il flauto magico

FESTIVAL LYRICO DELLA TOSCANA

San Galgano ligt amper op vijf kilometer van ons huis. Twee jaar geleden werd ik betoverd door deze mysterieuse abdij-ruiïne. Een bijna mystieke ervaring, ronddolen zonder één enkel andere toerist in een compleet leeg overblijfsel van wat ooit een bloeiende gemeenschap was. De vogels die er in nestelden en rondvlogen versterkte dat gevoel enkel maar.

Hier keek ik dus echt naar uit. Bij aankomst bleek het echter al veel minder rustig. Meer toeristen en veel meer bedrijvigheid. In de ruïne een tribune en een podium waarop ijverig decorstukken gemonteerd werden. In het kader van het jaarlijks opera-festival, bleek bij het bezoek aan de bookshop. Een beetje ontgoocheld, maar tegelijk alweer enthousiast wordend over het feit dat mijn aanwezigheid net midden in dat festival viel. Dat zou een heel andere belevenis worden. Lang moest er niet nagedacht worden over de aanschaf van een kaart.

De opera trok een zeer gevarieerd publiek. Fijngehakte Italiaanse dames in avondjaponnen en heren in smoking maar ook Nederlandse toeristen die zo uit hun caravan gestapt leken. Met shorts en mouwloos t-shirt. Opvallend was ook de aanwezigheid van Italiaanse kinderen. En deftige gehandschoenende dames die naast een elegant avondtasje ook een koeltas meedroegen. Met witte wijn, bleek achteraf rondom mij. Wat een feest.

De opera was, voor zover ik er verstand van heb, niet echt buitenmatig of uitzonderlijk goed. Correct zonder meer. Maar het kader was dat wel. De glasloze ramen werden ingenieus opgenomen in het decor, de uitstekende afwisselende belichting zorgde voor een aparte en bijna betoverende sfeer waarin ik genoot van Mozart. Na afloop viel iets me echter bijzonder tegen. Terwijl ik in België al applauzen meegemaakt heb van minstens tien minuten kon er hier echter amper een beleefd bedankingsapplausje af. Mensen vluchtten weg en drumden me uit de rij. Terwijl het echt toch helemaal niet slecht was. De zangers en figuranten waren nog maar nauwelijks allemaal op het toneel verschenen om afscheid te nemen of de abdij was al voor drie kwart leeggelopen. Jammer.

De dreef naar de abdij geurde op de terugweg bedwelmend heerlijk naar lindebomen, voor mij liep al een gehaaste muzikant met een cello op de rug. Het leek echt wel routine geweest te zijn. De heerlijke wandeling om één uur ’s nachts met een schitterend verlichte ruïne achter mij latend was dat echter niet. Een geweldige avond.

Advertenties

Plaats een reactie

Nog geen reacties

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s