internationale vrouwendag

VERANTWOORDELIJKE VROUWENRECHTEN: KASSA VIER!

Het zal trouwe lezers niet verbazen dat ik het niet zo heb voor de vrouwendag. Begrijp me niet verkeerd. Ik heb het niet zo voor bepaaldedingendagen in het algemeen. Het is een teken aan de wand. Zolang er speciale dagen bestaan voor iets of iemand schort er iets. Nergens ter wereld worden vrouwen gelijk behandeld en overal hebben ze nog een lange weg af te leggen voor ze zullen dezelfde rechten hebben. Maar al die problemen, u kent ze wel. De verkrachte vrouwen in Afrika, de besnijdenissen onder het mom van “hun cultuur”, de Afgaanse vrouwen onder het juk van de Taliban, de minderwaardige positie van de vrouw in de Moslimwereld. De ploetermoeders in Europa. Equal pay day.

Vrouwen strijden voor vrouwen, het is een mooie gedachte. En toch vind ik dat vrouwen in bepaalde gevallen het meest gediscrimineerd worden door andere vrouwen. Dat het de vrouwen zelf zijn die vrouwen opdelen in categorieën. En nu heb ik het eens niet over uiterlijk of over de “bitchen” in onze Westerse wereld. Neen. Ik probeer u even mee te laten gaan in mijn redenering, Zegt u mij gerust wanneer of waar ik door de bocht ga.

Vrouwen moeten kunnen carrière maken. Helemaal akkoord. Wanneer ze dat zelf willen. Vrouwen moeten zich kunnen ontplooien. Zeker dat. Vrouwen moeten niet aan handen en voeten gebonden zijn aan kinderen. Hier ben ik het niet helemaal mee eens, maar dat is hier nu even naast de kwestie en voer voor een ander uitgebreid stukje. Waar ik wel mee akkoord ben: niet alleen vrouwen moeten aan handen en voeten gebonden zijn aan hun kinderen.

Wat hebben vrouwen nodig om dit te kunnen bewerkstelligen? Crèches, kinderoppassen en schoonmaaksters. Waar een zeer groot tekort aan is.

Maar, nu vraag ik jullie: deze groep vrouwen, die op jullie kinderen wil letten en uw en mijn huis schoonmaken, is dan wel goed genoeg om aan kinderen gebonden te zijn? Om “dom” poetswerk te doen, wat dan meestal nog gebeurt door onze Oost-Europese zusters? Deze vrouwen moeten zich niet ontplooien, moeten geen carrière maken en mogen aan de haard zitten? Want dat is uiteindelijk wat ze doen. Dan wel niet op hun eigen kinderen maar op andermans kinderen. Niet aan hun haard, maar aan onze haard. Nu kan u natuurlijk tegenwerpen: ze hebben zelf voor dat beroep gekozen. Klopt. Of toch niet helemaal, want zoals in elk beroep ben ik ervan overtuigd dat hier ook mensen tegen hun zin werken en dat ze het enkel doen voor de centen. Maar u gaat me toch niet antwoorden dat ze niet genoeg “potentieel” hebben om zich te ontplooien en carrière te maken. U gaat toch niet zeggen dat er “zo’n vrouwen zijn die dat willen doen”? Ziet u, wat ik bedoel met de discriminatie? Dat is wat me stoort aan heel het discours.

Dus, als we er moeten voor ijveren dat elke vrouw zich kan ontplooien en dat ontplooien kan enkel buiten de deur, moeten we dan ook deze vrouwen de kans niet geven om dat te doen en chrèche en schoonmaak afschaffen? We beschouwen die dan zowieso als minderwaardig want “ze maken geen carrière” (wat ik op zich al om te lachen vind) en ze doen wel het werk waar veel vrouwen hun neus voor ophalen. Ik weet het, ik trek het een beetjes in het absurde, maar ik hoop dat u ergens begrijpt waar ik naar toe wil. Moeten vrouwen dan niet ijveren voor àlle vrouwen? Moeten we dan ook niet zorgen dat deze groep vrouwen kan doen wat een andere groep vrouwen voor zichzelf als een recht opeist? Is dat geen echte solidariteit?

Moet Miet Smet niet met een grote zwier de schort van het lijf van haar poestvrouw trekken en zeggen: “Hup meisje, schoonmaken dat ontplooit niet, op naar een ministerschap!”? Moet Goedele Liekens haar kinderoppas niet het huis uitjagen met de woorden: “Tussen de kinderen zitten is voor niets goed, allevooruit, naar Afrika, gaan ambassadrissen”! Ik heb wèl mijn Albanese poetsvrouw, die eigenlijk van opleiding boekhouder is, aangemaand om werk te zoeken dat ze liever doet!

Een pasklare oplossing heb ik niet. Zeker niet. En idealiter zou iedereen moeten kunnen doen wat hij/zij het liefst doet. Wie graag gaat werken, gaat werken en wie graag zelf zijn kinderen opvoedt blijft thuis. Zonder dat de ene groep de andere aanmaant om iets te “doen”. Zoiets. Maar zou het niet veel mooier zijn dat iedereen zijn eigen kind(eren) een aantal jaren zelf opvoedt, die “carrière” en zelfontplooiïng even aan de kant zet en ook het ouderschap voor een aantal jaren als een volwaardig beroep ziet? Er voldoening en vreugde uit haalt? Evenwaardig is als “gaan werken”. Voor een paar jaar. Zou het niet waardevol zijn dat iedereen ook dàt stukje levenservaring met zich meedraagt? Met dan natuurlijk als grote instelling én voorwaarde dat het even vanzelfsprekend zou zijn dat de man dit zou doen.

Niet enkel het debat over vrouwenrechten is complex, maar over mensenrechten tout court. Trouwens, carrière: ik heb er geen cijfers over opgezocht, maar zoals ik het zie: toch voor pakweg zeker minstens 50% van de werkende bevolking ligt er geen “carrière” in het vooruitzicht, die gaan gewoon “werken”. Als u begrijpt wat ik bedoel. Maak de mensen nog wat wijs.  Maar dat is dan weer een geheel andere discussie.

Geheel terzijde, maar toepasselijk op deze dag: surf naar “Agir pour Ingrid” waarop de zoon van Ingrid Betancourt deze week een pakkende oproep deed! En vergeet de anderen niet.

Advertenties

5 reacties

  1. Vrouwendag in De Standaard, wie voert men op? Een politica, een topambtenaar, een regisseur,een schrijfster, een zangeres, een wetenschapster, een advocate. Het glazen plafond doorbreken, daar gaat het vandaag blijkbaar om in de vrouwenbeweging. We zijn allemaal geschoold, we maken allemaal carrière en proberen zo goed en zo kwaad als het kan dit te combineren met ons gezin. Mooi, mooi.
    Maar waar onstond de vrouwenbeweging, lieve zusters? Vooral in het Waalse arbeidstersmilieu, is het niet? Kwamen zij niet massaal de straat op om hun en ook onze rechten op te eisen? Gelijke lonen,kinderopvang en baas in eigen buik om maar iets op te noemen.
    Waarom horen we ze vandaag niet, de fabrieksarbeidster, de bediende of de huisvrouw? Hoe ervaren zij hun maatschappelijke rol, welke plafonds hebben zij te doorbreken, wat zijn hun grote en vooral kleine (on)genoegens?
    Neen, vandaag komen zij niet meer aan het woord, vandaag is de elite het rolmodel, zij bepalen vandaag de plaats van de vrouw in de samenleving. De elite die toentertijd vooral de lippen op elkaar hield, die ‘vrouwenzaken’ liever binnenkamers oploste en zich ver van die werkvolkbeweging hield.
    Ik mag alleen hopen dat met hen toch niet de ‘schone schijn’ in de vrouwenbeweging is geslopen?

  2. Helemaal mee eens! Althans: heel goed dat hier even over verzucht wordt. Say yeah voor alle vrouwen!

  3. Ik als vent mag hier geen mening over hebben. Want bij het minste commentaartje dat niet strookt met de vrouwenbeweging krijgt men een lawine van “Macho” geschreeuw over zich heen.

    Was getekend

  4. Ingrid Betancourt is vrijgelaten!

  5. Interessante visie.
    Nu nog alle stempelende vrouwen/mannen die zich ‘huisvrouw’ noemen emanciperen.
    “Ik stempel dus ik ben werkzoekend.”


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s