oud is nieuw en nieuw is oud

DENNIS POTTER EN DE STEEN DER WIJZEN

Omdat ik me na de openbaring van de inhoud van mijn videocollectie mogelijks geconfronteerd zie met een imagoprobleem, wil ik het even hebben  de inhoud van de VHS-casette die nét naast de show van Diana Ross stond. Een opname van 1994. Een interview van Melvyn Bragg met Dennis Potter. Ik herinnerde het me als legendarisch, vandaar dat het ook nog steeds in mijn videocollectie zit. Ik heb het nog eens bekeken. En het weer volledig uitgekeken (3u). Ik weet niet meer van welke zender het opgenomen is, in die tijd hadden ze nog niet de gewoonte storende logo’s te plaatsen.  En ik heb vastgesteld dat het inderdaad legendarisch is. Dit interview uit 1994 is na vijftien jaar nog even actueel. Alles wordt erin samengevat over goedkope programma’s, kleine budgetten, de onafhankelijkheid van de pers, het gevaar van kradntengroepen. Bepaalde fragmenten zijn zo treffend dat ik ze hier wou publiceren. Maar bij het googelen stootte ik op iets vreemds. Bij The Guardian vond ik het uitgeschreven stuk onder de rubriek: “Great Interviews of the 20th century”. De fragmenten die me het meest troffen zijn hier echter niet in te vinden.

Ik heb dus de moeite genomen om ze even uit te typen, in het Nederlands weliswaar. Het einde van het interview, het fragment waar hij het over zijn laatste werk heeft, staat ook niet in de publicatie, .

(DP) Jij weet dat ook als schrijver een plot waar  een schrijver graag over fantaseert is dat iemand hoort dat ie nog drie maanden te leven heeft, wat met mij gebeurd is. En wie je dan wil vermoorden. Want je hebt alle, … Ik heb mijn ergste gezwel, dat van pancreas, Rupert genoemd. Dat komt nog ‘t meest in de buurt. Want die Murdoch is degene die, als ik de tijd had.. Ik moet schrijven en ik heb de energie niet, maar die zou ik vermoorden. Hij is als geen ander verantwoordelijk voor de vervuiling van ‘n toch al vervuilde pers. En die vervuiling is onderdeel van ‘t vervuilde Britse politieke leven. En onderdeel van ‘t cynisme en de foutieve inschatting van de realiteit die ons politiek debat kapotmaken.

(MB)Je vindt dat ‘t verval heel diep zit, hé?

Ja. Tot mijn droefheid en schaamte. Ik schaam me ook. Maar ‘t kan nog goed komen als de mensen er wat aan willen doen. En niet vluchten in cynisme, wat nu gebeurt. De politiek is van wezenlijk belang. Er moet gekozen worden en we moeten kiezen en niet zeggen: het is één pot nat. Ook al is dat zo. Een politiek dier is echt een dier. Maar de ideeën die schuilgaan achter hun retoriek zijn belangrijke keuzen die we moeten maken.

(MB) Komt dat verval voort uit politiek verval, of iets anders?

(DP) Beide, het is vervlochten, pers en politiek. Alles wordt gecommercialiseerd en dus geef je alles een commerciële waarde. Zo verander je van burger in consument. We zijn nu consumenten. Politiek is een artikel dat verkocht wordt.  Dat zie je gebeuren. Kijk maar naar de BBC. Kijk maar naar TV in ‘t algemeen. Gerespecteerde liberale mensen hebben als argument dat grootte voordelen heeft. Dat werkt voordeliger. Maar dat is gewoon onzin. Een programma kost wat het kost. Een klein bedrijf kan het ook maken. Maar hun gaat het om het eigendom van de communicatiemiddelen. Ze hebben het over de ‘massamedia’ zoals Priestley het formuleerde. Ze hebben het in feite over politiek controle. Hoe is een goede democratie mogelijk als kranten en TV – of dat nu gewone TV is of kabel-TV – steeds meer in dezelfde handen komen? Waar blijven de garanties voor onze vrijheden? Wie zorgt daarvoor? Kijk maar eens naar de gevolgen van al die overnames. Programma’s zijn secundair. Toen jij en ik TV en radio leerden keennen was die wereld paternalistisch. Je kunt het niet zo houden, veranderingen zijn nodig. Maar die wereld stoelde wel op principes  die nu zo ongeveer lachwekkend zijn. Net als in de politiek principes lachwekkend worden. We verwoesten ons leven door dat gebrek aan principes. En de TV erbij. Ik zie het elke week, elke dag. Als ik nu zou beginnnen… mijn eerste programma was in 1960. Die documentaire. Mijn eerste stukken waren in 1965. Ik had een golf van energie dank zij mijn ziekte.  Toen ik me ‘opnieuw uitvond’, als een bewuste daad, zat ik aan de grond. Baan kwijt, twee kleine kinderen en de derde onderweg. Toen schreef ik een stuk en gelukkig vonden ze het goed en gaven me bovendien een opdracht. Ik kreeg de kans om te groeien. Daar heb ik toen mijn hele werkende bestaan aan gewijd. Daardoor ben ik ook zo veel met TV bezig gebleven. Maar als ik nu begon, waar zou ik dan die kans krijgen? Wie geeft al die aandacht en zorg?  Wie ziet nog zoiets?  Waar zijn de toneelstukken gebleven? En de series zijn lopende-bandwerk. Heel voorspelbaar. Je ziet alles aankomen. Dat de TV vergeven is van de clichés komt door de verkoopdrang. Ze weten binnenkort exact wie er wegzapt. Van creatieve mensen, dus regisseurs, schrijvers, ontwerpers, acteurs, producers, wordt steeds geëist dat ze altijd een maximum aan kijkers trekken. En dat is het tegendeel van iets onbekends ontdekken. Het is het tegendeel voor het soort televisie dat vroeger zo heerlijk was.

(MB) Maar als je kijkt naar de jaren ’60 en ’70 en de macht van de Tv en dat er mensen werkten met een goede opleiding, als je dat positief beziet, waarom is het dan rond ’85 zo veranderd? Waarom lieten de mensen en het land zich toen manipuleren?

(DP) Omdat er bezinning nodig was en verandering. We beseften dat verandering nodig was. Ook in de politiek. Zoals de regering in 1945. Er was ook radicalisme, van rechts. Maar toen kreeg je dat aan alles een prijskaartje werd gehangen. En dat prijskaartje werd het enige evangelie. Maar dat evenangelie brandt maar met een heel kil vuur. En als je alles daaraan gaat afmeten worden alle andere overwegingen daaraan ondergeschikt of in zekere zin lachwekkend. Er zijn dingen die ons als gemeenschap samenbinden. Daar zijn ook rechtse dingen bij. Soms weet ik niet of ik links of rechts ben. Ze trekken allebei aan me. Ook de traditie. Ik hou van mijn land, ik hou van Engeland. Als ik in het buitenland ben, wat nu niet meer hoeft,  voel ik echt heimwee. Naar bijna iets abstracts. Ik heb altijd van mijn land gehouden, zonder vlaggen en tromgeroffel en trompetten. En wapperende banieren en militairen met beremutsen en de monarchie en al het uiterlijk vertoon. Mij gaat het om het volk waaruit ik voortkom en waarvan ik hou. Ik verwacht dat anderen dat met hun land en beschaving ook hebben. Maar het is heel moeilijk om daar een prijskaartje aan te hangen. Ze zijn moeilijk te kwantificeren op de manier van Mrs Tatcher en de huidige regering. Met ‘zorgzame samenleving’ bedoelen ze sluit die dure inrichting en zet die krankzinnige op straat. En als ze er niet meer omheen kunnen ritselen ze wat en zeggen ze dat het beter gaat. Of dat de uitgaven per persoon zijn gestegen. Maar wat is er gebeurd?  Wat gebeurt er als jonge mensen in vele steden in dit land geen uitzicht op werk hebben? Het ergste is nog het gepreek.  Ze zeggen: misdaad is een zaak van de misdadiger. Wat is is een leven als je verwacht nooit van je leven werk te krijgen. Als je alleen cynisme kunt verwachten en politieke compensatie. Als er geen andere horizon is dan de nieuwste akelige video en de kabel-TV en de Murdochs en de Sun. Kijk eens een exemplaar van de Sun in. Is dat Engeland? Hebben we onszelf dat aangedaan? Hoe kunnen de mensen van de Sun thuiskomen zonder zich te schamen? Ik zou me kapot schamen als ik daartoe gedwongen was, en soms zijn ze dat.  Ze willen niet werkloos zijn, ze moeten geld verdienen. Sommigen gruwen van hun werk, dat weet ik. Ik heb met ze gepraat. Maar wat een systeem.

Net toevallig deze middag – ik was al sinds gisteren aan dit stukje bezig – hoor ik in Mezzo over Dennis Potter praten. Lap, mijn onderwerp, dacht ik, iemand heeft zich dat interview ook herinnerd. Maar neen, het ging over de release van de DVD van The Singing Detective, een geweldige serie van Dennis Potter die ik u tot slot van dit stukje sowieso had willen aanraden. Vreemde toevalligheid. Aanraden tegelijk met Pennies from Heaven, Lipstick on Your Collar (met Ewan Mc Gregor in zijn eerste grote tv rol), Karaoke en Cold Lazarus.

Mijn casette moet ik ook nu dus ook niet langer bewaren. Het interview is intussen verkrijgbaar op DVD. (Misschien moet ik toch even checken het er integraal opstaat). Een aanrader. Wijze woorden van een stervend man, en naar het einde toe ook bijzonder ontroerend.

(DP) And so … I’m grateful for the chance. This is my chance to say my last words. So, thanks.

simpele verzuchtingen 10/09

GAAT HET NOG EEN BEETJE?

Om te beginnen heb ik een klacht: de theelichtjes van de Casa “6 u brandtijd” branden maar 4 u. En toch hadden ze ook zakken theelichtjes “4 u brandtijd”,  25 lichtjes meer voor dezelfde prijs. Vandaag nog eens testen *** Ze bestaan! Mensen met een kijkcijferdoosje. Ik heb ze met mijn eigen ogen gezien op Man Bijt Hond. Als ze naar FC De Kampioenen keken, vertegenwoordigden ze 12000 kijkers ***  Ze bestaan! Mensen die Antonia een goede film vinden. De beste Nederlandse film ooit zelfs! Ze zitten op Twitter *** Twitter, waar ik nog steeds wat dieper moet op ingaan, dàt wordt een lang verhaal! *** Wat moet je denken als een interviewer bij een sollicitatiegesprek nauwelijks vragen stelt en bewust stiltes inbouwt? Een nieuwe techniek om in de duisterste diepten van je psyche af te dalen? ’t Kost me geen moeite om gesprekken op gang te houden, dat niet, maar ik ging toch niet voor de functie van conversation starter? Ietwat ongemakkelijk, dat wel. (Zegikteveelofzegikteweinig?) *** Gezien en goed bevonden: My Queen Karo. Gaan kijken. Al blijft de vraag hoe objectief je kan zijn als je de helft van de crew persoonlijk kent *** Gezien en goed bevonden: veel interessante TV-programma’s en documentaires, te veel om op te noemen, ik zou mijn dagelijkse TV-rubriek moeten bijhouden *** Toch vermelding van één bijzondere vertelling over de konijnenpopulatie in het niemandsland van de Berlijnse Muur bij HollandDoc en twee absolute aanraders in Het uur van de wolf op Ned2: Beatlesmania in Rusland, en Rip! A Remix Manifesto (vandaag herhaling). Winnaar van de IDFApublieksprijs 2008***Het IDFA festival, waarvan de huidige editie zondag afsluit, bood de afgelopen tien dagen een aantal bijzonder boeiende documentaires aan waarvan u er een aantal kon zien op Ned2 *** Hopelijk was er één of andere Programmahuppeldepup van onze Cultuurzender Canvas in Amsterdam. Tips zat voor Virus! Bijvoorbeeld Videocracy *** Ik versta er niks van maar ik vind al de gebeurtenissen omtrent deze botsing buitengewoon sensationeel en spannend. En die foto’s, ’t is bijna kunst. Technisch vernuft, daar sta ik verstomd van *** Voor wie het zou interesseren: een VHS-cassette uit 1983 weegt 268 gram en één uit 2009 210 gram. Zelf vastgesteld en gewogen *** Bij De Morgen en De Standaard kun je in een wedstrijd dezelfde prijs winnen, zij het bij de ene met een gang meer. Vreemd ook dat er bij een wedstrijd waar een etentje te winnen valt gemiddeld 25.000 deelnemers per dag zijn en bij een wedstrijd waar je een citytrip Berlijn kan winnen slechts 12.000. Eten is hot *** Terwijl net Martens de dag ervoor bij Phara berispend had vermeld dat het moest gedaan zijn met lekkende leden, start de regering met een CD&V-lek *** Het klungelig “Statieportret” stond geflipt in de papieren Standaard. Rechts is links geworden. Hebt u dat gemerkt? En kijk eens waar Minister Daerden staat. Niemand wou naast hem staan? *** Mijn tiende aanmaningsmail met deze keer de vermelding dat ik er negatief over zou  berichten op mijn “veelgelezen en drukbezochte blog”, heeft er voor gezorgd dat ik eindelijk stante pede mijn geld (49,75 € betaald op 12 september jl.) teruggekregen heb van een internetboekhandel voor een product dat niet meer in voorraad is *** Is een baan weigeren om principiële redenen nog van deze tijd en hoe dikwijls kan je dat doen? Het Antjedeboeckdilemma: ‘ga ik in een soap acteren of ga ik toch maar in de vestiaire van het theater staan?’ Onder het motto: ‘met principes betaal je geen rekeningen’ *** De hele pokerdiscussie en vooral dit artikel deden me denken aan een geweldige documentaire over wiskunde genieën die casino’s oplichten. Ik vind dat namelijk tof  *** Al meen ik me ook een biografie in zwart-wit te herinneren van  de grondlegger Edward Thorpe, wiskundeprofessor en auteur van het boek ‘Beat the dealer: A Winning Strategy for the Game of Twenty-One’, maar dat kon ook een spannende film  geweest zijn (of die grijze beelden van snorbeplakte en pruikdragende studenten kwamen gewoon in de eerste documentaire) *** Ik probeer me trouwens al vijf dagen de titel te herinneren van een film over een gezin dat zich teruggetrokken heeft in de Everglades, ver van de beschaving. Bij hun huis staat een kooi waarin iemand regelmatig opgesloten wordt en op het einde van de film varen ze met een klein bootje tussen de megatankers naar het industriegebied. Ik wil namelijk weten of dat nu een goede of een slechte film was *** Het programma “Eigen schuld dikke bult” zou een kolfje geweest zijn naar de hand van Jean Paul Van Bendegem. De wetenschappers pleitten namelijk voor een meer wetenschappelijke benadering van maatschappelijke problemen in de politiek *** Wanneer ik niet naar Londen ga met de Kerst, geen baan vind die me dertien uur per dag occupeert of niet verloren gelopen ben bij mijn dagelijks wandelingen, dan ben ik er volgende maand weer met meer simpele verzuchtingen *** De ingewikkelde, die krijgt u in de mate van het mogelijke, dagelijks ***

(En u ging misschien niet vragen wat er op die VHS-cassette van 1983 stond, maar hieronder toch een paar fragmenten daarvan, ter opvrolijking van dit simpele stukje en uw weekend.
Uit de tijd dat ik nog in sprookjes, een compleet smetteloos wit huis en een goddelijk lijf geloofde en ook een tunnel wou zijn.)


(de fun begint vanaf 1:34)

I WANNA THANK YOU FOR THE LOVE YOU’RE SENDING TO ME!
YOU’RE ABSOLUTELY THE BEST!

het drama van de Vlaamse Televisie

BESPAREN! BESPAREN! BESPAREN!

Ik heb het de voorbije maanden wel eens terloops laten vallen. Bijvoorbeeld Rock&Roll relativerend. Of ergens anders luchtig verzucht. Hier en daar kleine grieven tussengesmokkeld als vraagjes. Enkel attente lezers zullen ze opgevallen zijn. Mijn kritische opmerkingen die ik quasi nonchalant probeerde tussen mijn talrijke verzuchtingen over honderdenéén onderwerpen te schuiven.

Nu het in de krant staat mag het echter ook voluit op mijn blog. Het volledige artikel vind u op de webpagina van DSO.

Een citaat hieronder:

Een sociaal drama

De sociale gevolgen blijven niet uit. Er zijn de voorbije maanden al tientallen banen verloren gegaan bij de omroepen, de productiehuizen en de facilitaire bedrijven. Andere medewerkers zitten maanden thuis of worden ‘flexibeler’ ingezet. Een producer speelt dezer dagen al eens productie-assistent en een regisseur wordt belast met andere opdrachten.

Maar er steken ook allerlei excessen de kop op. Zo is het inzetten van onbetaalde stagiairs in de audiovisuele sector een echte plaag. Die jonge mensen draaien volwaardig mee in het productieproces. ‘Omdat er geen geld is om professionals te betalen’, zo luidt het. Die excessen worden in de sector ook toegegeven. Maar alleen off the record. Want het blijft al bij al een klein wereldje van iedereen kent iedereen. ‘Minder mensen moeten harder werken voor hetzelfde geld in vaak gebrekkige statuten’, zo geeft een van de bonzen toe.

De negatieve spiraal zet zich ook op dat vlak door: omroepen zetten productiehuizen onder druk om de prijzen te laten zakken, de productiehuizen zetten op hun beurt de facilitaire bedrijven onder druk, die dan vooral de freelancers dwingen om goedkoper te werken.

Dat blijkt ook uit een enquête van de Vlaamse Vereniging voor Journalisten (VVJ) bij freelancers. Cameramensen die een dagvergoeding kregen van 400 euro, moeten die prijs laten zakken tot 300 of zelfs tot 200 euro.

‘Wij hebben getuigenissen van medewerkers van reality-programma’s die men de klok rond laat werken’, zegt Lode Verschingel van de vakbond LBC. ‘Een productiehuis heeft op een bepaald moment zelfs nieuwe medewerkers moeten overvliegen omdat hun collega’s fysiek uitgeput waren. Er zijn ook talloze arbeidsongevallen waarbij je grote vraagtekens kunt plaatsen in welke mate ze door onverantwoorde werkomstandigheden zijn veroorzaakt.’

Maar klokkenluiders worden in het kleine wereldje niet getolereerd. ‘In de metaalsector dreigt een klokkenluider ook buiten te vliegen, maar dat beperkt zich meestal tot dat specifieke bedrijf’, stelt Lode Verschingel. ‘In de audiovisuele sector dreig je meteen de paria van de hele sector te worden.’

Er is een paritair comité opgericht voor de audiovisuele sector en deze zomer is een totaalpakket afgewerkt voor de loon- en arbeidsvoorwaarden die specifiek geënt zijn op de noden van de sector. ‘De basislonen zijn nu beter dan vroeger, maar ze blijven bescheiden’, zegt Verschingel. Er moeten volgens hem nog serieuze stappen worden gezet, onder meer op het vlak van het inzetten van ‘valse zelfstandigen’ en onbetaalde stagiairs. ‘Bovendien zijn er nog heel wat bedrijven die zich niets aantrekken van dat paritair comité.’

eigen schuld dikke bult!

VRIJDAG 27 NOV – 20U50 – NED2

Vorige week vrijdag zond de Vara de film “De onrendabelen” uit. Als u het gemist heb, kunt u de uitzending opnieuw bekijken via de website. De VPRO en VARA zetten namelijk quasi alles integraal op het web, lovenswaardig.

“Deze film, gemaakt op initiatief van Marcel van Dam en geregisseerd door filmmaker Hans Heijnen, wil een duidelijker gezicht geven aan de groeiende groep mensen die niet kan voldoen aan de strenge eisen van onze prestatiemaatschappij. Vanwege de wieg waarin ze geboren zijn, of door een tekort aan intellectuele bagage of andere vaardigheden, leven zij aan de rand van de samenleving.

Een thema dat ook op mijn blog al aangehaald werd. Vanavond wordt het tweede deel van een tweeluik over het thema “achterblijvers in de maatschappij” uitgezonden. Eigen schuld, dikke bult”, een wetenschappelijk discussieprogramma onder leiding van Paul Witteman.

En ik weet niet hoe dat met u zit, maar eigenlijk vind ik de situatie van de werklozen, waarover ik al meermaals via diverse stukjes mijn bedenkingen weergegeven heb, hier aan verwant. Gisteren bijvoorbeeld werd er weer in Phara ook weer tamelijk luchtig over werklozen gesteld dat ze maar moeten omscholen, jobs genoeg! Ik vond een treffende reactie op het forum, waar ik niks meer aan toe te voegen heb, ik hoop dat De Heer P. Degrande het me niet kwalijk neemt dat ik ze overneem op mijn blog:

Knelpuntberoepen raken niet ingevuld!
Knelpuntberoepen zullen weldra onze studiekeuzes en/of persoonlijke voorkeuren op de arbeidsmarkt bepalen. Niet het individu maar wat de economie dicteert zullen we(moeten?)doen.
Van de werkloze – weeral omgeschoold en/of bijgeschoold – wordt er verwacht dat hij overal en soepel inschuift. De werkloze zowaar als nieuwsoortig ambtenaar, als openbaar bezit. Maar dan wel zonder waardig statuut.
Wie grossiert – als werkloze – in het aanbod van die zogenaamde knelpuntberoepen komt algauw van een kale reis terug. Volwaardige goedbetaalde banen raken verloren, cfr.autoindustrie en worden vervangen door tijdelijke onderbetaalde- en telkens opnieuw te bedingen contracten. Hoogstens nog wat toeleveringsopdrachten(de toeters en de bellen) – gericht op de plaatselijke afzetmarkt – zullen hier nog plaats vinden. Terwijl de assemblage – welke voor hoge loonkost staat – worden uitbesteed aan lage loonlanden.

Alle hieraan gerelateerd stukjes kan u vinden onder de rubriek “werkloos”.

twogje #05

Bericht aan de ikhebniksbetertedoenfacebookgroup tegen den delhaise: in het delhaiske aan de kerk in Wilsele hebben ze nog knikkers. Jullie mogen de mijne hebben.

 

pokeren met Phara

PROBEERT U HET OOK ALLEMAAL EENS!

Ik temperde mijn eerste verontwaardigde reactie direct. (Alleee, wat komen die gasten nu in Phara doen? Ochja, ’t zal in het kader van de talrijke en constante herhalingen  op de Openbare Omroep zijn.) Toen ze heel kort herinneringen opgehaald hadden en Phara overging naar het volgende onderwerp dacht ik zelfs nog, moeten ze die mensen daarvoor nu naar de studio halen?

Phara en Lieven bleken echter als laatste onderwerp nog een lang promopraatje voor poker in petto te hebben. De 21-jarige tweelingbroers Matthias en Christophe De Meulder bleken namelijk de eerste Belgische professionele pokerspelers van PokerStars geworden te zijn, de grootste online pokersite.

Kijk, daar word ik nog eens ouderwets door geërgerd. Enorm. Pokeren blijft tot nader order nog altijd een kansspel (al deden Matthias en Christophe de grootste moeite om ons ervan te overtuigen dat het een behendigheidsspel is, ze hebben hun les goed geleerd), kansspelen zijn al jaar en dag een bron van financiële miserie en verwekkers van verslaafden en een groot deel van onze nog niet eens twintigjarigen blijkt vertrouwd met pokeren online.  Wilfried Martens en Mia Doornaert (Mia!!) zaten er kritiekloos vertederend bij te glimlachen (Mia trok haar mondhoeken zelfs nog wat hoger toen ze op de monitor merkte dat ze in beeld was en Wilfried deed zich voor als een jajongensditoudjeweethelemaalniksvanvancomputers  (o)pa.) Lieven Van Gils probeerde er nog even een kritische opmerking tussen te gooien, maar deze ging compleet verloren in het wervend reclamepraatje van jongens die betaald worden door de gokindustrie.

Zucht. Hoe komen de programmamakers er bij om pokeren een podium te geven? Heeft de firma PokerStar zichzelf voorgesteld en uitgenodigd met als troef ‘Kijk es de tweeling van man bijt hond!’ (sinds Helmut Lotti weten we dat dit gebeurt) en indien niet, dan vraag ik me echt af wat de actuele/maatschappelijke/politieke/ relevantie is van dit onderwerp. Tenzij het aanzet zou geweest zijn tot een kritisch debat. Tenzij Martens en Doornaert uit hun krammen geschoten waren, er de wet op kansspelen bijgehaald hadden,  of hun bijvoorbeeld gevraagd hadden of er ook belastingen betaald worden op de gewonnen bedragen. Maar dat zou natuurlijk allemaal niet sympathiek staan. Of erger: de kijkers en de lieve pokerjongens zouden kunnen denken dat ze oud(erwets) en achterlijk zijn!  En net terwijl ze nog volop bezig zijn met sympathie te winnen en zich hip en jong voor te doen.

Trouwens, die comapatiënt, daar is ook iets mee. Ik geef het u op een blaadje.

(En wat gaat het schrijven me toch heel gemakkelijk af wanneer ik op mijn paard zit… 5min.)

Het gesprek kan u hier bekijken.

de economie heeft u nodig!

MAAR ZIT DE ECONOMIE OP MIJ TE WACHTEN?

In de Zevende dag verklaart Paul D’Hoore dat er in Vlaanderen bedrijven zijn zoals grote distributieketens en telecomgiganten die wel altijd mensen aannemen en altijd mensen zullen nodig hebben, en dat het er in 2010 nog meer zullen worden. Veel, heel veel. Altijd. Meer. Tussen de regels lees ik dus eigenlijk (hoor ik): “Zelfs een hond met een hoed op kan hier een baan krijgen.”

Ik kreeg vandaag een antwoord van een grote distributiesector: “Hoewel uw vaardigheden tal van mogelijkheden bieden, hebben we op dit moment beslist om u kandidatuur niet te weerhouden” (weerhouden, ja. Kunnen we dat ook eens afschaffen?)

Zegt dat nu iets over mij of over hen?