wie verdient aan eBay?

FAITES VOS JEUX!

Interessant. Dat is het minste wat je kan zeggen over de evolutie die eBay doorgemaakt heeft op drie jaar tijd.

Begin 2005 werd ik lid van eBay. NIet om schatten te verdienen – alhoewel, in mijn enthousiasme zag ik me al eBaymultimiljonair met vier werknemers die dag en nacht stonden in te pakken en te verzenden – maar gewoon om eens af te tasten of en hoe dat nu werkelijk werkte. En ik heb me verdiept in het html schrijven omdat je dan een zoveel mooiere en aantrekkelijkere lay-out kon maken. Dat heb ik er alvast aan overgehouden.

Het werkte. Op een maand tijd hield ik door de verkoop van een dertigtal stukken 456€ netto over, dus na afhouding van ebay-commissie en verzendingskosten. Het was bewezen. Door mijn druk leven (want tijd, dat kostte het), het gebrek aan verkoopbare stukken en mijn wispelturigheid hield ik het voor bekeken na die maand. Het was iets om aan mijn lijstje ‘Hoe word ik rijk’ toe te voegen of voor wanneer ik ooit eens werkloos zou worden (nooit).

Nu dus. Tijd om te herbeginnen Mijn e-Business. Tijd om rijk te worden en nooit meer opnieuw moeten in de file te gaan staan. Ik heb in die drie jaar weer genoeg kleding en dingen verzameld waar ik vanaf wil. Twee weken ben ik nu bezig en het is ronduit ontgoochelend. De verschillen met drie jaar geleden zijn onthutsend. Een paar cijfers:

  • 9.147.942 stukken worden er aangeboden in België alleen
  • 1.206.437 van die stukken is kleding
  • 972.443 stukken vallen onder de categorie ‘muziek’
  • 410.965 DVD’s en videofilms
  • 252.246 speelgoedstukken
  • 23.018 stukken lopen binnen de minuut af

Andere vaststellingen:

  • Op de tien aangeboden stukken zijn er hoogstens twee waarop een bod uitgebracht is. Drie jaar geleden werd op omzeggens élk stuk geboden.
  • 80% van de stukken wordt aangeboden door professionelen/winkels/zelfstandigen en 20% door particulieren. Drie jaar geleden was de verhouding net omgekeerd.
  • Waneer er al biedingen zijn op een stuk dan is dit enkel door één of twee bieders. Drie jaar geleden liep dit op tot minsten zeven, acht bieders per stuk.

Nog vreemder wordt het wanneer je ziet waar op geboden wordt. Een ‘magnifique petite passoire tupperware verte peu servi’ krijgt een bod van 2,5€. (+5€ verzendingskosten!). ‘De Cirkusbaron 1ste druk licht beschadigd van Suske en Wiske’ wordt verkocht voor maar liefst 23€ en er zijn zes biedingen. Een ‘Maison des teletubbies’ heeft acht bieders en het hoogste bod is tot nu toe 27€. Een ‘Sympathique petit telephone musical et enrégistreur’ heeft negen biedingen waarvan de hoogste 13,25€. Een boek van Daniel Steel ‘Miracle’, dat je in elke kringloopwinkel kan vinden voor 1 of 2 € heeft drie biedingen en gaat van de hand voor maar liefst 8,75 € plus 2,70 € verzendingskosten. Een splinternieuw regenjasje voor een jongen van zes jaar en een schattig meisjeszomerkleedje van een gekend merk, beiden aangeboden voor 1,99€ blijven dan weer onverkocht.

eBay lijkt vooral een middel om aan een zéér specifieke vraag te voldoen. Voor verzamelaars of mensen die op zoek zijn naar één bepaald onderdeeltje van een machine of wat dan ook. Naar dàt ontbrekend boek of die cd. Vandaar ook telkens slechts die ene bieder. En babyspullen, van kleertjes tot flessenwarmers, dat loopt ook bijzonder goed, stel ik vast. `

Ik heb tot nu toe acht stuks aangeboden en allen zijn onverkocht op één na. Ik bied alles aan aan 1,00 of 1,99 €. Wanneer ik de tijd zou moeten rekenen die ik aan het plaatsen van een stuk besteed, aan het nemen van de foto, aan de tijd om in te pakken en het pakje naar het postkantoor te brengen dan is dit economisch zwaar verlieslatend. Het is dus belachelijk. Ik doe het voor het plezier, het is een beetje als gokken maar dan minder gevaarlijk. Het kost me bij elk stuk 0,25€ plaatsingskosten (inzet). Het minimum is 0,05€. Reken zelf maar uit hoeveel 9.147.942 keer 0,05 is.

Wie verdient uiteindelijk aan eBay?

ziezedoen

ZIENDE BLIND IN BRUSSEL

Ik blijf het niet begrijpen. Ik blijf er me dood aan ergeren. En ik blijf het herhalen. Het is niet dat ik de pasklare oplossing heb. Verre van. En dat pretendeer ik niet. Maar zijn die politici nu toch werkelijk zo blind als een mol? Allemaal?

Kuregem. Lijnbussen. Ik hoef er niet over uit te weiden, u weet waarover het gaat. De laatste week veel in de pers. Sommigen durven er hun mond over openen, anderen niet. Gisteren in de Zevende Dag een priester en een leraar. Geen politici, zelfs geen locale. Ze zaten waarschijnlijk allemaal in de volgwagens van L.B.L., dat is belangrijker de laatste tijd. Geen politie-agenten, geen veldwerkers. En niemand, maar dan ook niemand die ik de laatste weken horen opperen heb waar het echte probleem zit. Kuregem is een goed excuus om alles te focussen op “criminaliteit” en “jongeren”. Niemand die zegt – of er aan denkt – dat het gewoon een uitloper is van het jarenlange gedoogbeleid in de jungle Brussel. En ik bedoel hiermee niet het gedoogbeleid tegenover allochtonen of asielzoekers of wat dan ook. Helemaal niet. Ik bedoel het gedoogbeleid op alle vlakken van het verzuimen van je burgerplichten. Het ontbreken van solidariteit. Het gedogen van (te veel) assertiviteit en agressiviteit.

Er zijn geen wetten in Brussel. Of tenminste, niemand moet ze naleven. Ik kan niet anders dan het herhalen, maar rij één uur in Brussel rond en u zal weten waarover ik het heb. Verkeersovertredingen tegen honderd per minuut, vuile smerige straten, vervallen gebouwen. Neen, ik ben niet negatief. Ik ben realistisch. Wie durft anders beweren is zo blind als de politici. Ik reed vorige week maandag met iemand die twee keer per jaar in Brussel komt door het centrum – voor wie het kent, uit de tunnel in Madou beneden via de Leuvense steenweg naar het Meiserplein. Verbazing. Dat het zo erg was.

Mijn stelling is dus, begin met een deftig verkeersbeleid. Toon dat niet alles kan. Dàt hebben die gasten in Kuregem al heel hun leven gezien, dat alles kan en mag. Evengoed door ieder ander in Brussel. Waarom zouden ze, wanneer ze zo opgegroeid zijn, ineens veranderen. Natuurlijk denken ze dat ze alles mogen en kunnen, niemand heeft hun of hun ouders ooit anders getoond. Schrijf boetes uit bij elke auto die verkeerd geparkeerd staat, zet klemmen op auto’s, neem auto’s die zonder nummerplaat rijden of geparkeerd staan (ja die zijn er!) in beslag. Vernietig ze. Zeg niet: “oh, kom morgen eens laten zien”. Pak agressors in het verkeer aan. Snelheidscontroles. Het is te laat voor de tolerante maar kordate aanpak van in London. Vriendelijke aanmaningen zullen niet meer helpen. Daarvoor is het te erg uit de hand gelopen. Beboet sluikstorters. Voetgangers die zich niet aan de regels houden op hun plichten wijzen. De technische middelen zijn voorhanden om heel simpel gestolen auto’s of auto’s zonder verzekering uit het verkeer te halen. Waarom is de moed er niet? (En is die fraudezaak met Da.ca eigenlijk al opgelost of is dat ook weer gewoon “vergeten” want ik zie die nog steeds wagens wegslepen…?)

Ik besef dat dit erg destastreus klinkt (ja, er is te weinig parking in Brussel, maar dan kan dat ook tegelijk eens aangepakt worden). Ik riskeer verweten te worden dat ik fascistische neigingen heb. So be it, ik ken mezelf beter. Volgens mij is het een stap in een betere richting. Laat zien dat zelfs kleine wetten er zijn om nageleefd te worden, dat een klein beetje solidariteit én burgerplicht nodig is. Opvoeden, “manieren” bijbrengen.

En ja, ik realiseer me heel goed dat de politie het niet gemakkelijk heeft. Dat ze bij het minste een klacht aan hun been hebben voor racisme. Maar het lijkt me het excuus te worden om NIETS meer te ondernemen. Maar dat ze dat dan in hun achterhoofd houden en alle maatregelen nemen om dit te vermijden.

De grond van de zaak zit uiteindelijk dieper. Het is uiteindelijk niet allemaal op te lossen met wat ik hier aanhaal. Dit is maar een aanzet. Hoe kan een stad als Brussel goed bestuurd worden met negentien locale burgemeesters en gemeenteraadsleden die elk hun eigen kleine belangen laten voorgaan op een goed homogeen bestuur. Hoe kan Brussel goed bestuurd worden wanneer het ene gemeentereglement de volgende straat een ander wordt?

De klacht van deze man is begrijpelijk. Positieve discriminatie omdat hij beboet wordt omdat hij blank is en de illegale autohandel die een straat verder aan de hand is met alle nodige overlast wordt niet aangepakt. Ik kan er in komen.

Voor wanneer is het? Wie durft?

de hema directeur

WIE, WAT, WAAR, WAAROM?

Volgens mij is er momenteel iets aan de hand met de directeur van de Hema. Maar liefst 21 mensen zijn hier vandaag al beland door “directeur Hema” te googelen en mijn “brief aan een directeur” werd al 19 keer gelezen/bekeken.

Ik bedacht dat hij misschien ook een van de lintjes gekregen heeft die gisteren kwistig uitgedeeld zijn in Nederland, maar mijn speurtocht levert niets op. Het intrigeert me.

Wat willen de mensen weten over de directeur van de Hema?

geen nieuws

LEKKER BIJGEPRAAT

Goh, wat zou ik veel kunnen vertellen.

Wat de Waalse politica die deze keer in de Walvis zat droeg onder andere. En met wie ze was. En hoe het met Freya en Willem gaat. En met de nieuwste filmrol van Veerle Dobbelaere en wat ze daarvoor precies moet doen. En alle details over het Luc Tuymans filmpje voor Klara. En hoe goed de nieuwe serie van Frank Van Passel en Jan Matthijs is. Ook nog iets over het programma van Rob Vanoudenhoven. En weer iets anders over Johan Terreyn. En over Caroline Gennez en een relatief bekende Vlaming.

Maar ik hou het lekker allemaal voor mezelf.

Ah, heerlijk die roddelsessies met (oud) collega’s en vriendinnen.

boekentip 08/1 – geschiedenis van de tranen

JAN FABRE – GESCHIEDENIS VAN DE TRANEN

Laat ik van het stokje van oker maar direct een opportuniteit maken om een negende boek te tippen.

1. Grijp het dichtstbijzijnde boek dat meer dan 123 pagina’s telt.

Overal rond mij ligt er wel ergens een boek, of een krant (een stapel) of een magazine. Sinds vorige week slingert Jan Fabre’s “geschiedenis van de tranen en andere theaterteksten” rond mijn computer. Dit is geen boek om in één ruk uit te lezen. Neen, ik moet zelfs elk stukje drie keer lezen. Om het tot me te alten doordringen. Interessant omwille van de inhoud, maar soms ook gewoonweg ritmisch mooi bijvoorbeeld in de Latijnse opsomming van de aders (memento: vijf woordjes per dag tien keer schrijven!?).

“De teksten vormen een reflectie op twee thema’s: de evolutie van het lichaam en de functie van de symbolische lichaamssappen enerzijds (bloed voor de passie, tranen voor de meditatie), en de positie van de kunstenaaar in de wereld van vandaag anderzijds (het verlies als artistieke winst en de botsing tussen mimesis en originaliteit.” (uit voorwoord van Sigrid Bousset)

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de vijfde zin.

Ik kom niet uit de buik

3. Post nu de volgende drie zinnen.

ik kom uit de verbeelding
En de verbeelding
is een bevoorrechte plek

Voor wie benieuwd is naar het vervolg: dit boek ligt samen met “Ik ben een fout – theaterscripts en theaterteksten” én een ander boek naar keuze voor 5,99 eur bij tja, hoe heet die boekhandel waar het zo goedkoop is en er meestal niet veel te vinden is, met uitzondering dan van deze keer.

Boekentip 07/1

Dit stokje wil ik graag per uitzondering doorgeven aan Sven, omdat ik weet dat dit geen “opdracht” is voor hem. Eén persoon, drie boeken graag.

Awel hé

Als Mijnheer Schouppe nu niet direct een openbare schuldbekentenis in de media doet over zijn absurd belachelijk onnozel discrimenerend paternalistisch voorstel om het alcolholpromille voor jongeren te beperken tot 0,2 dan kruip ik ook in een torenkraan. Iedereen gelijk voor de wet! né.

(dit lijkt me realistischer dan mijn eerdere dreiging maar ik had de krant nog niet gelezen)

mea culpa, mea maxima culpa

OPENBARE SCHULDBELIJDENIS

Het lijkt de nieuwe trend te worden. Publieke in het lang en het breed uitgesmeerde “ja ik was in de fout” bekentenissen. Natuurlijk moet je iets niet gaan ontkennen wanneer je het wel gedaan hebt. Maar ik heb het gevoel dat het hier de Amerikaanse toer opgaat. Niet meer korte berichten, maar de schuldige in het lang en het breed in de pers. Huilerig, klagerig, met de vinger aan het mondje. De zweep om hem letterlijk publiekelijk te geselen ontbreekt er nog net aan.

“Ja, ik weet het, ik heb een grote fout begaan, ik zal mijn leven beteren, ik zal het nooit meer doen.”. Flor Koninckx na zijn positieve ademtest.

“Ja, mijn vrouw wou mij op mijn verantwoordelijkheden wijzen door me zelf mijn administratie te laten doen, en het is inderdaad een onzorgvuldigheid van mijn maar ik zal het nooit meer doen… maar het is ook uit protest tegen de boetes….” Jan Loones van het N-VA over het niet betalen van een aantal boetes die ondertussen betaald zijn.

Afgelopen weekend stond er in De Standaard een interessant opiniestuk van emeritus hoogleraar sociologie Luc Huyse “Anecdotitis, een besmettelijke mediaziekte”. Ik vind de schuldbelijdenis er ook een treffend voorbeeld van.

Natuurlijk is Flor Coninckx in de fout en natuurlijk moet hij beboet worden. Zoals iedereen (maar daar loopt het al fout). Maar niemand, buiten een zootje anoniemen op het forum van HLN, bestempelt Coninckx vanaf nu toch als een zatlap die door zijn dagelijks dronken sturen levensbedreigend is voor andere weggebruikers? Hij zal toch wel verstandig genoeg zijn om te beseffen wat er vanaf hangt wanneer hij ooit zou dronken achter het stuur betrapt worden, dus het is waarschijnlijk, zoals hij zelf opmerkte, een zeer verkeerde inschatting van hem. En ja, ik ga niet ontkennen dat het een relevant nieuwsfeit is. Het bevestigt echter dat de wetgeving op alcohol in het verkeer subjectief is. De fout van Coninkx zou breder moeten gezien worden en eventueel leiden tot de vraag of er geen alcoholnultolerantie moet overwogen worden.

En ik wil ook wel best Loones geloven. Zelfs een groot pietje precies als ik vergeet wel eens iets te betalen. Al is het maar omdat ik me fel verzet tegen de chantage van de domiciliëringen. En ik weiger ook mijn 7 eur bij Telenet te betalen uit principe. Dus als aanklacht. Maar om hiervoor nu zijn parlementaire onschendbaarheid op te heffen lijkt me wel wat ver gezocht. Alweer vind ik dit weer eerder een uitnodiging tot een bredere discussie, het afschaffen en/of de zin van de parlementaire onschendbaarheid tout court.

De twee aangehaalde voorbeelden lijken me daarom ook spelen op de man ipv op de bal. Spijkers op laag water zoeken. Gemakkelijk op te rapen nieuwsfeitjes waar niet veel onderzoeksjournalistiek voor vereist is. En een smeuïge schuldbelijdenis is vanzelfsprekend beter lees- en kijkvoer dan droge debatten.

“Et alors?” verklaarde Mitterand ooit. De pers zou dit beter wat meer in gedachten houden.