en ondertussen bij de VDAB

OJA, IK BEN OOK NOG WERKZOEKEND!

Ik begrijp het niet.

Ik heb amper een werklozengeschiedenis, dit in tegenstelling tot al de olijkerds die ik hier mocht ontmoeten. Na mijn ontslag in 2008 ben ik nog lange tijd uitbetaald geweest door mijn ex-werkgever (zelfs toen werd ik al goed opgevolgd!), heb outplacement gevolgd en ook ondertussen al zes maand gewerkt met een tijdelijk contract. Ik heb al bij al sinds april 2008 nog geen drie volle maanden werkloosheidsuitkering ‘genoten’ en heb een dikke map vol sollicitaties. Ik sta ingeschreven bij elk interimkantoor, ondanks mijn weerzin voor hun systeem. Ik ga op elke vrijwillige uitnodiging (bedrijfsbezoeken, jobclub, etc..) in, ook al zien ze me er liever gaan dan komen. Ik liet me vorige week zelfs spontaan zien in de werkwinkel in het kader van de week van het werk. (Ze verkochten trouwens geen werk dat me beviel). In februari starten er in de sector een aantal nieuwe projecten waar ik naar uitkijk en hopelijk kans maak om aan mee te werken. Je kan me er dus niet echt van beschuldigen dat ik werkloos toekijk, geen initiatief neem of “profiteer”. Ik neem trouwens het heft in eigen handen omdat ik wel degelijk afgeschrikt ben door de “bedreigingen” van het VDAB dat je zes maand lang hun aanbiedingen mag weigeren maar dat je dan op hun voorgestelde vacature moet ingaan. Net door die voorstellen ben ik actief zelf op zoek naar een baan die bij mij past en ietwat in de lijn ligt van mijn vroegere baan, zowel qua inhoud en zeker qua verloning. En dat is niet wat ik door het VDAB voorgesteld krijg. Integendeel. Van hen zal het niet moeten komen.

Ik begrijp het niet.

Ondanks dit alles ligt er hier nu weer een net bezorgde VERPLICHTE uitnodiging op tafel voor een informatievergadering ivm openstaande vacatures bij een dochteronderneming van een bekende grootwarenhuisketen, met mogelijkheid tot een individueel gesprek met de werkgever. Ik ken het ondertussen al, afgaande op mijn mailverkeer met de VDAB. Assistent-filiaalhouder, winkelrekvuller, eerste verkoopster of kassierster. Met lonen tussen de 1700 eur en 1900 eur bruto. (FYI: ik zat in een looncategorie waar mijn netto verloning deze bedragen ruimschoots overschreed …)

Ik begrijp het niet.

Hopeloos veel vacatures in de distributie en de zorgverstrekking. Maar moet ik die gaan invullen met mijn professionele achtergrond? Maar als ze me nu al bestoken met deze aanbiedingen hoe lang kan/mag ik dan weigeren? Ik kan me namelijk niet voorstellen dat de werkgever me niet geschikt zal vinden voor deze vacature, tenzij door het grondig gebrek aan motivatie. Het blijft me bezighouden. De nachtmerrie waarover een blogster onlangs zo treffend berichtte hangt als het zwaard van Damocles boven mij:

“Op vijftien oktober anno domini 2009 zwaai ik af als WEPper ( WEP = werkervaringsproject). Zo wordt die marginale sekte van de bevolking genoemd die wel werken wíl maar geen werk vindt. Door morele intimidatie van zowel de RVA als de VDAB (je dacht toch niet dat die onafhankelijk opereerden) komt deze groep in een circuit terecht waar enkel de zogeheten Vader Staat en de subsidieontvanger voordeel aan hebben.
De VDAB opperde dat ik in de welzijnszorg mijn steentje zou kunnen bijdragen. Een sociaalvoelend mens als ik, in aantal levensjaren afgeschreven in de statistieken van de actieve bevolking, moest immers doorgeloodst worden. Eén werkloze minder in de annalen en alzo meetellend in het resultaat van de Belgische begroting. Ettelijke ministers hebben jarenlang het hoofd gebogen over de, volgens hen, geniale regels bestemd voor deze futiele groep.
In een oogopslag werd ik van directiesecretaresse naar arbeidster herbestemd met een uurloon dat een heel stuk lager lag dan de verdienste van mijn dochter die studentenjobde. Maar ik kreeg wel een bijdrage van vier euro per maand voor het dragen van een schort en ik mocht deelnemen aan een cursus ‘Hef- en Tilwerk’. Eindelijk weet ik nu ook hoe je een dweil op de voor mij meest voordelige manier moet uitwringen, haha. De diapresentaties waren hilarisch.
Mijn beroep voor het volgende jaar zou voortaan ‘Bejaardenoppas’ heten. Een even frustrerende benaming voor mij als voor mijn cliënten.
De VDAB stuurde me vanaf mijn indiensttreding geen vacatures meer die bij mijn opleiding pasten. Voor hen was ik gedurende een jaar van straat en konden (lees: wilden) ze niets meer voor mij doen. Er zat voor mij niets anders op dan mij aan te passen. Meer zelfs, ik moest ervoor zorgen dat ik deze occupatie behield en niet ontslagen werd, zo niet zou ik mijn werkloosheidssteun verliezen.”

(…)

en ze besluit:

“Ik heb momenteel nog geen andere job op het oog maar de werkloosheidssteun die ik in de toekomst zal krijgen zal alleszins hoger zijn dan wat ik dit jaar verdiende.”
(…)
WEPpen of doppen? Wat mij betreft bestaat daar simpelweg geen twijfel over.”

Die zorgverstrekking in onze maatschappij, die iedereen vanzelfsprekend vindt, dat is voer voor een andere discussie. Maar de manier waarop ze met werkzoekenden omgaan voor de meerdere eer en glorie van de  statistieken is beangstigend. Er wordt me zelfs nog geen tijd gegund om zelf iets passends te zoeken.

Mijn vrees zal nog waarheid worden. Ach waarom kon ik nu toch niet liever naar soaps en telenovella’s gekeken hebben? De keuze tussen dat en rekkenvulster. Te laat.

Ik ga een beetje therapeutisch bladeren harken. Mag dat eigenlijk wel zo overdag tijdens de kantooruren? Wat denkt U, van de RVA of de VDAB, die meeleest?


Advertenties

6 reacties

  1. zolang het in je eigen tuin is mag het volgens mij wel, anders beschuldigen ze je van zwartwerk.
    Je kan merken dat het zware economische tijden zijn vol ontslagen, falingen enz.
    De VDAB enz zijn weer heer en meester over de werkzoekenden die ze koste wat kost willen uitroeien maar ondertussen toch geld verdienen op de rug van hun benarde situatie.

  2. Voor de VDAB is een werkzoekende een werkzoekende, ongeacht vorige baan dan wel ambities. Herinner u in dezen actrice Antje De Boeck die door de RVA geschorst werd nadat ze een aangeboden job als vestiaire weigerde.
    Eisen stellen aan verloning dan wel functie heeft geen enkele zin. De VDAB is geen selectiebureau doch slechts een enigszins noodgedwongen enggeestige instelling die zijn regels van hogerhand wordt voorgehouden: koste wat het kost mensen van de staatssteun halen.
    Ik hoop dat je snel (al dan niet zelf) een voldoening gevende job vindt. Anders wordt het, zo vrees ik, de tering naar de nering zetten. Een alternatief is onbestaande.

  3. Vestiaire = iemand die in een vestiaire werkt. Hoe noemt met zo iemand überhaupt?

    • Wij noemden die gewoon de vestiairemadam, maar in de jobaanbiedingen klinkt het droogweg als “aangestelde kleedkamer”.

  4. In België is het dus niet veel anders dan in Nederland.
    Helaas is begin dit jaar mijn contract niet verlengd om bedrijfeconomische redenen. Lagen de banen anderhalf jaar geleden nog voor het oprapen, nu mag je blij zijn als je iets kunt vinden wat maar de helft opbrengt van je vorige baan.

    Ik werkte 32 uur als alleenstaande moeder. Ik had de zaakjes goed voorelkaar en kon in het levensonderhoud van mijn gezin voorzien.

    Nu moet ik het doen met een lagere uurloon en een baan van 16 uur per week en moet mijn huidige vriend regelmatig bijspringen zodat de rekeningen in ieder geval wel betaald worden.

    Vanaf januari ben ik zoekende, ik geef niet op, maar blij word ik ook niet van het zoeken naar. Ik word vooral niet blij van de afwijzingen.

    Succes met het zoeken en vinden van een passende baan.

  5. Ik had dit stukje gewist uit angst voor represailles.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s