dvd tip 14/1 – part of the weekend never dies

SOULWAX – SAAM FARAHMAND

Afgelopen nacht zag ik deze documentare op Canvas, uitgezonden naar aanleiding van de release van de DVD op 8 september a.s. De documentaire was eerder al te zien op Docville. Niet dat ik er aan denk om deze dvd aan te kopen, maar de uitzending op TV was mooi meegenomen. En voor de dans- en muziekliefhebber die het gemist heeft, een aanrader.

Soulwax is het soort groep dat me onverschillig laat. Ik weet wie het is, ik lees wel eens wat over hun verschillende projecten, ik ken hun muziek oppervlakkig en in een ver verleden heb ik zelfs ooit nog eens een optreden bijgewoond. Dat ik niet meer weet waar, is veelzeggend. Ik herinner me dat ze dienden als fijne achtergrond bij een festival dat vooral in het teken stond van vrienden zien en bijpraten. Maar het is ook het soort groep die me nooit geërgerd heeft of wiens bestaan me nooit gestoord heeft. Veel muziekliefhebbers in Vlaanderen denken daar anders over. De Dewaele broers moeten zowat de enige Gentenaars zijn die niet als “vree wijs” bestempeld worden. In eigen land.

De documentaire heeft me echter zeer aangenaam verrast. Niet enkel om de muziek, maar vooral om de film an sich. In de eerste plaats al om de schitterende begingeneriek, ingesproken door Soko. Anderhalf uur lang ben ik meegevoerd in een muzikale trip, een wereldreis, een dansavontuur. Bijzonder goed gemonteerd, afwisselend, boeiend. Of ik subjectief ben en het vooral uit nostalgie was, de herinnering aan mijn jarenlange bedrijvigheid in het nachtleven, goed mogelijk. Uit een verlangen naar de dance-scene, waarvoor ik net te oud was toen die als volwaardig muziekgenre uit de disco’s naar festivals mocht. Uit heimwee naar een tijd die nooit terugkomt. Uit melancholie naar geboden kansen waar uiteindelijk nooit iets mee gedaan is. De blues om een zeer naderende verjaardag waarbij ik, in tegenstelling tot Prince, Madonna en Michael, nooit de status zal krijgen van beschermd monument. Zeer waarschijnlijk. Maar zelfs al is het om al deze redenenen, de documentaire blijft vandaag bij me doorzinderen en zorgt ervoor dat ik de hele dag in dance trance zal vertoeven. In alle berustende beslotenheid van mijn huiskamer.

(De begingeneriek is niet te vinden. Als alternatief een heerlijk filmpje op een nummer van SOKO, dat me er heel even hevig doet naar verlangen om weer 18 16 te zijn. En omdat ik deze zotte vrolijkheid gemist heb in al de uitzendingen van www.deovername.be die ik gezien heb.)

Advertenties

2 reacties

  1. De status van beschermd monument is ook niet altijd benijdenswaardig . Er zijn altijd kosten aan en iedereen bemoeit zich. God ziet al zijn kinderen even graag.
    Bovendien is het onbeschermde monumenten absoluut toegestaan even gek te doen als een zestienjarige. Ik hoorde ooit iemand (er lag wel al wat stof op) zeggen: jammer dat jeugd verspild wordt aan jonge mensen .

  2. ik heb ’t zelfde met soulwax. Al weet ik wel nog waar het was dat ik hun optreden zag: op de gentse feesten, een eeuwigheid geleden.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s