dvd-tip wordt tv-tip

GIRL WITH A PEARL EARRING – CANVAS 30 DEC 2009 – 20U40

Lees hier, dvd-tip van december 2007.

Niks meer aan toe te voegen.

tv-tip 12/9 – wintergasten

DRIE MAANDAGEN OP NED2 OM 20U25

Terwijl in de Vlaamse media 24-jarige radiopresentatrices bestempeld worden als ‘coryfeeën‘, er talloze lijstjes verschijnen met ‘grote madammen/mijnheren’ BV’s die in wezen niets anders gedaan hebben dan een heel jaar lucht verkocht en terwijl  men de non-events vermomd als  ‘buitengewoon uitzonderlijke gebeurtenissen’ opdringerig van de daken schreeuwt, sluipen waarlijk erudiete en eloquente personen zonder veel tam tam en in alle discretie de huiskamer binnen.

Rory Stewart is er zo één. Deze Schotse auteur, hoogleraar, diplomaat, soldaat en politicus van wie ik nog nooit eerder had gehoord, was de eerste gast van het eersteklas VPRO programma Wintergasten, een soort Zomergasten maar met  internationale gasten en stukken interessanter dan een aantal uitzendingen met Nederlandse genodigden. ‘Deze gasten vertellen aan de hand van beeldfragmenten over hun gedachtenwereld, hun habitat, hun ambities en hun herkomst.’ Anderhalf uur lang heb ik aan zijn lippen gehangen. De interviewer, Raoul Heertje, is een bescheiden gesprekspartner die weet wanneer hij moet zwijgen en kan luisteren. ‘Hier heb ik niets meer aan toe te voegen’. Rory Stewart is een begenadigd en bezielend verteller. Met passie, gedrevenheid en een immense gevoeligheid besprak hij in een meeslepende begrijpelijke taal beeldfragmenten gaande van politiek tot amusement. Zo blijkt hij een uitermate grote boon te hebben voor King Kong en verwoordt hij na het fragment uit Grizzly Man exact maar dan honderd keer beter de opmerkingen die mijn eigen wintergaste en ik tijdens dit fragment over deze documentaire poneerden. Beiden hadden we namelijk ook deze bijzondere reportage van Werner Herzog al eerder integraal gezien. (Eveneens een aanrader trouwens).

Rory Stewart is zo’n mens die je het gevoel geeft dat indien er meer zo’n mensen waren de wereld er beter zou uitzien. Rory Stewart is iemand waar je in positieve zin jaloers op bent. Op zijn wijsheid en intelligentie. Hij geeft je zin om een beter mens te worden. Om goed te doen. Rory Stewart werd door Obama en Hilary Clinton om advies gevraagd. En dan weet je waarom de wereld er niet beter uitziet, want naar mensen als Rory Stewart wordt niet geluisterd en mensen als Rory Stewart  zullen nooit echt veel politieke macht krijgen. Misschien zal er ook wel een kantje aan hem zitten dat ik gisteren niet gezien heb, en wellicht is mijn enthousiast oordeel te positief gekleurd door dit prachtig programma. Maar vandaag heb ik wat zitten googelen en heb nog veel wijze woorden van hem gehoord en gelezen. En zijn boek The Places in Between komt bovenaan mijn te-lezen-lijstje (Nederlandse titel: Tussenstations).

Indrukwekkend zalige televisie. In de orde van het onderhoud van Joris Luyendijk met de Libanese schrijver Amin Maalouf over Libanon, het te korte discours bij Phara van Robert Fisk, beklijvende Weerwolven met Piere-Alain Volondat en het legendarisch interview met Dennis Potter (waarbij ik net op het ogenblik dat ik bedacht dat het een mooi eindejaarsgeschenk zou zijn voor een aantal mensen en het wou op dvd laten overzetten, me bijna alle haren uit het hoofd gerukt heb omdat ik per ongeluk op deze cassette iets opgenomen heb, terwijl ze al vijftien jaar in mijn kast stond…) En dan vergeet ik er allicht nog een paar. Voor wie ‘Wintergasten’ gemist heeft: er wordt herhaald op zaterdag 16 januari 2010 om 13:40 op Ned 1. Ik kijk al uit naar de tweede aflevering met David Simon, voormalig journalist en het meesterbrein achter The Wire.

En terwijl ik toch in een jubelstemming ben, blijf ik nog wat superlatieven bovenhalen. Ik zag nog meer voortreffelijke dingen de afgelopen week. Ik zag een uitmuntende documentaire Tempo of a Restless Soul met een iets minder beminnelijk, maar eveneens zeer door mij zeer gewaardeerd gepassioneerd en getalenteerd mens, Tom Barman. Ik verwijs u hiervoor met genoegen door naar de recensie van (rv) in Humo, samen met de uitstekende radio-en tv programmatiegids de enige reden waarom ik nog geabonneerd ben op dit weekblad. Ik zag een gevoelige documentaire Amazing Grace: Jeff Buckley waarbij ik elke seconde wenste dat ik in mijn volgend leven een groot muzikaal talent zou zijn. In de roes van mijn muziekdocutrip diepte ik tussen mijn oude videocassettes No Direction Home: Bob Dylan op, een documentaire van Martin Scorsese,   A Skin Too Few, een portret van Nick Drake om bij weg te mijmeren en een oude aflevering van Histories over Jotie ’t Hooft waarbij weemoedige nostalgie iets te ferm de kop op stak. Het bestaansrecht van TV werd echter x-tig maal door gerechtvaardigd door al deze programma’s. En dan vernoem ik nog niet eens de talrijke excellente films die de laatste tijd de tv-revue passeren. Op Canvas, Ned2 en BBC. Zelfs VTM trakteert ons de laatste maanden regelmatig op een, weliswaar eerder commerciële, maar echt goede film. (Helaas nog steeds mét reclame.) Ook vanavond krijgen we bij Virus weer een om te smullen filmpje voorgeschoteld. En morgen kunnen we vingers en duimen verder aflikken bij Babettes gaestebud, gevolgd door de documentaire Carmen meets Borat, eveneens op Canvas.

Ik blijf het herhalen, wie zegt dat er niets op TV is, kijkt niet (goed).

Dvd-gewijs ben ik aan de laatse aflevering seizoen drie van Deadwood toe. Hopelijk ligt er een driedubbele Mad Men verzamelbox onder de kerstboom. Anders wordt het nog eens een revisie van Heimat, een magistrale kroniek van een Duitse familie. Goed voor meer dan 50 uur kijkplezier.

Eén van de interviews te zien op Youtube met Rory Stewart. Het werd tot vandaag 955 keer bekeken.

twogje #06

Ergernis van de dag en ’t is nog geen tien uur: overvloed van ‘nieuws’ (!) over Robbie Williams bij PeterVDV op één. Over wie zegt dat nu het meest?

echte momenten echte zwan

Ik had het zo mooi geprogrammeerd, een ik-ben-weg-berichtje* met een karamelenvers over een veelzeggend Duits woord waar in onze taal geen woord voor bestaat. Het had donderdagmorgen moeten verschijnen. Iets is misgelopen. Ik ben al terug voordat hier te lezen was dat ik weg was.

Wat doet het er ook toe. Het is niet beter en niet anders dan vier dagen geleden.

*Herzliche Grüße aus Deutschland

FERNWEH SEHNSUCHT WELTSCHMERZ

Fernweh ist wie eine Sucht –
Hunger nach Freiheit und Hoffnung auf Flucht.
Ich blieb so gerne bei dir
doch der Traum, den ich suche, ist weit von hier
oh oh oh, überall – nirgendwo.

Fernweh ist stärker als Schmerz –
und kein Gefühl heilt ein unruhiges Herz.
Frag nicht, was mit mir geschieht
ich bin dort, wohin meine Sehnsucht mich zieht
oh oh oh, überall – nirgendwo.

hij komt hij komt

kerstmannen gezocht m/v – ervaring niet vereist

MAAR VROLIJK EN IN GOEDE STAAT!

(Samenvatting van wat voorafging voor wie niet kan volgen  hier )

Op 1 september  jl. had ik maar één gedachte: rusten en vakantie. Een maand voorbereiding en bij de honderd draaidagen van 13-14u  waaronder een aantal nachtopnames enkel onderbroken door het weekend, kruipen niet in je koude kleren. Moe moe moe. In de laatste week kreeg ik een concrete werkaanbieding voor een vaste baan. Alles zag er goed uit maar we zijn niet aan loonsgesprekken toegekomen omdat ik de baan afgewezen heb voor ik zelfs wist of men wou tegemoet komen aan mijn looneisen. Een stuk om mijn verdomde principes, maar achteraf gezien ook omdat ik op dat moment op was. Omdat ik het niet zag zitten om de week nadien alweer voor lange dagen naar Brussel te trekken. Achteraf gezien ook misschien niet zo verstandig. Een vergissing misschien zelfs, ook al was het eigenlijk ook weer een doorgroeibaan en niet echt wat ik ambieerde.

We zijn drie maand verder. Ik kijk er anders tegenaan nu. Ik voel me vrolijk, fris, helder, uitgerust en klaar om er in te vliegen. En ik had vast een compromis kunnen sluiten met mezelf over mijn principes. Me settelen. Laatst was ik uitgenodigd op een gesprek en het voelde alweer goed. Een bedrijf. Deel uitmaken van de  wereld der werkenden. Collega’s om al grappend en grollend rond het koffiemachine de dag mee te beginnen. Hetzelfde gevoel had ik toen ik onlangs in de biotoop der Reclame-, TV-en filmmakers was, centrum Brussel. Opgepept en gedrogeerd door hun aanstekelijke belevenissen en interne roddels, aangemoedigd door hun vurige das-niks-voor-u-thuiszitten-pleidooien.

Een week later is de drug al uitgewerkt. Ja, ik voel me fris, helder en uitgerust. Maar ik ben niet zo zeker of ik klaar ben om er in te vliegen. De geanimeerde beelden van koffiekletsen en borreluurtjes worden verstoord door fragmenten uit een dramatische film. Ik word niet gevraagd voor werk op mijn niveau. Ik zal nooit meer betaald krijgen wat ik ooit verdiende. Het is onmogelijk om nog van nul te beginnen en door te groeien in een bedrijf tot een verantwoordelijke, zelfstandige functie. Ik kan geen carrière meer maken. Als ik daar al de moed voor en zin in heb. Maar deze klaagzang hoorde u al eerder, laat ik maar niet verder over uitweiden.

Hoe langer ik thuiszit, hoe meer ik merk dat mijn motivatie wegebt. Standaardafwijzingen in mijn brievenbus. Onbeantwoorde sollicitaties.  Onzekerheid bij het solliciteren ook. Word ik beoordeeld op mijn laatst vermelde functie? Vergeet men te kijken naar wat ik vroeger deed en kon? Kan ik nog wat ik vroeger kon? Ondertussen is het al anderhalf jaar geleden dat ik nog bezig was met de dingen waar ik goed in was. Financiën, personeelsbeheer en office managment specifiek eigen aan een bepaalde en heel interessante sector. Constant veranderende wetgeving, jaarlijks geupdate boekhoudprogramma’s. Snellere en betere machines, steeds de allernieuwste computers, toepassingen en ontwikkelingen, ik zat er met mijn neus op en was gretig mee. Ben ik nu nog bij? Levenslang scholen heb ik altijd belangrijk gevonden en graag gedaan. Opleidingen volgen terwijl je werk hebt en niet wanneer je werkloos wordt. Ik wou op de hoogte blijven. Maar hoe kan ik nu  bij blijven wanneer ik niet meer mee ben met de praktijk? Wanneer ik de veranderende noden en vereisten niet meer zie op de werkvloer zelf. Vooral in deze extreem geïnformatiseerde tijden. Al die kennis, thuis kan ik niet toetsen of ze paraat blijft.  Een jaar thuis lijkt tegenwoordig tien jaar stilstaan. Neen, achteruitgaan.

Anderzijds heb ik wat ik goed kan niet altijd graag gedaan. Er waren andere dingen waar ik nog meer in geïnteresseerd was en die ik van de zijkant zag. Waar ik zonder twijfel ook goed, zo niet uitstekend,  zou in geworden zijn indien ik daar tien jaar geleden zou ingezet geweest zijn. Maar op dat moment had men net toevallig een algemene administratieve hulp nodig en niet specifiek op de productie. Tegen de tijd dat ik een andere kans kreeg waren ze zo in paniek dat ze iemand anders moesten zoeken voor mijn functie, dat ik ze maar blijven doen ben. En dat de stagiaire die ik toen aanbevolen heb nu zit waar ik had kunnen zitten. Ach ja, der Lauf der Dinge.

Ik heb in mijn laatste baan dingen kunnen doen die ik heel graag deed. Maar het is niet vol te houden. Niet te combineren met een normaal leven. Niet genoeg verantwoordelijkheden. Niet genoeg uitdagingen. Weinig nieuwe technologieën, weinig geïnformatiseerde administratie, beetje aanmodderen.  Enkel afgerekend worden op je huidige job en niet wat je ervoor gedaan hebt. Van nul beginnen. Ik ben al lang geen vijfentwintig meer. Geen werkzekerheid, tijdelijke contracten zonder veel voordelen, en zeker niet opbouwend op lange termijn.

Ik ben niet alleen. Ze vallen bij bosjes, de banen. De overheid roept dat de kennis, levenservaring en wijsheid van onze generatie en die voor ons voor de werkvloer behouden moet blijven. Maar ze weten er niks van. Die professor en de vakbondsafgevaardigde in Phara. Niks. Ze zitten in hun ivoren toren en hebben het over (oudere) werklozen als over zakken zout die ze zoals het hun uitkomt verdelen en waarvan ze de inhoud onnadenkend rondstrooien. Als over domme dieren zonder verstand die niet zelf kunnen nadenken. Als over robots die ze maar naar eigen goeddunken aan de door hun gekozen lopende banden kunnen inzetten. Ik was zo geagiteerd en kwaad over dit ‘debat’, er zijn geen woorden voor, ik lag wakker van er naar te zoeken. Niet eens te vergelijken met de ergernis rond de PokerPhara.

En dus zijn er meer en meer dagen dat ik zo gelukkig thuis zit. Bijna berustend blij dat ik niet moet meedraaien. En zorgeloos alleen maar dingen doe die ik graag doe.

Hoe lang, dat is een zorg voor morgen. Letterlijk, anders wordt dit stuk te lang en bent u al lang niet meer geïnteresseerd.

(wordt vervolgd want ik moet mijn punt nog maken als ik op het einde nog weet waar ik in eerst instantie naar toe wou)

We sluiten af met een rustgevend, vredelievend liedje (we zochten per slot van rekening toch een Kerstman en Moses is geboren en Ramses is dood)



wat voorafging

KORTE SAMENVATTING

Op 1 april 2008 werd ik  onverwachts ontslagen uit mijn verantwoordelijke, zelfstandige en goedbetaalde baan. Na een achtereenvolgens depressieve, euforische en onrustige periode van werkloosheid kreeg ik in februari jl. een baan met een contract voor bepaalde duur aangeboden. Voor een functie die in de sector normaal gezien wordt ingevuld door pakweg een 23-jarige beginnelinge die “iets in de media wil doen”, wil doorgroeien en deze baan vooral ziet als een doorstart. Omdat ik aan werken toe was en dacht alles is goed om in de running te blijven heb ik het aangenomen. Zelfs met plezier. Ik heb het ook met plezier gedaan, het was op vele vlakken leerrijk, onthullend en verrassend.

(WORDT VERVOLGD)