gedeeld gevoel van de week

DAKLOOS – BERNARD DEWULF

Wij zitten een avond bij elkaar: vrienden vanouds. De glazen zijn genadig, de spruitjes feilloos. Soms zegt iemand: je ziet er goed uit. Er is gedeelde tijd door ons heen gegaan, dat schept mildheid en samenhang.

Wij wisselen woorden uit als kleine strelingen en wij weten: alles is afscheid. Daar proberen wij mee te leven.

Waar wij het over hebben: tijdzones. Nù zijn er kinderen, vroeger waren we dat zelf, daartussen zijn er ouders gestorven. Straks lopen ook wij af en gaan zij door. Tijden beginnen, tijden lopen, tijden wisselen. Allemaal vanzelfsprekend. Maar hoe wij dat allemaal door elkaar doen: soms zijn de dagen onmogelijke klimladders. Klimt er een kind op onze levende schoot, dan klimmen wij steeds vaker zelf in het hoofd op een dode schoot van vroeger. En dan stijgen herinneringen als vocht in onze lichamen.

Iedereen van ons is al dakloos. De ene helemaal, de andere half.

Ouders zijn puntdaken. Eerst valt de ene helft weg, later de andere. Soms tegelijk. Dan staat het bestaan in de open lucht, dan tocht het ineens verschrikkelijk om ons heen. Overal ademtochten door elkaar. Vervolgens moeten wij zelf dak worden.

En niets zo dakloos als het dak zelf.

Dat is het moeilijkste, stellen wij vast: hoe gerimpeld ook, alles blijft een kind. Maar ooit worden alle ouders wezen en alle wezen ouders. En van het grootste belang: hoe wij afscheid nemen.

Iemand onder ons heeft het helemaal kunnen doen, dagenlang dàg zeggen. Iemand maar half, iemand helemaal niet. Het scheelt een leven lang in het verdriet.

Later, wanneer wij moe zijn van spreken, uren en wijn, gaan wij uit elkaar. Omhelzing hier, zoen daar. Iemand zegt, tot binnenkort. Alle lichamen knikken. Het afscheid is opgeschort. Meer kunnen wij niet doen: het afscheid omhelzen en over- en overdoen.

De Morgen 20-10-2008

Voor alle halve en hele daklozen maar vandaag in het bijzonder voor E. en A.

(Uit mijn plakboek met favoriete Dewulf stukjes maar gekopieerd bij Dieu, wat me het intypen bespaarde, waarvoor dank.)

prutsers

Al een week ben ik zenuwachtig. Al een week denk ik dat ik niet zal aan de verwachtingen voldoen. Al een week ben ik bang dat ik zal flateren. Al een week denk ik dat ik het ganse project zal verprutsen door een fout. Dat heb je wanneer je tien maand thuisgezeten hebt en je zelfvertrouwen compleet ondermijnd was door een ontslag.

En dan is er dit gepruts en dit en dit en dit. Onbekwaamheid en geflater in zaken die er echt toe doen. Onverschilligheid en nonchalance. Onkunde en onwetendheid. Is er iemand begaan? Is er iemand gemotiveerd? Is er iemand die zich geëngageerd inzet? Neemt er iemand sowieso de verantwoordelijkheid?

En ik lig wakker om het welslagen van een luchtig projectje in de amusentssector. Zucht.

accordeonfile op de E40

VANAF VANDAAG EEN AUTO MEER!

Op de dag dat bijna geheel werkend Vlaanderen op winter en zon vakantie is en in Aalst de maandagstoet door de straten trekt begin ik er aan. Dit feest is afgelopen. En dat is eigenlijk maar goed ook, ik heb er zin in.

Al zal  het wel geen schitterende Slumdog Millionaire (de enige van alle genomineerde films die ik al gezien heb) oscarwinnendachtig project zijn waar ik mijn bijdrage ga aan leveren , toch heb ik een vermoeden dat ik me zes maand ga amuseren.

En dat al werkend!

rij met mij

KOM EN ZET U DER BIJ JA GIJ

Stelt u voor, nooit compagnie, daar wordt een mens chagrijnig van.  Doe u en mezelf een plezier,  tis veel plezanter als ge samenrijdt. Breek met de dagelijkse sleur, wees onbaatzuchtig en niet asociaal. Ik heb nog plaatsen vrij bij mij, kom en zet u der bij, bij mij, ja gij!* En als ge naar Hannelore Bedert wilt luisteren op weg naar Brussel dan *mot* doet *mot* ge *mot* dat *mot* op *mot* eigen *mot* risico *mot*. Of ge steekt gewoon uw oortjes in, ge zet u op de achterbank, ge doet of ge er niet zijt en ge zwijgt. (Dat laatste doet ge ten allen tijden ’s morgens vroeg in mijn auto, ook zonder Hannelore Bedert in uw oren.)

Hannelore Bedert. Die haalt het slechtste in mij boven. Agressie in het verkeer ipv fileleed en dat door deze actie.

Stelt u voor: ge zit in een carpoolbuske met Hannelore Bedert, Eva De Roovere, Milow, Yevgueni en Gabriel Rios en die zitten dan in koor te zingen, voor de gezelligheid, tegen de verzuring. Hel.

*vrij naar het carpoollied van Peeters en Pichal


cd tip 02/09

M.WARD – HOLD TIME

Ik zat voor deze tip al een paar dagen te wachten op Ggoddeau. Omdat zij dus inderdaad beter kunnen uitleggen waarom.

Het ziet er naar uit dat het een goed muziekjaar wordt. Volgens mij natuurlijk.

[.youtube= een triestig liedje (Sad Song uit Transfiguration of Vincent) waar ik altijd vrolijk van word, de kwaliteit is helaas abominabel, luister via last.fm of listen.grooveshark.com.]

Smaak van de Keyser

HET JENEVERWONDER

Alle gekheid op een stokje in dit stukje, maar toch blijf ik het vreemd vinden dat er zich buiten een paar deftige dames niemand ergert aan de foute of op zijn minst verwarrende tijdslijn van deze reeks. Bejubeling te over (terecht op dit storende element na), half Vlaanderen die kijkt, maar deze opmerking las of hoorde ik verder nog nergens.

Zo zegt Alessandra in de laatste aflevering – die zich afspeelt in 2007 – tegen haar moeder Martine (°1941): “Pas maar op dat je niet zwanger wordt.” Alweer (b)lijkt Martine dus amper vijfenveertig.

Bij Thuis en Familie  en andere soapsaga’s is dit misschien dagelijkse kost, dàt weet ik niet. Maar in een prijswinnende prestigieuze reeks?

(’t Is cinema, klinkt het vanuit het productiehuis…)

interludium

DRIE KEER GOED

De laatste tijd verkies ik hoofdzakelijk de shufflefunctie van i-tunes boven last.fm als ik muziek wil. 39,3 dagen nonstop muziek is de huidige stand, ingeladen van mijn eigen top100 cd’s. Heerlijk. Omdat het àltijd mooi is. Omdat je onverwachts getrakteerd wordt op lang niet beluisterde pareltjes.

Zoals deze bijvoorbeeld.

(And 2116 more)