geen commentaar

DRINGENDE OPROEP: LAAT UW DEUR DICHT!

Ik erger me weer mateloos aan de berichtgeving over een moordzaak. M-a-t-e-l-o-o-s.

Een deel van ergernis is een weerkerende ergernis voor iets wat de laatste jaren meer en meer voorkomt. Interviews van buren, passanten, de man in de straat, ‘betrokkenen’. Ik maak me elke keer de bedenking, stel dat ik het ben, slachtoffer, verdachte, vermiste. En men gaat aanbellen bij mijn buren. Wat mensen die me van haar noch pluimen kennen, niet bij me over de vloer komen en nooit een gesprek hebben gehad met mij, maar enkel toevallig naast mij wonen, over mij te zeggen hebben, hoe ik zal overkomen.

“Een rare zenne, tot een kot in de nacht opzitten, dat licht brandt daar altijd…”

“Soms is die twee dagen weg en staat haar garage wagewijd open, of haar deur, dàt is toch raar?!”

“Ze kuist nooit buiten, ik heb haar nog nooit de stoep weten vegen…! En haar auto, vuil dat die is! Dat moet daar nogal nen nest zijn binnen!”

“Goh, dat werkt niet, maar daar komt wel nen ruitenwasser, waar haalt ze dat…”

“Amaai, zo’n arrogant stuk, nam nooit tijd om te praten met haar buren…, al wat er af kon was ne goeiendag, van ver dan nog…”

“Dat komt en dat gaat op de meest rare uren van de dag, dat is soms twee dagen weg… en wat die elke keer in haar auto laadt als die vertrekt, zakken en manden en dozen en bakken!! Dat is toch niet normaal denk ik, dat kan niet just zijn, wat dat dat allemaal is, wat heeft ne mens zo elke keer te verslepen!”

“Dat bezoek, verdacht zenne, mensen die we niet kennen, zeker niet uit het dorp! En rare gasten dat daar soms tussen zitten, geen gewone, en waar dat die allemaal uithangt, God mag het weten!”

Op twee minuten tijd ben ik onomkeerbaar be-/ver-oordeeld. Zonder tegenspraak.

Waarom doen journalisten dat? Welke nieuwswaarde heeft dat? Wat is men hiermee? Mensen interviewen die niks van je weten, quasi onbekenden, die enkel kunnen gissen naar je reilen en zeilen? En waarom antwoorden mensen daar op? Wanneer ze bij mij zouden aanbellen om mij te bevragen over mijn buur, dan krijgen ze gegarandeerd de deur op hun neus. Ik héb niks te zeggen over mijn buren. Omdat ik niks zinnigs weet te vertellen over mijn buren. Ja, ik lach er ook eens mee dat de ene Manbijthondgewijs alweer de verse sneeuw aan het ruimen is, dat de andere in de herfst de verdorde blaadjes van de bomen plukt alvorens ze op haar stoep vallen en dat nog een andere wekelijks de dakgoot afwast. Maar hoe relevant is dat wanneer je buur vermist blijkt te zijn? En toch zijn er steeds mensen bereid voor de camera’s verklaringen af te leggen. Als iedereen nu eens zou antwoorden met “geen commentaar”.  Zijn deur zou dicht laten. Dan valt er ook niks meer uit te zenden. Tenzij men natuurlijk uw mening vraagt over eigen groenten en fruit eerst bijvoorbeeld. Die mag u best kwijt wat mij betreft, maar  liever in amusementsprogramma’s dan in het journaal.

Het was vroeger VTM-televisie. HLN-sensatieberichtgeving. Tegenwoordig is het dagelijkse kost, op élke zender en in elke krant.

Terzijde nog even over een tweede specifiek ergernis in hogergenoemde zaak. Om half één een verklaring van het Parket: ‘er is een doorbraak in het dossier, maar we kunnen niet bevestigen of er bekentenissen zijn’. De woordvoerder besluit klaar en duidelijk niks meer te zullen verklaren vandaag, dus ik ga er van uit dat er geen verder nieuws is.  In het het één uur journaal wordt tegen dan de verklaring van het Parket alweer verdraaid en overdreven en heeft men het er meermaals over dat de man bekend heeft. Hoe komen ze daar dan bij? Eigen interpretatie van de journalisten dat als objectief nieuws gebracht wordt? Dat de journalisten ook eens juridisch termen mogen onderscheiden, is dat te veel gevraagd?

Ondertussen vond ik  dit treffend stukje. Het gaat er ook over. Even dacht ik het mijne niet te publiceren, maar kijk, het is nu toch al geschreven… Trouwens, goed voor een oplijsting van mijn ergernissen, dan kan ik op het einde van het jaar moeiteloos een lijstje maken met ergernissen van het jaar.

En zeker ook hier lezen: Walter Van Steenbrugghe – De schaamte voorbij.

Voorrang van rechts

AFDWINGBAAR ALTIJD EN OVERAL

Wanneer ik niet eens de kans krijg om mijn eigen hoffelijke ik te zijn en om met een brede glimlach  een vriendelijk “rijdt u maar” gebaar te maken maar me het invoegen afgedwongen wordt onder het vanzelfsprekende “je laat me wel toch voorgaan zeker…” zonder me een blik te gunnen , wat vandaag wel iedereen lijkt te vinden die zonder aarzelen van eender welke oprit of parking komt afgereden of zijstraat komt aangereden, dan heeft dat net het omgekeerde effect op mij.

Dan wordt ik arrogant en bitsig. En laat ik je vooral NIET voorgaan.

En word ik een minuut later dan wel direct op mijn plaats gezet door de wagen achter me die wél voorrang verleent met een air van: “zie eens hoe hoffelijk ik wel ben, trut”.

Dit is net zoals volharden in het Nederlands in een Brusselse winkel/instelling waar niemand je begrijpt en waar dan uiteindelijk de ongeduldige klant achter jou  je met een neerbuigende blik vertaalt alsof je een idioot bent. Hate it.

(Als ik nu eigenaar was van deze blog dan kwam dit bericht in de leuke rubriek “dingen waar ik me in opnaai” maar dat ben ik niet,  dus catalogiseer het maar gewoon onder ergernissen. En ja, ik ben hoogst prikkelbaar de laatste dagen…)