hebt u zin?

VLIEG ER EENS IN!

634 ongelezen berichten staan er in mijn feedreader. Sinds vorige week vrijdag niet geraadpleegd. Vluchtig bekijk ik er een paar.  Niet zo veel wat me boeit of interesseert.  Een aantal waar ik gemeend kan om lachen, en daar heb ik deugd van. Een paar waar een interessante stelling geponeerd wordt waar ik een mening over heb. Nog een andere waar ik kan een vraag beantwoorden. Op sommige blogs een onderwerp waar ik  het ook zou over gehad hebben. Nog een aantal die bijzonder goed geschreven zijn. Om jaloers van te zijn.  Dan is het onderwerp ondergeschikt.

Waar ben ik mee bezig? Ik lig niet wakker van het feit dat Mieke gisteren gevallen is of dat Pietje morgen naar de crèche moet. Ik lees geen Flair of Libelle, en met oninteressante buren heb ik ook geen contact. Waarom zou het met bloggen anders ziijn?

Vreemd, sinds ik werkloos ben is bloggen en andere blogs lezen meer en meer op de achtergrond geraakt. Terwijl ik net nu zoveel meer tijd heb.  Terwijl ik minder mensen zie dan ooit. Terwijl er dagen zijn dat ik een hele dag niemand zie of spreek.

De dag waar ik erg tegenop zag is achter de rug. Het is een feit nu, ik kan er niet meer omheen. September brengt elk jaar de blues, dit jaar nog meer dan anders. Maar toch zit ik vol goede moed, ik heb het drukker dan ooit. Mijn zelf opgelegde retraite heeft me deugd gedaan. Huis- en tuininrichting, (-renovatie), één cursus begonnen en de tweede in het vooruitzicht, uitstapjes en afspraken, een pas ontdekte interesse die op twee maand tijd geëvolueerd is naar een nieuwe een hobby, vacatures uitpluizen. Het nieuwe TV-seizoen begonnen. (Ja ik ben een kritische TV-veelvraat, is er ergens een werkgever die deze interesse en uitgebreide kennis kan gebruiken in één of ander job?). Muziek en lezen. Mijn dagen zijn goed gevuld. Bloggen komt op de laatste plaats.  Wanneer ik eens écht niet weet wat doen, of wanneer er iets op mijn hart ligt wat ik dringend kwijt moet (steeds minder en minder), wanneer ik een vraag of opmerking heb.

Al geef ik wel toe dat het zeer geringe aantal bezoekers ook demotiverend werkt. Minder en minder van week tot week. De opwaartse evolutie die twee jaar geleden langzaam maar zeker ingezet was, is nu een onverbiddelijke val in de diepte. De typische grafiek die elke bedrijfsleider zou doen panikeren. Het werkt demotiverend omdat ik het niet begrijp. Ik blog over de meest diverse onderwerpen, ik heb een mening, ik reageer regelmatig op andere blogs. Het besef dat er niet echt iemand zit te wachten op een nieuwe post werkt allerminst stimulerend. Vroeger wou ik toch wel minste elke dag één nieuw stukje plaatsen. Mijn ernstige ik wil zich alsmaar minder manifesteren. Ik hou het wel voor mezelf. En mijn speeltuin heb ik elders.

Hetzijzo. U hoort me wel wanneer ik iets te vertellen hebt. Dat kan morgen al zijn. Maar evengoed volgende week. Als u en u en u tegen dan nog terugkomen tenminste.

Advertenties

14 reacties

  1. Voorlopig blijf je gewoon nog in mijn Google Reader. Dus als je weer zin hebt, ik zal je volgen.

  2. *blèt* 😥

    Had ik hier juist een hele reactie getypt, blijkt die toch wel niet verschwunden zeker! Gone in cyberspace! Soit, eens zien wat ik er mij nog van herinner…

    Ik zei dus:

    Statistieken zeggen natuurlijk niet alles, maar ’t is natuurlijk wel leuk als er reactie en interactie is op wat je geschreven hebt. Daar doen we het tenslotte toch min of meer voor hé (ook al beweren we vaak van niet)..

    Ik moet echter toegeven dat ik een rasechte lurker ben. Dankzij Google Reader lees ik trouw iedere post die je produceert, maar reageren doe ik meestal niet. Somehow reageer ik liever niet als ik geen goede, gevatte comment kan verzinnen. Er wordt al genoeg “geluld” in de wereld, toch?

    Soit, blogstiltes zijn, denk ik, normaal. Bij mij zijn er de afgelopen vijf jaar toch best al wat stiltes geweest, maar ergens word ik toch steeds weer teruggezogen. Vreemd genoeg manifesteren de stiltes zich bij mij op momenten dat ik veel te vertellen heb. Nu, nu ik ziekteverlof heb, niet goed uit de voeten kan en er dus practically nothing gebeurt in mijn leven (eufemisme), tater ik erop los. Over lucht. Begrijpe wie begrijpen kan!

    Anyways, dit dus maar om te zeggen dat je ook hier in Google Reader blijft en dus hoop je gauw weer te treffen!

  3. Ook hier verschijnen je posts in de RSS Feeds.
    Interessante reactie, niet?

    De meeste mensen reageren waarschijnlijk enkel wanneer ze echt iets te zeggen hebben. Ik reageer soms ook om gewoon een ‘gelezen’-teken te geven (alhoewel ik me niet van de indruk kan ontdoen dat je daar niet zit op te wachten, op die zever).

    In ieder geval, bij deze dus weer.
    Tot de volgende Feed…

  4. Het gros van de blogs wens ik te negeren, te veel saaie dagboekfragmenten over levens die me niet interesseren. Een enkeling slaagt erin om het persoonlijke een universele toets te geven, dan wordt het interessant. Als ik ze echt de moeite vind, neem ik ze mee anders vergeet ik ze liever.

    En verder gewoon bedenkingen, vragen en god weet wat nog allemaal blijven op het net pleuren zolang je er zin in hebt.

  5. Zoals Zita zegt, af en toe hebben we genoeg van het bloggen, maar dan beginnen we er toch weer aan. Absoluut normaal.

    Hoe leuk het krijgen van reacties ook is, bloggen doen we in de eerste plaats nog steeds voor onszelf. We willen onszelf manifesteren.
    Ik vergelijk het soms met het schrijven van een boek. Onze weblogs, hoe virtueel en vluchtig die ook kan zijn, zijn net als een boek een soort nalatenschap van onszelf.

    Nu ja, al te ernstig mag je je eigen weblog natuurlijk nooit nemen, maar zolang we er ons goed bij voelen moeten we maar verder blijven bloggen.

    Enne, voor elke persoon die reageert zijn er diverse lezers die dat niet doen. 😉

  6. maar allez nu…

  7. Efkes in de pot roeren: ik moet sereniteit hierboven tegenspreken.
    Hoe we het ook draaien of keren, iedere blogger put motivatie uit lezers en hun reacties. Een publiek is als blogger wél belangrijk, anders zouden we ons ding gewoon op een word documentje zetten.
    Wie een blog maakt werpt zich op het www, kiest een lay-out, verzorgt zijn taalgebruik, kneedt zijn zinsconstructies,… dat doe je niet voor jezelf alleen, dat doe je voor al wie het moge interesseren, hoemeer hoe liever.
    Geen enkele blog is “alleen maar voor zijn eigen”. Wie dit beweert is aan ’t lullen.
    Enfin, soit.

    Aïda, je wordt gelezen, voorzeker meer dan je denkt en al zeker veel meer dan wat je opmaakt uit geplaatste reacties.

  8. Ik wil Margo ten dele gelijk geven, maar eerlijk gezegd kan ik zonder bepaalde reacties op mijn blog terwijl anderen van wie ik weet dat ze me lezen dan weer nooit reageren terwijl ik het wel leuk zou zijn dat ze hun appreciatie zo nu en dan eens laten blijken. Als ik mijn neus buiten steek, zegt iedereen ‘haja we hebben dat op uw blog gelezen’ terwijl ik niet eens besefte dat die persoon van mijn blog op de hoogte was.
    Los daarvan, soms schrijf ik zo graag en heb ik zo’n deugd van mijn eigen schrijfsels dat ik wel eens overweeg geen reacties meer toe te laten. Op dat moment schrijf ik eigenlijk wel alleen voor mezelf.
    Maar dan ga je toch weer je bezoekcijfers een bekijken en stel je vast dat je daar idd mee bezig bent…

  9. Erg herkenbaar. Soms is de hele wereld niet meer zo belangrijk en interessant. Ik ben er moe van en heb geen zin me nog in al die voorbijrazende zin en onzin te verdiepen. Ik weet niet of dat erg is. Ik weet sowieso niet meer zo goed wat er nu erg is en wat niet en welke dingen blijvend goed en echt zijn.

    blogcijfers strelen het ego, maar doen er toch niet veel toe. Maar misschien is dat hetzelfde als de weegschaal aangeeft dat je bent aangekomen zeggen dat het niet om het getalletje gaat, maar hoe je in je vel zit.

  10. ik ben nog niet erg lang aan het bloggen en keek de eerste dagen heel fanatiek of ik nu al één of twee lezers had, maar daar gaat het niet echt om. Het gaat in de eerste plaats om het pleziier van het schrijven, niet van gelezen worden. al gaat het nu om de creche of je mening over euthanasie

  11. Natuurlijk heeft iedereen een stukje gelijk. En het is ook niet zodanig het feit dat er weinig gereageerd wordt. In eerste instantie blog je om het schrijven. Omdat je iets kwijt wil. Om je af te reageren. Simpelweg omdat je ideeën of je mening van je afschrijft. Je merkt dat je bezoekersaantal gestaag groeit. En dan begin je daar ineens toch wat om te geven, vind je dat prettig en stel je vast dat het ook wel fijn is dat je vier- tot vijfhonders bezoekers krijgt. (Of die alles lezen is natuurlijk een andere vraag). En dan ineens zie je dat teruglopen. Gestaag. Tot je amper nog 35 klikjes per dag hebt. Dàn ga je er om geven omdat je je dan begint af te vragen hoe dat komt. Had ik gedurende die twee jaar elke dag maar 30 klikjes had, het had me veel minder bezig gehouden.
    Maar ik heb niet gezegd dat ik stop hoor. Enkel dat het niet meer zo nodig elke dag hoeft.

  12. hmm wat dacht je van een regelmatige lezeres erbij.
    Veel lectuur hier
    goed
    ik begin eraan

  13. Heel herkenbaar allemaal. En alles is relatief, natuurlijk. Als je van 400 à 500 bezoekers komt, dan is 35 inderdaad een bittere pil. Ik heb me ook heel vaak dezelfde vraag gesteld. Conclusie voor mezelf: er zijn een pak meer mensen die me volgen dan dat er reageren. En het aantal reacties zou geen criterium mogen zijn.

  14. Of ze lezen diagonaal, of ze doen alsof ze lezen, of je denkt verkeerdelijk dat ze lezen en een enkeling leest je daadwerkelijk. Ik spreek uit ondervinding. Ik geloof nooit dat ik aan vierhonderd bezoekers ben geraakt (pageviews misschien wel eens af en toe), maar je statistieken er zo dagelijks op nahouden lijkt me een energievretende bezigheid, daar ben ik vanaf gestapt. Al zijn reacties altijd fijn natuurlijk.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s