cd tip 08/1 – bonnie “prince” billy

ASK FORGIVENESS – BONNIE “PRINCE” BILLY

Ineens duikt zijn naam overal op. Jack Johnson. Alomtegenwoordig. Kranten, radio, film. Gisteren in de Fnac stonden er zelfs drie CD’s tegelijkertijd in de etalage. Ik moet bekennen, tot begin dit jaar had ik nog nooit van deze man gehoord, en ik durf mezelf toch wel een meer dan doorsnee muziekliefhebber noemen. Ik meende dus met een nieuw ontdekt talent te doen te hebben, maar vorige week hoorde ik een enthouisiaste luisteraar op de radio verkondigen dat hij al jaren fan was.

Wat ik er van hoorde, ja, het lag me wel. Singer-songwriter, een mooie stem en een gitaartje. Helemaal mijn ding. Dus, impulsief als ik ben wat een aantal dingen betreft, kocht ik maar direct de drie CD’s tegelijk.

Waarom staat hierboven dan toch een andere cd-tip, zal u zich wellicht afvragen? Wel, Jack Johnson is mooi. Heel mooi. Goede nummers. Aangenaam. En toch. Er mankeert iets. Wat precies, besefte ik na een aantal beluisteringen: het is te af. Te glad. Vlak. Zijn stem niet doorleefd genoeg. Een jongen uit een goed milieu bij wie in zijn hele leven nog niks tegengezeten heeft. Zo klinkt hij. Geen tragiek, geen drama, geen afzien. En dat mis ik. In zijn stem, in zijn gitaarspel. Geen zuchtje noch verzuchting. Vanavond ga ik me verdiepen in zijn biografie en misschien zal ik moeten vaststellen dat ik er compleet naast zit, maar zelfs dan zal ik deze indruk blijven houden.

En daarom, als tegenwicht, de laatste cd van The Prince of Darkness, the depressiefste der depressievelingen, Mr Black himself: Ask Forgiveness. Een cover-cd met één eigen nummer. Onherkenbare quasi akoustisch gebrachte covers, door de diep in het hart snijdende onvergelijkbare stem van Will Oldham. Met een hartverscheurende versie van “My life” van Phil Ochs en een ontroerend mooie versie van het nochtans ook al schitterende “I’ve seen it all” van Bjork en Tom Yorke.

Emotioneel tot op het bot, maar nooit gratuit. Ik kijk al uit naar zijn volgende!

align=”center”>

cd-tip 07/1
Advertenties

3 reacties

  1. Ik ken Jack Johnson al jaren, en vind het bij tijd en wijle ontspannend zijn nummers te horen. Meer niet. Ik was een tijdje enthousiast en kocht in korte tijd 3 CD’s van hem die bij nader luisteren veel te veel van hetzelfde waren. Het is wat je zegt te vlak en te gepolijst. Toch zou ik niet zeggen dat hij nooit tegenslag heeft gehad, want hij was professioneel surfer die na een zeer ernstig ongeluk niet meer kan surfen. Of toch althans niet op niveau.

  2. zo zwart en depressief vind ik zijn muziek de laatste tijd toch niet hoor.
    maar voor écht ongepolijste verstikking moet je eens naar ‘wai notes’ luisteren. wellicht alleen te appreciëren door de echte oldham-fans. ik heb het woord ‘vals’ al horen vallen 🙂

  3. Inderdaad, Oker, nog zoiets, te veel van hetzelfde.

    En, Pironik, hogergenoemde ontbreekt nog in mijn Oldham collectie, bedankt voor de tip. Om direct te bestellen dus. En om zeer persoonlijke redenen zal hij voor mij voor altijd geassocieerd blijven met “black”, zelfs als hij zich zou voordoen als de grootste olijkaard ter wereld.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s