tv tip 16/1 – do you do you scopitone

DO YOU DO YOU SCOPITONE OOIT GEMIST OF HERHALING

Vorig jaar zond LA UNE “Mamy Scopitone” uit. De scopitone oftewel de Anglo-Italo versie Cinebox! Deze documentaire was de aanzet voor een serie gepresenteerd door Mareva Galenter met muziek- en dansclips speciaal gemaakt voor deze merkwaardige Franse machine. Een soortement juke-box met een beeldscherm er bovenop, waar videoclips avant-la-lettre vertoond op werden. En waarom trok deze documentaire én serie mijn aandacht? Nostalgie, pure nostalgie.

Wij hadden begin jaren zestig zo’n scopitone in huis. Hoe verzeild zo’n Frans ding in een dorpscafé in een onooglijk Oostvlaams boerengat zal u zich afvragen. Dàt is een ander bijzonder verhaal. Over ondernemende vaders en hun nog ondernemender vrienden.

Een hele belevenis was dat, zo’n Cinebox -want zo noemden wij het- in huis. Drommen mensen kwamen er op af. Een TV-toestel in een woonkamer was nog een zeldzaamheid in die tijd, en dit was een toestel enkel voor muziek! Wonderlijk voorwaar. Regelmatig werden er rijen stoelen opgesteld, net als in de cinema, voor echte vertoningen. Mijn broer en ik, kleuters toen, mochten niet alle filmpjes zien. Streng verboden. Twee liedjes amper waren voor ons geschikt, oordeelde mijn moeder. Eén keer kijken en dan naar bed. “Zwei kleine Italiener”, wat ik jarenlang in een brabbelduits gezongen heb en “Banjoboy“, waar mijn broer dol op was. Net deze twee scopitone filmpjes zijn helaas niet te vinden. Toen er andere nummers gekozen werden, moesten we “Naar achter!”. En als dat niet snel genoeg ging was mijn moeder flitsend alert om met een dienblad het scherm te verbergen.

Sinds die documentaire en de serie begrijp ik waarom. De filmpjes waren ronduit gewaagd voor die tijd. Niet geschikt voor onschuldige kinderoogjes. Badpakkenspecials waar die van P-magazine tegen verbleken, wiegende heupen, verleidelijk dansende – dat was een absolute vereiste, al of niet kunstzinnig in de maat – rondborstige dames. Sommigen filmpjes zijn echte pareltjes. Anderen dan weer gewoonweg hilarisch. Zo simpel was een videoclip nog: beeld gewoon uit wat je zingt. Geen gedoe. Meer moet dat niet zijn. Trapped in the web of love, dan zetten we je toch gewoon achter een reuzeweb. Direction affection, zet er gewoon een wegwijzer naast. Jos Bosmans en ons Irène. Maar aantrekkelijk, amusant en gewoon geweldig om te bekijken, dat zijn ze stuk voor stuk. En er zitten prachtige songs tussen.

De reeks is afgelopen. Maar ooit wordt ze nog wel eens ergens uitgezonden. En gelukkig is er naast het tv programma ook een blog en website en is er ook op youtube heel wat te vinden. Ga eens op ontdekking met de youtube zoekterm scopitone of cinebox. Je blijft kijken! Hier alvast drie smaakmakers.

Allez, allez, approchez!*

Een duidelijke evolutie naar het einde het decennium:

(*de aanhef van een nummer dat waarschijnlijk zeer onkuis was, want dat hoorden we in de keuken nadat we weggejaagd waren)

http://bedazzled.blogs.com/bedazzled/quicktime-the-race-is-on-.html

http://scopitones.blogs.com/

http://www.arte.tv/fr/art-musique/Culture-Clip/Les-programmes/Clipstory/1053602.html

http://www.scopitonearchive.com/

http://www.paris-premiere.fr/cms/display.jsp?id=p2_802761

http://www.ukuyeye.com/

Advertenties

5 reacties

  1. schitterend ! zo camp ! me like very much 🙂

  2. Oh heerlijk! Als je scopitone ingeeft op YouTube kom je ook heerlijke video’s tegen, ontdekte ik een aantal jaar geleden.

    En jullie hádden zo’n ding? Ik ben zwaar onder de indruk. Wat is ervan geworden?

  3. Tegen eind jaren zestig waren er amper nog filmjes verkrijgbaar en waren de bestaande filmpjes zodanig versleten en in nog meer herhalingen bekeken dan de kampioenen -oftewel grijsgedraaid- dat het tijd werd voor iets nieuws. ’t Was verouderd en het werd ingeruild voor een grote LP-kist, wat toen weer het nieuwste van het nieuwste was.

    De filmpjes (pellicule) braken na een tijd ook constant waardoor mijn vader ze steeds opnieuw moest monteren (lassen) en er steeds enkele seconden tussenuitvielen.

    Voor de duidelijkheid: de scopitone had geen beeldbuis maar was eigenlijk een klein projectiescherm waar vanbinnenuit de filmpjes op geprojecteerd werden met een echt mini-projectorsysteem. In de kast zaten een aantal filmrolletjes, een “robot” koos die uit wanneer iemand een nummer selecteerde (zoals op een juke-box) en transporteerde die naar de projector, die dan automatisch opstartte. Na afloop werd het filmpje weer opgeslagen en kon er een nieuw opgehaald worden.

  4. Mooimooimooi! Scopitone. Nieuw voor me.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s