ja, ik wil!

MAAR KAN IK HET OOK NOG?

Het bloggen is er zwaar bij ingeschoten de laatste maanden. Veel had te maken met tijdsgebrek, maar onbewust had het zeker ook met onwil te maken. Afgelopen week had ik nog een prettige discussie naar aanleiding van een interview met een schatrijke man – ik ben vergeten wie – die verkondigde dat iedereen rijk kan worden, als je maar wil. Iedereen kan bekend worden, als je maar hard genoeg wil. Iedereen kan zijn droom waarmaken, de échte wil om hem te verwezenlijken moet echter sterk genoeg zijn.

Het klopt. Het is geen peptalk van media-goeroes en LSP. Ik had kunnen beroemd worden. Ik had kunnen rijk worden. Ik had kunnen topmanager van Telenet zijn en ik had kunnen met Rob De Nijs trouwen. Ik had zelf kunnen mijn voortuin aanleggen, eigenhandig. Als ik het maar echt hard genoeg gewild had. Ik heb er gewoon nooit genoeg voor over gehad. Ik heb er gewoon nooit genoeg kunnen voor laten. Ik heb er nooit genoeg dingen die toen of nu belangrijk waren of zijn willen voor opgeven. ‘Willen is kunnen!’, stond er al in het vierde leerjaar op mijn rapport.

Zo is het ook met bloggen. Ik had wel elke dag kunnen bloggen, ik deed het vroeger wel, toen ik evengoed een drukke baan had. De zin was er wel, maar niet de wil.

Ik ben een twijfelaar. Ik heb een aantal principes, ik leef volgens een aantal voor mij belangrijke normen en waarden, maar tegelijk ben ik quasi dagelijks bezig met die in twijfel te trekken. Ik verkondig meningen en ideeën, maar iemand moet maar een enigszins afwijkende mening opwerpen of ik begin mijn mening daar aan af te toetsen, in vraag te stellen of bij te sturen. Zie het niet als wispelturig of volgzaam, integendeel. Ik vraag me quasi dagelijks af waarom ik het grote gelijk zou hebben.

Zo is het ook met bloggen. Wat is het nut van er een blog op nahouden? Waarom wil ik mijn mening wereldkundig maken? Waarom wil ik mijn privacy op het web gooien – alhoewel ik dit vrij beperkt houd vind ik. Waarom wil ik dingen aanklagen en waarom wil ik mensen van goede en minder goede wil de grond inboren? Waarom zie ik in alles wat marcheert voornamelijk dat wat niet marcheert?  Waarom wil ik verwezenijkingen waar hard aan gewerkt is afbreken en bekritiseren, vanwaar de behoefte om af te geven op gewoonten en gedragingen van jan met de pet?  Van waar die dwingende nood om mijn gedachten te verwoorden en die op het web te gooien? Ik kan niet op tegen échte journalisten en ervaren filosofen, ik heb geen literaire ambities en wil geen boek uitbrengen.

Tegelijk ben ik ook een dwarsliggertje. Hoe meer er getwittert (nog steeds in experimentele fase, verslag volgt) en gefacebookt  (account gedesactiveerd sinds januari) wordt, hoe meer belangstelling het krijgt in de media en hoe main-streamer het wordt, hoe minder ik er wil mee te maken hebben. Het is contradictorisch. Ik wil er niet bijhoren maar toch is het prettig om te zien dat je lezers hebt en dat er gereageerd wordt, waardoor je op één of andere manier dan toch wel een soort erkenning zoekt.

Zo  lang ze het zelf niet uitleggen heb ik er het raden naar, maar zou het kunnen dat er nog een aantal bloggers met dezelfde vragen zitten? Op minstens tien blogs uit mijn blogroll (dringend aan een update toe) die ik graag las is er de laatste maanden/weken geen enkele beweging – of ligt het gewoon aan de vakantie? – en een aantal zijn zelfs gewoon zonder enige uitleg verwijderd.

Veel had natuurlijk ook te maken met een clausule in mijn contract. Geen mededelingen aan derden, inclusief de pers, stond er in niet mis te verstane verwoordingen. En tegenwoordig is het niet meer ondenkbaar dat je voor één banaliteit, die je ergens terzijde in een logje  – dat zelfs niet over je werk gaat – zou vermelden, voor de rechtbank zou gedaagd worden. Voorzichtig. Bang, ja misschien. Wijs geworden in elk geval. Veranderd. Van een blog als deze zou ik twee jaar geleden gesmuld hebben en wellicht zelf willen gehad hebben, tegenwoordig vind ik er vooral een vies kantje aan. Ieder zijn waarheid, de ene echter wat neutraler dan de andere. En vraag ik me af of ik me er ook al schuldig aan gemaakt heb. (In eer een geweten, neen.)

Men kan natuurlijk opwerpen: niet bij stilstaan, geen woorden aan vuilmaken, geen logje waard. Doen en niet denken. Blij! Opgewekt! Vrolijk! Het eeuwig optimisme en positivisme staat me ook tegen. Er mag kritiek zijn, er mag gezeur zijn en er mogen tegenwerpingen zijn. Het is niet omdat ik dingen aanklaag of bekritiseer dat ik een ongelukkig en gefrustreerd mens ben, zoals het dikwijls uitgelegd wordt door mensen die constant lopen te roepen hoe fijn en fantastisch en geweldig alles is. Ik ben relatief gelukkig en ik ben tevreden. Ik heb een fijne en leerrijke periode achter de rug – meer hierover later – maar dat betekent niet dat ik de negatieve aspecten uit het oog verlies.  Ik noem mezelf gewoon een realist. En er schuilt nog steeds een eenzaat en misantroop in mij.

En natuurlijk las u hier eerder al gelijkaardige verzuchtingen. Net omdat het me bezighoudt. En net daardoor wéét ik gewoon dat ik weer 1028 woorden vuil gemaakt heb aan twijfels en vragen, maar dat ik desalniettemin toch gewoon doorga. Zelfs al hangen mijn stukjes krakkemikkig aan elkaar, zijn mijn gedachten chaotisch en wil ik te veel ineens zeggen. Ook al weet ik dat ze taalkundig niet perfect zijn (Zou  ik wel kunnen, (?) maar…) Enkel en alleen omdat het in mij zit, het preken. Mijn eerste lezersbrieven dateren van uit een tijd dat Zonnestraal nog bestond. Handgeschreven. Eerst in klad en dan netjes. Zo ging dat nog. En je kreeg ook nog een uitgebreid antwoord. Maar omdat het de dag van vandaag zoveel eenvoudiger, valt er hier vanaf morgen hoogstwaarschijnlijk weer élke dag iets lezen. Een mening, iets gezouten misschien, een klaagzang, een verzuchting. Al kan het ook gewoon zijn dat ik u één of ander TV-programma, DVD of CD aanraad.  Met de beste wil. Of u dat nu graag hebt of niet.

lezersbrief3

Advertenties

16 reacties

  1. “GEEN boek” uitbrengen, heb je gelinkt.
    Ik vermoed hier een bedoeld doordenkertje.

  2. Ik blog wél dagelijks en niet over komkommers of snijbonen of over het aantal pannenkoeken dat ik gisteren gegeten heb. Sta me toe mijn verwondering uit te drukken over het feit dat ik niet op jouw blogroll prijk. Een illusie rijker.

    • Dat verwondert me nu eigenlijk ook zelf, stel ik vast. Ik bezoek je blogs quasi dagelijks minstens wekelijks. Wordt eerstdaags rechtgezet. De hele blogroll is trouwens aan vernieuwing toe.

  3. Je moet niet elke dag bloggen. Het is nog altijd de kwaliteit die boven de kwantiteit primeert. En deze post behoort bijvoorbeeld tot de categorie “erg leuk”. Ik weet niet waarom jij blogt, maar ik blog omdat ik (anoniem) mijn negativiteit op de dingen kwijt kan. Dat mensen reageren is leuk en doet ons nadenken over bepaalde zaken. Je mag van standpunt veranderen. Tuurlijk. Anders ben je koppig en heb je oogkleppen op. En zo’n mensen lopen er al genoeg rond.

    Soit. Leuke post.

  4. Onder andere Ella Guru heeft ook al gepolst naar mijn inactiviteit, ik durf niets beloven maar er staan nog steeds een tiental posts in de steiger. Misschien moet ik me maar weer de gewoonte aankweken om af en toe iets te schrijven.

  5. Wordt het bloggen niet wat te serieus genomen? Schrijven of niet schrijven, over petatten of niet, wel of niet als je op vakantie bent? Plezier en ambitie liggen daarom niet vlak naast elkaar.

    En weetjewat? Zonnestraal bestaat nog steeds!

    • Oei, is dat zo? En maakt die pater dat dan nog steeds? Hopelijk niet.

      Bij nader inzien weet ik eigenlijk niet welk punt ik precies wou maken in dit stukje of wat nu de essentie is – losse gedachten zeker – , maar dat ik bloggen ernstig neem, was het zeker niet.

  6. Bloggen is ook een manier om (soms) chaotische gedachten te delen en/of te toetsen.

  7. Zonder twijfel zouden de dagen vervelend zijn, en geen logs zoals deze geschreven worden. Twijfelt U rustig verder. Bedankt voor de link in het logje

    Was getekend

  8. Allemaal goed en wel en herkenbaar, ook ik heb te maken met het feit dat ik nu minder schrijf en mijn laatste posts opvul met een youtubefilmpje/muziekje, edoch steeds met goede bedoelingen en vooral om wat er zich in mijn hoofd afspeelt neer te zetten in de hoop dat die chaos ietwat overzichtelijker wordt, of gewoon omdat ik het leuk vind.

    Maar bloggen blijft een lelijk woord.

  9. Ik heb hier gelukkig nog geen last van op mijn 15 dagig blogbestaan. Maar dat zal helaas misschien -maar hopelijk nooit- wel komen.

    Ik kijk er alleszins niet naar uit.

    Ik blog niet omdat ik mensen wil afbreken of wil terugdenken aan hoe het vroeger beter was en/of dat alles nu slecht is. Ik blog omdat ik (vast net zoals alle anderen) wil delen: ik weet dingen of ik maak dingen mee die ik gewoon niet voor mezelf wil houden.

  10. Iedere aap met een hoedje op heeft tegenwoordig een blog en beschouwt dat veelaal als ‘er bijzonder toedoend’. Onzin, uiteraard. 99,9 % van de blogs in Vlaanderen zijn hooguit een spielerei.
    Neem mijn blog. Doorgaans nonsens en kneuterigheid. Het mag u als onkunde toeschijnen, maar vergis u niet: het is net hetgeen dat ik met volle goesting propageer. Dat er vervolgens would-be prominenten zijn (en neen Aïda, ik heb het absoluut niet over u, laat daar geen misverstanden over bestaan) die daar op neerkijken en zich er geregeld zelfs smalend over uitlaten, raakt mijn koude kleren in geen geval. Het zegt veel over hen en niks over mij.
    Zij die menen, om god weet welke reden, zich op de piëdestal der eenzame hoogten in de blogosfeer te moeten plaatsen – en zich daartoe bewust en met veel hautain gepalaver afscheuren van het “plebs” – zijn m.i. toe aan een lesje in nederigheid. Want ’t doet verdomd veel pijn hoor, dat laag vallen achteraf.

  11. 99,9 % van de blogs in Vlaanderen IS…
    Met mijn excuses voor deze onvergeeflijke fout.

  12. wel of niet op de blogrol, that’s the essence of life !

  13. Bloggen is ook een manier om (soms) chaotische gedachten te delen en/of te toetsen.;. All the best!!

  14. Ik doe m’n hoed af voor mensen die effectief hun dromen kunnen verwezenlijken maar ik betwijfel of het enkel met een sterke wil te maken heeft. En zijn we altijd wel bereid om al die offers te brengen die zulk een streven impliceren?
    En, och wat, Rob De Nijs zal ook wel rare kantjes hebben.
    We kunnen toch nog altijd relativeren en ons,op bepaalde momenten meer of minder, gelukkig voelen en anderen,zo goed of zo kwaad als het kan, een stukje van onszelf meegeven. Voor mij moet het niet meer zijn en ik probeer er ook verder niets ernstigers achter te zoeken.
    Hetzelfde geldt voor bloggen, de ene keer heb je er zin in, de andere keer weer niet. Maar de bloggers blijven en schrijven en lezen als ze er zelf zin in hebben. Wetmatigheden zal je hen nooit kunnen opdringen. En echte bloggers weten intussen dat ze niet moedwillig geviseerd worden.
    Er zal voor elke blogger wel een markt zijn zeker?
    Niet te veel denken en gewoon jezelf blijven. En kom eens naar een blogmeeting zodat we jou in het ‘echt’ ook eens kunnen leren kennen. Je zal ervan schrikken hoe ongedwongen het eraan toe gaat.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s