nieuwejaarke zoeten

ONS VARKEN HEEFT VIER VOETEN!

Echt. Ik had het me zo voorgenomen. Ik had zelfs al een paar dagen geoefend. In 2009 zou  ik het allemaal aan mij laten voorbijgaan. Alles. De lamentabele berichtgeving, de oppervlakkige pers. Winterparades van VTM en worshipping van  BV’s die er in slagen elk nog ietwat interessant programma te banaliseren door het simpelweg te presenteren. Deinende concertweiden op platte elektromuziek van Regi, massale bedevaarten naar sportpaleizen met Clouseau’s en homofobe jonge primaten in Vlaamse discotheken op JimTV. Stompzinnige reality-programma’s waar de enige betrachting het uitlokken is van ordinaire burenruzies, aktua-programma’s waar jonge journalisten zichzelf liever horen praten dan hun gasten en waar scoren het enige is wat telt. De staande ovaties om de minste scheet, het te pas en onpas bejubelen en de hemel in prijzen van iconen en grote mijnheren en madammen.  De intello’s en het creatief zijn. De ambtelijke administraties waar vergaderingen belegd worden om dienstnota’s op te stellen over de regelingen ivm het dragen van kerstmutsen terwijl er in Brussel alleen 25.000  niet-gekeurde voertuigen rondrijden. Hoofdredacteuren die evengoed populistische toogpraat uitkramen  maar  dit kunnen verpakken als een editoriaal en ernstige of betere weekbladen die boekskes worden waarin amourettes breed uitgesmeerd worden en missmakers een forum krijgen. Liberolinkse  groene salonsocialisten uit de Brusselse rand die er voor gezorgd hebben dat Vlaams  enkel nog staat voor rechts, dom, achterlijk en bekrompen. Burgers met een kortetermijngeheugen die elke dag een nieuwe mening slikken als zoete koek en Young Professionals die het perfect voor zichzelf te verantwoorden vinden om er op de werkvloer tegengestelde principes op na te houden  dan  op privévlak. Franstalig krantenfora waar extreem rechtse opinies en foutieve informatie over Vlaanderen gewoon kàn en zelfs niet eens gecounterd worden. Jobclubs waar ik te mondig voor ben en  banen waar ik te dom voor ben  omdat  het niet op een papiertje bevestigd wordt hoe slim ik ben, aanmoedigingspremies om werklozen in dienst te nemen die zo ingewikkeld zijn dat niemand ze nog begrijpt, laat staan ze kan toepassen.  De schone leien, de witte borden, de doorstarten en het beste voor de mensen. Zelfs het zoveelste mailtje op de voorlaatste dag van het jaar dat ik alweer niet “weerhouden” ben, zou me niet uit mijn lood slaan, integendeel, zo snel had ik zelfs nog nooit antwoord gehad, wat geweldig!

Maar wanneer ik zonet de voorstelling van de nieuwe regering zag met alweer dezelfde  onbetrouwbare (lachende!) zelfvoldane koppen en als klap op de vuurpijl een promotie van een niet geheel onbesproken minister tot eerste burger van het land (updatte 11.20 u: fout, deze eer gaat nu naar Armand De Decker, lees ik net) kamervoorzitter en ik hoor iets later Di Rupo zo mooi het woord “citoyen” uitspreken, moet ik om één of andere reden ineens heel sterk aan “révolution” denken.

Zucht.

Beste wensen voor 2009. Ik beloof beterschap. Wat vrolijkheid en optimisme. 2008 was geen goed jaar voor mij en 2009 belooft voorlopig nog niet veel beters. Maar geloof me, genieten  en lachen kan ik best nog, o.a vandaag en morgen zonder twijfel, in fijn gezelschap, ook al zal dat al discussiërend zijn.

Misschien moet ik me het komende jaar wel eens wat meer druk maken over de nieuwe wetten die de Taliban net uitgevaardigd heeft, over de Gaza-strook en het conflict Israël-Palestina, over Congo. Helaas is dat zo ver van uw en mijn bed.

Tot volgend jaar!

Radio één met nieuws

ALWEER SNEL MEE!

Het 8  u journaal:

“… Guido De Padt wordt de nieuwe minister van binnenlandse zaken. De Padt is burgemeester en OCMW-voorzitter in Geraardsbergen….”

Het 10 u journaal.

“…Guido De Padt wordt de nieuwe minister van binnenlandse zaken. De Padt is schepen en OCMW-voorzitter in Geraardsbergen…”

Het 13 u journaal:

“…Guido De Padt wordt de nieuwe minister van binnenlandse zaken. De Padt is OCMW-voorzitter in Geraardsbergen…”

Even het gemeentebestuur bellen of zijn website bezoeken om uit te vinden wat het nu EXACT is, was teveel gevraagd?



een witte kerst

OM VAN TE DROMEN

Dat ter gelegenheid van de handelsbeurs tijdelijk opgerichte dolfinarium waar er geen dolfijnen en zeehonden optreden maar als tinnen speelgoedsoldaatjes verklede ijsberen die rechtop lopend in een grote parade afwisselend om en om met echte majorettes met witte botjes en zwaaiende stokjes hun opwachting maken en waar ik geen verkoopsstand krijg maar mijn chips en sigaretten moet verkopen aan een minitafeltje in een hoekje van het geïmproviseerde café. Heeft iemand onder jullie dat al eens bezocht? Ik zou namelijk willen weten of die ijsberenshow de moeite was.

(In tegenstelling tot Flora onthou ik omzeggens AL mijn dromen. Ik durf  ze echter zelden vertellen.)

bericht voor Caroline Fontaine uit Zutendaal

REACTIE OP UW LEZERSBRIEF IN OPEN VENSTER HUMO 3664

HAHAHAHAHAHAHAHA!!!!

één wijze om forel te fileren

TWAALF WIJZEN OM BELGIE TE SPLITSEN – CANVAS 21 DEC 2008

De oorspronkelijk geplande reportage over de splitsing van België, “Twaalf wijzen om België te splitsen”, verschuift naar een nader te bepalen datum in het voorjaar van 2009. (bron: www.canvas.be)

En dat gebeurt zomaar zonder enige verklaring of duiding?  Waarom werd dit uitgesteld? Is er een verband met de regeringscrisis? Wie/wat zit achter deze verschuiving? In wiens opdracht/op wiens vraag is dit gebeurd? Met de huidige regeringscrisis had ik het net interessant gevonden hoe relevant/achterhaald de uitspraken van deze twaalf wijze mensen zouden geweest zijn.

Dat passeert stilletjes. ’t is natuurlijk wat anders dan een kookprogramma over forel dat geschrapt wordt.  ’t Is vanzelfsprekend niet vergelijkbaar. ’t Is niet controversieel. ’t Is niet spraakmakend. ’t Gaat maar over ons land. Maar ik had toch graag de reden gekend. (Waarmee meteen weer het belang van media-aandacht aangetoond is, de komkommertijd is door.)

canvasforum

met een schone lei naar een nieuwe doorstart

PERSOONLIJK EN VERTROUWELIJK

Exact 1067 woorden had ik vrijdagnacht gebruikt om mijn verontwaardiging uit te drukken over wat er die dag gebeurd was. Ik was kwaad, ongerust, somber over de toekomst. Ik was bijna wanhopig omdat ik geen enkele manier vond waarop ik als gewone burger kon laten merken dat ik er nu wel genoeg van heb. Geen idee hoe we massaal iets zouden kunnen ondernemen om ons ongenoegen te uiten.

Ik kreeg die 1076 woorden niet meer gepubliceerd vóór vandaag. Er moest nog wat bijgeschaafd worden en de kwaadste kantjes moesten er afgeschuurd worden en ik was het moe. Gisteren was ik de hele dag computerloos. En nu ik alle kranten van het weekend grondig doorgenomen heb – en u wellicht ook – heb ik vastgesteld dat alles wat ik vrijdagnacht te zeggen had al te  lezen was. Over de term persoonlijk en vertrouwelijk. Over de rol van de pers in de regeringscrisis. Over de thriller-TV die opgevoerd werd en waardoor verhinderd werd dat er nog ernstig en grondig kon gewerkt worden. Over journalisten die de verkeerde vragen stellen en een uur later al vergeten zijn wat een uur eerder  bepaalde politici verklaard hadden.  Over de algemene kennis van onze regering en de structuren in ons land.. Over non-informatie via sms. Over bronnen en halve waarheden. Ik (en u) ga het dus met 1067 andere woorden moeten doen vandaag.

Over de essentie, de regeringscrisis zelf, durf ik me niet eens uit te spreken, daar waag ik me niet aan. Er zijn al genoeg onbevoegden die menen de oplossing te hebben, ik laat dit liever over aan wijze mensen. Ik kan enkel vaststellen dat ik het een degoutant schouwspel vind. Terwijl ik er niet eens van overtuigd ben dat het vroeger zoveel beter en anders was. Ik heb altijd met een gezonde dosis wantrouwen tegenover netwerken gestaan en van “scheiding der machten” weet ik uit eigen ervaring dat het een utopie is. Maar nu heb ik enkel vragen. Ik weet niet meer wat het beste is: dat er achter de schermen wat geregeld wordt  of dat het open en bloot uitgevochten wordt. Ik weet niet meer of er hier enkel sprake is van een echt totaal onbekwame eerste minister of dat het anderhalf jaar mislukken georchestreerd is door de MR met medeweten en/of medewerking van de VLD om het West-Vlaams boerke te nekken. Ik twijfel – ik ben bijna zeker van niet – of er nog één rechtschapen machtshebber bestaat met een geweten. Die het oprecht goed voor heeft met “de mensen” of enkel aan zijn eigen positie en macht denkt. En dat de actualiteit dit effect heeft op mij, dat vind ik net het ergste. Terwijl ik vrijdag nog als een echte moeder Theresa wou oproepen om absoluut betrokken te blijven en u door deze regeringscrisis bij eventuele nieuwe verkiezingen niet laten te verleiden tot een foertstem op de verkeerde partijen, heb ik het ondertussen zelf wel gehad. Ik vertrouw niemand meer. Ik geloof  ze niet. Ze verdienen niet beter denk ik nu, maar toch ben ik  dan weer  realistisch genoeg om te beseffen dat dit niet de oplossing is en we als burgers daarmee ook niet gediend zijn. Maar ik mis wijze mensen. Leiders. Met verstand, intelligentie en eruditie.  Met de beste bedoelingen.

Ik voel een echt fysiek ongemak wanneer ik deze middag op het zelfde eigenste moment dat ik in de krant aan het lezen ben dat Caroline Gennez verklaart in geen geval te willen doorgaan zonder verkiezingen, ze in het journaal aan het verklaren is dat de S.PA bereid is steun te geven aan de regering zodat deze kan doorstarten. Ik heb plaatsvervangende schaamte wanneer De Croo zonder blikken of blozen verklaart dat een minister altijd verantwoordelijk is voor wat zijn kabinet uitvoert. Beloftes en leugens. Hoe geloofwaardig kan je blijven? Ik walg van het geleuter en het geblaat. En nog het meest van het wollige. Van de schone lei, het wit blad en de doorstart. Van Bart Somers en zijn “mensen“. Van De Deckers populistische uitspraken. Van de tegenstelling in hun diverse verklaringen. Dat ze het zelf nog niet eens weten of het nu kan of niet, verkiezingen zonder splitsing van BHV.  Ik ben het beu. Ik kots van deze poppenkast.

Iedereen rond om mij lijkt onverschillig.  Maar neen, dat is niet de goede term. Gelaten. Dat is het. “We kunnen er toch niets aan doen”. En terwijl gaat men in het journaal alweer over tot de orde van de dag met berichtgeving over het glazen huis en het zondagkerstshoppen. Alsof deze zoveelste regeringscrisis doodnormaal is en het uit deze laatste berichtgeving lijkt alsof de financiële crisis alleen mij treft.  Maar ja, ik heb dan ook geen job meer sinds 1 april van dit jaar en ik wil bij deze zonder melig te doen toch ook nog wel eens zeggen hoeveel impact dit ontslag op mijn leven (gehad) heeft. En niet enkel financieel.

Maar als we ons nu allemaal wat meer betrokken gingen voelen in plaats van ons af te keren?  Onze geschiedenis leren, woorden en daden uit het verleden onthouden. Ons minder laten bespelen door de media voor ons kiesgedrag. Weigeren deel te nemen aan zelfbevestigende voorspellingsopiniepeilingen, ik zeg maar wat. Iets ondernemen. (Wat???) Zou dat niet helpen? Ik beraam een eenmansactie. Echt, ik moét iets doen, handelen, re-ageren, alles in mij schreeuwt om actie, ik kan dit niet meer over mij laten gaan. U hoort er nog van. Ik maak plannen en alle tips zijn welkom.

En kijk, ondertussen heb ik maar 941 ipv 1067 woorden nodig gehad om te schrijven wat ik wou zeggen.  Van besparen gesproken! (Is de boodschap hoe KWAAD ONTSTEMD RAZEND  TOORNIG VERONTWAARDIGD EN WOEDEND ik hiervan word, goed  overgekomen?)

de volgende, vlug wat

ER IS NOG ZOVEEL TE DOEN

Het afgelopen politieke jaar lijkt enkel uit flashbacks te bestaan. Leugens – ontslag eisen – ‘k heb er niks mee te zien! – tis mijn schuld niet maar die van hem! – Het vel is gered – weir doen voesj! Alweer één. En tegelijk bloklettert men telkens weer “nooit eerder gezien in de politieke geschiedenis!

Spijtig dat iedereen geoccupeerd is door kerstvakantie, kerstshopping, het bezoeken van Kerstmarkten, het optuigen van zijn eigen huis en een bezoek aan dat andere huis, quality time met zijn familie en honderdeneen andere dingen, ik zou anders eens een oproepje doen om massaal de nationale luchthaven te bezetten ofzo wegens malcontentement over de mensen die verondersteld worden ons land degelijk te besturen. Maar ik heb het zelf ook zo druk. En ik hou niet van massabijeenkomsten, grote menigten en veel volk. En eigenlijk ook niet van groepen en het bijhorende gevoel. Dat soort kritische activiste ben ik.

Zucht.