het drama van de Vlaamse Televisie

BESPAREN! BESPAREN! BESPAREN!

Ik heb het de voorbije maanden wel eens terloops laten vallen. Bijvoorbeeld Rock&Roll relativerend. Of ergens anders luchtig verzucht. Hier en daar kleine grieven tussengesmokkeld als vraagjes. Enkel attente lezers zullen ze opgevallen zijn. Mijn kritische opmerkingen die ik quasi nonchalant probeerde tussen mijn talrijke verzuchtingen over honderdenéén onderwerpen te schuiven.

Nu het in de krant staat mag het echter ook voluit op mijn blog. Het volledige artikel vind u op de webpagina van DSO.

Een citaat hieronder:

Een sociaal drama

De sociale gevolgen blijven niet uit. Er zijn de voorbije maanden al tientallen banen verloren gegaan bij de omroepen, de productiehuizen en de facilitaire bedrijven. Andere medewerkers zitten maanden thuis of worden ‘flexibeler’ ingezet. Een producer speelt dezer dagen al eens productie-assistent en een regisseur wordt belast met andere opdrachten.

Maar er steken ook allerlei excessen de kop op. Zo is het inzetten van onbetaalde stagiairs in de audiovisuele sector een echte plaag. Die jonge mensen draaien volwaardig mee in het productieproces. ‘Omdat er geen geld is om professionals te betalen’, zo luidt het. Die excessen worden in de sector ook toegegeven. Maar alleen off the record. Want het blijft al bij al een klein wereldje van iedereen kent iedereen. ‘Minder mensen moeten harder werken voor hetzelfde geld in vaak gebrekkige statuten’, zo geeft een van de bonzen toe.

De negatieve spiraal zet zich ook op dat vlak door: omroepen zetten productiehuizen onder druk om de prijzen te laten zakken, de productiehuizen zetten op hun beurt de facilitaire bedrijven onder druk, die dan vooral de freelancers dwingen om goedkoper te werken.

Dat blijkt ook uit een enquête van de Vlaamse Vereniging voor Journalisten (VVJ) bij freelancers. Cameramensen die een dagvergoeding kregen van 400 euro, moeten die prijs laten zakken tot 300 of zelfs tot 200 euro.

‘Wij hebben getuigenissen van medewerkers van reality-programma’s die men de klok rond laat werken’, zegt Lode Verschingel van de vakbond LBC. ‘Een productiehuis heeft op een bepaald moment zelfs nieuwe medewerkers moeten overvliegen omdat hun collega’s fysiek uitgeput waren. Er zijn ook talloze arbeidsongevallen waarbij je grote vraagtekens kunt plaatsen in welke mate ze door onverantwoorde werkomstandigheden zijn veroorzaakt.’

Maar klokkenluiders worden in het kleine wereldje niet getolereerd. ‘In de metaalsector dreigt een klokkenluider ook buiten te vliegen, maar dat beperkt zich meestal tot dat specifieke bedrijf’, stelt Lode Verschingel. ‘In de audiovisuele sector dreig je meteen de paria van de hele sector te worden.’

Er is een paritair comité opgericht voor de audiovisuele sector en deze zomer is een totaalpakket afgewerkt voor de loon- en arbeidsvoorwaarden die specifiek geënt zijn op de noden van de sector. ‘De basislonen zijn nu beter dan vroeger, maar ze blijven bescheiden’, zegt Verschingel. Er moeten volgens hem nog serieuze stappen worden gezet, onder meer op het vlak van het inzetten van ‘valse zelfstandigen’ en onbetaalde stagiairs. ‘Bovendien zijn er nog heel wat bedrijven die zich niets aantrekken van dat paritair comité.’

Advertenties

2 reacties

  1. Dit is een beetje een ver-van-mijn-bedshow, Vrouwe Aïda.
    De audiovisuele sector… Hebt u bindingen met dat milieu?
    Met vriendelijke groeten,
    De Drs.

  2. Beste Drs.,
    Door dit logje misschien niet meer.
    Met schalkse groeten,
    Aïda


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s