kerstmannen gezocht m/v – ervaring niet vereist

MAAR VROLIJK EN IN GOEDE STAAT!

(Samenvatting van wat voorafging voor wie niet kan volgen  hier )

Op 1 september  jl. had ik maar één gedachte: rusten en vakantie. Een maand voorbereiding en bij de honderd draaidagen van 13-14u  waaronder een aantal nachtopnames enkel onderbroken door het weekend, kruipen niet in je koude kleren. Moe moe moe. In de laatste week kreeg ik een concrete werkaanbieding voor een vaste baan. Alles zag er goed uit maar we zijn niet aan loonsgesprekken toegekomen omdat ik de baan afgewezen heb voor ik zelfs wist of men wou tegemoet komen aan mijn looneisen. Een stuk om mijn verdomde principes, maar achteraf gezien ook omdat ik op dat moment op was. Omdat ik het niet zag zitten om de week nadien alweer voor lange dagen naar Brussel te trekken. Achteraf gezien ook misschien niet zo verstandig. Een vergissing misschien zelfs, ook al was het eigenlijk ook weer een doorgroeibaan en niet echt wat ik ambieerde.

We zijn drie maand verder. Ik kijk er anders tegenaan nu. Ik voel me vrolijk, fris, helder, uitgerust en klaar om er in te vliegen. En ik had vast een compromis kunnen sluiten met mezelf over mijn principes. Me settelen. Laatst was ik uitgenodigd op een gesprek en het voelde alweer goed. Een bedrijf. Deel uitmaken van de  wereld der werkenden. Collega’s om al grappend en grollend rond het koffiemachine de dag mee te beginnen. Hetzelfde gevoel had ik toen ik onlangs in de biotoop der Reclame-, TV-en filmmakers was, centrum Brussel. Opgepept en gedrogeerd door hun aanstekelijke belevenissen en interne roddels, aangemoedigd door hun vurige das-niks-voor-u-thuiszitten-pleidooien.

Een week later is de drug al uitgewerkt. Ja, ik voel me fris, helder en uitgerust. Maar ik ben niet zo zeker of ik klaar ben om er in te vliegen. De geanimeerde beelden van koffiekletsen en borreluurtjes worden verstoord door fragmenten uit een dramatische film. Ik word niet gevraagd voor werk op mijn niveau. Ik zal nooit meer betaald krijgen wat ik ooit verdiende. Het is onmogelijk om nog van nul te beginnen en door te groeien in een bedrijf tot een verantwoordelijke, zelfstandige functie. Ik kan geen carrière meer maken. Als ik daar al de moed voor en zin in heb. Maar deze klaagzang hoorde u al eerder, laat ik maar niet verder over uitweiden.

Hoe langer ik thuiszit, hoe meer ik merk dat mijn motivatie wegebt. Standaardafwijzingen in mijn brievenbus. Onbeantwoorde sollicitaties.  Onzekerheid bij het solliciteren ook. Word ik beoordeeld op mijn laatst vermelde functie? Vergeet men te kijken naar wat ik vroeger deed en kon? Kan ik nog wat ik vroeger kon? Ondertussen is het al anderhalf jaar geleden dat ik nog bezig was met de dingen waar ik goed in was. Financiën, personeelsbeheer en office managment specifiek eigen aan een bepaalde en heel interessante sector. Constant veranderende wetgeving, jaarlijks geupdate boekhoudprogramma’s. Snellere en betere machines, steeds de allernieuwste computers, toepassingen en ontwikkelingen, ik zat er met mijn neus op en was gretig mee. Ben ik nu nog bij? Levenslang scholen heb ik altijd belangrijk gevonden en graag gedaan. Opleidingen volgen terwijl je werk hebt en niet wanneer je werkloos wordt. Ik wou op de hoogte blijven. Maar hoe kan ik nu  bij blijven wanneer ik niet meer mee ben met de praktijk? Wanneer ik de veranderende noden en vereisten niet meer zie op de werkvloer zelf. Vooral in deze extreem geïnformatiseerde tijden. Al die kennis, thuis kan ik niet toetsen of ze paraat blijft.  Een jaar thuis lijkt tegenwoordig tien jaar stilstaan. Neen, achteruitgaan.

Anderzijds heb ik wat ik goed kan niet altijd graag gedaan. Er waren andere dingen waar ik nog meer in geïnteresseerd was en die ik van de zijkant zag. Waar ik zonder twijfel ook goed, zo niet uitstekend,  zou in geworden zijn indien ik daar tien jaar geleden zou ingezet geweest zijn. Maar op dat moment had men net toevallig een algemene administratieve hulp nodig en niet specifiek op de productie. Tegen de tijd dat ik een andere kans kreeg waren ze zo in paniek dat ze iemand anders moesten zoeken voor mijn functie, dat ik ze maar blijven doen ben. En dat de stagiaire die ik toen aanbevolen heb nu zit waar ik had kunnen zitten. Ach ja, der Lauf der Dinge.

Ik heb in mijn laatste baan dingen kunnen doen die ik heel graag deed. Maar het is niet vol te houden. Niet te combineren met een normaal leven. Niet genoeg verantwoordelijkheden. Niet genoeg uitdagingen. Weinig nieuwe technologieën, weinig geïnformatiseerde administratie, beetje aanmodderen.  Enkel afgerekend worden op je huidige job en niet wat je ervoor gedaan hebt. Van nul beginnen. Ik ben al lang geen vijfentwintig meer. Geen werkzekerheid, tijdelijke contracten zonder veel voordelen, en zeker niet opbouwend op lange termijn.

Ik ben niet alleen. Ze vallen bij bosjes, de banen. De overheid roept dat de kennis, levenservaring en wijsheid van onze generatie en die voor ons voor de werkvloer behouden moet blijven. Maar ze weten er niks van. Die professor en de vakbondsafgevaardigde in Phara. Niks. Ze zitten in hun ivoren toren en hebben het over (oudere) werklozen als over zakken zout die ze zoals het hun uitkomt verdelen en waarvan ze de inhoud onnadenkend rondstrooien. Als over domme dieren zonder verstand die niet zelf kunnen nadenken. Als over robots die ze maar naar eigen goeddunken aan de door hun gekozen lopende banden kunnen inzetten. Ik was zo geagiteerd en kwaad over dit ‘debat’, er zijn geen woorden voor, ik lag wakker van er naar te zoeken. Niet eens te vergelijken met de ergernis rond de PokerPhara.

En dus zijn er meer en meer dagen dat ik zo gelukkig thuis zit. Bijna berustend blij dat ik niet moet meedraaien. En zorgeloos alleen maar dingen doe die ik graag doe.

Hoe lang, dat is een zorg voor morgen. Letterlijk, anders wordt dit stuk te lang en bent u al lang niet meer geïnteresseerd.

(wordt vervolgd want ik moet mijn punt nog maken als ik op het einde nog weet waar ik in eerst instantie naar toe wou)

We sluiten af met een rustgevend, vredelievend liedje (we zochten per slot van rekening toch een Kerstman en Moses is geboren en Ramses is dood)



Advertenties

4 reacties

  1. Ik begrijp perfect wat je bedoelt, ik schreef zelfs begin deze week een postje dat dit lichtjes aanraakt.
    Hopelijk valt er snel iets uit de bus. Iets spannend, iets nieuw, iets wat je past.

  2. Kerstmannen staan meestal in de kou of zelfs in de regen, nee, dan liever zwarte piet, die mag rennen, huppelen, springen en lekkere dingen uitdelen aan vrolijke kindjes.

    Maar zwarte piet is al bezig zijn koffers in te pakken…dus…

    ach, ik zit hier ook achter de geraniums en klus gewoon een beetje onbetaald bij, om er maar uit te zijn.

  3. Wij hebben hier ook van Jan, maar ik denk niet dat hij erg principieel gaat zijn. Ook al gaat hij ook niet de baan vinden waar hij mee geëindigd is. Plooien is de boodschap. En slikken.

  4. Toch even een kleine maar voor mij toch belangrijke nuance/aanvulling,(waarmee ik niet bedoel dat iemand het zo interpreteert) maar die principekwesties’ gingen niet over het loon.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s