dat is het dus

INEENS IS HET TE VEEL

Dan denk je dat je alles wel goed onder controle hebt. Dat het leven verder gaat. Dat het nu eenmaal zo is. Dat er niks aan te doen is. Je berust. Pragmatisch en beredeneerd. Al sinds de wereld stilstond in je familie en het verlies niet was zoals het hoort te zijn.

Maar dan merk je dat je toch al een volle week afwijkend van het doorsnee publiek reageert op dat nieuws uit Dendermonde. Dat je de opinies en meningen niet meer kan verdragen. Dat je geen zin hebt om te bloggen maar toch niets liever wil dan het wereldkundig maken. Dat je de talrijk opgevoerde specialisten ter zake en opiniemakers niet meer kan aanhoren. Knop uit, krant dicht, kop in het zand. Dat je ook, naast de slachtoffers, aan zijn ouders denkt. Dat je aan hem en zijn jonge geleefde leven denkt. Twintig. Dat die ene moeder nu ook vermoedelijk niets liever wil dan haar extreem zieke kind in de armen sluiten en die ene vader zijn zwaarbeschadigde zoon wil beschermen voor de boze buitenwereld.

En je reageert buitenproportonieel heftig op een blogpost die je anders gewoon zou laten links liggen. En je merkt dat je ineens geen gat in de lucht springt om nieuws dat toch heel goed is maar dat het lijkt over je heen te gaat en van je af vloeit. Dat je daarbij ook nog behoorlijk gepakt bent door dit bericht. Dat je van slag bent, uit je doen. Dat je schrijft en schrapt en publiceert en weer weghaalt.  En nog niet weet of je er goed aan doet of toch weer niet. In schok blijkt het, volgens de uiteenzetting van een filosoof eerder deze week, te zijn.

En dan komt na die week weer datgene in alle hevigheid boven wat je elke dag rationeel verdringt. Het besef dat het nooit overgaat. Het gemis en het verdriet. En de vragen.

De buitenstaanders. What if.

Advertenties

2 reacties

  1. Dank je voor dit schrijfsel, ik kan me er helemaal in vinden. Ik denk ook aan hem en vooral aan zijn ouders. Hun leven staat ook stil op dit moment, en komt het ooit nog goed…?

  2. Dat doet wel bevreemdend aan. Dat je vijftig kunt zijn en je nog steeds zo kunt voelen en nog met zulke onoverkomelijke vragen kunt zitten. Ik dacht dat het overging met de jaren.
    Je beschrijft heel erg hoe ik me ook voel. Dat betekent dat het ook nog niet over zal zijn als ik vijftig ben. Hoe erg dat ook is, gelukkig kun je er nog steeds zo over voelen.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s