ticket to boredom

NICK CAVE – VORST NATIONAAL 1 MEI 2008

Verwacht geen playlist of een muziekbespreking. Geen recensie, maar een impressie over mensen en dingen die voorbijgaan.

Jammer. Het ligt geheel aan mijzelf. Ik heb me gisteren gerealiseerd dat het voorbij is voor mij. Alweer een periode in mijn leven die ik beëindigd zag. Vreemd dat je dat steeds zo goed beseft wanneer het moment daar is. Over. De magie van een optreden. Het uitkijken naar. Het onder de indruk zijn van. Het nagenieten de volgende dag.

Het was al een twijfelgeval. Nick in Vorst. Ik hou niet van Vorst. Ik hou niet van mega. Ik kwam er in de loop der jaren regelmatig én graag. Maar dat graag werd altijd meer met tegenzin. Maar voor Cave had ik het er nog één keer voor over. Zijn laatste concert in 2004 (na het verschijnen van de dubbelaar Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus – verbazing dat het al zo lang geleden is!) was memorabel. Vond ik toen en nog steeds.

Nick kwam en ik zag. Geen van ons tweeën won. Ik botste vooral tegen één grote megageluidsmuur, ik hoorde veel homogene klanken. Ik werd voortdurend afgeleid door tientallen filmende gsms met oplichtende schermpjes op het middenveld (om vandaag op you-tube te zetten?). Mijn hemel. Ik zag hoeveel – honderd hoogstens? – muziekliefhebbers en voor de rest zag ik vooral eventementenbezoekers. “Ik wil erbij zijn”. Een uitstapje. Met veel chips. De storende gewoonte van in de bioscoop nu ook in uw concertzaal. (Waar blijven de bakken nacho’s met saus?) Ik zag tamme en makke mensen. Flauwe applausjes. Enkel op het middenplein was er wat sfeer. En ik zag een Nick die hetzelfde zag. Een Cave die zich afvroeg wat sta ik hier te doen. Een Nick die dacht wil ik dit nog? Heb ik hier nog zin in? Een Nick die in het diepst van zijn gedachten aan zijn schrijftafel met zijn boeken thuis wou zitten. Net als ik. Zijn goddelijke stem en bezwerende bewegingen zal hij vast ook in zijn keuken behouden.

Drie, vier nummers heb ik echt enkel aandacht gehad voor Nick en zijn muziek en was ik even betoverd door hem. Ik denk dat er maar twee of drie nummers waren die ik minder goed kende. Maar toch was ik niet mee. Te veel afleiding en te veel dingen die me stoorden. Ik was geen seconde onder de indruk. Toen ik buiten kwam was ik het al vergeten. Het zinderde geen minuut na. Ik stelde me twee uur lang de vraag wat zit ik hier te doen. Wat heb ik nog met deze mensen gemeen? Wat zoek ik hier?

Een concert moet een belevenis zijn, moet opzwepen, moet je alles rond je doen vergeten, moet je vuur aan de schenen leggen of de grond onder je voeten laten wegzinken. Ik voelde het niet en zag het niet. Bij niemand. En dat neem ik Cave niet kwalijk. Neen, Cave blijft god, of liever de duivel. Neen, het ligt aan mezelf. Ik heb er al langere tijd ook mijn bedenkingen bij wanneer een zaal collectief uit de bol gaat. Ik stel er me vragen bij waarom ik dat ook ooit deed. Een opperpriester op het podium en volgelingen die blindelings meebidden. Het hoeft niet. Massahysterie. Bij een klassiek concert komt ook iedereen om te luisteren en dat doen ze ook muisstil, zonder veroeren. Maar ik heb daar wel ooit staande ovaties van een dik kwartier meegemaakt. En dat is, echt waar, heel lang. Misschien deed iedereen dat wel heel intens gisteren, luisteren en genieten. En was het waarschijnlijk een goddelijk en memorabel concert. Dat voelde ik nog wel ergens. En staan vandaag de kranten vol lofbetuigingen. Ik heb nog niets gelezen of gehoord.

Misschien wil ik gewoon de betovering terug van vroeger. Word ik écht nostalgisch. En zag ik nu een publiek dat blijkbaar alles en veel te veel gewend is daardoor mak geworden is. Gelaten. Been there done that. Bij mezelf wijt ik de gewenning aan de leeftijd, en het maakt me weer eens (even) triestig. Hoe alles voorbij gaat. Maar het maakt me minstens even triest dat ik naast me honderden makke twintigers zie. Even nuchter en berustend en relativerend als ik nu ben geworden.

Ik heb nog tickets voor een aantal concert. Gelukkig voor AB en Koninklijk Circus. Maar Vorst, neen. Over and out. Helaas. En Nick Cave? wel, twaalf cd’s en twee dvd’s kunnen mijn honger meer dan behoorlijk stillen. Zonder afleiding, geconcentreerd op de muziek, kan ik heerlijk uit de bol gaan of intens luisteren en genieten in mijn woonkamer.

Advertenties

4 reacties

  1. De concerthel, ik ken hem maar al te goed. Met het risico te klinken als een snob (niet dat me dat interesseert): dat soort concerten laat ik aan me voorbij gaan. Zoals je zegt zijn die dingen uitgegroeid tot evenementen, massabijeenkomsten van mensen die per sé toch een geslaagde avond willen beleven. Ik me elders ook al vaak liggen opwinden over het gebrek aan respect van een publiek tijdens optredens (telefoneren, tateren, luidruchtig rondzooien met bier, dat ge-hagijzijtookhier!) en in zalen als Vorst, het Sporpaleis en andere arena’s is dat enkel erger. Maar het lijkt overal een ziekte geworden (ook in de Ab tijdens grote conerten). Zelfs een concert van Nick Cave (NICK CAVE miljaar) ontsnapt niet aan die Night Of The Proms-ambiance. Vergelijk het desnoods met de filmzalen die ’s avonds volzitten met nacho’s vretende idioten die tijdens de eerst helft wachten om bij te gaan tanken in de pauze en in de tweede wachten om op stap te gaan. In die grote zalen zien ze me niet meer: te veel gedoe, te duur, te vaak teleurstellend. Ik wil goede herinneringen intact houden en het beeld dat ik van een artiest heb niet laten bezoedelen door een betonnen bunker en een paar honderd/duizend klojo’s. Dan liever naar een iets bescheidener setting in het gezelschap van gelijkgezinden die er zijn met eenzelfde doel. M.a.w.: I feel your pain 😉

  2. Ik snap perfect wat je bedoelt (meeslepend beschreven, trouwens). Ik was er uiteindelijk niet bij, na lang denken en twijfelen… En wel omdat ik het niet zag zitten om naar Vorst te gaan. Te groot, te weinig magie… Ook geldgebrek speelde een rol. Maar uiteindelijk heb ik er geen spijt van omdat ik waarschijnlijk hetzelfde als jou zou hebben gevoeld en gedacht. Het doet me denken aan Rock Werchter, meer en meer mensen gaan naar dat festival om ‘de sfeer eens op te snuiven’, om eens een paar optredens te zien alleen maar om eens een paar optredens te zien. Ten nadele van de échte muziekliefhebber… Jammer.

    Ik zoek sinds een tijdje mijn heil in kleinere festivals/optredens, waar de sfeer nog goed zit en de mensen komen voor de muziek. Het bestaat nog hoor 🙂

  3. Schitterende tekst onder een schitterende titel. ‘Schitterend’ over een gebrek aan schittering. Dat is de paradox van literaire taal.

    Over schrijven gesproken: jouw lessen 1 en 2 over het schrijven van een cv heb ik naar mijn ‘schrijfwiki’ gelinkt. Zonder Blog der Zuchten geen sollicitatiebrief meer in mijn ‘les’ … Hier het spaceplaceje waar je zomaar gratis kennis en kunde levert. Bedankt! http://janien.wikispaces.com/HOW%20TO%20Een%20cv%20schrijven (een van de wiki’s van The Sausage Machine)

    Groetjes

  4. Dank!

    @Janien: deel drie van cv komt er aan.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s