virtuele pensenkermissen

EN ANDERE POLITIEKE BIJEENKOMSTEN

Exact een maand geleden stuurde ik 27 mails naar 27 politici. Partijvoorzitters en volksvertegenwoordigers. (Neen, buiten wat cursussen volgen en solliciteren en me amuseren met al wat ik graag doe heb ik inderdaad niets beters te doen…) DRIE antwoorden heb ik gekregen. Weliswaar standaardantwoorden aangepast met een persoonlijke toets, maar evengoed, een reactie. 24 politici zeggen dus ‘foert, u kan de pot op’.

Stel ik het cru? Verwacht ik te veel, verwacht ik het te snel? Goed mogelijk. Voorzitters en parlementariërs moeten zich met andere dingen bezig houden dan mails te lezen van ongeruste burgers. Ze zitten al genoeg te bellen en te sms’en en te blackberrien.  Dat ze zich maar buigen over hun moeilijke dossiers. Ik vraag tenslotte niet meer dan dat het land goed bestuurd wordt en ze zich bezig houden met de écht belangrijke dingen.

Toch zit het me niet lekker. Het onstemt me. Nog steeds lees en hoor ik uit veel belangrijke politieke monden dat pensenkermissen bezoeken hun belangrijkste bezigheid is tijdens het weekend, om contact te houden met de bevolking (lees: om stemmen te ronselen).  Ik heb daar altijd afkerig tegenover gestaan, meer nog: ik was zelf graag in de lokale politiek gestapt indien ik zeker zou geweest zijn dat ik mijn stemmen had kunnen halen door goed en degelijk werk i.p.v. door het frequenteren van eetfestijnen.

Het roept ook vragen op. Ondanks politici met niets anders bezig lijken te zijn dan met sms’en en hun laptop, vraag ik me af of ze wel voldoende het belang en/of de mogelijkheden inschatten van de virtuele wereld, de dag van vandaag. De campagne van Obama werd evengoed intens gevoerd via mail en de diverse web2.0 mogelijkheden. Hij blogt nu zelfs, ontdekte ik hier. Beseffen politici het belang van goed onderhouden websites, en vooral van het beantwoorden van mails, ook al laten ze dat door hun medewerkers doen?  En ik ga mijn stemgedrag niet laten beïnvloeden enkel OMDAT ze me replyen.  Maar mail is een bij uitstek ideaal middel om rechtstreeks contact te onderhouden met de burgers die ze vertegenwoordigen, dus is het niet gewoon hun plicht/jobinhoud om die te (laten) beantwoorden?

Men kan Yves Leterme veel aanwrijven, maar dit had hij met zijn actie “Mail me!” toch goed gezien. (Wat ik trouwens indertijd deed en waarop ik heel snel een heel correct antwoord gekregen heb.) Ik heb nooit goed begrepen waarom dit initiatief zo smalend en neerbuigend onthaald werd. Heerst er bij bepaalde  mensen  dan nog steeds een soort bekrompen arrogantie “pollen af, internet is van ons.?  Leterme gebruikte ook, weliswaar tamelijk onhandig, Youtube om een boodschap de wereld in te sturen. (Ja, ik weet het: “ge ziet waar hij staat met zijn actie, hij is er ver mee gekomen, goei ideeën moeten er van die burgers gekomen zijn, haha, beloftes, wat maakt het uit, sussen met een mail, beloftes doen in een filmpje, achter je rug doen toch wat ze willen, valse betrokkenheid, etc…” ). Maar ik wijk af.

Ik ontmoet nergens politici. Ik ga niet naar bals, spaghetti-avonden of zomerse partijbbq’s. En stel dat ik zou gaan, dan zou het niet in me opkomen om die politici aan te spreken.  Maar ik mail. Ik zoek informatie op het web, ik lees politieke blogs. Tegelijk besef ik dat er nog heel veel mensen zijn die dit niet doen, misschien overschat ik het belang dan weer omdat ik er al zo lang mee werk en er toch tamelijk goed in thuis ben. Of misschien is een maand écht nog niet lang genoeg om om mijn mail al verwerkt te hebben? Ik heb er echt geen idee van hoeveel (duizenden) mails ze per dag ontvangen.

Het is intensief, ik besef dat. En wie ben ik om een steen te gooien? Ik ben een totaal onbelangrijk persoon zonder drukke baan en zelfs ik consulteer buiten mijn persoonlijke mail op mijn mailprogramma mijn diverse mailboxen te weinig.  Dat inloggen op webmail, daar alleen zie ik al tegenop. En ik verwacht op die mailadressen ook geen mails eigenlijk . Of ze zijn dan al zo oud dat ik ze ook niet meer beantwoord. Maar werkgerelateerd durf ik wel stellen dat elke mail dezelfde dag beantwoord werd, ook al was het met een simpelweg beleefde melding van ontvangst en dat ze later een concreet antwoord op hun vraag mochten verwachten.

Caroline Gennez stuurde vandaag een mail naar de SP.A militanten, lees ik. Dat is de reden waarom ik die niet gekregen heb, dat is duidelijk. Minder duidelijk is het wat er met mijn mail en het antwoord daarop gebeurd is. En van die 23 andere.

Respect! De mensen! Hoera!

Advertenties

1 reactie

  1. […] moet ik ze nageven: het is duidelijk. En eerlijker dan wél een mailadres op te geven en vervolgens nooit of te nimmer te […]


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s