The Picknicks

BEELDEN UIT EEN VER VERLEDEN

René Van Laere is eergisteren overleden. Deze naam zegt u waarschijnlijk niets. René was de leadzanger van The Picknicks. En dat zegt u misschien nog veel minder. Voor mij is het beladen met nostalgie. Het brengt me even terug naar mijn eigen oud-België. Naar het begin van de carrière van mijn ouders, de plek waar het allemaal begonnen is. Naar de  The-Dansants die mijn vader inrichtte in ons zaaltje op zondagnamiddag. Dansnamiddagen waarop o.a. deze Picknicks ooit te gast waren. Van hun optreden* zelf herinner ik me niets. Wat ik me wel herinner is de sfeer, het podium, de fluisterbak waar mijn broer en ik ons regelmatig vanop het podium, net als Eddy in de AB, lieten indonderen.

Het zette me even aan het mijmeren over de vergankelijkheid van jeugd, schoonheid, talent en carrière, ouder worden, vergeten worden. Niet bepaald enkel met betrekking tot René Van Laere. Alles gaat voorbij. Alles wat je gepresteerd hebt, al je ervaringen en je belevenissen, het betekent op je tachtigste niets meer voor de buitenwereld. Herinneringen die hooguit nog goed zijn om eens in een mooi progamma op TV herinneringen over op te halen of om je in  1001 grappige en aparte anekdotes  te verbinden met ouders, broers en zussen in de herkenning van ‘Weet je nog die keer..? Ahja!…’

René Van Laere. Ik pikte het nieuws heel toevallig ergens op, en ’t is ook alleen maar door de herinnering dat het mijn aandacht trok. Het wam niet aan bod in de pers en waarom zou het ook, het is geen wereldschokkend nieuws en hij is per slot van rekening niet Mick Jagger. Op een fanwebsite las ik het volgende:

De Amerikaanse nieuwszender CNN publiceerde op zijn website een lijst van president Obama’s voorkeur wat muziekgroepen betreft. Ongeloofelijk maar waar, The Picknicks stonden op nr. 2 met “I’m alone forever”.
Wist u trouwens dat “I’m alone forever” opgenomen werd in de Sunstudio’s in Memphis U.S.A en dat de Picknicks daar Elvis ontmoet hebben en nog een aantal werelsterren zoals Fats Domino, The Platters, Lyn Anderson enz.  Ze waren wereldberoemd in Canada en de U.S.A. en stonden wekenlang in de hitparade’s van diverse landen. Van hun wereldhit “I’m alone forever” gingen 1.900.000 exemplaren over de toonbank, goed voor een ‘gouden plaat’.

Ik vond een filmpje van ‘één van hun laatste optredens..’ Willy’s en Marietten. Vlaamse Kermis. Of hoe het leven loopt.

Meer interessante achtergrondinformatie op  dagelijks iets degelijks

(*er bestaat heden ten dage nog een flyertje – strooibriefke heette dat toen -, er staat op de achterkant een recept over ham met prei en mijn moeder heeft het ‘onlangs nog in haar handen gehad’ maar net nu ik het nodig heb vindt ze het niet…)

Advertenties

Plaats een reactie

Nog geen reacties

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s