dvd tip 14/1 – part of the weekend never dies

SOULWAX – SAAM FARAHMAND

Afgelopen nacht zag ik deze documentare op Canvas, uitgezonden naar aanleiding van de release van de DVD op 8 september a.s. De documentaire was eerder al te zien op Docville. Niet dat ik er aan denk om deze dvd aan te kopen, maar de uitzending op TV was mooi meegenomen. En voor de dans- en muziekliefhebber die het gemist heeft, een aanrader.

Soulwax is het soort groep dat me onverschillig laat. Ik weet wie het is, ik lees wel eens wat over hun verschillende projecten, ik ken hun muziek oppervlakkig en in een ver verleden heb ik zelfs ooit nog eens een optreden bijgewoond. Dat ik niet meer weet waar, is veelzeggend. Ik herinner me dat ze dienden als fijne achtergrond bij een festival dat vooral in het teken stond van vrienden zien en bijpraten. Maar het is ook het soort groep die me nooit geërgerd heeft of wiens bestaan me nooit gestoord heeft. Veel muziekliefhebbers in Vlaanderen denken daar anders over. De Dewaele broers moeten zowat de enige Gentenaars zijn die niet als “vree wijs” bestempeld worden. In eigen land.

De documentaire heeft me echter zeer aangenaam verrast. Niet enkel om de muziek, maar vooral om de film an sich. In de eerste plaats al om de schitterende begingeneriek, ingesproken door Soko. Anderhalf uur lang ben ik meegevoerd in een muzikale trip, een wereldreis, een dansavontuur. Bijzonder goed gemonteerd, afwisselend, boeiend. Of ik subjectief ben en het vooral uit nostalgie was, de herinnering aan mijn jarenlange bedrijvigheid in het nachtleven, goed mogelijk. Uit een verlangen naar de dance-scene, waarvoor ik net te oud was toen die als volwaardig muziekgenre uit de disco’s naar festivals mocht. Uit heimwee naar een tijd die nooit terugkomt. Uit melancholie naar geboden kansen waar uiteindelijk nooit iets mee gedaan is. De blues om een zeer naderende verjaardag waarbij ik, in tegenstelling tot Prince, Madonna en Michael, nooit de status zal krijgen van beschermd monument. Zeer waarschijnlijk. Maar zelfs al is het om al deze redenenen, de documentaire blijft vandaag bij me doorzinderen en zorgt ervoor dat ik de hele dag in dance trance zal vertoeven. In alle berustende beslotenheid van mijn huiskamer.

(De begingeneriek is niet te vinden. Als alternatief een heerlijk filmpje op een nummer van SOKO, dat me er heel even hevig doet naar verlangen om weer 18 16 te zijn. En omdat ik deze zotte vrolijkheid gemist heb in al de uitzendingen van www.deovername.be die ik gezien heb.)

bel’ens met belgacom

INTERNET IS VAN IEDEREEN

Topman Bellens moet kiezen tussen een riante opzegvergoeding van ruim 8 miljoen euro ( en in het beste/slechtste geval 10,79 miljoen eur wanneer Belgacom het niet-concurrentiebeding inroept) of een inlevering 1 miljoen eur op zijn jaarlijks salaris. Dit alles dan nog zonder zijn aandelenopties, waarvan de waarde momenteel geschat wordt op 1,7 miljoen euro. Voorwaar een verscheurende keuze.

Van u weet ik het niet, maar wat mij betreft zou de keuze gemakkelijk zijn, de ontslagpremie is genoeg om mijn bedje gespreid te zien voor de rest van mijn leven. Meer heb ik nodig om niets meer te doen.

Ik weet het, ik heb geen capaciteiten om topmanager te zijn en als ik ze al had zou ik geen zin hebben om honderd uur per week te werken, en het is gemakkelijk om te generaliseren over topverloningen, maar geef toe, dit is toch al te genereus, niet? In het licht hiervan verdienen onze politici peanuts, zelfs met alle cumuls. En daar ligt de burger wel van wakker. En dit loon is ook niet meer te verantwoorden in verhouding met de lonen van de gewone werknemer.

Goede zaak dat onze politici protesteren*. Maar wat ik niet begrijp is dat diezelfde politici het niet hebben over de klantenservice en de dienstverlening van Belgacom. Bellens levert goed werk, zeggen ze. Misschien wat de cijfers betreft. Maar verder? De klachtenstroom houdt aan. En wat doen onze politici? Nog een schepje erbovenop. Ze laten ons betalen voor VRT programma’s die met overheidsgeld gemaakt zijn. On demand. Met een prijskaartje. Herhaling van programma’s zouden niet moeten geprogrammeerd worden in de gewone uitzendtijd, maar het hele archief van de VRT zou gewoon gratis moeten opengesteld worden voor de burger (we hebben daar toch al voor betaald?!). De hele nacht heruitzendingen van alle huidige één en Canvasprogramma’s en alle mogelijke oude VRT programma’s. Door de omroep te kiezen, of door ons. Maar wel gratis. Mensen die geen geld op tafel willen leggen blijven verstoken van de nieuwste ontwikkelingen op televisioneel gebied. Terwijl onze telefoontarieven al tot de hoogste van Europa behoren, moeten we ook nog betalen om mee te mogen op de digitale tv-molen. Digiboxen voor iedereen, gratis. Ik vertik het om hiervoor ook maar één cent boven te halen. Telenet vraagt me in een enquête of ik tevreden ben over de kabeldiensten en of ik voor dezelfde zou kiezen. Ik KAN niet eens kiezen!

Ja, ik realiseer me, in het kader van de wereldproblematiek (waar ik het hier genoeg over heb) en de armoede in België, zal het wel weer onbehoorlijk zijn om hierover te zuchten. Maar is het loon van Bellens (en de werking van Belgacom) en andere topmanagers dan niet immens obsceen in het kader van dezelfde wereldproblematiek? Ik kan maar niet begrijpen dat de burger zich hier zo gemakkelijk bij neerlegt. En nog veel minder dat die topmanagers zelf zich daar goed bij voelen.

Politici, hier is werk aan de winkel. Op de Nederlandse TV zie ik regelmatig reclameboodschappen voor onbeperkt internet, telefoon en gsm aan 20 € per maand. In Italië zag ik grote aankondigingen voor diezelfde service aan 18 eur. Ik kom deze maand uit op 42,92 eur voor internet, 22,20 eur voor vaste telefoonlijn en 66, 45 eur voor mijn gsm. Eigen schuld dikke bult zal u zeggen, maar is het niet schandalig dat ik voor één (1) telefoongesprek naar Nederland 45 eur betaal? En dan ben ik iemand die niet graag belt en het zoveel mogelijk vermijd. Reken uit welke hap dit elke maand uit het gezinsbudget is. Om wat te praten met elkaar. En terwijl krijgen bedrijven kortingen tot 40%. Verdwijnen de telefooncellen. En ben je ingeval van nood een sukkel wanneer je geen gsm bijhebt of de batterij plat is. Probeer het maar eens uit. Probeer in Zaventem eens telefoontje te doen. En als je dan toch al een telefoonservice vindt, betaal je je blauw.

*Let u misschien in het vervolg op de kleine lettertjes wanneer u als overheid een contract afsluit met een topmanager?


doe het met gamma

TIPS VOOR EEN VREKKIG LEVEN

Het boek “Hoe wordt ik een echte vrek” dat ik enkel en alleen gekocht heb om deze reden werkt inspirerend. (->grap). Het staat vol met schitterende tips voor een zuinig leven (->grap). Ze gaan van absurd primitief, genre ga in uw douche in een emmer staan en met het water dat u opvangt spoelt u de wc door (lees: ga in een hut in het bos wonen) tot ronduit hilarisch: “Ga op vakantie naar een nudistenstrand zo hoeft u geen badpak aan te schaffen”. De enige tip die ik kan geven na het doorbladeren van het boek is: pleeg euthanasie. Niet leven is het goedkoopst.

(Was uw auto in de regen, zo moet u hem niet afspoelen!)

Maar goed, het zet een mens toch het denken. Bewuster omgaan met je uitgaven omwille van het milieu bijvoorbeeld. Om je ecologische voetafdruk te verkleinen. Het dwingt respect af en verdient navolging. Nutteloze uitgaven beperken. Meedoen aan wedstrijden waar je gratis tickets kan winnen (deze mens wint altijd!) “Ik win nooit iets” is bij mij te vertalen in “Ik neem nooit deel aan iets”. Maar toch vooral: denk eens aan de kortingsbon die je deze keer wel uitgeknipt hebt en haal hem eens boven voordat hij vervallen is.

En kijk, op deze manier heb ik heel toevallig en onbewust een ontdekking gedaan, er valt geld te verdienen met kortingbons. Hieronder volgt een tip hoe je een bon kan omzetten in geld. Omdat elk systeem te kraken valt.

In de Gamma doe ik een aankoop van 44, 95 €. Ik neem er nog twee kleine spullen bij voor respectievelijk 2,30 € en 1,20 €. Dat komt op een totaal van 48,45 €. Ik heb deze keer aan de kortingsbon gedacht van 5 € en betaal dus 43,45 €. Een week later blijkt de aankoop van 44,95 € een dubbele aankoop te zijn en ik zie op het kassaticket “omruilen binnen de veertien dagen met kassaticket”, dus ik begeef me Gamma-waarts. En ik vraag braaf om een tegoedbon. Maar, heel chique, ik krijg gewoon een geldterugbon die ik aan de kassa mag incasseren. Wat ik besef wanneer ik thuis ben is dat ik eigenlijk 44,95 € teruggekregen heb terwijl ik slechts 43,45 € betaald heb. Door mijn kortingsbon heb ik dus twee artikels gratis gekregen en er nog 1,5 € bovenopgekregen. Je kan stellen dat dit logisch is, daarvoor dienen kortingsbonnen.

Maar dit zette me aan het denken. Op een kortingsbon staat dat de bon geldig is bij aankoop van een minimumbedrag, in dit geval was dat 25 €. Stel dat je iets gaat aankopen van 25 €, je geeft je bon af en je betaalt 20 €. De volgende dag ga je het artikel terugbrengen om eender welke reden. Aan de balie vraagt men wel je kasticket, maar ze scannen voor je tegoedbon het artikel in en je krijgt de effectieve prijs terugbetaald, zijnde 25€. Voilà, op deze manier heb je je bon van 5 € die je eigenlijk enkel bij een aankoop kon gebruiken, omgezet in baar geld, zijnde 5 €.

Waar zijn de bonnen, waar zijn de reclameblaadjes? Snel, snel, ik word de tweede bonnenman.

(->grap)

en? wat nu, china?

THE END

Het leverde in elk geval schitterende plaatjes op. Klik hier voor meer (24 foto’s), bewonder en geniet.

merrie & veulen

KEN JE DAT GEVOEL?!

Soms kan je dag zo goed beginnen en kan hij bij het opstaan al niet meer stuk omdat je beseft dat je immense paniek onterecht was en je onvoorstelbaar opgelucht en content bent dat je niet terug naar huis moet zeilen in je eentje – je kan niet eens zeilen! – in die zware storm windkracht 10 met die zeilboot waarvan je niet eens weet of je die goed verankerd had ’s morgens toen je aankwam en die misschien niet eens meer op die woeste wateren ligt – en hij was dan nog niet van jou – waarmee je naar dat afgelegen eiland gevaren was waar je een hele dag gewerkt had in donkere sombere vochtige onderaardse grotten met enkel één doorkijkgatje waar heel ver de blauwe licht te zien was met iemand die één van de laatste personen ter wereld is waarmee je op een afgelegen eiland zou willen zitten. En ze droeg dan nog haar bermuda. Je moet niet zeilen, neen, echt niet. Het was maar een droom.

Oef. Zucht. Mooie zondag. In elk geval.

drama in het kippenhok

YVONNE NIET MEER IN LEVENSGEVAAR

Meer dan een jaar heb ik gewacht om me nieuwe kippen aan te schaffen. Mijn kippenren diende deze keer goed beveiligd en afgesloten te zijn om een tweede slachtpartij te vermijden. Een aantal weken geleden namen Michelle, Yvette en Yvonne hun intrek in een paradijselijk plekje. Alles was tip top in orde én op kippenmaat. Buiten dat één betonijzertje, een veertig centimeter hoog, dat uit de grond piekte en ik er maar niet uitkreeg. Tientallen keren heb ik bij mezelf gezegd, dit moet er uit, want hier komen ongelukken van. het bleef bij woorden.

De kippen gedijden vrolijk en blij. Het bleef wel nog wachten op de eerste eieren. Ik kreeg ze niet wijsgemaakt dat de “veranda” aan hun kippenhok een legplekje was en geen slaapkamer waar ze met hun drieën op elkaar mochten drummen om te slapen. Ze hadden elk hun stok, daar was het te doen. Maar de eieren kwamen hoogstwaarschijnlijk vooral niet omdat ze nog te jong waren.

Dagelijks ga ik een keer of drie tot bij de kippen. Zo ook deze namiddag. Normaal lopen ze steeds in een troepje bij elkaar – ze zijn onafscheidelijk – maar deze keer lopen Michelle en Yvette drukdoend rond en zit de derde rustig neer naast het hok. Denk ik. Dat verwondert me en ik ga een praatje maken met Yvonne. Tot mijn verbijstering merk ik dat ze zichzelf gespiesd heeft op het betonijzer! Aanvankelijk dacht ik nog dat ze gewoon geklemd zat tussen het hok en het ijzer, maar neen, ze zit echt vastgespiesd, klaar voor aan het spit, ze moet enkel nog geplukt worden. De spil torent dertig centimeter boven haar uit.

Wat te doen? Na enige twijfel heb ik ze koelbloedig van de spies getrokken en toen wist ik het niet meer. Moest ik ze de nek oversnijden of de kop afhakken? Doorstond ze helse pijnen? Moest ik ze verlossen uit haar leed? Ze leek relatief kalm en bij nader onderzoek bleek de spies tweemaal door haar kippenvel gegaan te zijn. Aan de zijkant boven en onder maar naast de spiermassa. Zo’n beetje als bij een fakir die naalden door zijn lijf steekt. Ze had ook maar een heel klein beetje bloed verloren.

Ik zet ze in een doos en ik ga in huis bedenken of ik misschien de wonde zou ontsmetten of ze toch alsnog de kop zou omdraaien. Het eerste, want het tweede kan ik niet. Of moet ik ze misschien een Dafalganneke geven? Tegen de pijn. Twijfel. In de buurt woont een boer, zal ik die roepen voor advies? Zal ik googelen wat ik moet doen? Zonder antwoord ga ik vertwijfeld terug naar de kippenren. Waar ik een wonder vaststel. De kip is veranderd in een ei. Net zoals de pompoen van Assepoester veranderde in een koets maar dan omgekeerd. Weg kip, dik ei in de plaats in de doos. Maar ze had me liggen, ons Yvette, om het hoekje staat ze onder het afdakje.

Ze loopt. Ze kakelt. Ze is op stok gegaan vanavond met Yvonne en Michelle. “t Is te zeggen, naast de stok. Als ik er nu niet meer aan denk, zal het dan morgen over zijn? En wat zou Michel VDB hier van denken?

Het betonijzer is beschermd nu. Te laat. Net zoals in het verkeer bedenk ik. Maatregelen wanneer er doden gevallen zijn. Terwijl iedereen het gevaar zag. Domweg stom.

(En voor jullie denken dit ook een grap is, net uitgerekend op dit moment was zus hier, zij is getuige. Maar ze wist ook niet wat te doen. Ze woont in ’t stad, zie je. En de nek omwringen durfde ze al helemaal niet.)

werk & leven

WAAR, WAT?

Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven’t found it yet, keep looking, and don’t settle. As with all matters of the heart, you’ll know when you find it. (Steve Jobs)