rillingen

WEERZIEN

Deze week hoorde ik ergens onderweg in de auto op Radio1 een liedje. Emotie1: Op Radio 1, dit. Het kon nog! Een paar noten verder werd ik echter overspoeld door een andere emotie. Die tekst, die muziek, die stem. Melancholie en nostalgie, maar zo sterk als ik het in tijden niet gevoeld had. De krop in de keel, de tranen in de ogen. Dat verwacht je, dat wéét je gewoon wanneer je bijvoorbeeld cd’s als deze beluistert, en dan is dat door pure schoonheid, maar zomaar onverwachts. Weemoed.

Ik besloot het neer te schrijven, dat ging nu nog eens een mooi logje worden se! Met een filmpje en al.  ’t Lukte niet. Nochtans stak emotie drie de kop op door het keer na keer beluisteren van twee verschillende versies op youtube. Een oude en een jonge. Vergankelijkheid en ouder worden, dat ook nog eens. Vergeet het, dacht ik, dit krijg je nooit verwoord. Er zal wel eens iemand ooit ergens dit gevoel perfect neerpennen, of dat zal wel al eens ergens gebeurd zijn. Wat zou ik er nog aan toe te voegen hebben.

Vandaag lees ik in De Standaard de column van Laurens De Keyzer, niet bepaald mijn favoriete columnist, ik haak dikwijls halfweg af. Maar vandaag, mooi. Herkenbaar. “Paris s’éveillle”. Hij voelde het ook. Een andere plaats, een andere tijd, een ander nummer, hetzelfde gevoel. ‘Ik rilde van kop tot steen*, en dat was niet van de kou’… ‘Het was maar een liedje, maar zo overweldigend lichtzinnig en weemoedig voor die man daar in zijn auto aan de Seine, dat hij zich later nauwelijks nog herinneren kon waarom hij gisteren nog ergens in het zuiden was en daarstraks nog in de buurt van Châtillon en Montrouge.’

*Er staat echt ‘van kop tot steen’, bij mij is het geen tikfout, maar kijk, dan vraag ik me weer af, is dat een tikfout van De Keyzer of bedoeld hij écht van kop tot steen, want eerder in het stukje heeft hij het ook over kasseien en het lopen door straten (waardoor ik weer aan Ann Christy moet denken…) en wat bedoelt hij dan precies met van kop tot steen, dat de rillingen zo sterk zijn dat ze kasseien onder zijn voeten doen daveren, maar hij zit nog in zijn auto…. zucht. In een verslag, tot daar toe, maar in een column, je weet nooit hoever ze gaan in hun columnistische vrijheid, die schrijvers… Het niet wéten hé, dat is het ergste. Jammer ook.

Advertenties

1 reactie

  1. Dat is zooo mijn kot, met een krakend transistorradiootje en Jan van Rompaey. Fijn dat bloggen ook dààrvoor kan dienen.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s