dvd tip 15/1 – mobbing

MI PIACE LAVORARE – FRANCESCA COMMENCINI – ITALIE 2004

Mobbing. Het woord is u wellicht niet onbekend, maar misschien denkt u, net zoals ik, in eerste instantie aan het pesten van één werknemer door andere werknemers. En niet aan het wegpesten van een werknemer door de werkgever. Want daar gaat deze film over. En neen, MI PIACE LAVORARE is geen door het VAF medegefinancierde in productie zijnde voorlichtingsfilm van een bekende Vlaamse regisseur, gebaseerd op waar gebeurde verhalen op de werkvloer van zijn eigen bedrijf, maar een Italiaanse film uit 2004.

Objectief en cinematografisch gezien is de film geen echte topper, ik zou er een gematigde recensie kunnen over schrijven, maar het verhaal is op zijn minst interessant en dat kan soms genoeg zijn om een film goed te vinden. Een toegewijde boekhoudster, Anna, wordt na  vele jaren  van hard werk, inzet en loyauliteit na een fusie door de bazen van het andere, voor haar vreemde bedrijf, buitengepest omdat ze volgens die bestuurders niet meer paste in het gefusioneerde bedrijf.

Dit pesten is van het meest subtiele niveau dat je je kan voorstellen, maar daardoor net zo smerig. Het begint met het aanwerven van een nieuwe, jonge collega, die haar voorgesteld wordt als hulp. Zich van geen kwaad bewust steekt Anna met de meeste toewijding veel energie in het wegwijs maken en inwerken van deze nieuwe kracht. Na een tijdje merkt ze echter dat de nieuwe werkneemster meer vergaderingen en onderonsjes heeft met haar overste dan zij ooit gehad heeft. Anna krijgt steeds minder verantwoordelijkheid, belangrijke taken worden haar afgenomen en het gaat zelfs zo ver dat essentiële informatie voor het uitvoeren van haar job haar simpelweg onthouden wordt of ze er niet de nodige technische ondersteuning voor krijgt. Het gevolg is dat ze fouten maakt, waarvoor ze dan weer berispt wordt. “Ze doet het niet goed meer, ze raakt haar aandacht kwijt, ze kan niet mee met het nieuwe bedrijf,. ze is niet geïnteresseerd in nieuwe technologieën, haar fonts zijn te groot..” dat zijn de klachten die volgen. Hoe meer Anna dit probeert aan te vechten en uit te leggen wat er effectief in het bedrijf aan de hand is en de vinger op de zere plek probeert te leggen, hoe meer dit zich tegen haar keert.  Zelfs haar persoonlijk leven wordt er in betrokken. En werd ze in eerste instantie nog gesteund door haar eigen oude baas, is die ondertussen zodanig gebrainwasht en onder druk gezet door de bestuurders van het fusionerende bedrijf dat deze niet anders kan dan partij kiezen voor de leden van de raad van bestuur. Hoe meer Anna zich afzet en probeert de toestand te keren, hoe onsympathieker dit haar maakt en hoe negatiever ze wordt afgeschilderd “Echt iedereen klaagt er over hoe onvriendelijk je bent! Zie je dan zelf niet hoe je hier rond loopt!” Op de lange duur raakt Anna haar bureau kwijt, moet ze controles uitvoeren op de werkvloer waardoor ze zich ook helemaal onsympathiek maakt bij andere werknemers en uiteindelijk wordt ze op staande voet ontslagen. Allemaal haar eigen schuld, ze heeft het zelf gezocht.

Ik zat paf na het bekijken van deze film. Het had mijn verhaal kunnen zijn en van vele anderen, daar ben ik van overtuigd. Dit spel heeft men met mij gespeeld! Nooit gedacht dat ik mezelf, grote mond en zeker geen doetje, het slachtoffer van mobbing zou durven noemen. Doe nu niet belachelijk. En de meesten onder u geloven dat natuurlijk ook niet, daar ben ik wel zeker van, want dat is net het geraffineerde aan dit spel. Alles wat je doet en zegt in een situatie als hierboven beschreven keert zich genadeloos tegen jezelf. En alle betrokkenen zullen het staalhard ontkennen.  Zeggen dat het inbeelding was. Probeer het maar eens te bewijzen. Enkel zeer naaste collega’s en goede vrienden weten hoe de vork aan de steel zit en geloven je. Voor een aantal anderen zal er wel geen rook zonder vuur zijn. Ik denk dat zelfs nog heel af en toe wanneer ik andere verhalen over mobbing lees, ’t is heel menselijk.

‘Kom je hier nu nog eens over zuchten‘, zullen een aantal mensen al dan niet terecht opmerken. ‘Ben je er nu nog niet over? Heb je het hier nu nog niet genoeg over gehad?” Net zoals met het verlies van een geliefde of treurige echtscheiding, na x aantal maanden mag je het er niet meer over hebben. En ik kan daar inkomen. Veel vrienden hebben minstens even erge dingen meegemaakt en die hun leven gaat ook verder zonder veel gezeur of depressieve momenten en negatieve gedachten. Ik heb daar bewondering voor, die sterkte. Of ze er ook écht over zijn of het gewoon beter kunnen verbergen (of denken dat ze dat moeten doen) dan ik, is een andere zaak.

Maar net nu die ex-firma zoveel media-aandacht krijgt – elke dag wordt je op tv geconfronteerd met een product waar jij onrechtstreeks je medewerking aan verleend hebt, je bij betrokken voelde en fier op was – wordt de wonde nog eens extra opengereten. En dat voor het hele komende tvseizoen. En dan moet ik inderdaad vaststellen, neen, ik ben er niet over. Vooral niet omdat het exact zoals in deze film gebeurd is, wie de achtergrond kent zal zelfs denken dat ik dat scenario zelf bedacht heb en de film verzonnen heb, zo treffend is de gelijkenis. En neen, dat gelooft u alweer niet, ik weet het, en mijn oude baas en die ene nieuwe baas zou ik echt wel moeten kunnen verge(t)(v)en want de ene werd in een situatie geforceerd waar er niet anders meer opzat dan me te ontslaan en de ander houdt zich enkel  creatief bezig en weet volgens mij zelfs niet eens wat er met mij exact gebeurd is. Die denkt wellicht nog steeds dat ik uit vrije wil en in de beste verstandhouding weggegaan ben. Maar de anderen, die hebben er alle schuld aan. En bij momenten kan ik er echt niet over omdat het zo onrechtvaardig is.  Blijf ik er zo razend kwaad op. Hadden ze me vandaag moeten ontslaan om economische redenen wegens de aankomende recessie, ik had het begrepen. En dan had ik even mijn schouders opgetrokken, tja, niks aan te doen. Maar nu niet.

Het zien van deze film doet me echter ook beseffen hoe vuil het spel was. Dat ik in eerste instantie blind was en het allemaal veel te veel “ondergaan” heb. Veel te inschikkeling geweest ben en had moeten vechten. Aan de andere kant, wat had het me opgebracht? Niemand wil toch verderwerken met een medewerker die eiste “’t Is zij of ik”.  Ik had ook niet zo met het idee moeten leven dat deze fijne job de laatste job van mijn leven zou zijn. Dat mijn broodje gebakken was. De vanzelfsprekendheid. En ik weet nu wel zeker dat, als ze heel even nog een nanoseconde aan mij denken, het met het idee is “Pff, ze had twee weken nadien al een andere job kunnen hebben die ze afgeslagen heeft…”. Ik zit er mee, zij niet. Zij moeten momenteel geen inspanning doen om op hun vijftigste nog ergens opnieuw proberen aan de slag te gaan. Van nul te beginnen, je weer te bewijzen en te tonen wat je waard bent. Je laten keuren, beoordelen. Je opnieuw op te werken tot een bepaalde loonschaal, of tevreden te zijn met minstens de helft minder, en dus ook  ondertussen de financiële gevolgen te zien overleven.

Ja, u heeft gelijk, ’t is klagen en zagen en u hoeft het ook niet te lezen. Duizenden mensen zitten met mij in hetzelfde schuitje. En miljoenen mensen hebben het slechter, eigenlijk heb ik het zelfs nog getroffen. Laat me maar stellen dat dit (alweer) voor mezelf een stukje bijdraagt tot het verwerkingsproces dat helaas tot mijn eigen grote ontstemming nog steeds aan de gang is. Smijt het eens in de groep, nog eens (=zet het nog eens op je blog). Dan moet je het er alweer niet met je vrienden of ex-collega’s over hebben. Zet je er over, het leven gaat door, laat dat achter je, negatieve gedachten helpen je niet vooruit.  Het is onomkeerbaar, wat gebeurd is is gebeurd. Optimism is a moral duty en die dingen. Morgen gaat het alweer beter. En versturen we de zeventachtigste sollicitatie. Nog een paar maanden verder en werkgevers kunnen me dank zij alweer de nieuwste maatregelen van Frank Vandenbroucke gratis en voor niks aanwerven. Als dat geen goed nieuws is! Maar zelfs dan willen ze misschien geen eigenwijze vijftiger met een eigen mening.

Maar kijkt u toch maar eens naar de film. Daar loopt het namelijk wel nog goed af.

Advertenties

7 reacties

  1. Ik zit me nu af te vragen of ik ook zo geraakt zou worden?

  2. In de film loopt het wél goed af. Jouw film heeft voorlopig een open einde. Wedden dat je er zelf een goed einde aan breit?

  3. Het lijkt een beetje op het tweede seizoen van Het Eiland ook. Werkgevers kunnen als ze dat willen het spel heel smerig spelen.

    Ik geef toe dat ik niet snap waarom je niet op die andere aanbieding ingegaan bent maar het is jouw leven en het zijn jouw keuzes. Je weet zelf wel wat het beste voor jou is.

  4. Ik begrijp je. Ik begrijp ook dat je eerst een equivalent alternatief zal moeten vinden opdat je je zelfvertrouwen terug zal winnen.
    Ik ben ook druk bezig met zoeken en ik heb net een adres gekregen van iemand die ons beiden misschien zou kunnen helpen.

  5. Ik begrijp je helemaal, ik heb hetzelfde meegemaakt als jij. Ik snap heel goed dat je het nog niet verwerkt hebt. Een gevoel van onrechtvaardigheid is héél moeilijk te verwerken. Je gaat er mee slapen, je staat er mee op. Als het een troost kan zijn: bij mij is het drie jaar geleden en ik voel mijn vuisten nog steeds kriebelen, de vergeldingsdrang spookt nog alitjd door mijn hoofd…

  6. Wat u een troost noemt…:-)

  7. Bekijk het ook eens van de ander kant.
    Misschien ben jij te empatisch, te bescheiden en niet bitch en leep genoeg om in deze omgeving te werken. Een sector kiest niet alleen zijn type kandidaten, kandidaten kiezen ook hun type sector.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s