ik kan het!

SOLLICITEREN WORDT EEN BELEVENIS

Met karrenvrachten optimisme en de vaste en intense overtuiging dat ik tegen de avond zonder enige twijfel met de job van mijn leven zou thuiskomen, vertrok ik gisterenmorgen voor een uitzendkantorentocht. Tegen mijn principes in maar op aandringen van mijn outplacementconsulente.

Na vijf kantoren waar ik onder andere volgende opmerkingen te horen gekregen had  “Weinig vooruitzichten. Enkel jobs voor witte raven.” (“Maar die zit nu voor u!” ). “U lijkt me geen ja-knikker, bent u nog kneedbaar?” (“Nee, ik ben een oudbakken droog brood”) en al mijn vroegere ervaringen alweer nogmaals bevestigd gezien te hebben, werd mijn weerzin alsmaar groter en zakte mijn humeur beneden alle peil.

Ondertussen was ik al zeker dat ik de autokrik alweer niet zou krijgen. Met de moed der wanhoop stapte ik toch nog een laatste kantoor binnen. Een piepjong ding, ook dat nog. Ze bestudeerde oppervlakkig mijn cv en begon ijverig te tikken om mijn gegevens in te brengen in het systeem. Ondertussen stelde ze wat vragen met het air van “gij oudje” nadat ze mijn leeftijd gevraagd had. Mijn ergernis groeide met de minuut.  Alsof ik van uit de prehistorie kwam vroeg ze plots:

“Ebde ne compjoeter thuis?”

“Ja. En weet je wat, ik kan zelfs met tien vingers typen, wonderlijk toch.” (“Dat kan men van jou niet zeggen hé,…” kon ik beleefdheidshalve nog net inslikken.)

De Trut.


Advertenties

5 reacties

  1. Troost je: Het geluk is met de dommen, daardoor heeft zij waarschijnlijk die baan!

  2. Schaamteloze uitzendbureau-meisjes zijn overal, denk ik. In Nederland is het ook al zo’n vreemde combi van arrogante autoriteit gecombineerd met domheid. Ik kreeg eenzelfde behandeling, maar omdat die meisjes meestal een paar jaar ouder zijn dan ik, laat ik me afblaffen, wetende dat ik hen in het gezicht kan uitlachen tegen de tijd dat ik hun leeftijd heb bereikt.

    Ik heb respect voor je teckel-mentaliteit en doorzettingsvermogen.

  3. Toegegeven, het was een open doel aangezien ik al tien minuten lang met de nodige bedenkingen haar tweevingerige tikstijl aan het bewonderen was.

    En alhoewel mijn (mm, talrijke) opmerkingen steeds als grapje vermomd worden (misschien moet ik daar eindelijk toch eens mee stoppen en mijn mond leren houden..) was deze laatste wel erg venijnig (bedoeld). Ik kon het niet helpen.

    En ik geef het bijna op hoor, van mijn doorzettingsvermogen rest niet veel meer. (Oh, een stemmetje, mijn consulente: ‘wat denk je nu, dat het zo snel gaat!)

  4. Toch maar volhouden, het lukt je wel eens een keer!

  5. Ik hoop voor jou dat de economie snel weer op volle toeren draait. Het is vast niet evident deze tijd.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s