fietsen met ikea

NIEUW IN DENEMARKEN

Om allerlei redenen ben ik geen IKEA fan. Maar dat doet niets af aan het feit dat hun concept geniaal mag genoemd worden en dat ze toch steeds weer als eerste weten in te spelen op maatschappelijke trends, al dan niet met het milieu en de klantvriendelijkheid in het achterhoofd. Het kan ook voor het geld zijn natuurlijk.

ikea bikes

IKEA Denemarken lanceerde vorige maand een nieuwe service. Nadat onderzoek uitwees dat 20% tot 25% van hun klanten met de fiets kwam, biedt het filiaal in Kopenhagen als eerste de Freetrailer service aan met fietsen van Velorbis. Fietsen met karretjes. Klanten kunnen vanaf nu met hun aankopen naar huis fietsen.

Velorbis bikes for IKEA's new home transport concept
Photo: Per Wadskjaer for IKEA

Om een fiets te lenen moet je een waarborg en een kleine verzekering betalen voor eventuele beschadiging of diefstal. De trailerfiets kan geleend worden voor langer dan een dag zodat je tijd hebt om deze terug te brengen.

Ik zie het niet direct toepasbaar in de Ikea in Ternat of Zaventem, je kan moeilijk met de fiets de autosnelweg op. In Anderlecht lijkt het me levensgevaarlijk maar in de nieuwe vestiging aan Flanders Expo tegen de stadskern van Gent – met talrijke fietsminnende inwoners – zo dicht in de buurt, zie ik het perfect werken. Het lijkt me in elk geval handiger dan met een bed en een matras de bus op.

bikes ikea

http://www.copenhagenize.com/

<-vorig bericht: kleuterschool volgend bericht: privé-blogbericht roddel en achterklap ->

kleuterschool

OF POLITIEKE VERANTWOORDELIJKHEID

Jantje: Neen, neen, ’t is ik niet die dat moet doen. ’t Is hij.

Mieke: jamaar neen zenne, ik moet dat ook niet doen, zij hebben gezegd dat ze dat gingen doen.

Polleke: ah neen juffrouw, eerst gingen zij dat doen en nu zou ik dat moeten doen maar ik doe dat niet zenne!

Pierke: awel maar ik doe dat ook niet hoor, ze moeten dat nu niet op mij schuiven, dat ze het zelf doen.

Zonet in het journaal. En ondertussen zitten de kranen vol asielzoekers en onze politici in Italië en Frankrijk.

En nu?

SJEIKA’S VERDACHT VAN MENSENHANDEL

Ik lees vandaag in de krant van gisteren.

“Acht leden van de koninklijke familie uit de Emiraten die in hun hotelkamers in het luxueuze Conrad-hotel 17 slavinnen gevangen hielden, zijn door een Brusselse onderzoeksrechter in verdenking gesteld van mensenhandel. De hele familie heeft ondertussen ons land al verlaten.”

Dat laatste zinnetje. Dan vraag ik me af wat voor zin heeft die in verdenking stelling? Wat gaat er gebeuren? Op een in verdenking stelling volgt een onderzoek vermoed ik. En dan eventueel een aanklacht. En dan? De sjeiks doen maar. In de Emiraten gaan ze hun gangetje. Geen wetten tegen racisme of slavenhandel daar. Integendeel. Massale invoer van Chinezen die ze als honden behandelen. Het wordt alleen maar erger. Geen land ter wereld dat protesteert. Waarom is duidelijk natuurlijk.

Terecht dat de zaak opgevolgd wordt . Maar wat voor zin heeft het? Gaat er iets veranderen wanneer het ooit uitdraait op een veroordeling? Sjeika Hamda en haar vier dochters in de vrouwengevangenis in Brugge. Of wie weet, een geldboete. Om te lachen. Een vertikaal geklasseerd dossier wordt dat alweer, met een voorspelbare afloop. Terwijl er al zoveel gerechtelijke achterstand is.

cd tip 13/08 – Jeffrey Lewis

TIP VAN EEN ANDER DIE IK ZELF NOG MOET OPVOLGEN

B. vertelde me een hele tijd geleden over Jeffrey Lewis (april meer bepaald, zo lang al?). Over zijn verrassend concert in AB waar ik ook had moeten zijn. Hoezeer ik er zou van genoten hebben. Dat ik Jeffrey Lewis zeker moet leren kennen, Dat het echt iets voor mij is. Zijn cartoons, zijn vertelkunst, zijn cd met eigen versies van punknummers van Crass.

Gisteren gaat B. zoals gewoonlijk als hij komt door mijn cd en platencollectie. ‘Ah, nog steeds geen Jeffrey Lewis. Vond je het niet goed dan? Dat zou ik vreemd vinden.’ ‘Euh neen, niets nieuws sinds je hier laatst was, ik heb de cd aankopen met uitzondering van een Italiaans folietje tijdelijk afgeschaft maar eerlijk gezegd was ik je tip ook compleet vergeten.’ Mijn gedachten stonden in die periode ook echt niet naar nieuwe muziek.

Vandaag stonden die er wel naar. Ik heb Lewis opgezocht, beluisterd en er over gelezen. B. had gelijk. Jeffrey Lewis kan iets. Vertellen, tekenen, zingen, muziek maken. Ik heb me geamuseerd met zijn grappig rake teksten (o.a. over my all time favourite Will Oldham, hippies en het Chelsea hotel). En genoten van zijn muziek, alhoewel hij niet echt de beste zanger is maar hij wel het soort stem heeft waar ik bijzonder van hou. Meer nog, hij komt me naar voor als het soort mens dat me bijzonder aanspreekt en ik erg boeiend vind. Hij is gekeurd en goed bevonden.

Op 29 augustus a.s. treedt hij op in het Warandepark in Brussel. Ik wil wel gaan kijken. Maar mijn kaart van Catpower van afgelopen juni staat hier ook nog ongebruikt te blinken. Onderweg en de laatste afrit voor Brussel rechtsomkeer maken, zo gaat dat tegenwoordig met mijn zin om naar concerten te gaan. Gelukkig zal een kaart in voorverkoop in dit geval niet nodig zijn. En B. zal wel meegaan.

Today I went to Major Matt’s to remaster my old album

And on the L train in the morning, I was pretty sure I saw Will Oldham,

He was wearin’ the same sunglasses he had on stage at the Bowery Ballroom

Had he come to walk among the Williamsburgers of his kingdom

And like the burghers of Calais will a sacrifice be demanded?

To offer up our dreams and beg for mercy empty-handed?

And hapless in our hipness crowded 5 to an appartment

Relegate our dreams to hobbies and deny our disappointment

Cause The Stones in ’65 want total satisfaction, kid

But The Stones in ’69 see grace in just getting what you need

But if that’s a victory then I’d hate to see what I’d look like defeated

Cause I know there are those among us who seem to get their dreams unimpeded

Today I went to Major Matt’s to remaster my old album

And on the L train in the morning, i was really sure i saw Will Oldham,

He was wearin’ the same sunglasses he had on stage at the Bowery Ballroom

Had he come to walk among the Williamsburgers of his kingdom

And you might say now there’s a guy who seems to have their world laid out before him

Or you might say, he’s just a rich kid or a fascist or a charlatan

But either way you say it if you look at indie-rock culture you really can’t ignore him

And even if at first dismissive, after some listens you’ll enjoy him

I was thinking this on the L train, intend on bursting my own bubble

How long should an artist struggle before it isn’t worth the hassle?

And admit we aren’t fit to be the one inside the castle

This quest for greatness or, at least hipness, just a scam

And too much trouble but then what makes on human being worthy of an easy ride

Born to be a natural artist you love or hate but can’t deny

While us minions in our millions tumble into history’s chasm

We might have a couple of laughs but we’re still wastes of protoplasm

Today I was gonna waste some time and money to remaster some dumb old album

And on the L train in the morning, i was really sure I saw Will Oldham,

He was wearin’ the same big sunglasses he had on stage at the Bowery Ballroom

Had he come to see the strife here in the gutters of his kingdom?

Where us noble starving artists are striving to feed our ego

Our mothers like our music our our friends come to our shows

And if our friends become successful, we’ll consider them our foes

Go home to our 4 roomates after payin’ big bucks for rockstars shows

What a nightmare! what a horror! i don’t want no part of this

Get me off this crazy ride,

I’m gonna puke, I’m gonna piss! I’d rather kill myself,

I’d rather just relax or not exist

But you say you wanna do an e-mail interview? Oh what the heck, I can’t resist!

“Hey, ‘ma, guess what today, I did another magazine interview!

Honey, that’s great, you’re really famous!!” Yeah and I’m 27 too!

I kinda thought I was gonna grow up to do stuff that would benefit humanity

But it’s getting harder to tell if this artist’s life is even benefitting me

Cause I was gonna waste some time and money today to remaster some dumb old album

And on the L train in the morning, I was totally sure I saw Will Oldham,

He was wearin’ the same big sunglasses he had on stage at the bowery ballroom

And since I was feeling in need of answers I just went right up and asked him, I said,

Will Bonnie Prince, Palace or whatever “What do you think about it?

Is it worth being an artist or an indie-rock star, or are you better off without it?”

Cause I mean maybe the world would be better if we were all just uncreative drones,

No dead child, hood dreams to haunt us, a decent job, a decent home,

And if we have some extra time we could do real things to promote peace,

Become scientists or history teachers or un-corrupt police at least,

“Come on Will, you gotta tell me!!” I grabbed and shook him by the arm,

The L train was leaning Bedford with 10,000 white 20 somethings crowed on

He opened his mouth to speak but it was lost in the rumbling of the wheels

We were thrown together in a corner and I yelled “Tell me, man, for real!”

You’re living comfortably, I assume, even if you’re not quite a household name

You’ve reached a pretty high level of success & critical acclaim

The L train got to first avenue and a bunch of people piled out

I was starring into his sunglasses and I was really freakin’ out i was like,

Steamboat Willie Bonnie Prince of all this shit, you’re like the king of a certain genre

But even you must want to quit like if you hear a record by Bob Dylan or Neil Young or whatever

You must start thinkin’ “People like me, but i won’t be that good ever”

And I’m sure the thing is probably Dylan himself too stayed up some nights

Wishing he was as good as Ginsberg or Camus

And he was like “Dude, I’m such a faker, I’m just a clown who entertains

and these fools who pay for my crap, they just have pathetic punny brains

and Camus probably wished he was Milton too or whatever, you know what i’m sayin’?!”

So Will, will you be straight with me now that it’s just us 2 on this train?

Cause I was gonna spend some time and money today to remaster some dumb old album

And I saw you here on the L train

And I was like “Hey, is that Will Oldham?” he must at least , have some perspective

Cause it’s like, living in this town I get so confused & wound up & up tight

And I just don’t know up from down

And then we’d reached the last stop and the subway was deserted

There was a long moment of silence and I let go of his shirt

I started to think that maybe I’d made some kind of big mistake

I tried to walk out onto the platform but by then it was too late

His sunglasses seemed to grow darker and still he hadn’t even spoke

He just came right up behind me and put his hand around my throat

And threw me down onto the concrete and kicked my face in with his boot

And dragged me down onto the train tracks and tied my hands back with his coat

And I was slipping out of conciousness as he was slipping down my jeans

And he was punching me and humping me and I slipped off into a dream

So it might have just been a delusion

But I thought I heard him say something like “Artists are pussies”

Then he climbed back up and ran away

So I lay there in the darkness on the train tracks cold and broken

The hours passed and I thought,

Well… maybe I won’t remaster that old album

And then I started thinking maybe it really hadn’t been Will Oldham

Even though he did hold my arms and fucked me just like Will sings in “A sucker’s evening”

But whether it was him or not I couldn’t forget the words he’d spoken

“Artists are pussies”, like we’re wusses or we end up getting fucked

And other kinds of folks are dicks, tall, smart and strong

And born to fuck us up I know,

It sounds really sexist and stupid,

It’s a terrible analogy but at that moment on the train tracks,

It made a lot of sense to me maybe it’s just some kind of natural balance,

Like 2 types of mental gender that’s gone on in all societies,

In one form or another like some dicks were born to conquer,

I probably would if I could but if i’m just a pussy, that’s okay

CD TIP 12/08 – ELBOW

bert en leslie

EEN TWEE DRIE VIER

Kijk, had ik kleuters rondlopen, dan was dit verplicht kijkvoer. Leren tellen met Feist in Sesame Street. Kan het nog snoeziger?

tv tip 17/1 – italiaanse filmzomer

ELKE VRIJDAG EN ZATERDAG VAN JULI OP NED2

Toen ik met spijt in het hart terugkwam uit la bella Italia werd ik door de Nederlandse televisie onverwacht getrakteerd op een Italiaanse filmzomer. De KRO, die helemaal in de ban is van Italië sinds hun succesprogramma ‘De Italiaans droom’, brengt in samenwerking met de VPRO elke vrijdag en zaterdag van juli Italiaanse filmklassiekers of Italië gerelateerde films.

Als filmliefhebber zijn deze films niet nieuw voor me, de meeste zag ik zelfs in de bioscoop. In België zijn we verwend met een schitterend maar helaas weinig bekend filmmuseum waar er zeer regelmatig Italiaanse klassiekers op het programma staan. Ook Cinèma Arenberg in Brussel brent al jaren in zijn Ecran Total zomerprogrammatie filmklassiekers om van te smullen. De filmsensatie van een groot scherm in een cinemazaal is thuis niet te evenaren, maar voor elke film- of Italiëliefhebber die niet wil of kan buiten komen een aanrader. En voor mij is het een prettige verderzetting van het vakantiegevoel.

Wat u al gemist hebt (ja ik ben te laat met deze tip): La dolce vita (Marcello!!), Kaos, Ladro di biciclette, Il ladri di bambini, A room with a view (helaas niet de originele versie), My house in Umbria.

Op de valreep wat u nog te zien krijgt: Il piu bel giorno della mia vita, Malena, Morte a Venezia.

La notte wordt helaas schaamteloos over het hoofd gezien. Goed dat er youtube is.

En voor nog meer vakantiegevoel van in uw zetel: een lichtgewicht zeemzoet filmje maar met heerlijke sfeerbeelden uit Italië: ‘Under the Tuscan Sun’, naar het boek van Frances Mayes. Zaterdag a.s. op één om halfnegen. Haal die fles Brunello uit Montalcino maar boven.

dorpskronieken

HET GELD VAN MIJNHEER CARTER

Een man raakt gewond bij een explosie bij de werken van de aanleg van een spoorweg. Die werden uitgevoerd om een dorp te ontsluiten. Het been van de man moet geamputeerd worden in primitieve omstandigheden. Hij overleeft deze ingreep niet. Tot ieders verrassing heeft deze man een fortuin vergaard door aandelen in een spinnerij. Die aandelen heeft hij verkocht toen hij na een bezoek aan de sweatshops zodanig geshockeerd was door de slechte werkomstandigheden en hij er zich niet kon in vinden op deze manier geld te verdienen. Zijn fortuin laat hij na een een jongen van een jaar of elf. Die leeft met zijn familie in het dorp in armoede en heeft geen kans op onderwijs. Er is ook geen school in het dorp. De man laat in zijn testament vastleggen dat de jongen een bedrag van dat geld mag besteden aan het onderhouden van zijn familie en aan een degelijke opleiding. Over de rest van de erfenis mag hij beschikken wanneer aan die voorwaarde voldaan is. Het geld kan hij dan gebruiken om in het dorp een school op te richten zodat ieder kind kan onderwezen worden.

’t Is geen situatieschets uit het hedendaagse Afrika, maar een scène uit de met prijzen overladen BBC-reeks ‘The Cranford Chronicles’ met o.a. Judi Dench* in een glansrol. Elke week weer schone verhaaltjes over in en ingoede mensen en een weliswaar heerlijke roddelende maar sociale en solidaire dorpsgemeenschap. Wat ik afgelopen winter al op BBC zag zit ik nu weer eens al een aantal weken te bekijken op Ned2.

Van uit een andere hoek in de kamer wordt mijn opvallend en lang stilzwijgen gecounterd met een smalend: ’t is zeker schoon? Ik – bijwijlen koel en cynisch, dol op Engelse satirereeksen en vooral soapallergisch en antimelig – wil niet antwoorden. De krop in mijn keel zou te duidelijk hoorbaar zijn. Ik kan het niet helpen.

*Verder ook nog met Simon Woods (Rome), Philip Glenister (Life on Mars), Imelda Staunton (Vera Drake), Michael Gambon (Sleepy Hollow, The Singing Detective). En voor wie er maar niet genoeg kan van krijgen: nog meer van dat in ‘Lark Rise to Crandleford‘.