brief aan een minister (II)

OUD MAAR NOG NIET OUT!*

Beste Frank,

Het is niet mijn gewoonte om mensen die ik niet persoonlijk ken, laat staan ministers, met hun voornaam aan te spreken, maar deze keer veroorloof ik me die vrijheid. U hebt me namelijk gisterenmorgen gewekt met de blijde boodschap dat u me individueel ging opvolgen en begeleiden. Ik vind dat uiterst attent van u en beschouw u dan ook vanaf nu als een goede kennis, die me zal bijstaan en leiden in de verdere loop van mijn professioneel leven.

En ik moet het u nageven, u hebt er geen gras laten over groeien. Uw woorden op de radio waren nog niet koud of ik mocht me al persoonlijk gaan aanbieden op de 50plus club. Dat was niet echt mijn keuze. Ik was verplicht. In koeienletters stond dat bovenaan mijn oproepingsbrief. Goed gezien, op onze leeftijd laten onze ogen het namelijk nu en dan al wat afweten. Verplicht, ook al ben ik nog maar net vijftig geworden (ik ben echt nog piep) en heb ik nog geen euro werkloosheidsuitkering gekregen. Ik leef nog niet op de kap van de staat en ik ben nog niet aan het profiteren, zoals men het ook wel eens aan bepaalde cafétogen of in zekere politieke kringen durft omschrijven. Ik word nog niet gepamperd.

Maar, beste Frank, al vond ik het in eerste instantie een onterechte uitnodiging (ik heb namelijk ook al tien outplacementsessies achter de rug), ik kan u verzekeren dat ik daar een zeer aangename dag doorgebracht heb. Ook al bevond ik me tussen mensen die een pak ouder waren dan ik en merkelijk zeer deskundig in het werklozengebeuren. Sommige zelfs al jaren en jaren. Kan u dat geloven, beste Frank?  Ze waren zelfs al zo lang werkloos dat ze het zelf niet meer beseften dat ze werkzoekend waren. Een schok was het zelfs, te vernemen dat ingeschreven zijn bij de VDAB wel écht werkZOEKEND en niet werkLOOS betekent. Neen, eerlijk gezegd waren ze allemaal aan het genieten van een verdiend pensioen, dat in deze fase enkel nog niet die naam droeg. Maar dat is een kleinigheid, daar struikelen we niet over.

Toch hoort u mij nog steeds niet mopperen.  Neen.  Dit was alweer een rijke ervaring en ik ben blij dat u me op deze manier de kans geeft om met alle lagen van de bevolking blijven contact te houden. ‘De mensen’ van Bart Somers, de kleine aandeelhouder, de man in de straat. Van geheelonthouder tot zware drinker, van de tot in de puntjes verzorgde dame van de kleine zelfstandige (inschrijven voor het pensioen, je kent dat wel…) tot de van de straat geplukte zwerver die u ook eerst gratis douches zult moeten aanbieden alvorens hij zich zal kunnen gaan aanbieden bij een werkgever. Zo steekt een mens nog eens wat op. Alhoewel, nu ik er zo over nadenk, waar zaten die topmanagers? Die zijn nu toch ook in grote getale werkloos? En waar zat onze gekleurde medemens? Had ik niet eens opgevangen dat de veroudering van de allochtone bevolkingsgroep ook een nijpend probleem werd?

Maar goed, ik ben aan het muggenziften. Laat ons ter zake komen. De infosessie. Ik moet het u alvast nageven dat u er deze keer voor gezorgd had dat de consulente minstens onze leeftijd was. Of zo zag ze er tenminste toch uit. Al zal u er haar wel moeten voor waarschuwen dat ze ons niet zo kleuterachtig moet behandelen. Ik kan niet bij elke infosessie aanwezig zijn om haar daarvoor terecht te wijzen. En het moet gezegd, de spreekbeurt was klaar en duidelijk en de presentatie goed verzorgd. Maar denkt u dat iemand dit opgemerkt heeft? Behalve toen de term ‘vrijstelling’ viel. De ruggen gerecht en de oren gespitst. De meeste  aanwezigen waren namelijk zeer sociale mensen die hun dagen vulden met vriendendiensten en zich dus na afloop van deze sessie in allerijl naar de vakbond zouden spoeden om deze kaart aan te vragen. Dàt was pas interessant. U zal het niet geloven, beste Frank, maar even viel zelfs de term ‘verraad!!’ en iedereen wilde de zekerheid dat ze hier niet het slachtoffer zouden van worden. Vragen had niemand, je mocht al blij zijn dat ze kwamen luisteren Frank. Hoe durfde je, hun kostbare tijd verdoen. En blijkbaar was uw consulente dit gewend, want ook al vroeg ze ‘zijn er vragen?’, toch keek ze ongeduldig op haar uurwerk toen ik mijn vragen op haar afvuurde. Hier had ze duidelijk niet op gerekend (en de rest ook niet, ik bespeurde hier en daar een zuchtje). We gingen over tijd! Ikzelf ben u dankbaar dat ik iets opgestoken heb over de “seniorenvakantie” ook al voel ik me door deze term persoonlijk beledigd. Daar moet u aan werken!

Na de infosessie was het tijd voor een individueel gesprek en toen de consulente met het eerste oudje het lokaal uit was kwamen de tongen los. Beste Frank, u had er moeten bijzitten. Vermomd weliswaar. Leerrijk, dat is het minste wat je kan zeggen. Ik wens u veel succes met het aan het werk krijgen van dit zootje ongeregeld. Excuseer me voor deze omschrijving, ze is liefkozend bedoeld. Zoals ik al zei, het waren zeer sociale, liefdadige en vriendelijke mensen. De ene ging al eens in de tuin werken van die villa die onmogelijk met normaal werken kon verdiend zijn en de andere kon uw belastingen op zo’n manier invullen dat u zoveel geld terugkreeg dat u een schoon badkamer kon plaatsen. De installatie hiervan werd dan weer onmiddellijk enthousiast aangeboden door een andere werkzoekende. Al gauw heerste er het door de consulente voorgestelde échte clubgevoel. Kapoentjes onder elkaar. Kan je je een mooiere wereld dromen? Iedereen die iedereen gratis vriendendiensten bewijst en dat enkel van contentement omdat ze niet verplicht zijn om te gaan werken. De enige disonantie was de bekentenis ‘ik bedrieg de staat, al jaren’. Je kan je wel voorstellen dat dit unaniem op grote afkeuring onthaald werd.

Leek iedereen er na afloop vrij gerust in (‘ge kunt dat altijd regelen met dieje mens waar ge u moet gaan aanbieden, diejen begrijpt da’), mij hebt u alvast de nodige daver op het lijf gejaagd. Ja Frank, u bent een deugniet. Uit schrik heb ik bij thuiskomst zomaar ineens zeven sollicitatiebrieven geschreven én een klacht ingediend voor een onwettelijke vacature. Jaja, ik hou ze in het oog. U zal er zeker niet mee akkoord gaan dat men vijftigers uitsluit voor een job. De dreiging dat u mij na zes maand werkloosheidsuitkering zomaar zal verplichten eender welk werk te aanvaarden voor eender welk loon speelde natuurlijk ook mee. Al moet ik wel zeggen dat u er zich op deze manier wel heel gemakkelijk vanaf maakt. Natuurlijk krijgt u elke vijftiger aan het werk als deze verplicht moet een baan aannemen met een brutoloon van pakweg 1700 eur.  Leve het socialisme. en awoert aan het grootkapitaal. Tja, daar moeten we ons nu eenmaal bij neerleggen, benadrukte de consulente. We zullen niet te kiezen hebben. Maar kom, het doel – mooie statistieken en cijfers – heiligt de middelen.

Ik hoop dat u in de toekomst niet enkel mij bij de hand neemt, want oja, dat vergat ik nog. Ik moet u nog bedanken omdat u ons de mogelijkheid biedt om ons op onze eerste werkdag te laten begeleiden door een persoonlijke consulente. Helaas kan ze niet acht uur mee op het werk blijven, maar toch wil ze er voor ons zijn om onze eerste stappen te zetten in het bedrijf, ons voor te stellen en rond te leiden. Jaja, kindsheid en die dingen, dat heb je met ouder worden. Ik hoop dat u in de toekomst ook denkt aan die 177.000 andere 50+plussers waarvan er zeker de helft zit te popelen om aan het werk te gaan. Ik heb persoonlijk gezien hoe gemotiveerd ze zijn.

Beste Frank, ik wil besluiten met een tip: zou het geen goed idee zou zijn om ipv al deze ernstige en dure inspanningen te doen, een deel van uw doelgroep simpelweg duizend euro per maand te geven en ze verder met rust te laten. Schaf alle extra bonussen en regeltjes af en maatregels af en laat ze doen. En begin dan  vanaf vandaag met een wit blad. Een winwin situatie die tegelijk uw collega-ministers zeer gunstig zal stemmen.  De schone lei is namelijk tegenwoordig het gemakkelijkste regeringsinstrument.  Stelt u zich eens voor hoe populair uw partij zich opnieuw bij de gewone man zal maken met deze maatregel. Het zal u en vooral een toekomstige werkgever veel kopzorgen besparen.

Dag Frank, vele groetjes van een optimistische 50+er die vol vertrouwen de toekomst tegemoet ziet. Tot schrijfs!

Aïda

* slogan op de infobrochure!

BRIEF AAN EEN MINISTER I (Kathleen Van Brempt)

ANTWOORD VAN EEN MINISTER (Kathleen Van Brempt)

Advertenties

6 reacties

  1. Ik schrok zowaar van je aanhef.
    Maar goed, niet alles blijkt om mij te gaan.
    Helaas.

  2. ge moet dat opsturen, nu, naar de echte Frank in nen omslag met nen schonen postzegel

  3. Ik weet niet of ik nu mag lachen of niet.
    Die tip aan Frank, ik zou hem inderdaad opsturen.

  4. In deze brief kan ik niet anders dan er mee lachen, ik stel het dan ook wat cru en heb lichtjes overdreven voor het effect in die zin dat er toch een stuk of drie vier gemotiveerde 50plus werkzoekenden bij zaten, die écht nog wel wilden werken en geïnteresseerd waren. Maar de problematiek die ik aanhaal is niet om te lachen en die kan je enkel benadrukken door hem uit te vergroten.

    En ik wil de moedige pogingen van de minister ook niet afbreken, maar ik denk dat het vechten is tegen de bierkaai. Het probleem is dat iedereen over dezelfde kam gescheerd wordt en je in theoretische vakjes ingedeeld wordt omdat ze moeilijk eerst iedereen individueel kunnen scannen. Ik wil me ook helemaal niet denigrerend opstellen tegenover de andere aanwezigen, maar ik ben er welhaast van overtuigd dat ik door mijn registratie bij de VDAB “hoogste diploma A2” (dat moet je in vullen) automatisch in een bepaalde groep terechtkom. Ik kan dat moeiijk kwalijk nemen. Maar het is alsof je een IT-er in een voordracht over de hechtingskracht van cement voor metselaars zou zetten. Ik bén al eens grondig begeleid door mijn outplacementbureau (verplicht te betalen door de werkgever) en ik heb geen bijkomende behoefte aan een extra begeleiding van het VDAB, ik kan mijn mannetje staan. Ik ben gemotiveerd en ik ben tot op zekere hoogte bekwaam en getalenteerd. Momenteel betaalt dus de staat én mijn werkgever voor een begeleiding die ik eigenlijk in principe (momenteel) niet eens nodig heb. Reken dat eens uit. Zelfs zonder outplacement zou ik mijn weg gevonden hebben om een goede cv op te maken e.d. In mijn plaats hadden ze iemand anders kunnen uitnodigen die het wel echt nodig heeft en die al veel langer werkzoekend is. (Maar er is me verzekerd dat we ALLEMAAL aan bod komen…). Of neen, herstel: het ging hier nog om een infosessie van waaruit je kan doorstromen naar de club, en aan bepaalde informatie heb ik echt wel wat gehad. Maar er moeten toch ook hogeropgeleiden en universitairen werkloos zijn, of vergis ik me? Ik kan me voorstellen dat de aanpak van die infosessie anders is. Maar daar mag ik waarschijnlijk niet bij wegens te dom… Of moeten die niet naar infosessies, net zoals mijn allochtone medemens, die zag ik ook niet. Want het stopt hiermee niet. In de toekomst kunnen gaat de VDAB ook in groep naar bedrijven. Ik kan me hiervoor aanmelden. Dit is nog niet verplicht. De groep waarin ik zit richt zich op bedrijven waar men vacatures heeft met als vereiste A2. Ik zal natuurlijk niet meemogen met de groep die naar bedrijven gaat waar men vacatures heeft met als vereiste A1. Maar dit is dan alweer die andere problematiek die me na aan het hart ligt.

    En zit ik daar al niet op mijn plaats, tegelijk denk ik écht dat er bij de vijftigplussers mensen zitten die je niet meer moet verplichten om te gaan werken. Ik wil daarmee niet zeggen dat je ze enerzijds moet aan hun lot overlaten of anderzijds moet onbeperkt onderhouden tot hun dood, maar ik vrees echt – en dat is alweer niet denigrerend bedoeld – dat er mensen zijn die gewoon verloren zijn voor de arbeidsmarkt ofwel door een tekort aan bekwaamheid of een tekort aan motivatie. Als werkgever zou ik ze niet graag zien komen, eerlijk gezegd.

    Hierdoor wordt de vijftigplusarbeidsmarkt ook danig verstoort, in die zin dat ik nu enigszins begin te begrijpen waarom een vijftigplusser zelden een gesprek te pakken krijgt. Ik zou er misschien als werkgever ook van uit gaan: weer één die wat bewijsjes moet verzamelen voor het VDAB of iets dergelijks, wie weet wat die man/vrouw al zien passeren heeft. Indien men die groep met rust liet dan zou een werkgever er tenminste van overtuigd zijn dat elke sollicitatie die hij binnenkrijgt van een vijftigplusser er een is van iemand die echt gemotiveerd wil aan de slag gaan. Al is dit natuurlijk slechts een miniem onderdeel van de problematiek.

    Maar eigenlijk was mijn bedoeling na deze brief een verhelderend ernstig stukje te schrijven, maar zie, dat heb ik nu ineens bijna allemaal in deze reactie gezet. (Als ik begin hé…)

  5. Duchatelet for president. Als je er dieper op in gaat dan is een basisinkomen voor iedereen toch een goed idee. Wie content is met een basisinkomen wordt verder gerust gelaten en wie meer wil is gemotiveerd. Het zou inderdaad veel geld, tijd en energie sparen.
    Dan moet je als werkgever geen tijd verliezen met mensen die komen solliciteren en volgende uitspraken doen:
    “Ik wil wel in een ploegensysteem werken maar niet op woensdag want dan moet ik met mijn hond naar de training”
    “Hebt ge niet een klein beetje werk of anders een briefken dat ik hier geweest ben.”
    “Moet ge u hier bukken want ik heb het gemakkelijk aan mijne rug”
    ” Ik ben op mijn vorig werk ontslagen omdat ik alles mis deed”
    ” Ik moet van den dop komen solliciteren maar als ik u was zou ik mij niet aannemen”
    ……………
    uitgebreide lijst op aanvraag.

    Kunt ge geen adviseur worden bij Frank?

  6. Dit is de nagel op de kop. Ik was gepakt door dit stuk.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s