met een schone lei naar een nieuwe doorstart

PERSOONLIJK EN VERTROUWELIJK

Exact 1067 woorden had ik vrijdagnacht gebruikt om mijn verontwaardiging uit te drukken over wat er die dag gebeurd was. Ik was kwaad, ongerust, somber over de toekomst. Ik was bijna wanhopig omdat ik geen enkele manier vond waarop ik als gewone burger kon laten merken dat ik er nu wel genoeg van heb. Geen idee hoe we massaal iets zouden kunnen ondernemen om ons ongenoegen te uiten.

Ik kreeg die 1076 woorden niet meer gepubliceerd vóór vandaag. Er moest nog wat bijgeschaafd worden en de kwaadste kantjes moesten er afgeschuurd worden en ik was het moe. Gisteren was ik de hele dag computerloos. En nu ik alle kranten van het weekend grondig doorgenomen heb – en u wellicht ook – heb ik vastgesteld dat alles wat ik vrijdagnacht te zeggen had al te  lezen was. Over de term persoonlijk en vertrouwelijk. Over de rol van de pers in de regeringscrisis. Over de thriller-TV die opgevoerd werd en waardoor verhinderd werd dat er nog ernstig en grondig kon gewerkt worden. Over journalisten die de verkeerde vragen stellen en een uur later al vergeten zijn wat een uur eerder  bepaalde politici verklaard hadden.  Over de algemene kennis van onze regering en de structuren in ons land.. Over non-informatie via sms. Over bronnen en halve waarheden. Ik (en u) ga het dus met 1067 andere woorden moeten doen vandaag.

Over de essentie, de regeringscrisis zelf, durf ik me niet eens uit te spreken, daar waag ik me niet aan. Er zijn al genoeg onbevoegden die menen de oplossing te hebben, ik laat dit liever over aan wijze mensen. Ik kan enkel vaststellen dat ik het een degoutant schouwspel vind. Terwijl ik er niet eens van overtuigd ben dat het vroeger zoveel beter en anders was. Ik heb altijd met een gezonde dosis wantrouwen tegenover netwerken gestaan en van “scheiding der machten” weet ik uit eigen ervaring dat het een utopie is. Maar nu heb ik enkel vragen. Ik weet niet meer wat het beste is: dat er achter de schermen wat geregeld wordt  of dat het open en bloot uitgevochten wordt. Ik weet niet meer of er hier enkel sprake is van een echt totaal onbekwame eerste minister of dat het anderhalf jaar mislukken georchestreerd is door de MR met medeweten en/of medewerking van de VLD om het West-Vlaams boerke te nekken. Ik twijfel – ik ben bijna zeker van niet – of er nog één rechtschapen machtshebber bestaat met een geweten. Die het oprecht goed voor heeft met “de mensen” of enkel aan zijn eigen positie en macht denkt. En dat de actualiteit dit effect heeft op mij, dat vind ik net het ergste. Terwijl ik vrijdag nog als een echte moeder Theresa wou oproepen om absoluut betrokken te blijven en u door deze regeringscrisis bij eventuele nieuwe verkiezingen niet laten te verleiden tot een foertstem op de verkeerde partijen, heb ik het ondertussen zelf wel gehad. Ik vertrouw niemand meer. Ik geloof  ze niet. Ze verdienen niet beter denk ik nu, maar toch ben ik  dan weer  realistisch genoeg om te beseffen dat dit niet de oplossing is en we als burgers daarmee ook niet gediend zijn. Maar ik mis wijze mensen. Leiders. Met verstand, intelligentie en eruditie.  Met de beste bedoelingen.

Ik voel een echt fysiek ongemak wanneer ik deze middag op het zelfde eigenste moment dat ik in de krant aan het lezen ben dat Caroline Gennez verklaart in geen geval te willen doorgaan zonder verkiezingen, ze in het journaal aan het verklaren is dat de S.PA bereid is steun te geven aan de regering zodat deze kan doorstarten. Ik heb plaatsvervangende schaamte wanneer De Croo zonder blikken of blozen verklaart dat een minister altijd verantwoordelijk is voor wat zijn kabinet uitvoert. Beloftes en leugens. Hoe geloofwaardig kan je blijven? Ik walg van het geleuter en het geblaat. En nog het meest van het wollige. Van de schone lei, het wit blad en de doorstart. Van Bart Somers en zijn “mensen“. Van De Deckers populistische uitspraken. Van de tegenstelling in hun diverse verklaringen. Dat ze het zelf nog niet eens weten of het nu kan of niet, verkiezingen zonder splitsing van BHV.  Ik ben het beu. Ik kots van deze poppenkast.

Iedereen rond om mij lijkt onverschillig.  Maar neen, dat is niet de goede term. Gelaten. Dat is het. “We kunnen er toch niets aan doen”. En terwijl gaat men in het journaal alweer over tot de orde van de dag met berichtgeving over het glazen huis en het zondagkerstshoppen. Alsof deze zoveelste regeringscrisis doodnormaal is en het uit deze laatste berichtgeving lijkt alsof de financiële crisis alleen mij treft.  Maar ja, ik heb dan ook geen job meer sinds 1 april van dit jaar en ik wil bij deze zonder melig te doen toch ook nog wel eens zeggen hoeveel impact dit ontslag op mijn leven (gehad) heeft. En niet enkel financieel.

Maar als we ons nu allemaal wat meer betrokken gingen voelen in plaats van ons af te keren?  Onze geschiedenis leren, woorden en daden uit het verleden onthouden. Ons minder laten bespelen door de media voor ons kiesgedrag. Weigeren deel te nemen aan zelfbevestigende voorspellingsopiniepeilingen, ik zeg maar wat. Iets ondernemen. (Wat???) Zou dat niet helpen? Ik beraam een eenmansactie. Echt, ik moét iets doen, handelen, re-ageren, alles in mij schreeuwt om actie, ik kan dit niet meer over mij laten gaan. U hoort er nog van. Ik maak plannen en alle tips zijn welkom.

En kijk, ondertussen heb ik maar 941 ipv 1067 woorden nodig gehad om te schrijven wat ik wou zeggen.  Van besparen gesproken! (Is de boodschap hoe KWAAD ONTSTEMD RAZEND  TOORNIG VERONTWAARDIGD EN WOEDEND ik hiervan word, goed  overgekomen?)

Advertenties

11 reacties

  1. ja Aîda wat doen we eraan? Ik moet meer en meer lachen met al dat politiek gedoe. Ik heb veel franse vrienden en die snappen er de ballen van. Ik overweeg om naar Frankrijk te gaan wonen. Misschien ook raren kwiet als president maar daar kun je tenminste nog voor hem of tegen hem stemmen.

  2. Fantastische uiteenzetting zonder overdreven aanval op bepaalde personen.
    Ook ik nam uitgebreid de krant door vandaag om de hele situatie wat beter te kunnen begrijpen. Ik geef toe dat ik bepaalde artikels meermaals heb moeten herlezen.
    Een van de besluiten die ik trek is dat ‘ ethische verdraagzaamheid’ volledig zoek is in onze maatschappij, vooral dan in de politiek.

  3. Er zijn tal van mogelijkheden, je kan kiezen voor een interimactie, een noodactie, een doorstartactie, een volwaardige actie maar als ik jou was zou ik gaan voor de krachtdadige actie, een staatsgreep m.a.w. en keer weer naar de grondwettelijke beginselen. Wij leven niet in een rechtstreekse democratie maar in een parlementaire democratie. Onze verkozenen moeten het werk doen en de politiekers moeten de journalisten inlichten, niet omgekeerd. En als de verkozenen hun werk niet goed doen dan zullen wij er anderen kiezen en dan zou je als actie een oproep kunnen lanceren naar slimme koppen die in in alle sereniteit en met dossierkennis willen werken zonder altijd met een sticker op hun kop te lopen van: aandacht, aandacht geef mij aandacht aub.
    En heeft zich al eens iemand afgevraagd of: ‘er zijn geen juridische bewijzen maar hij is toch schuldig ‘ wel strookt met onze rechtsbeginselen?

  4. … is dat de S.PA bereid is steun te geven aan de regering zodat…
    ZEND DAT DAN TOCH UIT…
    (vond geen emailadres)

    Ik volg het wel, probeer het te snappen, maar ik kan mij er niet zo druk in maken als u, anders zou ik zelf allang in de politiek gestapt zijn. Roepen vanaf de zijlijn, is ook een kwaal van velen.

  5. (merci, gecorrigeerd en had het ondertussen zelf al gemerkt bij het nalezen, ’t is van opwinding!)

    Ik voel me niet verstandig en wijs genoeg om aan politiek te doen, er zijn al genoeg onbekwame beuzelaars. Volgens jou is het dan ofwel zelf politicus worden, ofwel onderdanig, stilzwijgend en lijdzaam geleid worden?

  6. Ik was toch heel content met de vermelding in het journaal dat koningin Paola vandaag alleen op stap ging, dat ze zelf reed met haar autootje en dat ze ongeveer een uur later terug was. Hadden die journalisten daar niet heel de tijd aan die poort gestaan, we hadden dat nooit geweten!!!

  7. @ reactie van Sven: Ik was zo verheugd over dit nieuws dat ik haar stante pede wou vereren met een douchekapje. En inderdaad, zo komt een mens nog eens iets te weten over zijn koningin. Dat ze van Italiaanse autootjes houdt, bijvoorbeeld.

  8. Wat heel erg opvalt in de huidige politieke situatie is dat politici en hun respectieve partij niet meer garanti worden afgestraft wanneer ze blunderen. Ik durf er mijn hand voor in het vuur steken dat het stemmenaantal van CD&V niet drastisch naar omlaag zal gaan door deze affaire. 800.000 stemmen zal Leterme niet halen op dit moment, maar volgens mij blijft hij makkelijk een van de vijf populairste politici van Vlaanderen. Mede door de bijzonder zwakke oppositie van SP.a en Groen!, is dat natuurlijk.

  9. Neen, volgens mij is het nadenken vooraleer ik in het stemhok ga.

    @Sven: Inderdaad. Waar sloeg dat op?

  10. Ik ben precies niet alleen aan het ageren. ’t Begint goed. Succes verzekerd met mijn eenmansactie blijkbaar.

    Mail delivery failed: returning message to sender‏
    From: Mail Delivery System (Mailer-Daemon@montage2.altserver.com)
    Medium riskYou may not know this sender.Mark as safe|Mark as unsafe
    Sent: Mon 12/22/08 10:55 AM
    To: blogderzuchten@hotmail.com

    This message was created automatically by mail delivery software.

    A message that you sent could not be delivered to one or more of its
    recipients. This is a permanent error. The following address(es) failed:

    hdc@hermandecroo.be
    mailbox is full: retry timeout exceeded

  11. […] goeds!  Met een zucht van verlichting het nieuwe jaar in … ? Met een schone lei naar een nieuwe […]


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s