privé blogbericht – roddel en achterklap

TONGUE IN CHEEK

Deze blogster vroeg zich een aantal dagen geleden terecht af hoe het bloggen zich verhoudt tegenover je job. Voor mijn ontslag schreef ik ook regelmatig stukjes over mijn werk, mijn collega’s of mijn bazen, maar eerder om me af te reageren, voor mezelf. Of ik mailde die dan door aan een select groepje goede verstaanders. Dus ik legde me voorzichtigerwijs toch wel wat zelfscensuur op. Ik publiceerde die stukjes niet op mijn blog. Gisteren bij het opruimen van mijn mailbox stootte ik op zo’n berichtje. Jullie mogen nu meelezen. Ontslaan kunnen ze me niet meer.

Wat ik toen nog niet wist: ik ben écht gesjosjd geweest. Terwijl ik in november nog dacht dat ik de hulp kreeg waar ik al zo lang om smeekte, was ik deze dame gewoon aan het opleiden om me te vervangen. Eigen schuld, dikke bult?

From: gerda gerdernissen [mailto:gerdernissen@hotmail.com]
Sent: woensdag 14 november 2007 15:32
To: xxx@hotmail.com; xxx@telenet.be; xxx@gmail.com; xxx@telenet.be; xxx@caviar.be; xxx@skynet.be
Subject: “dedie steekt die nu nog in tprison?”

Beste leden van de orde, beste lay-outer en beste trouwe lezers,

Hier een privé-blogbericht, het kan niet op mijn blog wegens vallend in de categorie “achterklap”. Op aanvraag kan dit artikel ook in geprinte versie per post of per fax opgestuurd worden.

MIJN NIEUWE COLLEGA

Waarom zijn de goden me weer niet gunstig gezind? Waarom overkomt dit me weer? Ik zou er eigenlijk moeten om lachen indien het al bij al niet zo intriest was.

E. is een echte boekhoudster, helemaal passend in het clichébeeld dat men heeft van boekhouders. Ze kent haar job, dat heb ik al ondervonden ondertussen en ze zal het ongetwijfeld zeer stipt en goed doen. Ze zwaait met haar stylo en ze schrijft op elk papier iets op. Ze ruimt haar bureau elke avond op. Ze komt altijd te vroeg. Dat heb ik allemaal heel graag.

Maar.

Ze woont in G. en is in Aalst aan het bouwen. Toen ze vernam dat ik van omgeving Aalst kwam begon ze spontaan in het dialect (dat is een afwijking blijkbaar in het Aalsterse). Ze volhardde in de boosheid, zelfs toen ze merkte dat ik daar niet in meeging.

Ze haat de Simpsons, dat is niet haar ding, ze is gisteren naar het concert in sportpaleis geweest van Mika, ze kent Jesus Christ Superstar NIET en ze weet zoveel van film als ik van het gedrag van de caeliphera op het Chinese platteland in de prehistorie, film interesseert haar niet, totaal niet. (hallo!! We werken in een FILMproductiehuis). Ze babbelt aan de telefoon met haar vriendin over “dendiejen” en “neeren” waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat ze niet terzake doende telefoontjes pleegt. (onder de pauze, niks op tegen, het gaat gewoon over de inhoud). Ze draagt bermuda’s!!

Ze “tettert” graag zegt ze (waarschijnlijk over haren bouw, haren was en plas en de incontinentie van haren keffer), zelfs wanneer ik opmerk dat ik gewend ben van alleen te zitten en soms van een hele dag niks zeg, enkel wanneer het betrekking heeft op het werk blijft ze doorzetten.

Vanmorgen is haar “metjen gevallen en zeed er heup gebroeken en er zen der nog twieë over eer gevallen, ze es nor spoed”, ik leek wel bij ons moe aan de koffietafel te zitten met jeannekes en marietten.

Vanmiddag aan tafel zag ze de krant en stond ze er van versteld dat “dedie nog altijd in TPRISON” zat!! (het meisje van de parachutenmoord). Zulke dingen interesseren haar.

Ze zet graag stempeltjes op veel print-outs, ze rekent graag op een echt ouderwets rekenmachine “Ik wil eentje met een rolleke papier zenne” en ze heeft zeer veel fluo stiften nodig én een lat.

Je vraagt je af hoe het mogelijk is dat door één zo’n grijze functionaris ineens de blitse, flitsende en a-typische financiële dienst met mijn sprankelende en aparte flamboyante persoonlijkheid gedegradeerd geworden is tot de ambtelijke rekendienst van het gemeentehuis van Bachten-de-Kupe. En neen, ze is niet aangenomen in het kader van het activa-plan. Ze is 26.

Heb ik regelmatig mijn opmerkingen over de dikkenekken van Antwerpen, dan is dit weer het ander uiterste. Ik wil niet dat onze dienst getransformeerd wordt in een ordinaire boekhoudingsdienst bevolkt door Oostvlaamse mojjers want natuurlijk ziet ze mij als haar gelijkgestemde buur (Van Oilsjt!), als haar ambtsbroeder en als haar eigenste provinciegenoot.

1 week is ze nu in dienst: het ziet er goed uit. Ik ben gejosd. Neen, ik wil vrolijk blijven, ik wil blij zijn dat ik hulp heb, het is hier geweldig. En iedereen komt nog graag tot bij mij. (De vraag is hoe lang nog?)

Maar vandaag of morgen zwier ik ze door het raam…. Of zet ik ze op de bus met bestemming koffietafel gepensioneerden KGB.

Bericht aan mijn ex-baas en P.: ’t Is maar een detail hoor, maar wordt het niet hoog tijd dat u mijn volmacht over uw bedrijfsrekening opzegt? Men vroeg me gisteren in de bank namelijk heel onschuldig en zich van geen kwaad bewust van welke rekening ik het geld (niet weinig) wou. Van mijn privé of die van “mijn” bedrijf. Woehhahaha.

<- vorig bericht: Fietsen met Ikea ………………………………..volgend bericht: grmlgrmlkippen ->

Advertenties

5 reacties

  1. ik blog nooit over mijn werk, al zullen er in de loop van het bestaan van de blog wel wat vage verwijzingen zijn geweest. te veel gedoe. ik zal ook nooit een collega op het bestaan van m’n blog wijzen. ééntje kent m’n blog en heeft er zelf ook een, en daar hou ik het liever bij. misschien leg ik mezelf zo beperkingen op, maar so be it.

    en eigenlijk vertelde ik nooit iemand zomaar over de blog. op een plaats of twee (profiel van andere fora of zo) heb ik een link ernaartoe geplaatst, maar zelfs m’n beste vriend, die geen internetter is, weet niet eens dat ik een blog heb. denk ik. 🙂

    anderzijds zou ik ook nooit persoonlijke geschillen uitvechten, of zelfs aankaarten, op de blog, ik vind het er niet de plaats voor. het leidt al te vaak tot communicatieverwarringen. het kan wel amusant zijn bij anderen 🙂

  2. Goh … zo’n post zou ik soms ook wel willen/durven schrijven. Maar idd, zo ongezouten je mening over iemand geven … dat komt nooit meer goed. Dus doe ik het wat cryptisch en hopelijk niet te duidelijk. En anders maak ik graag gebruik van de paswoordmogelijkheid. Dan kan iedereen het me vragen indien hij/zij het wil lezen. En zo beslis ik zelf wie die blogjes leest.
    Je kan je afvragen waarom het dan belangrijk is om het te bloggen. Dat bedenk ik me zelf af en toe. Ik weet het antwoord niet, maar ik voel dat het verdomd deugd kan doen om eens stoom af te laten.
    Spijtig dat je er niet meer werkt. Maar aan de andere kant … mss maar goed. In zo’m atmosfeer werken doodt het geluk en het werkplezier.
    Hopelijk voel je je nu veel beter dan toen.

  3. Ik heb ook nooit op het werk naar mijn blog verwezen en op mijn blog nooit naar mijn werk. Niemand wist van het bestaan af, tot één van mijn ex-bazen het eens op een receptie in zijn speech vermeldde. Hij had blijkbaar gegoogeld op een film en was zo op mijn blog terecht gekomen en uitgevist wie de blogger was. Maar zelfs dan denk ik dat er nadien amper twee, drie mensen van het werk geïnteresseerd waren in mijn blog. Ofwel werd het, om wat voor redenen dan ook, deftig doodgezwegen.

    Ik had op het werk ook geen blog nodig om mijn gedacht te zeggen, dat deed ik zo wel. Behalve wat persoonlijke gevallen betreft zoals dit, ik moest tenslotte met deze lieve dame samenwerken.

    Maar nu niet meer dus. 🙂

  4. Mijn reactie hierop heb ik al op Tantieris’ blog gezet maar ‘k wil het wel eens herhalen, het gaat over hetzelfde

    Reactie 1 was:
    Persoonlijk heb ik geen behoefte om mijn collega’s te vertellen over mijn blog. Ook al komen we allemaal supergoed overeen, geen van mijn 15 collega’s zullen ooit tot mijn vriendenkring behoren. Vrienden kies je zelf, collega’s niet. Een groot verschil, vind ik.
    Werkgerelateerde schrijfsels beperk ik tot een minimum, dat lijkt mij het veiligst.

    Reactie 2 was:
    Echt gal spuwen over bepaalde personen uit je eigen leefwereld, frustraties mbt vrienden, familie, je job, je baas, je collega’s enz. kan je beter niet op een blog gooien vind ik. Over mezelf als persoon, over ervaringen, gevoelens, mijn state of mind, de tegenslagen, pijnen en verdrietjes,…dat gooi ik erop, dat moet kunnen. Maar anderen viseren, nee, dat zou ik niet doen, ook al noem je geen namen. Voor zulke dingen heb ik een apart bestand, een Word map waarin ik me met veel gevloek en krachttermen helemaal laat gaan.

  5. Ze behoort niet meer tot mijn leefwereld, hihi. En oef.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s