tv-tip 12/9 – wintergasten

DRIE MAANDAGEN OP NED2 OM 20U25

Terwijl in de Vlaamse media 24-jarige radiopresentatrices bestempeld worden als ‘coryfeeën‘, er talloze lijstjes verschijnen met ‘grote madammen/mijnheren’ BV’s die in wezen niets anders gedaan hebben dan een heel jaar lucht verkocht en terwijl  men de non-events vermomd als  ‘buitengewoon uitzonderlijke gebeurtenissen’ opdringerig van de daken schreeuwt, sluipen waarlijk erudiete en eloquente personen zonder veel tam tam en in alle discretie de huiskamer binnen.

Rory Stewart is er zo één. Deze Schotse auteur, hoogleraar, diplomaat, soldaat en politicus van wie ik nog nooit eerder had gehoord, was de eerste gast van het eersteklas VPRO programma Wintergasten, een soort Zomergasten maar met  internationale gasten en stukken interessanter dan een aantal uitzendingen met Nederlandse genodigden. ‘Deze gasten vertellen aan de hand van beeldfragmenten over hun gedachtenwereld, hun habitat, hun ambities en hun herkomst.’ Anderhalf uur lang heb ik aan zijn lippen gehangen. De interviewer, Raoul Heertje, is een bescheiden gesprekspartner die weet wanneer hij moet zwijgen en kan luisteren. ‘Hier heb ik niets meer aan toe te voegen’. Rory Stewart is een begenadigd en bezielend verteller. Met passie, gedrevenheid en een immense gevoeligheid besprak hij in een meeslepende begrijpelijke taal beeldfragmenten gaande van politiek tot amusement. Zo blijkt hij een uitermate grote boon te hebben voor King Kong en verwoordt hij na het fragment uit Grizzly Man exact maar dan honderd keer beter de opmerkingen die mijn eigen wintergaste en ik tijdens dit fragment over deze documentaire poneerden. Beiden hadden we namelijk ook deze bijzondere reportage van Werner Herzog al eerder integraal gezien. (Eveneens een aanrader trouwens).

Rory Stewart is zo’n mens die je het gevoel geeft dat indien er meer zo’n mensen waren de wereld er beter zou uitzien. Rory Stewart is iemand waar je in positieve zin jaloers op bent. Op zijn wijsheid en intelligentie. Hij geeft je zin om een beter mens te worden. Om goed te doen. Rory Stewart werd door Obama en Hilary Clinton om advies gevraagd. En dan weet je waarom de wereld er niet beter uitziet, want naar mensen als Rory Stewart wordt niet geluisterd en mensen als Rory Stewart  zullen nooit echt veel politieke macht krijgen. Misschien zal er ook wel een kantje aan hem zitten dat ik gisteren niet gezien heb, en wellicht is mijn enthousiast oordeel te positief gekleurd door dit prachtig programma. Maar vandaag heb ik wat zitten googelen en heb nog veel wijze woorden van hem gehoord en gelezen. En zijn boek The Places in Between komt bovenaan mijn te-lezen-lijstje (Nederlandse titel: Tussenstations).

Indrukwekkend zalige televisie. In de orde van het onderhoud van Joris Luyendijk met de Libanese schrijver Amin Maalouf over Libanon, het te korte discours bij Phara van Robert Fisk, beklijvende Weerwolven met Piere-Alain Volondat en het legendarisch interview met Dennis Potter (waarbij ik net op het ogenblik dat ik bedacht dat het een mooi eindejaarsgeschenk zou zijn voor een aantal mensen en het wou op dvd laten overzetten, me bijna alle haren uit het hoofd gerukt heb omdat ik per ongeluk op deze cassette iets opgenomen heb, terwijl ze al vijftien jaar in mijn kast stond…) En dan vergeet ik er allicht nog een paar. Voor wie ‘Wintergasten’ gemist heeft: er wordt herhaald op zaterdag 16 januari 2010 om 13:40 op Ned 1. Ik kijk al uit naar de tweede aflevering met David Simon, voormalig journalist en het meesterbrein achter The Wire.

En terwijl ik toch in een jubelstemming ben, blijf ik nog wat superlatieven bovenhalen. Ik zag nog meer voortreffelijke dingen de afgelopen week. Ik zag een uitmuntende documentaire Tempo of a Restless Soul met een iets minder beminnelijk, maar eveneens zeer door mij zeer gewaardeerd gepassioneerd en getalenteerd mens, Tom Barman. Ik verwijs u hiervoor met genoegen door naar de recensie van (rv) in Humo, samen met de uitstekende radio-en tv programmatiegids de enige reden waarom ik nog geabonneerd ben op dit weekblad. Ik zag een gevoelige documentaire Amazing Grace: Jeff Buckley waarbij ik elke seconde wenste dat ik in mijn volgend leven een groot muzikaal talent zou zijn. In de roes van mijn muziekdocutrip diepte ik tussen mijn oude videocassettes No Direction Home: Bob Dylan op, een documentaire van Martin Scorsese,   A Skin Too Few, een portret van Nick Drake om bij weg te mijmeren en een oude aflevering van Histories over Jotie ’t Hooft waarbij weemoedige nostalgie iets te ferm de kop op stak. Het bestaansrecht van TV werd echter x-tig maal door gerechtvaardigd door al deze programma’s. En dan vernoem ik nog niet eens de talrijke excellente films die de laatste tijd de tv-revue passeren. Op Canvas, Ned2 en BBC. Zelfs VTM trakteert ons de laatste maanden regelmatig op een, weliswaar eerder commerciële, maar echt goede film. (Helaas nog steeds mét reclame.) Ook vanavond krijgen we bij Virus weer een om te smullen filmpje voorgeschoteld. En morgen kunnen we vingers en duimen verder aflikken bij Babettes gaestebud, gevolgd door de documentaire Carmen meets Borat, eveneens op Canvas.

Ik blijf het herhalen, wie zegt dat er niets op TV is, kijkt niet (goed).

Dvd-gewijs ben ik aan de laatse aflevering seizoen drie van Deadwood toe. Hopelijk ligt er een driedubbele Mad Men verzamelbox onder de kerstboom. Anders wordt het nog eens een revisie van Heimat, een magistrale kroniek van een Duitse familie. Goed voor meer dan 50 uur kijkplezier.

Eén van de interviews te zien op Youtube met Rory Stewart. Het werd tot vandaag 955 keer bekeken.

Advertenties

4 reacties

  1. Op de Nederlandse publieke zenders vind je soms steile pieken en jammer genoeg (het was ooit anders) ook veel pulp. Maar in praatprogramma’s zijn de Nederlanders ons nog steeds de baas. De wijze waarop alles in beeld komt (kadrering, belichting) is van een hoger niveau dan wat wij gewend zijn van de VRT. De interviewer blijft dikwijls buiten beeld of speelt hoe dan ook een bescheiden rol. Als ik dan Terzake zie, of Phara of de Zevende Dag…
    Wat films betreft, vorige week dinsdag kwam ik al zappend op Virus (op Canvas) terecht. De documentaire ‘What’s in a name’ van Eva Küpper heeft mij verrast en ontroerd. Ongetwijfeld een confronterende film, maar wat een talent. Ik hoop wel dat ‘ze’ Eva met rust laten en haar niet opkloppen tot een BV.

  2. Wat verlang ik terug naar de tijd, dat er bij de Nederlandse publieke omroepen nog geen netmanagers waren en de VPRO met VARA en NOS een vaste plek op Nederland 3 hadden. Dan had ik deze uitzending waarschijnlijk niet gemist.

  3. whoah, merci om te wijzen op wintergasten met david simon, dat mag ik zeker niet missen. ik begin ineens wel te beseffen dat er een groot nadeel is aan dat humo-abonnement opzeggen: het tv-katern was ik zo gewoon dat ik nu alles over het hoofd begin te zien.
    die driedubbele verzamelbox van mad men zal niet voor dit jaar zijn (het 3e seizoen is nog niet op DVD verschenen in de VS), denk ik, maar het is wel een verplichte aankoop.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s