in dubio

KONIJN MET PRUIMEN

Ik heb deze week één van de belangrijkste beslissingen genomen van de laatste jaren. Na veel wikken en wegen, slapeloze nachten, dubben en twijfelen, slechts voor de helft genoten van een vakantie waar ik een heel jaar naar uitgekeken had en een absoluut irritant persoon te zijn voor alle mensen in mijn nabije omgeving, heb ik besloten om een lucratieve en interessante job die me zomaar aangeboden is op een dienblaadje in een boeiende sector waar ik perfect in thuis ben, waar ik geen enkele moeite zou hebben om me binnen een paar dagen in te werken en waarvan de enige formaliteit waaraan nog moest voldaan worden een handteking was, niet te aanvaarden. Ik sla het af.

Pas tijdens mijn vakantie heb ik terdege beseft hoe ingrijpend een ontslag is, hoe ondermijnend voor je zelfvertrouwen, hoe het vreet aan een mens en wat het uithaalt met je persoonlijkheid. Ik constateer dat mijn woede, mijn opstandigheid en immens gevoel van het onrecht dat me is aangedaan helemaal niet verteerd is. Dat mijn zelfvertrouwen en geloof in eigen kunnen momenteel minder dan nul is. Terwijl ik in de eerste weken na het ontslag toch heel summier ook wat opluchting bespeurde en het als een gelegenheid zag om eens helemaal opnieuw te beginnen en een bepalende ommekeer te geven aan mijn leven, krijgen de negatieve gevoelens weer meer en meer de bovenhand.

Leek onmiddellijk opnieuw aan de slag gaan in een gelijkaardige job dan niet de ideale remedie? Dat had ik gedacht, goh, wat zou ik dat snel even flink allemaal achter mij laten. De demonen bestrijden in plaats van ze te ontwijken. Vooruit met de geit. We beginnen flink op 1 augustus, wat zou ons tegenhouden?!

Misschien heb ik de meest foute beslissing ooit genomen. Maar mij lijkt het niet fair tegenover een nieuwe werkgever, die me deze kans geeft en bereid is om me daarvoor ook goed te betalen, om met zo’n negatieve instelling te beginnen. Je ex-werkgever die je zo unfair behandeld heeft figuurlijk meenemen naar je nieuwe job. Elke opdracht of taak associëren met een vervelende situatie in je ex-bedrijf. En hoogstwaarschijnlijk ook nog letterlijk geconfronteerd worden met je ex-bazen, hetzij in het bedrijf zelf, hetzij via mail of op een naburig terras, terwijl ik het niet eens kan opbrengen om ze zelfs maar te groeten wanneer ik hen vandaag zou tegenkomen. (“Sorry, ik moet dringend even gaan kotsen”, is mijn al lang voorbereide ‘spontane’ reactie.) Op een locatie die amper een kilometer verder langs dezelfde weg aan datzelfde kanaal ligt als je vorige werk.

Alles in mij schreeuwt neen neen neen en toch zei ik enthousiast ja ja ja. En een groot stuk van dat enhousiaste ja was, in alle eerlijkheid, ingegeven door wraak. ‘Zie eens, ex-baas, je grootste concurrent loopt met mij weg. Met àl je beste mensen trouwens. Je prijsbeest-regisseur, je topproducer, je pietje precies. Hahaha. Slip slip slip. Wat gaan wij ons best doen om jullie een hak te zetten en de jobs van onder jullie neus weg te pikken.’ Vandaag zeg ik niet meer ja. Ik heb zonet afgebeld.

Hoogstwaarschijnlijk doet deze unieke kans zich nooit meer voor. Misschien zal ik volgend jaar deze tijd gedwongen worden om eender welk luizebaantje aan te nemen. Of verplicht worden zware financiële toegevingen te doen. Beland ik in de marginaliteit, want dat gaat snel. Misschien zal ik het me morgen, neen vanavond al, heel erg beklagen en mezelf voor de zoveelste keer uitschelden voor stomme trut.

Twee maand wil ik voorlopig niet aan werk denken. Hard mijn best doen om mijn vorige werkgevers te vergeten. Negen jaar wissen. Minstens twee maand geen ex-collega’s horen of zien, ondanks alle sympathie die ik voor een aantal heb. Ik wil niet weten of en hoe vierkant het draait. Ik wil ook geen andere vacatures onder ogen krijgen en ik wil niet solliciteren. Ik ban Monster, Stepstone en Vacature van mijn computer. Ik wil twee maand dromen van mijn boerderij op het platteland of mijn huis in Italië.

En dan zal ik misschien het licht gezien hebben. Zal ik effectief weten of ik werkelijk nog in dezelfde sector een gelijkaardige job wil uitoefenen, wat ik momenteel zeer in vraag stel. Met de juiste motivatie. Zal ik een antwoord hebben of het werkelijk zo boeiend is als ik het me voorhoud. Of ik me nog kan vinden in de ethiek van het sterk veranderde medialandschap. Of geeft het grote aantal zelfingenomen mensen die in deze sector werkt de doorslag om er niets meer willen mee te maken te hebben. En zal ik het misschien en zelfs tot mijn grote opluchting effectief over een andere boeg gooien. Zal ik weten welke richting ik uit wil met de rest van mijn leven. Of ook helemaal niet. Wie weet.

Neen zeggen heeft me nog nooit zo opgelucht. Ik dacht dat het sterk was om ja te zeggen, maar misschien was het net zwak. Gemakkelijk, de simpele weg, het gespreide bedje. Alweer direct kiezen voor comfort en een stevig maandloon. Voor iedereen netjes afgehandeld en opgelost. Misschien is ‘neen’ in deze situatie wel de definitie van sterk zijn. Maar of ik er baat zal bij hebben? Wanneer weet een mens wanneer hij de goeie keuzes maakt.

Ik kokketeerde er graag mee dat mijn werk niet mijn leven is. Dat mijn leven niet zou instorten wanneer ik ergens zou ontslagen worden. De manier waarop het gebeurd is en hoe ik behandeld ben, heeft daar echter wel voor gezorgd. Eens dit verwerkt is aan mij om mijn stelling echt te bewijzen.

Ik zal de komende dagen in elk geval geen last meer hebben van een maag die letterlijk omkeert bij de gedachte dat ik vanaf 1 augustus weer in de file moest gaan staan.

En ik mag van nu af aan ongegeneerd en vrijelijk foeteren op onbenullige en barslechte reclameclipjes en de verloedering van het media-landschap, meer bepaald de tv. Punt.

Advertenties

8 reacties

  1. ge klinkt als een zelfstandige in de knop.

  2. Als je nu eens in je toekomst zou kunnen kijken, het zou je kopzorgen besparen. Wat een beslissing die je daar net nam, maar omkerende magen bij het idee alleen al, verdienen misschien wel prioriteit.

  3. Proficiat! De champagne staat hier koud om het met u te vieren!

  4. Das idd een sterke neen! Ik bewonder dat. Omdat ik zelf ook ja heb gezegd, terwijl ik neen voelde. Voor binnen 6 weken dus. Dit verhaal blijft in mijn hoofd zitten. Misschien … toch …

  5. “In dubio abstine” luidt de uitdrukking en jij hebt ze letterlijk toegepast. Het doet er eigenlijk niet toe of het “wijs” is. Als iets regelrecht tegen je gevoel in gaat kan het nooit goed komen. Ga dus met Singajo vieren dat je het gedurfd hebt en laat ons weten of Tante Annie gelijk krijgt.

  6. Zoveel wijze woorden in één prachtig logje! Ik wou dat ik dezelfde wijsheid aan de dag had gelegd toen ik in dezelfde situatie als jou zat. Het heeft niet mogen zijn. Met een onverwerkt verleden en vooruitgestuwd door blinde revanchegedachten sprong ik in een nieuwe job, een flater van jewelste. En nieuwe aandrijfriemen worden voor mijn soort niet meer geproduceerd.

  7. @Sezaar in antwoord op reactie op laatste bericht, deze blogpost.

    Alles zou veranderen toch! De wereld lag aan mijn voeten. (Eufemisme voor: ik zag het even allemaal niet meer zitten.)

    ‘k weet het, er zijn veel mensen die het niet begrijpen en nu zeggen dat ik niet moet komen zagen.

    Ik zal ze nog moeten gelijk geven.

  8. Och, factum stultus cognoscit (na de daad komt de dwaas tot inzicht) maar wie weet op voorhand wat de beste beslissing is… Uiteindelijk kan je alleen maar beslissen wat op dat moment voor jou het beste is met de informatie die je dan hebt.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s