend zinnetje echter in deze berichtgeving: ze verhuisde op latere leeftijd naar een rusthuis voor de entertainmentindustrie.

’t Zal je maar overkomen. Gaat het daar dan zo aan toe:

boekentip 05/1 – eurabia

EURABIA – ARTHUR VAN AMERONGEN

Niet een echte tip want ik heb het boek zelf nog niet gelezen. De auteur, Arthur Van Amerongen, kwam het voorstellen bij Pauw&Witteman. En ik wil wat kwijt over het interview, want dat zag ik wel.

Het gegeven op zich leek me uitermate boeiend :

Sinds jaar en dag is de hoofdstad van Europa een bolwerk van moslimextremisten. Arthur van Amerongen dook een jaar onder in dit gevreesde milieu: hij ging wonen in de Marollen en schreef zich in aan de Al Khairaacademie in Brussel. Daar studeerde hij islamitische theologie, samen met bebaarde Marokkaanse jongens en gesluierde meisjes die godsdienstonderwijzer willen worden. Iedere dag oefende hij de salat, het gebed, en de woedoe, de rituele reiniging die daaraan voorafgaat. Hij at halal, werd geheelonthouder en was hard op weg een vrome moslim te worden. Alles verliep voorspoedig, tot hij op pijnlijke wijze met zijn verdrongen calvinistische geloofstrauma werd geconfronteerd.

Het interview liet me echter met een wrang gevoel achter. De auteur is niet echt een groot spreker en komt ietwat moeilijk uit zijn woorden. Alsof hij het allemaal wat moe is om er over te vertellen. Nu verwacht ik niet dat je als schrijvend journalist ook een groot redenaarstalent hebt, maar een gestructureerd en duidelijk verhaal is toch het minste wat je de kijker kan bieden. Wat heb ik begrepen (sommige dingen heb ik zelfs niet verstààn) uit zijn uiteenzetting: met milieu is beangstigend, vrouwen in Brussel worden minderwaardiger beschouwd dan in hun landen van afkomst, meer nog, ze tellen helemaal niet, de Koran is niet om te lachen en moslims kennen geen humor. En daar schuilt een groot gevaar in. Maar geen concrete voorbeelden, geen exacte feiten. Geen standpunten.

Wat me tegenstond was dat de journalist zelf vreemde uitspraken deed: “Vlamingen zijn bang voor ALLES”…. Over vooringenomendheid gesproken. “De zelfmoordaanslag van Muriel Degauque was een Belgische grap op zich”… Een opmerking die ik zou kunnen smaken indien ze niet in een ernstig interview gebruikt werd. Het leek me ook of hij constant balanceerde tussen zijn liefde voor en afkeer van de Islam.

Maar uiteindelijk slaagde hij toch in waar hij voor gekomen was: het boek verkopen. Want hij heeft mijn nieuwsgierigheid wel zodanig geprikkeld dat ik het wil kopen én lezen. En ik hoop daar zijn standpunten te weten te komen, feiten en voorbeelden. En een antwoord op de vraag of er nu een echt gevaar dreigt of niet. Want dat zou hij ons uiteindelijk toch moeten kunnen vertellen nadat je een jaar doorgebracht hebt tussen “extremisten”? En ben ik niet degene die om meer onderzoeksjournalistiek vraagt, dus ik kan uiteindelijk alleen maar tevreden zijn over een boek als dit (met de steun van het Fonds Pascal Decroos). Bespreking boek volgt na lezing.

boekentip 04/1

linkeroever – pieter van hees

linkeroever_70x100.jpg

Het is zover. De eerste langspeler van Pieter Van Hees. Af. Klaar.

Première 20 maart a.s.

Linkeroever