een telenetopzegpad

GAAT NIET OVER ROZEN (HOOFDSTUK TWEE)

(Lees hier hoofdstuk 1)

Zoals verwacht kreeg ik vandaag doodnormaal een aanrekenig van Telenet voor de komende periode, alsof er niks is gebeurd. Ze hebben dus zoals ze me aan de telefoon al zeiden nooit ofte nimmer een opzeg gehoord of gezien. Verloren gegaan.
Dat hebben ze wel want ik heb nu dus ook een bewijs dat mijn aangetekende zending uitgereikt is. Ik heb deze factuur dan ook onmiddellijk geprotesteerd.

Waarom verwacht ik dat het eerstvolgende schrijven van Telenet een aanmaning tot betaling van de geprotesteerde factuur zal zijn, met 7 € administratiekosten er boven op? Alweer een verloren gegane aangetekende zending.

Kosten van mijn opzeg tot nu toe: 5,29 € + 6,49 € + kopies en tijd.

Hieronder nog een boodschap van Minister Van Quickenborne. Aangetekend schrijven moét niet. Maar waar stond ik nu zonder enig bewijs?

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Plug and play!

BEHALVE HIER OF WAT HAD U GEDACHT?

Een wilde weldoener heeft me een nieuwe iMac kado gedaan. Ineens lijkt mijn MacBook wel héél klein en héél erg versleten. Maar hoe kan het anders, de transfer van gegevens van mijn MacBook naar de iMac is mislukt. Dat zou nochtans kinderspel moeten zijn, ook ik heb dat in het verleden probleemloos en succesvol uitgevoerd (Van MacBook naar MacBook).

Niet nu dus. No way. Kort overzicht van wat er allemaal fout gelopen is:

1/ ‘Gebruik een firewirekabel voor transfer’. Ja, dat wist ik. Maar niemand had me gezegd dat de firewirekabel die ik had niet in het poortje van de iMac zou passen.

2/ Wat doet een ongeduldige mens dan, gegevens overzetten via Ethernet. Waarschijnlijk was dit al een misstap. Negen uur. Negen uur heeft het geduurd alvorens mijn gegevens overgezet waren.

3/ Mijn instellingen voor mail waren niet overgenomen. Handmatig moeten instellen.

4/ Al mijn documenten, muziek, foto’s, dvddatabase, mails, etc. staan wel degelijk op de nieuwe IMac maar nergens in het correcte programma. Geen enkele indeling van Itunes, Dvpedia, Iphoto, mail is overgenomen. Het komt er dus op neer dat ik in elk programma alle gegevens opnieuw moet importeren vanuit diverse mappen (die dus wel al op de IMac staan) en voor élk programma opnieuw mijn instellingen aanpassen, indelingen maken, sorteren etc.

6/ Op zeker wel honderd mappen staat een verbodsteken, ik heb geen toegang om ze te bekijken. Ik moet elke keer, stuk voor stuk elke map ontgrendelen, inloggen, nieuwe gebruiker toevoegen en deze goedkeuren. Duurt uuuuren! (Niet te verwarren met ‘sleutelhanger’, dit is niet wat de computer vraagt.)

5/ Om één of andere reden had ik verwacht dat ik mijn MacBook ook nog zou kunnen gebruiken, wat ook de bedoeling was, maar ik kan geen verbinding meer maken. Misschien is dit wel logisch en normaal, maar ik had het verwacht omdat gewoon iedereen die hier binnenkomt met een tweede, derde en vierde laptop probleemloos op mijn draadloos netwerk kan raken.

Mijn eerste enthousiasme over het feit dat ik eindelijk weer over een groot toetsenbord beschik mét numeriek klavier, over het fantastische beeldscherm, (je blijft foto’s kijken!) en over het gebruiksgemak van de Magic Mouse, is ondertussen al flink getemperd. Gisteren een héle dag (ben zelfs vergeten te eten, maar dat is dan weer positief), twaalf uur lang, tutorials zitten bekijken, problemen gegoogeld en fora bezocht, het complete Apple help online handboek gelezen, maar nergens een identiek probleem gevonden. Ik ben uniek. Of ik vind de goede omschrijving van mijn problemen niet, kan ook. Hoe prop je dit in één zoekterm?

Ik ben hier nog wel even zoet mee. Geen blogtijd. Geen tuintijd. Geen vrijetijd. Geen ergernissentijd. Zelfs al drie dagen vergeten vacatures te bekijken. Ook al omdat ik met heel veel enthousiasme vorige week weer mijn eerder gevolgde Syntra cursus opgediept heb en er het plezier van herontdekt heb. Ik spring al dagen om zeven uur uit mijn bed als een klein kind bij wie de Sint net is langs geweest.

Ik heb een missie. Eindelijk nog eens.

(Al had ik gisterenavond om tien uur wel zin om TWEE Macs de straat op te gooien. Als u dus eventueel tips of oplossingen of verwijzingen naar webpagina’s heeft om mijn Apple problemen op te lossen, laat u maar goed gaan…)

[Youtube=http://www.youtube.com/watch?v=WOdjCb4LwQY]

boduognat

I.M.

I like to have a good time
any of my friends will tell you
but when you confront me with stupidity
I’m doubly angry at you
and I say: nip! nap! it’s all a trap
bo! bis! and so was this
whoa! whoa! to haiti go,
and watch it all come down
ding! dong! a silly song
sure do say something’s wrong
smile awhile, forget the bile
and watch it all come down

so I become more lively
to bury all of the ugly
whole persons sometimes
must be them bodies buried

chorus

and I toe the water
and an urchin poke me
an’ I must be godfather
to anyone who’ll have me

today was another day full of dread
but I never said I was afraid
dread and fear should not be confused
by dread I’m inspired, by fear I’m amused

gave graffiti

BIJ DE NMBS

Op de website van The Sun lees ik dan weer volgende commentaar op het verslag van de treinramp:

‘Given the amount of grafitti on these trains it is clear that the Belgian rail system is not very secure.”

Deze middag nog merkte hier (ja, in huis, thuis, in het echte leven, niet op het web…) iemand op dat het toch wel erg was dat die beelden van die graffiti treinen de hele wereld rondgingen, in de zin van “België, derdewereldland’. Hilariteit alom toen ik opmerkte dat ik altijd gedacht heb dat de NMBS heel bewust die treinen (je bent er eigenlijk zo aan gewend…) liet bewerken door spuiters 1/om die de kans te geven zich uit te leven in hun hobby en creatief /kunstzinnig grauwe groezelige treinstellen te versieren en daardoor 2/de NMBS een hippe  en coole uitstraling te geven.

Dat is dus écht niet zo?

in de rubriek gustaaf costers

TOEVAL OF NIET

In een reactie op het bericht over de treinramp op de website van CNN werd verwezen naar de grootste vliegtuigramp in België, gebeurd op 15 februari 1961. Een ramp waarover ik niets, maar dan ook niets wist. Terwijl alle grote rampen in België toch op zijn minst een belletje doen rinkelen. Heel vreemd, zou toch ook moeten deel uitmaken van ons collectief geheugen? Of is dat bij jullie wel zo?  (Neen, om het met de woorden van Ben Crabbé te zeggen: reageren met  ‘ik was nog niet geboren’ telt NIET.)

Er is trouwens bijzonder weinig informatie over te vinden op het web.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Brussels_Airport#Incidenten_en_ongevallen

http://www.aeropedia.be/web/content.php?article.1001328

welterusten dames en heren ministers

SLAAP ZACHT!

Volgens Inge Vervotte mogen we vandaag nog geen oordelen vellen, conclusies trekken of vragen stellen over de verantwoordelijkheid, we mogen ons nog niet afvragen of er nog geen tijd genoeg was tussen 2001 en 2010. Vandaag is het een zwarte dag en we moeten rouwen. Iedereen is geshokeerd en er mogen geen politieke spelletjes gespeeld worden, zegt ze.

Alweer hoor ik haar zeggen, we moeten naar de toekomst kijken, we zullen zien, we zullen vergaderen, we zullen onderzoeken, we zullen conclusies trekken, we zullen doen.

Ziezedoen.

We moeten de uitslag van het onderzoek afwachten en natuurlijk zullen menselijke fouten ondanks alle hoogtechnologische mogelijkheden nooit te vemijden zijn. Maar wanneer je er de artikels over het bestaan van de mogelijkheden van een systeem om automatisch de trein af te remmen  op naleest en  hoe het nog steeds niet in orde is sinds de veroordeling van de NMBS (toen onder leiding van Etienne Schouppe trouwens) na de Pécrot-ramp, dan is dit toch weer een duidelijk bewijs hoe fout het loopt in ons land, met zijn 54 ministers en 1001 verantwoordelijken en 75 bevoegdheidsniveau’s.

Als ik in het journaal de lange stoet beleidsmensen zag die een bezoek brachten aan het rampgebied (ik moest ineens fel aan het wereldberoemde schilderij van Ensor denken) vraag ik me af of er niet één is die zich de bedenking maakt, dit hadden we misschien kunnen vermijden, dit is het gevolg van jaren non-beleid, van communautair gekrakeel, van ons systeem, van ministers en staatssecretarissen die een tekort hebben aan een sociaal engagement, van onbekwaamheid. Van 25 verantwoordelijken die morgen allemaal weer de paraplu zullen doorgeven.

En ik vraag me af of ze de slaap kunnen vatten. Of ze morgen gezond en goed gezind weer  opstaan. In tegenstelling tot de (voorlopig) achttien mensen die vandaag het leven lieten. Slachtoffers van een ramp? Helaas.

Ongenuanceerd zwart-wit? Tja, misschien, ik weet het ook niet. De hulpverlening is goed verlopen, iedereen heeft zijn best gedaan en we mogen van geluk spreken dat het krokusvakantie was en misschien had de ramp zich ook nog voltrokken zelfs mét hoogtechnologisch veiligheidssysteem. Maar toch legt het weer pijnlijk de lakse Belgische politiek bloot ook al zal de laissez-faire houding morgen misschien enkel gerelateerd en niet oorzakelijk zijn.  Ooit moet er iets veranderen. Hoe lang blijven we nog (af)wachten? Hoeveel geduld hebben we nog?

(En ja, ik denk dit ook elke keer bij verkeersongevallen veroorzaakt door een slecht verkeersbeleid…)


funky town

TOWN TO KEEP ME MOVIN’

‘Neen, we gaan niet wéér in een restaurantje aan de rand van ’t stad zitten, laat jij nog maar eens je kop zien in ’t centrum!’ berispte een vriendin me eerder deze week toen ik opperde dat ik geen zin had om in de avondspits naar Brussel centrum te rijden om af te spreken. Ik zag er tegenop. ’t Moet bijna alweer van augustus geleden zijn. En dat terwijl ik vroeger quasi élke avond bleef hangen op de terrassen en in de café’s van de Vlaamse Steenweg, Graanmarkt en Dansaertstraat. Maar toen wàs ik er, ik werkte er namelijk.

Maar goed, ze had gelijk. Nog eens wat incrowd zien, ’t kon geen kwaad, het had me al eerdere nuttige tips opgeleverd, want hoe je het draait of keert, de sector waarin ik werk plaatst zelden of nooit advertenties, maar put enkel uit: ‘Ken jij nog iemand?’ ‘Ahja, bel die of die eens…”. Gruwelijk Netwerken.

Op de E40 zag ik het nog allemaal geweldig zitten, ik had er zin in.  T. had gelijk, het was te lang geleden. Tot ik aan de LeopoldII tunnel kwam. Vol. Zo vol als op de ochtendspits waar ik jaren ingestaan had. Vrijdagavond, richting centrum. Iedereen vertrok dan toch UIT Brussel?! Uit ervaring wist ik dus ook hoe lang je erover deed tot uitgang Sainctelette. Mijn humeur zakte met de minuut. Gelukkig was ik op tijd vertrokken. Twintig minuten later, eindelijk tunnel uit, ’t zou nu wel snel gaan. Dat was buiten de wegenwerken gerekend waar ik niet van op de hoogte was. Naast het kanaal straat afgesloten. Iets verder, Ieperstraat, gesloten eveneens wegens werken. Er zat niets anders op dan hoofdweg langs het kanaal te volgen aan de kant van het Klein Kasteeltje. Ik zal het geweten hebben. Twintig (20!) minuten tot aan de Dansaertstraat. Geduldig eenvaksrijtje schuiven terwijl je tientallen wagens rechts van je ziet over de trambaan/sporen scheuren. Scheuren, ja echt. Foeteren, vloeken, ergeren, weten dat je veel te laat bent, een platte gsm waardoor ik niemand kan verwittigen en terwijl toch rustig en geduldig aanschuiven. En dan komt pas het ergste: parking. Alle kleine straten staan aan beide kanten vol, ook al mag je slechts aan één kant parkeren. Zelfs op elke hoek staat een wagen. Al toertjes draaien vraagt een mens zich af hoe de hulpdiensten hier ooit ever zouden doorgeraken wanneer er ergens een brand uitbreekt. Eindelijk het geluk dat er iemand wegrijdt.

Drie kwartier te laat ben ik en van buitenaf zie ik reeds een andere donderwolk aan de toog zitten. Nog alleen. “Er is nog niemand?” “Neen, en je hebt geluk, nog vijf minuten en ik was weg.” gromt ze. “Wie verwacht er nu om anderhalf uur te rijden over een kleine vijfentwintig kilometer?” Vijf minuten later stormt de derde donderwolk binnen. “Shit, fuck, kak, ik haaaaaat Brussel!! Drie kwartier over zeven kilometer!”

Het werd nog een leuke avond. In het centrum van Brussel. Ik kom mijn huis uit om in een  (in bepaalde kringen bestempeld als zeer) hippe tent te zitten waar de muziektapes uit de jaren tachtig opgenomen in mijn ouderlijke discoteek gespeeld werden, de hele avond lang. Ik heb er nog tientallen in mijn kast liggen. Ik ben bijzonder uptodate, muziekgewijs. Niets veranderd. Behalve het verkeer.

Epiloog: vandaag moest ik alweer in Brussel zijn,  omgeving Naamse Poort deze keer en ik kwam vanuit Leuven. Het zou nu wel snel gaan, ’t was zaterdag en het was middag. Maar toch voor alle zekerheid ruim op tijd vertrokken. Kortenbergse straat naar Shuman tot voor in de Wetstraat eivol. Voetje voor voetje aanschuiven. Een uur en vijf minuten op een traject wat je met gemak op dertig minuten kan doen. Op het nippertje net niet te laat op de afspraak. Brussel. Hel, kak, fuck, shit. Ik haat Brussel en zijn verkeer. En neen, het openbaar vervoer was geen optie.

(Later op de avond bij het tvkijken komt de confrontatie: Ik lijk wel een gepensioneerd typetje uit Manbijthond. “Banieje, in d’t stad, oei doar kommekik niet zenne, veel te gevoarlijk, ziedes op ’t land hoe schuën…)