dat is het dus

INEENS IS HET TE VEEL

Dan denk je dat je alles wel goed onder controle hebt. Dat het leven verder gaat. Dat het nu eenmaal zo is. Dat er niks aan te doen is. Je berust. Pragmatisch en beredeneerd. Al sinds de wereld stilstond in je familie en het verlies niet was zoals het hoort te zijn.

Maar dan merk je dat je toch al een volle week afwijkend van het doorsnee publiek reageert op dat nieuws uit Dendermonde. Dat je de opinies en meningen niet meer kan verdragen. Dat je geen zin hebt om te bloggen maar toch niets liever wil dan het wereldkundig maken. Dat je de talrijk opgevoerde specialisten ter zake en opiniemakers niet meer kan aanhoren. Knop uit, krant dicht, kop in het zand. Dat je ook, naast de slachtoffers, aan zijn ouders denkt. Dat je aan hem en zijn jonge geleefde leven denkt. Twintig. Dat die ene moeder nu ook vermoedelijk niets liever wil dan haar extreem zieke kind in de armen sluiten en die ene vader zijn zwaarbeschadigde zoon wil beschermen voor de boze buitenwereld.

En je reageert buitenproportonieel heftig op een blogpost die je anders gewoon zou laten links liggen. En je merkt dat je ineens geen gat in de lucht springt om nieuws dat toch heel goed is maar dat het lijkt over je heen te gaat en van je af vloeit. Dat je daarbij ook nog behoorlijk gepakt bent door dit bericht. Dat je van slag bent, uit je doen. Dat je schrijft en schrapt en publiceert en weer weghaalt.  En nog niet weet of je er goed aan doet of toch weer niet. In schok blijkt het, volgens de uiteenzetting van een filosoof eerder deze week, te zijn.

En dan komt na die week weer datgene in alle hevigheid boven wat je elke dag rationeel verdringt. Het besef dat het nooit overgaat. Het gemis en het verdriet. En de vragen.

De buitenstaanders. What if.

’t is gebeurd

“EN WAT GAAT ER NU DOOR JE HEEN?”

De tevredenheid wordt ietwat getemperd door de duur van het contract. Zes maand wordt er aan een bepaald project gewerkt en ik mag daar aan meewerken. In Miss-termen uitgedrukt: “Iets in de media, creatief, een uitdaging.”

Ik noem het gewoon een job. Meer details kunnen helaas niet, mijn buren lezen misschien ook mee. Maar u zal er zowieso later wel van horen, is het niet hier, dan zal dat wel in de pers zijn.

Champagne!

cd tip 01/09 anthonieken!!

EN NU ALLEMAAL IN KOOR*

*Je bent een toffe jongen!

Deze mensen kunnen u uitleggen waarom. Ik begin er niet meer aan als zoiets al geschreven is.

televisiehoogtepunt van het jaar

PHARA – CANVAS –  26 JANUARI 2008

De uitzending van “Phara” op Canvas zorgde gisteren voor memorabele TV. Al wilde ik in eerste instantie wegzappen omdat het alweer daarover ging.

Ik bespeurde iets meer en bleef plakken. Ik hoorde filosoof Dirk De Schutter exact verwoorden wat ik al lange tijd bedenk over de media en al dikwijls naar verwezen heb en meer specifiek over wat ik de afgelopen dagen dacht  en voelde in verband met die ene zaak. En wat blijkbaar vele mensen met mij ook vinden, blijkt nu uit de talrijke reacties op het forum. Wat ik de afgelopen dagen al vier keer getypt had en al vier keer gewist had. Waar ik subtiel proberen op te wijzen heb. Waarover ik me op diverse fora met veel moeite ingehouden heb omdat zo’n mening niet te vatten is in een reactieluik. Omdat er al genoeg te horen en te lezen viel. Of omdat ik niet moedig genoeg was. Omdat er eerst een autoriteit moest opstaan – een mens met een diploma en een titel – om te bevestigen dat ik nog een normaal denkend mens ben ondanks mijn medeleven met. Dank u hierom, mijnheer De Schutter. Dank u omdat u het allemaal exact verwoordde.  (Om te weten wat hij precies zei, herbekijk de uitzending.)

Televisie waarvoor televisie dient. Topniveau, te danken aan één gast. Je kon een speld horen vallen. En een Phara die liet uitspreken. Ze kon waarschijnlijk niet anders, wegens adembenemend. Walter van Steenbruggen had een extra toevoeging geweest, want die opperde in Ter Zake al iets gelijkaardigs, maar in dat programma was de tijd alweer veel te kort.

In plaats van de genante aanwezigheid van een totaal overbodige Anciaux. Zijn maat werd pijnlijk duidelijk door het niveau van het gezelschap waarin hij zich bevond. Te bang om een uitspraak te doen die politiek incorrect had kunnen zijn.  Vele maten te klein.

Update 16.14 u: dit stukje is al eerder op de dag gepost geweest en weer weggehaald. Omdat ik niet de zoveelste wou zijn met nog eens een opinietje. Omdat ik dacht dat iédereen het erover zou hebben vandaag.  Omdat ik dacht dat het op de voorpagina van de krant ging staan. Ofzo. Omdat  ik meende dat het op élke blog zou besproken worden. Omdat ik om één of andere reden in de waan was dat 1.800.000 mensen dit gezien hadden. Niet dus.  Daarom: kijken, in herhaling. Op de website van Phara.

zijn onze wegen veilig genoeg?

DE DISCUSSIE DIE VANDAAG NIET ZAL GEVOERD WORDEN

Durft u nog de weg op?

(Reactie moet niet, even bij stilstaan mag wel.)

media logica

BEGRIJPE WIE KAN

Bij één vond men het gisteren nodig het programma “Steracteur, sterartiest” te schrappen omdat ze meenden dat dit onkies was in het licht van de gebeurtenissen van de afgelopen dag. Later op de avond kon u op dezelfde zender wel kijken naar  Die Hard: with a vengeance, een stevige actiefilm waarin o.a. een basisschool moet ontruimd worden omdat een dolgedraaide man dreigt er een bom te laten ontploffen.

tv-tip 01/09 – van vlees en bloed

ÉÉN – ELKE DONDERDAG 21.15 U

Het is niet bevorderlijk voor een gezonde kritisch blik: naar de eerste aflevering van een nieuw programma kijken met een lichtjes benevelde geest, in het gezelschap van een kritische, niet op haar mond gevallen middenstandsfamilie en rond een goed gevulde tafel (spijs én drank).  Maar dan hadden ze het schitterende “Van vlees en bloed” maar niet moeten uitzenden op 1 januari. Dat kan niet anders dan tot licht bezoedelde commentaren leiden.

Een tweede nuchtere kijk op deze eerste aflevering een paar dagen  later resulteerde in een positiever verdict – enkel de ziekenhuisscène met de ziekenzalving kon ik niet echt smaken. De tweede aflevering overtuigde nog meer en na de derde ben ik onvoorwaardelijk fan.  Een paar scenariofoutjes niet te na gesproken – waar zijn de draadjes van ons moe ineens en bestaan er huis-, tuin- en keukencameraatjes op batterijen die zo’n duidelijke beeldmateriaal leveren? – en mijn eeuwig gezeur of het nu echt niet mogelijk is om een authentiek Vlaams beeld te schetsen zonder de dialectische toer op te gaan (De Duitsers in Engelstalige films spreken toch ook allemaal Engels en in gedubde films zelfs Frans? Dus het argument een beenhouwer spreekt geen AN telt niet.) laten we even links liggen. Aan dit scenario is gewerkt en dat merk je. Het verhaal evolueert verrassend. Tel daarbij de schitterende vertolkingen in een ongedwongen regie en de prachtige fotografie (die begingeneriek, ook al riep ik spontaan “Dexter!” – daar zijn getuigen van- is van een zeldzame pracht in een product van Vlaamse bodem) en we komen uit bij een kwaliteitsserie.

Natuurlijk is de herkenbaarheid groot. Misschien daarom dat deze reeks zo goed scoort bij  middenstanders en er van de andere kant kritiek komt over ongeloofwaardigheid. Een mens zou al eens vergeten dat niet iedereen uit een zelfstandigenmilieu komt. Maar je merkt aan alles dat ervaringsdeskundigen er hun zegje in gehad hebben. De tafel als middelpunt, het hart van het huis. Drank en eten en discussiëren. Veelvuldig en overvloedig. Voor iedereen die langs komt. Middenstandsdeftigheid. Breed hebben en breed laten hangen. Geld moet rollen en bij voorkeur bij andere middenstanders want dan komt dat geld vanzelf bij jou terug. De vrouw als sterke en kordate mater familias die de man (en de buitenwereld) in de waan laat dat hij het voor het zeggen heeft maar zelf de touwtje in handen houdt en gedecideerd beslissingen neemt als het er op aankomt. En dan natuurlijk de buurman als metafoor voor de altijd aanwezige, bespiedende, lastige en bemoeizieke klant, voor het gebrek aan privacy en het eeuwig en altijd rekening moeten houden met “de mensen”, voor het ophouden van de schijn. Al deze herkenbare zaken en geloofwaardig neergezette typetjes hebben me al veelvoudig  doen grinniken tot schaterlachten. En toch bespeur ik tegelijk constant de tristesse die schuilt in het eeuwig maskeren van echte diepmenselijke gevoelens en de onmacht tot écht communiceren.

Mijn kritiek gaat over details. Ik blijf moeite hebben met de voorstelling van vijftigjarigen en het toch volgens mij ietwat te ouderwetse cliché-interieur (een middenstander kóópt, dat moet je ook aan zijn gevarieerd en door de jaren gegroeid interieur zien). Maar dat zou wellicht geheel en al aan mezelf liggen, verneem ik hier en daar.  En ik vind dat daar nogal veel volk werkt, voltijds toch. Werkvolk is duur, de dag van vandaag.  En dat een volwassen zoon die de wereld gezien heeft, naar huis komt om een dorpsslagerij uit te baten? Daar stel ik me ook vragen bij, maar het is mogelijk dat dit nét anders evolueert. Misschien zal later blijken dat hij de blijvende strijd tussen aan de ene kant het eeuwig verlangen om zich los te maken van zijn roots en aan de andere kant de sehnsucht naar de heimat moet verpersoonlijken. De meester Moens, die er ook weer over is. Zijn gastoptreden in “Keyser van de Smaak” vond ik ook al helemaal overbodig, ergelijk ventje. Maar dat ligt dan volgens deze filmkenner uitsluitend aan het feit dat Peter Van Den Eede gewoon een slechte acteur is.  Ik moet beamen. Frank Focketyn verklaarde dat hij deze rol doodgraag had willen spelen. Het had de serie nog beter gemaakt want het personage van de geprepensioneerde schoolmeester is geslaagd.

De twee topseries die momenteel op één lopen kunnen moeilijk met elkaar vergeleken worden.  Je kan niet stellen dat de ene beter is dan de andere, het zijn verschillende genres, ze zijn anders en beiden  goed. Maar ondanks mijn grote appreciatie voor Smaak en zijn regisseur en producer heb ik immens veel meer affectie met deze Van vlees en bloed. Ik kijk al uit naar de vierde aflevering vanavond. U kijkt toch ook?

Of net niet (meer)?

(PS: voor de worstendraaiers en gerelateerden onder ons: ik weet helemaal niet of de weergave van het uitbaten van een slagerij waarheidsgetrouw is, onze familie zat namelijk in de drank, maar het wordt in elk geval zeer geloofwaardig gebracht.)