dvd tip 11/1 – big love

BIG LOVE – 2006-2007- SEIZOEN 1&2 – HBO

De gebeurtenissen van de afgelopen week in Texas deden mij denken aan de serie Big Love. Het kan en zal een vertekend beeld zijn, maar het beeld opgehangen in de serie is zowat het enige wat ik me kan voorstellen bij de polygame samenleving in een “beschaafde wereld”. Dat is namelijk het onderwerp van de serie, één man getrouwd met drie vrouwen. Een interessant gegeven dat in de serie ook met de nodige achtergrond en problematiek wordt naar voor gebracht. (En voor de liefhebbers: mét in een van de hoofdrollen Chloë Sevigny)

De serie Big Love is boeiend in die zin dat het je denkpatroon “verstoort”. Het klassieke denkpatroon dat we in onze maatschappij hebben over het gezin en de monogame samenlevingsvorm. Dat er ingebakken zit, vanzelfsprekend is. Maar ons uiteindelijk ook maar ooit door een bepaalde persoon en leer “aangepraat” is. Cultureel en godsdienstig bepaald geworden is. Dus wat zou er fout zijn aan drie vrouwen die met dezelfde man getrouwd zijn? Je kan je proberen in te leven in hun situatie en je proberen voor te stellen: waarom niet. Het botst bij ons op “natuurlijke” weerstand, maar als die vrouwen zich daar kunnen in vinden en iedereen is gelukkig en tevreden, hé waar zit dan het probleem.

Maar dat is het net. Het wordt in de serie misschien wat te rooskleurig voorgesteld, en er worden niet echt standpunten ingenomen, maar als aandachtig kijker kan je opmerken dat niet alles koek en ei is. Spanningen, na-ijver, concurrentie en ja, ook jaloezie, weliswaar altijd gedekt met de o zo schone mantel der liefde, de Big Love. Het verborgene, het stiekeme, de afkeuring van de rest van de gemeenschap wanneer het bekend wordt. Alhoewel, bestaan die ook niet in onze “monogame” samenleving? Zoveel verschil lijkt er me nu ook weer niet met mensen die er een tweede “stiekeme” relatie op nahouden.

Dit dubbele gevoel heb ik ook bij de nieuwsberichten uit Texas. Het zat wat weggemoffeld in het nieuws, dus voor wie niet op de hoogte is: vorige week werden in Texas, meer dan vierhonderd kinderen weggehaald bij hun moeders. Ze leefden in een geïsoleerde polygame gemeenschap op een ranch. De vrouwen worden er op zeer jonge leeftijd uitgehuwelijkt en zijn eigenlijk niet meer dan “broedmachines”. Een groot aantal onder hen had twintig tot vijfentwintig kinderen. De vrouwen werden fysisch misbruikt en psychisch mishandeld. De “sekteleider” Warren Jeffs werd al een aantal keren veroordeeld. Hoogstwaarschijnlijk redenen genoeg dus om de vrouwen en kinderen te “redden”.

Maar mijn dubbele gevoel komt door het feit dat ze de kinderen weghalen bij de moeders. Om hen te “bevrijden”. Wat kan het nut zijn van meer dan vierhonderd kinderen een levenslang trauma te bezorgen door hun weg te halen bij hun moeder en hen, al is het maar voorlopig, te “plaatsen”. Met welk verscheurend gevoel hebben de moeders momenteel te maken? Wat is het ergste van de twee? Is het een goed idee om vrouwen die een leven lang geïndoctrineerd zijn door een bepaalde leer van de ene dag op de andere te “verplichten” anders te leven en hun leefwereld plotsklaps te verstoren? En dit door hun in eerste instantie datgene af te nemen wat hun het meest dierbaar is? Gisteren waren er nog beelden te zien van wanhopige moeders die een oproep deden om hun kinderen terug te krijgen.

Alweer weet ik het niet. Alweer zie ik enkel een hoop diep gekwetste mensen. En alweer denk ik: wat een wereld.

dvd tip 10/1 – monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran

Advertenties

4 reacties

  1. Ik had er er gisteravond nog over met een paar mensen. Er zijn vreselijke verhalen bekend van de ‘lost boys’ (jonge jongens die uit de ranch zijn gezet om verdere polygamie te bevorderen) en de moeders wiens gehandicapte (door verregaande inteelt) kinderen vermoord werden. Waarom gaat deze situatie dan al jarenlang zo door en is het zo ingewikkeld een einde daaraan te maken.
    Natuurlijk is kinderen bij de moeder weghalen niet goed. Maar het geweld dat daar plaatsvind is op de lange termijn toch schadelijker?

  2. Ja, uiteraard, eens dat kind er is, zie je dat doodgraag en moet het een ware kwelling zijn wanneeer het van je gescheiden wordt. Maar ik heb wel een probleem met de manier waarop die kinderen er gekomen zijn. Liefde? Passie? Meisjes op jonge leeftijd dwingen tot betrekkingen lijkt mij niet echt gepast.

    Wanneer er anderzijds (volwassen) mensen Hefnergewijs in zijn voor polygame relaties, doen ze maar. Wie zijn wij om daar een oordeel over te vellen? Er het zijne van denken, is nog iets anders…

  3. Deze week bezocht ook Annemie Struyf de koning van Swasiland met zijn 11 vrouwen. Ze kreeg slechts eentje te zien voor een intervieuw. Tot echt persoonlijke vragen kwam het niet, dat liet het protocol niet toe, maar toch vertelde deze vrouw dat ze geen keuze had gehad toen de koning haar uitkoos. Ik denk dat polygamie alleen mogelijk is in samenlevingen waar vrouwen weinig rechten hebben, om niet te zeggen onderdrukt worden. Misschien moet men niet alleen de kinderen weghalen maar ook de vrouwen.

  4. Dat is het weer met polygamie, polygynie is veelvoorkomend, polyandrie is zeldzaam. Altijd éénrichting en altijd dezelfde.
    Wat Aïda zegt: Wat een wereld! en het zijn de mensen die hem maken. Wat een mensen!


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s