dvd-tip 01/10 – Vodka Lemon

TOMBE LA NEIGE

Ik moet het kwijt, dringend.  Wat zag ik een prachtig poëtisch melancholisch filmpje gisteren op Ned2. Vodka Lemon van Hiner Saleem.

Wat een fraaie fotografie. Wat een absurde tragi-komische toestanden. Wat een tot in je ziel snijdende weemoedige beelden.  En sneeuw. Sneeuw en nog eens sneeuw. Om nog wat te blijven hangen in de sfeer van ons eigen wondermooi wit winterpanorama dat vandaag veranderd is in een grauw sompig triestig smoezelig kleurloos vies landschap. Zucht.

Nog opgenomen en blijkbaar ook zeer de moeite waard: Le scaphandre et le papillon, een film over een man die verlamd is over heel zijn lichaam. Een trouw bezoeker  van  dit blog wees me op deze film toen enige tijd geleden de man die 23 jaar in coma was een hot nieuwsitem was. Omdat ik er sensatie en opportunisme in zag. En zij me er op wees dat zo’n verhaal al eens verfilmd was. Niettemin wens je het je ergste vijand niet toe.

En tegelijk nog een TV-tip: vanavond op datzelfde Ned2 om 00u15, het terecht zeer bejubelde Bin-Jip! Bin-Jip! Bin-Jip! Van Kim Ki-Duk. Die van het eveneens geweldige Bom yereum gaeul gyeoul geurigo bom. En op Canvas  ‘The Mother’. (Moet dringend eens een widget waar ik filmtips kan laten lopen…)

Advertenties

dvd tip 15/1 – mobbing

MI PIACE LAVORARE – FRANCESCA COMMENCINI – ITALIE 2004

Mobbing. Het woord is u wellicht niet onbekend, maar misschien denkt u, net zoals ik, in eerste instantie aan het pesten van één werknemer door andere werknemers. En niet aan het wegpesten van een werknemer door de werkgever. Want daar gaat deze film over. En neen, MI PIACE LAVORARE is geen door het VAF medegefinancierde in productie zijnde voorlichtingsfilm van een bekende Vlaamse regisseur, gebaseerd op waar gebeurde verhalen op de werkvloer van zijn eigen bedrijf, maar een Italiaanse film uit 2004.

Objectief en cinematografisch gezien is de film geen echte topper, ik zou er een gematigde recensie kunnen over schrijven, maar het verhaal is op zijn minst interessant en dat kan soms genoeg zijn om een film goed te vinden. Een toegewijde boekhoudster, Anna, wordt na  vele jaren  van hard werk, inzet en loyauliteit na een fusie door de bazen van het andere, voor haar vreemde bedrijf, buitengepest omdat ze volgens die bestuurders niet meer paste in het gefusioneerde bedrijf.

Dit pesten is van het meest subtiele niveau dat je je kan voorstellen, maar daardoor net zo smerig. Het begint met het aanwerven van een nieuwe, jonge collega, die haar voorgesteld wordt als hulp. Zich van geen kwaad bewust steekt Anna met de meeste toewijding veel energie in het wegwijs maken en inwerken van deze nieuwe kracht. Na een tijdje merkt ze echter dat de nieuwe werkneemster meer vergaderingen en onderonsjes heeft met haar overste dan zij ooit gehad heeft. Anna krijgt steeds minder verantwoordelijkheid, belangrijke taken worden haar afgenomen en het gaat zelfs zo ver dat essentiële informatie voor het uitvoeren van haar job haar simpelweg onthouden wordt of ze er niet de nodige technische ondersteuning voor krijgt. Het gevolg is dat ze fouten maakt, waarvoor ze dan weer berispt wordt. “Ze doet het niet goed meer, ze raakt haar aandacht kwijt, ze kan niet mee met het nieuwe bedrijf,. ze is niet geïnteresseerd in nieuwe technologieën, haar fonts zijn te groot..” dat zijn de klachten die volgen. Hoe meer Anna dit probeert aan te vechten en uit te leggen wat er effectief in het bedrijf aan de hand is en de vinger op de zere plek probeert te leggen, hoe meer dit zich tegen haar keert.  Zelfs haar persoonlijk leven wordt er in betrokken. En werd ze in eerste instantie nog gesteund door haar eigen oude baas, is die ondertussen zodanig gebrainwasht en onder druk gezet door de bestuurders van het fusionerende bedrijf dat deze niet anders kan dan partij kiezen voor de leden van de raad van bestuur. Hoe meer Anna zich afzet en probeert de toestand te keren, hoe onsympathieker dit haar maakt en hoe negatiever ze wordt afgeschilderd “Echt iedereen klaagt er over hoe onvriendelijk je bent! Zie je dan zelf niet hoe je hier rond loopt!” Op de lange duur raakt Anna haar bureau kwijt, moet ze controles uitvoeren op de werkvloer waardoor ze zich ook helemaal onsympathiek maakt bij andere werknemers en uiteindelijk wordt ze op staande voet ontslagen. Allemaal haar eigen schuld, ze heeft het zelf gezocht.

Ik zat paf na het bekijken van deze film. Het had mijn verhaal kunnen zijn en van vele anderen, daar ben ik van overtuigd. Dit spel heeft men met mij gespeeld! Nooit gedacht dat ik mezelf, grote mond en zeker geen doetje, het slachtoffer van mobbing zou durven noemen. Doe nu niet belachelijk. En de meesten onder u geloven dat natuurlijk ook niet, daar ben ik wel zeker van, want dat is net het geraffineerde aan dit spel. Alles wat je doet en zegt in een situatie als hierboven beschreven keert zich genadeloos tegen jezelf. En alle betrokkenen zullen het staalhard ontkennen.  Zeggen dat het inbeelding was. Probeer het maar eens te bewijzen. Enkel zeer naaste collega’s en goede vrienden weten hoe de vork aan de steel zit en geloven je. Voor een aantal anderen zal er wel geen rook zonder vuur zijn. Ik denk dat zelfs nog heel af en toe wanneer ik andere verhalen over mobbing lees, ’t is heel menselijk.

‘Kom je hier nu nog eens over zuchten‘, zullen een aantal mensen al dan niet terecht opmerken. ‘Ben je er nu nog niet over? Heb je het hier nu nog niet genoeg over gehad?” Net zoals met het verlies van een geliefde of treurige echtscheiding, na x aantal maanden mag je het er niet meer over hebben. En ik kan daar inkomen. Veel vrienden hebben minstens even erge dingen meegemaakt en die hun leven gaat ook verder zonder veel gezeur of depressieve momenten en negatieve gedachten. Ik heb daar bewondering voor, die sterkte. Of ze er ook écht over zijn of het gewoon beter kunnen verbergen (of denken dat ze dat moeten doen) dan ik, is een andere zaak.

Maar net nu die ex-firma zoveel media-aandacht krijgt – elke dag wordt je op tv geconfronteerd met een product waar jij onrechtstreeks je medewerking aan verleend hebt, je bij betrokken voelde en fier op was – wordt de wonde nog eens extra opengereten. En dat voor het hele komende tvseizoen. En dan moet ik inderdaad vaststellen, neen, ik ben er niet over. Vooral niet omdat het exact zoals in deze film gebeurd is, wie de achtergrond kent zal zelfs denken dat ik dat scenario zelf bedacht heb en de film verzonnen heb, zo treffend is de gelijkenis. En neen, dat gelooft u alweer niet, ik weet het, en mijn oude baas en die ene nieuwe baas zou ik echt wel moeten kunnen verge(t)(v)en want de ene werd in een situatie geforceerd waar er niet anders meer opzat dan me te ontslaan en de ander houdt zich enkel  creatief bezig en weet volgens mij zelfs niet eens wat er met mij exact gebeurd is. Die denkt wellicht nog steeds dat ik uit vrije wil en in de beste verstandhouding weggegaan ben. Maar de anderen, die hebben er alle schuld aan. En bij momenten kan ik er echt niet over omdat het zo onrechtvaardig is.  Blijf ik er zo razend kwaad op. Hadden ze me vandaag moeten ontslaan om economische redenen wegens de aankomende recessie, ik had het begrepen. En dan had ik even mijn schouders opgetrokken, tja, niks aan te doen. Maar nu niet.

Het zien van deze film doet me echter ook beseffen hoe vuil het spel was. Dat ik in eerste instantie blind was en het allemaal veel te veel “ondergaan” heb. Veel te inschikkeling geweest ben en had moeten vechten. Aan de andere kant, wat had het me opgebracht? Niemand wil toch verderwerken met een medewerker die eiste “’t Is zij of ik”.  Ik had ook niet zo met het idee moeten leven dat deze fijne job de laatste job van mijn leven zou zijn. Dat mijn broodje gebakken was. De vanzelfsprekendheid. En ik weet nu wel zeker dat, als ze heel even nog een nanoseconde aan mij denken, het met het idee is “Pff, ze had twee weken nadien al een andere job kunnen hebben die ze afgeslagen heeft…”. Ik zit er mee, zij niet. Zij moeten momenteel geen inspanning doen om op hun vijftigste nog ergens opnieuw proberen aan de slag te gaan. Van nul te beginnen, je weer te bewijzen en te tonen wat je waard bent. Je laten keuren, beoordelen. Je opnieuw op te werken tot een bepaalde loonschaal, of tevreden te zijn met minstens de helft minder, en dus ook  ondertussen de financiële gevolgen te zien overleven.

Ja, u heeft gelijk, ’t is klagen en zagen en u hoeft het ook niet te lezen. Duizenden mensen zitten met mij in hetzelfde schuitje. En miljoenen mensen hebben het slechter, eigenlijk heb ik het zelfs nog getroffen. Laat me maar stellen dat dit (alweer) voor mezelf een stukje bijdraagt tot het verwerkingsproces dat helaas tot mijn eigen grote ontstemming nog steeds aan de gang is. Smijt het eens in de groep, nog eens (=zet het nog eens op je blog). Dan moet je het er alweer niet met je vrienden of ex-collega’s over hebben. Zet je er over, het leven gaat door, laat dat achter je, negatieve gedachten helpen je niet vooruit.  Het is onomkeerbaar, wat gebeurd is is gebeurd. Optimism is a moral duty en die dingen. Morgen gaat het alweer beter. En versturen we de zeventachtigste sollicitatie. Nog een paar maanden verder en werkgevers kunnen me dank zij alweer de nieuwste maatregelen van Frank Vandenbroucke gratis en voor niks aanwerven. Als dat geen goed nieuws is! Maar zelfs dan willen ze misschien geen eigenwijze vijftiger met een eigen mening.

Maar kijkt u toch maar eens naar de film. Daar loopt het namelijk wel nog goed af.

de grooten oorlog

REMEMBER BELGIUM

Misschien is het beter voor mijn gemoedstoestand om niet op één week tijd  een aantal boeiende documentaires over WO I te volgen, Dresden, Gettho en Rosenstrasse op DVD te bekijken, de Kristalnacht  te herdenken die 70 jaar geleden plaatsvond, in slapeloze nachten een aflevering van Band of Brothers te gebruiken als ontspannend slaapmiddel. En die rechtstreekse verslaggeving op de BBC vanuit London had ik misschien ook beter aan mij kunnen laten voorbijgaan.

Misschien is het beter om bij de diverse verslaggevingen en meer bepaald een reportage over de Congolese grondstoffen niet samen met een Congelose handelaar vast te stellen dat er om deze reden alleen nooit een einde zal komen aan het moorden. Misschien moet ik mijn ogen eens sluiten voor het zoveelste dood kind op tv en me niet meer afvragen aan wat voor ergere beelden we nog gaan wennen. Misschien moet ik me ook niet afvragen na het boeiend (maar te kort) gesprek in Phara met een oorlogsverslaggever Daniel Demoustier hoeveel slachtoffers er nog zullen vallen in Afganistan. Hoe het zal evolueren in Irak onder Obama. En in de rest van de wereld.

Heel zeker ben ik het eens met Sophie de Schaepdrijver die stelt dat we de burgerslachtoffers van Tamine en andere gemeenten niet mogen vergeten. En heel zeker dat ik ooit nog eens bij de Last Post in Ieper wil zijn. Heel zeker dat ik me nooit een toerist zal voelen op een oorlogskerkhof. Heel zeker dat het Jüdische museum in Berlijn het meest beklemmende museum is dat ik ooit bezocht.  En heel zeker dat ik nooit WOI en WOII zal door elkaar halen en dat ik er zal blijven over lezen en documentaires en films blijven bekijken.

Maar misschien moet ik vandaag maar eens de grooten oorlog met mezelf beëindigen en  mijn eigen wapenstilstand uitroepen.

Misschien morgen iets luchtigers. Is dat geen goed begin? De goesting zal wel komen.

TV tips:

BBC1: My Family at War

France2: 14-18 Le bruit et la fureur

Canvas WOI – Vermist aan het front

Expo tip:

Joods museum in Berlijn

Leuven in WO I – foto’s in de stad

DVD tip:

Maudite soit la guerre (1914) – Alfred Machin

Boekentip:

België, een parcours van herinneringen

Als ooit, in nachtmerries, ook u zou moeten lopen
Achter de ezelskar waar wij zijn lijk op smeten;
Zag u die ogen draaien, paffig wit en open, in
Die omgekeerde duivelskop, verwrongen, aangevreten;
En hoorde u, bij elke bult, de gorgel van zijn bloed
Dat kwam geborreld uit door schuim verpeste longen,
Als een kapotgebeten tabakspruim geperst
Uit niet te helen zweren op reine kindertongen –

Mijn vriend, nooit meer verkocht u, trots en manifest,
Aan jongens die dorsten naar wat vergeefse glorie
Uw Oude Leugen: Dulce et decorum est Pro patria mori.

Citaat uit Dulce et decorum est van Wilfred Owen.
– ’t Is goed en zoet te sterven voor het vaderland –
Vertaling van Tom Lanoye in Niemandsland – Gedichten uit de Groote Oorlog

over elbow, fnac en film

Vreemd, in de Fnac verkochten ze wel tickets voor Joan as Police Woman, maar niet voor het concert van Elbow. “We verkopen niet voor alle concerts tickets” wist de verkoper me te melden. ’t Was de eerste keer dat ik dit ondervond. Verder zei hij zelfs dat hij het concert van Elbow niet vond in de concertlijst van AB. Ik durfde niet achter zijn toonbank te springen om mee te kijken op zijn computerscherm en hem te tonen: “Hier oen, hier staat het!” want ik was ineens niet meer zeker of ik het zelf wel met mijn eigen ogen gisteren op de website van AB gezien had, of of het alsnog wishfull thinking geweest was. Maar ik heb net gecheckt, Elbow staat er wel degelijk in. Op 11 november. Nu kan ik nog een naar Brussel om een ticket.

Verder heb ik ontdekt dat de BBC reeks van in de jaren zeventig “The Six Wives of Henry VIII” die ik toen fantastisch vond, zomaar ineens in rekken van de Fnac stond. Die is dus uitgebracht op DVD en ik heb daar niks over gelezen? Ik heb ze gekocht want ik ben benieuwd of ik ze nog steeds even goed zal vinden. Ik volg nu al het tweede seizoen van ‘The Tudors’ op BBC (nu ook in België op DVD te koop), en ik zit telkens te foeteren omdat ik zit te vergelijken met de oude serie ‘potverdorie dat was toch beter’ maar ik weet niet eens of dat wel effectief zo is of enkel in mijn herinnering.

The Tudors is wel de moeite waard voor de kostuums en de acteerprestatie van Jonathan Rhys Myers mag er ook best zijn, maar ik vind het verder allemaal wat te smooth, te glamorous, te sexy, te would-be Amerikaans, terwijl het toch een BBC reeks is. Toch zit ik elke vrijdag paraat of staat de video geprogrammeerd, ik ben namelijk nogal weg van kostuumdrama’s en geschiedenis interesseert me uitermate, ook al is ze dan geromantiseerd.

Nog iemand die deze reeks volgt? Die de oude serie kent?

Verder ook nog gekocht wegens slecht 3,99 €/stuk en dus een bugdetvriendelijke uitbreiding van mijn DVD-collectie:

  1. The Sheltering Sky van Bertolucci met o.a. John Malkovich, wat ik me herinner als een film met adembenemende landschappen en bloedhete Blauwe Mannen. (’t Is lang geleden dat ik deze zag.)
  2. Her Majesty, Mrs Brown van John Madden, alweer een boeiend stukje verfilmde geschiedenis met een ontroerende vertolking van Judi Dench.

dvd tip 14/1 – part of the weekend never dies

SOULWAX – SAAM FARAHMAND

Afgelopen nacht zag ik deze documentare op Canvas, uitgezonden naar aanleiding van de release van de DVD op 8 september a.s. De documentaire was eerder al te zien op Docville. Niet dat ik er aan denk om deze dvd aan te kopen, maar de uitzending op TV was mooi meegenomen. En voor de dans- en muziekliefhebber die het gemist heeft, een aanrader.

Soulwax is het soort groep dat me onverschillig laat. Ik weet wie het is, ik lees wel eens wat over hun verschillende projecten, ik ken hun muziek oppervlakkig en in een ver verleden heb ik zelfs ooit nog eens een optreden bijgewoond. Dat ik niet meer weet waar, is veelzeggend. Ik herinner me dat ze dienden als fijne achtergrond bij een festival dat vooral in het teken stond van vrienden zien en bijpraten. Maar het is ook het soort groep die me nooit geërgerd heeft of wiens bestaan me nooit gestoord heeft. Veel muziekliefhebbers in Vlaanderen denken daar anders over. De Dewaele broers moeten zowat de enige Gentenaars zijn die niet als “vree wijs” bestempeld worden. In eigen land.

De documentaire heeft me echter zeer aangenaam verrast. Niet enkel om de muziek, maar vooral om de film an sich. In de eerste plaats al om de schitterende begingeneriek, ingesproken door Soko. Anderhalf uur lang ben ik meegevoerd in een muzikale trip, een wereldreis, een dansavontuur. Bijzonder goed gemonteerd, afwisselend, boeiend. Of ik subjectief ben en het vooral uit nostalgie was, de herinnering aan mijn jarenlange bedrijvigheid in het nachtleven, goed mogelijk. Uit een verlangen naar de dance-scene, waarvoor ik net te oud was toen die als volwaardig muziekgenre uit de disco’s naar festivals mocht. Uit heimwee naar een tijd die nooit terugkomt. Uit melancholie naar geboden kansen waar uiteindelijk nooit iets mee gedaan is. De blues om een zeer naderende verjaardag waarbij ik, in tegenstelling tot Prince, Madonna en Michael, nooit de status zal krijgen van beschermd monument. Zeer waarschijnlijk. Maar zelfs al is het om al deze redenenen, de documentaire blijft vandaag bij me doorzinderen en zorgt ervoor dat ik de hele dag in dance trance zal vertoeven. In alle berustende beslotenheid van mijn huiskamer.

(De begingeneriek is niet te vinden. Als alternatief een heerlijk filmpje op een nummer van SOKO, dat me er heel even hevig doet naar verlangen om weer 18 16 te zijn. En omdat ik deze zotte vrolijkheid gemist heb in al de uitzendingen van www.deovername.be die ik gezien heb.)

dvd tip 13/1 – extra’s

EXTRA’S – SEIZOEN 1&2&CHRISTMASSPECIAL – RICKY GERVAIS

Ik amuseer me enorm met Extra’s. Extra’s gaat over figuranten op een filmset. Van de briljante Ricky Gervais. Met grote sterren die zich van een heel andere kant laten zien. Maar telkens wanneer ik weer eens een afleverig bekijk, vraag ik me af of dit voor andere mensen die de filmwereld niet of minder goed kennen even grappig is. Of die beseffen hoe herkenbaar het is en hoe het strookt met de realiteit. En net daardoor zo bijzonder geestig is.

Ik heb er jaren mee te maken gehad, met figuranten. Honderden heb ik er rechtstreeks of onrechtstreeks uitbetaald, massa’s figurantenfiches zijn door mijn handen gegaan voor verwerking. Begrijpelijk toch dat ik even gegniffeld heb toen ik indertijd deze log las. “Onze” serie.

Een figurant is een geval apart. ’t Is te zeggen, als je de kans hebt en het interesseert je, pak het dan zeker eens mee want het is een leerrijke ervaring. Op een set staan, ervaren hoe alles werkt en in elkaar zit, leuk en interessant. Voor één keer. De volgende keren is het vooral saai. Wachten. Nog wachten. Geduld. Je kan een filmcrew treffen die je respecteert, maar voor hetzelfde geld behandelen ze je als een decorstuk. Zelf deed ik het ook een paar keer. De eerste keren omdat ik vind dat je als je in die sector werkt moet weten waarover je het hebt. En de volgende keren om iemand een plezier te doen. Dat moet soms ook.

Het fenomeen figurant. Die andere categorie. De mensen die het blijven doen en in je database zitten en telkens terugkomen. Waarom, dat is me een raadsel. Slecht betaald. Het is bijna uitbuiting. Waarom gaat iemand voor een habbekrats een hele dag in de kou staan om twee keer heen en weer te lopen op de achtergrond? Of om in een tribune te zitten als een onzichtbaar stipje? Omdat ze toch graag bij die wereld willen behoren? Hoopt de figurant dat hij ooit eens zal ontdekt worden? Voor zover ik weet is er nog geen enkele figurant geweest die de plaats van de hoofdrolspeler mocht innemen toen die niet kwam opdagen. Verwachten ze dat de roem van de ster op hen afstraalt? Ietwat begrijpelijk wanneer het film betreft. Maar in reclame spelen slechts uitzonderlijk sterren. Toch in Vlaanderen.

Steeds kwam je dezelfde namen tegen. Soms was niemand uit de database beschikbaar, zaten ze op een andere set. Dan werd er geïmproviseerd en leek het of de volledige Albanese maffia of de presidentiële Congolese familie figureerde, afgaande op de namen. Het was dan een hele klus om de handschriften op de figuratiefiches te ontcijferen. Al hamerde je er elke keer op bij de producers. Uiteindelijk maakte je er gewoon maar wat van, Oulala Wazda. Wilený Pergòla. Halal Daarzie. Kiekeboegewijs.

Voor het laatste spotje van Sporza, dit voorjaar, passeerde een figurantenfiche waar het bedrag me opviel. Een figurant die zoveel meer dan gewoonlijk betaald werd, daar was iets (mis) mee. En de naam was amper te lezen.

Ik: Zeg, wéér zo’n karamellennaam, kunnen jullie daar nu nooit eens op letten of die namen goed ingevuld zijn?!! Trouwens, vreemd dat die zoveel meer krijgt, is dit een geval apart?
Productie-assistente: Wie is’t? Er waren maar twee figuranten.
Ik: Tja, dat probeer ik te ontcijferen. Sugar Jackson ofzoiets. Als dat geen nepnaam is, hihi.

Neen, ik heb geen interesse voor en verstand van sport, en ja, ik weet ondertussen al lang wie dit is.

DVD TIP 13/1 – BIG LOVE

http://www.bbc.co.uk/comedy/extras/
http://www.tvl.be/nl/nieuws/2007-06-27/keyser-van-de-smaak/

dvd tip 11/1 – big love

BIG LOVE – 2006-2007- SEIZOEN 1&2 – HBO

De gebeurtenissen van de afgelopen week in Texas deden mij denken aan de serie Big Love. Het kan en zal een vertekend beeld zijn, maar het beeld opgehangen in de serie is zowat het enige wat ik me kan voorstellen bij de polygame samenleving in een “beschaafde wereld”. Dat is namelijk het onderwerp van de serie, één man getrouwd met drie vrouwen. Een interessant gegeven dat in de serie ook met de nodige achtergrond en problematiek wordt naar voor gebracht. (En voor de liefhebbers: mét in een van de hoofdrollen Chloë Sevigny)

De serie Big Love is boeiend in die zin dat het je denkpatroon “verstoort”. Het klassieke denkpatroon dat we in onze maatschappij hebben over het gezin en de monogame samenlevingsvorm. Dat er ingebakken zit, vanzelfsprekend is. Maar ons uiteindelijk ook maar ooit door een bepaalde persoon en leer “aangepraat” is. Cultureel en godsdienstig bepaald geworden is. Dus wat zou er fout zijn aan drie vrouwen die met dezelfde man getrouwd zijn? Je kan je proberen in te leven in hun situatie en je proberen voor te stellen: waarom niet. Het botst bij ons op “natuurlijke” weerstand, maar als die vrouwen zich daar kunnen in vinden en iedereen is gelukkig en tevreden, hé waar zit dan het probleem.

Maar dat is het net. Het wordt in de serie misschien wat te rooskleurig voorgesteld, en er worden niet echt standpunten ingenomen, maar als aandachtig kijker kan je opmerken dat niet alles koek en ei is. Spanningen, na-ijver, concurrentie en ja, ook jaloezie, weliswaar altijd gedekt met de o zo schone mantel der liefde, de Big Love. Het verborgene, het stiekeme, de afkeuring van de rest van de gemeenschap wanneer het bekend wordt. Alhoewel, bestaan die ook niet in onze “monogame” samenleving? Zoveel verschil lijkt er me nu ook weer niet met mensen die er een tweede “stiekeme” relatie op nahouden.

Dit dubbele gevoel heb ik ook bij de nieuwsberichten uit Texas. Het zat wat weggemoffeld in het nieuws, dus voor wie niet op de hoogte is: vorige week werden in Texas, meer dan vierhonderd kinderen weggehaald bij hun moeders. Ze leefden in een geïsoleerde polygame gemeenschap op een ranch. De vrouwen worden er op zeer jonge leeftijd uitgehuwelijkt en zijn eigenlijk niet meer dan “broedmachines”. Een groot aantal onder hen had twintig tot vijfentwintig kinderen. De vrouwen werden fysisch misbruikt en psychisch mishandeld. De “sekteleider” Warren Jeffs werd al een aantal keren veroordeeld. Hoogstwaarschijnlijk redenen genoeg dus om de vrouwen en kinderen te “redden”.

Maar mijn dubbele gevoel komt door het feit dat ze de kinderen weghalen bij de moeders. Om hen te “bevrijden”. Wat kan het nut zijn van meer dan vierhonderd kinderen een levenslang trauma te bezorgen door hun weg te halen bij hun moeder en hen, al is het maar voorlopig, te “plaatsen”. Met welk verscheurend gevoel hebben de moeders momenteel te maken? Wat is het ergste van de twee? Is het een goed idee om vrouwen die een leven lang geïndoctrineerd zijn door een bepaalde leer van de ene dag op de andere te “verplichten” anders te leven en hun leefwereld plotsklaps te verstoren? En dit door hun in eerste instantie datgene af te nemen wat hun het meest dierbaar is? Gisteren waren er nog beelden te zien van wanhopige moeders die een oproep deden om hun kinderen terug te krijgen.

Alweer weet ik het niet. Alweer zie ik enkel een hoop diep gekwetste mensen. En alweer denk ik: wat een wereld.

dvd tip 10/1 – monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran