Bozar art book fair

STOCKVERKOOP CATALOGI OP 23 EN 24 JANUARI 2010

Het Paleis voor Schone kunsten houdt in zijn Hortahall een gigantische boekenverkoop. Meer dan 20.000 onverkochte catalogi, die dateren van 1928 tot nu gaan de deur uit voor een prikje.  Sinds 1928 organiseerde Bozar meer dan tweeduizend tentoonstellingen waar telkens een catalogus bij hoorde, vaak in verschillende taaledities. Het aanbod bestaat uit kunstboeken over werk van internationale kunstenaars maar ook Belgische o.m. Jan Vercruysse en René Margritte. Verder ook nog publicaties van de Prijs Jonge Belgische Schilderkunst en thematische werken zoals Van Ensor tot Bosch, Fiamminghi a Roma en Het verboden rijk.(Bron: BDW)

’t Is dat ik volgend weekend het land uit ben, anders had ik het u niet gezegd.

dvd-tip 01/10 – Vodka Lemon

TOMBE LA NEIGE

Ik moet het kwijt, dringend.  Wat zag ik een prachtig poëtisch melancholisch filmpje gisteren op Ned2. Vodka Lemon van Hiner Saleem.

Wat een fraaie fotografie. Wat een absurde tragi-komische toestanden. Wat een tot in je ziel snijdende weemoedige beelden.  En sneeuw. Sneeuw en nog eens sneeuw. Om nog wat te blijven hangen in de sfeer van ons eigen wondermooi wit winterpanorama dat vandaag veranderd is in een grauw sompig triestig smoezelig kleurloos vies landschap. Zucht.

Nog opgenomen en blijkbaar ook zeer de moeite waard: Le scaphandre et le papillon, een film over een man die verlamd is over heel zijn lichaam. Een trouw bezoeker  van  dit blog wees me op deze film toen enige tijd geleden de man die 23 jaar in coma was een hot nieuwsitem was. Omdat ik er sensatie en opportunisme in zag. En zij me er op wees dat zo’n verhaal al eens verfilmd was. Niettemin wens je het je ergste vijand niet toe.

En tegelijk nog een TV-tip: vanavond op datzelfde Ned2 om 00u15, het terecht zeer bejubelde Bin-Jip! Bin-Jip! Bin-Jip! Van Kim Ki-Duk. Die van het eveneens geweldige Bom yereum gaeul gyeoul geurigo bom. En op Canvas  ‘The Mother’. (Moet dringend eens een widget waar ik filmtips kan laten lopen…)

twijfels, altijd maar twijfels

EEN BLOGSTORY

Ik ben al een paar dagen in dubio. Nu ben ik dat wel elke dag minstens honderd keer over de meest diverse dingen, maar iets blijft me bijzonder bezighouden en ik kan niet beslissen.

Ik leg het even uit. Dit blog. Ik wil niet in herhaling vallen, ik zal me dus proberen te beperken tot de dingen die ik hopelijk nog niet gezegd heb. Ik hoorde afgelopen week een boeiend interview op Mezzo over het theaterstuk Falsh! De maakster Hanneke Pauwe vertelde dat ze meende dat er in ieder van ons wel  misschien wel iets waanzinnigs zit, iets dubbel, iets vreemds. Alweer hoorde ik iemand op een boeiende manier verwoorden hoe ik er over denk.

Zo heb ik het wat moeilijk met mijn geheime identiteit, mijn dubbel blogleven. Ik heb bewust gekozen voor een schuilnaam en het heeft voordelen maar ook vervelende nadelen. Bijzonder weinig vrienden en kennissen weten van het bestaan van dit blog. Drie, vier zijn trouwe lezers en fervente aanhangers. Aan sommige heb ik het ooit wel eens gezegd maar die bleken eigenlijk niet geïnteresseerd en we zijn er nooit meer op teruggekomen – ik ga ook niet aandringen of er telkens weer mee koketteren –  bij anderen is het nooit ter sprake gekomen omdat ze het fenomeen zelfs niet kennen en bij nog anderen heb ik het eigenlijk (on)bewust verzwegen omdat, wanneer het  indertijd in gesprekken over blogs ging, ze dit bestempelden als iets voor eenzame triestige planten zonder een echt leven, ik in het begin daar eigenlijk zelf nog min of meer zo over dacht en daar dus niet tegen inging. Toen mijn visie daarop veranderd was, en ik zelf een echt blog-addict mét een leven geworden was, heb ik nooit meer durven bekennen dat ook ik een blog had. Beetje gegeneerd, beetje schaamte. En dan zijn er nog degenen met wie ik het er  nooit over gehad heb omdat ik het niet goed genoeg vond, een beetje onnozelheid, spielerei. Bref, zoiets ongeveer.

Met een paar klikken kan je mijn identiteit achterhalen, moeilijk is dat niet en ik weet dat heel goed. Maar toch voelt het veilig dat niet iedereen bij de eerste oogopslag ziet om wie het op deze blog gaat. Vooral nu er quasi dagelijks een aantal sollicitatiebrieven de deur uit gaan, is het maar goed dat ik niet op mijn naam te googelen ben. Je zal maar eventueel toekomstige werkgever zijn en over al mijn ergernissen, verzuchtingen en mateloze opwinding lezen. Wat een lastig, druk, ergerlijk mens zeg. Terwijl ik eigenlijk heel beminnelijk, vriendelijk, behulpzaam, bescheiden en discreet ben. ‘k Sta op mijn strepen, dat wel. En ik zeg mijn gedacht. Dat ook. En ik laat niet met me sollen. Dat ook niet. Een beetje Hollands noemen sommigen het. Maar voor de rest, echt je zou het niet geloven. Een watje.

Maar ik wijk af. Het gaat er om dat het eigenlijk een last is. Dat dubbelleven. Die dubbele identiteit. Dat hier en daar toch bewust  het bestaan van mijn blog verzwijgen. Als ik een mail krijg van een moderator op een forum dat ik vanuit mijn echt mailadres gestuurd heb, dan zou ik die mens eigenlijk willen antwoorden, hé, ik ben Aïda, ik reageer ook regelmatig op je blog! Maar dat doe ik niet. Ik hou het bewust gescheiden. Op blogs reageer ik altijd met mijn blognaam, de zeldzame keren dat ik eens op een forum een reactie plaats doe ik dat onder mijn eigen naam. En ik begin me daar steeds minder goed bij te voelen. Het lijkt wel een beetje de mensen foppen.  Mensen spreken je gemeend aan met Aïda, het voelt altijd een beetje als een actrice met een schuilnaam en een dubbelleven. Gelukkig dénk ik in beide gevallen nog steeds hetzelfde. Het zou anders wel heel vreemd worden. (Komen daar geen rare dingen van?) Anderzijds, ik denk niet dat ik nog op dezelfde manier zou bloggen wanneer er bovenaan dit blog mijn volledige familienaam zou staan. Ik zou veel terughoudender zijn denk ik. Nochtans zijn er heel veel bloggers die geen enkel probleem hebben met het vrijgeven van hun identiteit. En nog veel meer. Dàt zou ik dan weer niet kunnen en willen.

Edoch, nu er ondertussen alweer te veel mensen zijn die weten wie er achter deze blognaam zit, en ik op twitter ei zo na een man ging volgen bij wie ik gesolliciteerd heb, maar van wie ik ineens zag dat er hij wel heel veel volgers had die mij ook volgden, was er ineens paniek. Ik probeer me nogal te houden aan mijn eigen twitternormen (twitter geen dingen waar niemand iets aan heeft, maar nieuwtjes of dingen uit de actualiteit die je opmerkt en waarvan je tegen je collega – indien je nog zou werken – zou zeggen, hé, heb je dat gelezen en daar moet je echt naar kijken of luisteren.) Maar sinds ik in september echt effectief zelf aan het twitteren sloeg en niet enkel meer op het twittergebeuren toekeek, merk ik toch dat ik steeds regelmatiger, bij gebrek aan een werkvloer en een koffiemachine zo bij het begin van de dag, een opmerking geef die eigenlijk bedoeld is voor de koffiehoek. En dan zal die mogelijke werkgever daar maar achter de hoek staan. En in plaats van twitter dan te gebruiken waarvoor het eigenlijk dient en ik de man zou aanspreken, trek ik me liever terug. Toch maar een echte sollicitatiebrief en hij hoeft heus niet te weten wie Aïda is, die op alles wel een opmerking heeft.

Het is dubbel. Een mens wil het liefst aan iedereen zijn mening kwijt en streeft naar zoveel mogelijk lezers en bezoekers. Wanneer dat er teveel worden voel ik het als een bedreiging en wil ik in mijn schulp kruipen. Ik moet niet (blog)bekend worden. Eigenlijk wil ik niet in de belangstelling staan. Ik voel me  gevleid en vind het  prettig maar tegelijk wat ongemakkelijk wanneer iemand op een andere blog naar mijn blog verwijst. Het remt me. Want dan heb ik iets gedaan wat in de smaak valt en dan moet ik de volgende keer gelijk aan of beter presteren. ’t Drukt. Want als dat de volgende keer niet zo is…. Men moet me niet vragen om op de radio mijn mening te verkondigen., zoals men onlangs nog eens deed. Die tijd is lang voorbij, het zegt me niets meer. En ik wil mijn verhalen wel graag kwijt aan Jan en alleman, maar het moeten nu ook weer niet teveel Jannemannen worden. Moeilijk te begrijpen of te geloven zeker? Niet bloggen dan, zal u allemaal tegelijk roepen?

Maar ik zit dus in dubio. Om al deze redenen. Begin ik nog eens een nieuw anoniem blog zonder enige verwijzing en sluit ik dit af? Zodat toevallige googelaars écht niet kunnen uitzoeken wie ik ben? Maar mijn klein select lezersgroepje dan dat ik  gestaag verworven heb, die enige tientallen die hier regelmatig komen lezen? Ik wil niet van jullie weglopen. En alweer een nieuwe identiteit? Mijn persoonlijkheid nog meer splijten? Al zal mijn stijl wel snel herkenbaar zijn. Begin ik een blog onder mijn eigen naam en mail ik dit naar heel mijn adresboek? Of doe ik gewoon verder op dit blog? Maar hoe moet het dan met die mensen die ineens misnoegd, ontgoocheld of kwaad zeggen: ‘Jij hebt een blog en ik wist dit niet! Schoon!’. Soms lig ik er wakker van.  Het gewicht van een geheim dat dan op mij drukt. (Niet erg eigenlijk: u moest eens weten waarvan ik allemaal wakker lig..) Voor één keer is stoppen eigenlijk niet aan de orde. Ik heb er weer te veel zin in. Maar ik wil wel geruster door het leven.

Het is een verzuchting die regelmatig terugkomt op diverse blogs. Blijkbaar worstelen meer mensen met dezelfde vragen. En de bloggers die al een paar keer van blog veranderden zijn ook niet meer op één hand te tellen. (En wat vind ik “bloggen’ toch een lelijk log lomp woord, en dan heb ik dat nog in mijn blognaam gebruikt”… spreek dat maar eens uit: BLOG der zuchten. Luidop. Zwaar en boers. Zucht.)

Zullen we er nog maar eens een nachtje (niet) over slapen?

drie op een rij

MOOIE DINGEN VOOR DE MENSEN

Aankopen al te lang uitgesteld en nu wordt het moeilijk kiezen aangezien ik mezelf op een regime van 1 CD per maand heb gezet en ook de nieuwste van Eels volgende week uitkomt en net toen ik me afvroeg hoe het nog met Tom MCrae zou zijn, lees ik dat hij volgende maand eindelijk nog eens een CD uitbrengt. Gelukkig zal die van Cat Power nog niet voor morgen zijn. En heb ik al lang tot heel lang àlle CD’s van Elbow, M.Ward, Bill Callahan en Bonnie Prince Billy. En dat de rest zich ook maar wat gedeisd houdt tot ik weer kan volgen.

(En neen, probeer me niet te overhalen, ik wil een cd, met een mooi kaftje en een boekje, en ja, ik laad die ook in I-tunes en leg nadien nog amper de cd op, maar als mijn computer morgen crasht en ik geen back-up heb van eventueel op I-tunes aangekochte nummers en cd’s dan ben ik alles kwijt en  ja, ik weet dat het dan mijn eigen schuld zal zijn en dat ik maar een back-up had moeten maken en ik besef dat ik dan ook al mijn foto’s en teksten zal kwijt zijn en zie wat Bent Van Looy voorheeft en stel dat daar nu net bij mij ook eens mijn eigen meesterwerk, uitvinding van de eeuw of het concept van het businessplan over het gat in de markt dat ik gevonden had opgestaan, ja dan ben ik dat kwijt en ik weet dat ik dat dan enkel aan mezelf te danken en dat ik dan zal denken had ik maar een back-up gemaakt, maar dan heb ik toch mijn CD’s nog om me te troosten….  Mm, zal ik misschien toch eens een back-up maken?)

twogje #07

Het zet toch aan het denken wanneer een vooraanstaand Open VLD-lid niet eens zelf het correcte mailadres van een partijgenoot heeft…

Delivery to the following recipients was aborted after 0 second(s):

* jjdegucht@skynet.be

Reporting-MTA: dns; georges.telenet-ops.be [195.130.137.68]
Received-From-MTA: dns; [192.168.1.101] [78.21.69.247]
Arrival-Date: Thu, 14 Jan 2010 17:09:05 +0100

Final-recipient: rfc822; jjdegucht@skynet.be
Action: failed
Status: 5.1.1
Diagnostic-Code: smtp; 550 #5.1.0 Address rejected jjdegucht@skynet.be
Last-attempt-Date: Thu, 14 Jan 2010 17:09:05 +0100

Politici en het www. ’t verloopt stroef.

de wakkere burger

REACTIE VAN EEN VADER

(Ik) Ik heb vandaag nog eens een mail gestuurd naar een parlementarier, ik had nog een vraagsken i.v.m. het Europees Parlement.

(Vader) Wat dat ik weet is dat ze daar in Brussel in ’t parlement een zucht van verlichting zullen slaken wanneer jij werk gevonden hebt en geen tijd meer teveel hebt om mails te sturen….

(ge kunt toch niet alle dagen ‘tetrus’ spelen…)

hoorzitting

WAT DENKT U OVER JEF VERMASSEN?

Catherine Ashton werd vandaag in het Europees Parlement onderworpen aan een verhoor. Drie uur lang  een spervuur van vragen over de meest diverse onderwerpen. Of als geïnterviewde echt uitgebreid kan ingaan op een vraag, en of de gestelde vragen (streng binnen de tijd!) veel verder gaan dan algemeenheden valt te betwijfelen, maar ik meen toch dat het een goede test is om een beeld te krijgen over de bekwaamheid van een persoon. Een soort examen, een verlaat sollicitatiegesprek

Zou het geen goed idee zijn om zo’n hoorzitting te houden met elke Vlaamse, Waalse, Brusselse en Federale Minister? En dat rechtstreeks uit te zenden? Of zouden ze allemaal toch niet verder komen dan promopraatjes, partijstandpunten en dooddoeners. Maar dan nog, het is toch een manier om een indruk te krijgen van iemand. denk  ik. Blijkbaar zou J.J.De Gucht hiervoor een voorstel van wet en decreet ingediend hebben. weet Sven Gatz me op twitter  (ja!) te zeggen in antwoord op mijn voorstel, maar ik vind er zo direct niets van terug om naar te linken.

Aan de andere kant, 54 ministers ondervragen, drie uur per stuk, reken uit lang dat dan wel zal duren. Meer nog, wie gaat dat allemaal doen? Parlementsleden? Maar dan kan men evengoed stellen dat die eerst zo’n examen moeten afleggen, het is ook niet bewezen dat het allemaal grote lichten zijn. Of gaan ze  elkaar dan ondervragen? Alhoewel, er zijn nog genoeg echt oude wijze krokodillen. Kunnen die ook nog eens uit hun kot komen.