Bozar art book fair

STOCKVERKOOP CATALOGI OP 23 EN 24 JANUARI 2010

Het Paleis voor Schone kunsten houdt in zijn Hortahall een gigantische boekenverkoop. Meer dan 20.000 onverkochte catalogi, die dateren van 1928 tot nu gaan de deur uit voor een prikje.  Sinds 1928 organiseerde Bozar meer dan tweeduizend tentoonstellingen waar telkens een catalogus bij hoorde, vaak in verschillende taaledities. Het aanbod bestaat uit kunstboeken over werk van internationale kunstenaars maar ook Belgische o.m. Jan Vercruysse en René Margritte. Verder ook nog publicaties van de Prijs Jonge Belgische Schilderkunst en thematische werken zoals Van Ensor tot Bosch, Fiamminghi a Roma en Het verboden rijk.(Bron: BDW)

’t Is dat ik volgend weekend het land uit ben, anders had ik het u niet gezegd.

twogje #2

Verdeelde meningen over Michel Houellebecq.Maar hij blijft één van mijn lievelingsschrijvers.De mogelijkheden van een eiland. Derde lezing.

iets gelezen

EEN NIEUW BEGIN

Een paar pogingen gedaan gedurende de zes maand dat ik aan het werk was om wat te lezen, maar het is niet echt gelukt.

De schade moet ingehaald worden. Het meest benieuwd ben ik momenteel naar “Hoe ik nimmer de ronde van  min 12 jarigen won” van Ivo Victoria maar omdat de economische crisis ook mij treft en ik die zou moeten kopen. Ik heb mezelf echter voorgenomen geen enkel boek meer te kopen voordat ik alle boeken in mijn eigen bibliotheek uitgelezen heb. Ondertussen hou ik Tweebronnen in het oog. Ze hebben drie exemplaren.

* Roddy Doyle Barrytown Trilogie
Een boek wat je niet kan opzijleggen maar nooit eerder heb ik het me 656 bladzijden lang zo erg gerealiseerd dat ik een vertaald boek aan het lezen was. Ik hoorde gewoon Engels met Ierse tongval. Is dat te wijten aan het niveau van de  vertaling of aan de zo treffende en typerende beschrijving van deze Ieren en hun dagelijks leven? De verhalen zijn verfilmd en helaas zag ik al deze films en het jammere is dat je je geen eigen voorstelling meer kan maken van de personages, ze zijn al gedefinieerd en zitten al netjes in je kop. Ietwat gedateerd, maar verhalen waar ik van hou. Een beetje triestige helaasheid maar met een optimistische vrolijkheid in een in alle omstandigheden liefdevolle en warme omgeving.

* C.J. Sansom – Winter in Madrid
Een gekregen boek dat ik hoogstwaarschijnlijk niet zelf zou gekocht hebben, maar de schenker heeft een goede keuze gemaakt. Een meeslepende roman over een Brits diplomaat/spion in een Madrid – dat nog bekomt van de burgeroorlog maar reeds te maken krijgt met de Tweede wereldoorlog. Verwikkelingen in en rond de Britse ambassade. Alle door mij zeer gesmaakte ingrediënten zijn aanwezig: oorlog, complotten, intriges, sociaal onrecht en geschiedenis waardoor ik het boek omzeggens quasi in één ruk uitlas. Een spannende thriller die je tegelijk een inzicht geeft, meer nog, die je benieuwd maakt naar meer achtergrond over deze periode in de Spaanse geschiedenis waarvan ik me tijdens het lezen gerealiseerd heb dat ik er eigenlijk niet zo veel van wist. Een boek die je doet vragen stellen over het grote gelijk, over politieke voorkeuren en  de onzin van oorlog.  Alhoewel je sneller dan de protagisten doorhebt hoe het precies zit, blijft het spannend en is de afloop uiteindelijk nog zeer verrassend.

* Maarten Van Ginderachter – Het rode vaderlandDe vergeten geschiedenis van de communautaire spanningen in het Belgische socialisme voor WOI
Neen, dit non-fictie werk heb ik nog niet uit. Dit is geen boek om in één ruk uit te lezen, maar een boek om te doseren en te laten inwerken. Het handelt over een zeer specifieke periode van de socialistische partij, waarbij ik soms bijkomende achtergrond nodig heb om alles te vatten. En zo’n werken moet je vooral lezen om goed te onthouden en dan moet het met stukjes en brokjes. Zeer leesbaar en begrijpelijk geschreven, het geeft me bijkomende inzichten maar één ding stel ik tot nu toe vast: veel is er nog niet veranderd. Evaluatie wanneer ik het uit heb.

de grooten oorlog

REMEMBER BELGIUM

Misschien is het beter voor mijn gemoedstoestand om niet op één week tijd  een aantal boeiende documentaires over WO I te volgen, Dresden, Gettho en Rosenstrasse op DVD te bekijken, de Kristalnacht  te herdenken die 70 jaar geleden plaatsvond, in slapeloze nachten een aflevering van Band of Brothers te gebruiken als ontspannend slaapmiddel. En die rechtstreekse verslaggeving op de BBC vanuit London had ik misschien ook beter aan mij kunnen laten voorbijgaan.

Misschien is het beter om bij de diverse verslaggevingen en meer bepaald een reportage over de Congolese grondstoffen niet samen met een Congelose handelaar vast te stellen dat er om deze reden alleen nooit een einde zal komen aan het moorden. Misschien moet ik mijn ogen eens sluiten voor het zoveelste dood kind op tv en me niet meer afvragen aan wat voor ergere beelden we nog gaan wennen. Misschien moet ik me ook niet afvragen na het boeiend (maar te kort) gesprek in Phara met een oorlogsverslaggever Daniel Demoustier hoeveel slachtoffers er nog zullen vallen in Afganistan. Hoe het zal evolueren in Irak onder Obama. En in de rest van de wereld.

Heel zeker ben ik het eens met Sophie de Schaepdrijver die stelt dat we de burgerslachtoffers van Tamine en andere gemeenten niet mogen vergeten. En heel zeker dat ik ooit nog eens bij de Last Post in Ieper wil zijn. Heel zeker dat ik me nooit een toerist zal voelen op een oorlogskerkhof. Heel zeker dat het Jüdische museum in Berlijn het meest beklemmende museum is dat ik ooit bezocht.  En heel zeker dat ik nooit WOI en WOII zal door elkaar halen en dat ik er zal blijven over lezen en documentaires en films blijven bekijken.

Maar misschien moet ik vandaag maar eens de grooten oorlog met mezelf beëindigen en  mijn eigen wapenstilstand uitroepen.

Misschien morgen iets luchtigers. Is dat geen goed begin? De goesting zal wel komen.

TV tips:

BBC1: My Family at War

France2: 14-18 Le bruit et la fureur

Canvas WOI – Vermist aan het front

Expo tip:

Joods museum in Berlijn

Leuven in WO I – foto’s in de stad

DVD tip:

Maudite soit la guerre (1914) – Alfred Machin

Boekentip:

België, een parcours van herinneringen

Als ooit, in nachtmerries, ook u zou moeten lopen
Achter de ezelskar waar wij zijn lijk op smeten;
Zag u die ogen draaien, paffig wit en open, in
Die omgekeerde duivelskop, verwrongen, aangevreten;
En hoorde u, bij elke bult, de gorgel van zijn bloed
Dat kwam geborreld uit door schuim verpeste longen,
Als een kapotgebeten tabakspruim geperst
Uit niet te helen zweren op reine kindertongen –

Mijn vriend, nooit meer verkocht u, trots en manifest,
Aan jongens die dorsten naar wat vergeefse glorie
Uw Oude Leugen: Dulce et decorum est Pro patria mori.

Citaat uit Dulce et decorum est van Wilfred Owen.
– ’t Is goed en zoet te sterven voor het vaderland –
Vertaling van Tom Lanoye in Niemandsland – Gedichten uit de Groote Oorlog

blogreclame

ALLES IETS WAT U ALTIJD AL WILDE WETEN

Het is ook anderen, wie dat dan ook moge zijn, niet ontgaan dat mijn bezoekerscijfers pieken. Tenminste, dat leid ik af uit het feit dat ik nu (toevallig?) voor het eerst in twee jaar een mailtje kreeg met een aanbieding om reclame op mijn blog te plaatsen. Nu zou ik eindelijk zelf kunnen vaststellen hoeveel dit opbrengt, want daar wordt nogal geheimzinnig over gedaan.  Probeert u het maar eens te googelen, of vraagt u het maar eens aan een blogger. Ik denk dan ofwel betaalt dit zo goed dat niemand dit durft openbaren omwille van de extra (onbelaste?) inkomsten, ofwel betaalt het zo slecht dat niemand durft bekennen dat hij zich voor pakweg vijf eur per maand ‘verkoopt’.

Ik had geen enkele belangstelling, maar ik mailde toch terug dat ik graag wou weten welke vergoeding hier tegenover stond.  Al was het maar om het op mijn blog te publiceren. En dat ik concrete cijfers wou, geen veronderstellingen. Daarover was namelijk geen sprake in de eerste mail, noch over welk product het ging.

Het antwoord was, in tegenstelling tot wat ik verwacht had, heel duidelijk. Drie formules, drie prijsafspraken.

  1. Tekst advertentie: korte omschrijving van het aangeboden product (15-30 woorden) op de website. Hiervoor kan ik u een maandelijkse vergoeding van 17 Euro bieden.
  2. Schrijf uw eigen recensie (50-300 woorden) over het aangeboden product en publiceer deze op de homepage van de website. Hiervoor kan ik u een eenmalige vergoeding van 40 Euro bieden waarna een maandelijkse vergoeding van 10 Euro volgt om de recensie online te houden.
  3. Wij schrijven een recensie (50-300 woorden) over het aangeboden product waarna u het op de homepage van de website publiceert. Hiervoor kan ik u een eenmalige vergoeding van 30 Euro bieden waarna een maandelijkse vergoeding van 10 Euro volgt om de recensie online te houden.

Betaling vindt plaats via Paypal en bovengenoemde bedragen zijn inclusief BTW.

17 eur. Dat wil ik niet banaliseren. 17 eur is een goede CD, drie DVD’s, een (half) concertticket, twee expoticketten enz. per maand. Verleidelijk voor studenten, werkzoekenden en steuntrekkers.

Maar voor zeventien euro mijn ziel verkopen? Daar voel ik niks voor. En in geen geval wanneer ik lees over welke reclame het hier gaat. Wat met mijn onafhankelijkheid? Hoe zit het dan met mijn vrije meningsuiting? Ja, zulke dingen sleur ik daar direct bij.

Zelf een stukje schrijven? Daar hebben ze dan wel de verkeerde persoon voor uitgekozen, al stel ik me de vraag hoeveel ze over mijn (familiale) achtergrond weten wanneer net ik een aanbieding krijg voor ONLINE GAMBLING. Maar dan zouden ze in elk geval ook moeten weten welk soort stukje ik over gokken zou schrijven. En dat zou allerminst positieve reclame zijn!

(Al is dit alweer een goede denkoefening over het in vraag stellen van principes. Wat indien ik 1000 eur zou krijgen? Wat indien ik een topsporter was? Wat indien ik een CEO was? Wat indien ik premier was? Denkt u daar ook soms eens over na? En over die zelfgeschreven stukjes… productplacement… media…onafhankelijkheid….journalistiek…)

boekentip 09/1 – we consumeren ons kapot

DIRK GELDOF – WE CONSUMEREN ONS KAPOT – EEN ESSAY OVER GELUK EN CONSUMPTIE

Zie “de rondvraag”

boekentip 08/01 – geschiedenis van de tranen

boekentip 08/1 – geschiedenis van de tranen

JAN FABRE – GESCHIEDENIS VAN DE TRANEN

Laat ik van het stokje van oker maar direct een opportuniteit maken om een negende boek te tippen.

1. Grijp het dichtstbijzijnde boek dat meer dan 123 pagina’s telt.

Overal rond mij ligt er wel ergens een boek, of een krant (een stapel) of een magazine. Sinds vorige week slingert Jan Fabre’s “geschiedenis van de tranen en andere theaterteksten” rond mijn computer. Dit is geen boek om in één ruk uit te lezen. Neen, ik moet zelfs elk stukje drie keer lezen. Om het tot me te alten doordringen. Interessant omwille van de inhoud, maar soms ook gewoonweg ritmisch mooi bijvoorbeeld in de Latijnse opsomming van de aders (memento: vijf woordjes per dag tien keer schrijven!?).

“De teksten vormen een reflectie op twee thema’s: de evolutie van het lichaam en de functie van de symbolische lichaamssappen enerzijds (bloed voor de passie, tranen voor de meditatie), en de positie van de kunstenaaar in de wereld van vandaag anderzijds (het verlies als artistieke winst en de botsing tussen mimesis en originaliteit.” (uit voorwoord van Sigrid Bousset)

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de vijfde zin.

Ik kom niet uit de buik

3. Post nu de volgende drie zinnen.

ik kom uit de verbeelding
En de verbeelding
is een bevoorrechte plek

Voor wie benieuwd is naar het vervolg: dit boek ligt samen met “Ik ben een fout – theaterscripts en theaterteksten” én een ander boek naar keuze voor 5,99 eur bij tja, hoe heet die boekhandel waar het zo goedkoop is en er meestal niet veel te vinden is, met uitzondering dan van deze keer.

Boekentip 07/1

Dit stokje wil ik graag per uitzondering doorgeven aan Sven, omdat ik weet dat dit geen “opdracht” is voor hem. Eén persoon, drie boeken graag.