drama in het kippenhok

YVONNE NIET MEER IN LEVENSGEVAAR

Meer dan een jaar heb ik gewacht om me nieuwe kippen aan te schaffen. Mijn kippenren diende deze keer goed beveiligd en afgesloten te zijn om een tweede slachtpartij te vermijden. Een aantal weken geleden namen Michelle, Yvette en Yvonne hun intrek in een paradijselijk plekje. Alles was tip top in orde én op kippenmaat. Buiten dat één betonijzertje, een veertig centimeter hoog, dat uit de grond piekte en ik er maar niet uitkreeg. Tientallen keren heb ik bij mezelf gezegd, dit moet er uit, want hier komen ongelukken van. het bleef bij woorden.

De kippen gedijden vrolijk en blij. Het bleef wel nog wachten op de eerste eieren. Ik kreeg ze niet wijsgemaakt dat de “veranda” aan hun kippenhok een legplekje was en geen slaapkamer waar ze met hun drieën op elkaar mochten drummen om te slapen. Ze hadden elk hun stok, daar was het te doen. Maar de eieren kwamen hoogstwaarschijnlijk vooral niet omdat ze nog te jong waren.

Dagelijks ga ik een keer of drie tot bij de kippen. Zo ook deze namiddag. Normaal lopen ze steeds in een troepje bij elkaar – ze zijn onafscheidelijk – maar deze keer lopen Michelle en Yvette drukdoend rond en zit de derde rustig neer naast het hok. Denk ik. Dat verwondert me en ik ga een praatje maken met Yvonne. Tot mijn verbijstering merk ik dat ze zichzelf gespiesd heeft op het betonijzer! Aanvankelijk dacht ik nog dat ze gewoon geklemd zat tussen het hok en het ijzer, maar neen, ze zit echt vastgespiesd, klaar voor aan het spit, ze moet enkel nog geplukt worden. De spil torent dertig centimeter boven haar uit.

Wat te doen? Na enige twijfel heb ik ze koelbloedig van de spies getrokken en toen wist ik het niet meer. Moest ik ze de nek oversnijden of de kop afhakken? Doorstond ze helse pijnen? Moest ik ze verlossen uit haar leed? Ze leek relatief kalm en bij nader onderzoek bleek de spies tweemaal door haar kippenvel gegaan te zijn. Aan de zijkant boven en onder maar naast de spiermassa. Zo’n beetje als bij een fakir die naalden door zijn lijf steekt. Ze had ook maar een heel klein beetje bloed verloren.

Ik zet ze in een doos en ik ga in huis bedenken of ik misschien de wonde zou ontsmetten of ze toch alsnog de kop zou omdraaien. Het eerste, want het tweede kan ik niet. Of moet ik ze misschien een Dafalganneke geven? Tegen de pijn. Twijfel. In de buurt woont een boer, zal ik die roepen voor advies? Zal ik googelen wat ik moet doen? Zonder antwoord ga ik vertwijfeld terug naar de kippenren. Waar ik een wonder vaststel. De kip is veranderd in een ei. Net zoals de pompoen van Assepoester veranderde in een koets maar dan omgekeerd. Weg kip, dik ei in de plaats in de doos. Maar ze had me liggen, ons Yvette, om het hoekje staat ze onder het afdakje.

Ze loopt. Ze kakelt. Ze is op stok gegaan vanavond met Yvonne en Michelle. “t Is te zeggen, naast de stok. Als ik er nu niet meer aan denk, zal het dan morgen over zijn? En wat zou Michel VDB hier van denken?

Het betonijzer is beschermd nu. Te laat. Net zoals in het verkeer bedenk ik. Maatregelen wanneer er doden gevallen zijn. Terwijl iedereen het gevaar zag. Domweg stom.

(En voor jullie denken dit ook een grap is, net uitgerekend op dit moment was zus hier, zij is getuige. Maar ze wist ook niet wat te doen. Ze woont in ’t stad, zie je. En de nek omwringen durfde ze al helemaal niet.)

Advertenties

4 reacties

  1. Gisteren had ik net nog een ontmoeting met Michel. Ik signaleerde hem dat ergens kippen levend aan het spit gespiesd werden. Ha , zei hij, daar trap ik niet in. Ik ruk niet uit voor een wassen kip.
    Geen flauw vermoeden wat hij bedoelde.

  2. Michel VDB en denken in één zin? Het wordt een grap op zich…

  3. Hier van ’t zelfde. Vanmorgen zag ik euh doodleuk één van onze drie kippen dood liggen onder het kippenhok. En een tweede kip kan plots maar op één poot meer staan. En de derde kip, die probeert sinds vandaag om de haverklap te ontsnappen.

  4. Vergeet niet. lieve mensen, dat het nog steeds om beestjes met gevoel gaat. Waarschuwen wat kan gebeuren is super, maar maak er verder geen grap van…

    Een kakelende groet van Koos


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s