comic relief

OMDAT IK LACHEN EIGENLIJK HET LIEFSTE DOE

Ik las bij Guy een uitermate plezierig stukje. Ik was er echt helemaal voor in de stemming. Die herkenning. Dat gevoel. Ook omdat we het er laatst in familiekring nog uitgebreid over hadden wat bepalend is om een onbekende mediafiguur sympathiek of niet te vinden. Waarom ergert iemand je? Op een manier zoals Guy het gevoel zo prachtig onder woorden brengt. Lees het eens. Heerlijk. Of hebt u nooit met uw schoen naar uw tv willen gooien? Ezelsoren, een lelijke lange tong en draculatanden getekend op een foto in uw ochtendkrant of uw favoriet weekblad?

Mijn lijstje is schier eindeloos. Hugo Camps. Geena Lisa. Karen van K3. Annemie Struyf. Annemie Peeters. Bart Somers. Bert Anciaux. De gebroeders Clouseau. Didier Reynders. Regi. Stan Van Samang. Peter Van de Veire. Peter Van Asbroeck. Peter Vandermeersch. Peter Deuss. Tom Lanoye. Tom Naegels. Erika Van Tielen. Sam De Graeve. Gert van Samson. Samson. Hans Bourlon. Beau Van Erven. Siska Schoeters. Yves Desmet. Yves Leterme. Caroline Gennez. Zuster Monica. Bert Hamelinck. Sofie Van Moll. Kim Cleysters. Luc Van Steenkiste. Mieke Van Hecke. Pol Vandendriessche. Etienne Schouppe. Saartje Vandendriessche. Evi Gruyaert. De b(l)aas van de politie op wiens naam ik niet direct kan komen. Pascal Platel. Helene Van Rooyen. Die voetballer wiens kop ik niet kan zien. Alle voetballers….. Ik let deze week eens extra op wanneer en bij wie het gevoel me overvalt.

Natuurlijk willen we deze mensen geen kwaad doen. Natuurlijk is het perceptie. Natuurlijk gaan we geen haatgroep tegen hen starten. Natuurlijk zijn het – twee niet te  na gesproken – allemaal lieve leuke spontane sympathieke mensen. Zoals u en ik.

Drie groepen. Deze eerste, een groep die je onverschillig laat en mensen die je mag. Is het bij u ook zo’n beetje?

Zo heb ikzelf me bijvoorbeeld nog nooit gestoord aan Ben Crabbé en Linda De Win. Geen idee waarom bijna iedereen wel.

En u? Laat u ook eens goed gaan. Het lucht op.

Advertenties

’t is een hobby

BEZIGHEIDSTHERAPIE VOOR WERKZOEKENDEN

Locatie: ouderlijk huis
Tijdstip: nieuwjaarsdag
Aanwezigen: familie (in de dialoog  afwisselend en/of tegelijk en door elkaar: vader en moeder, (schoon)broers, (schoon)zussen en kleinkinderen van vader en moeder)
Situatieschets: Punt zevenhonderdrieëntachtig van de namiddag. Computers en informatica. Er waren al foto’s bekeken via I-Photo, de voor en nadelen van I-pod en I-tunes waren besproken, en de Macbook ging van hand tot hand bij een aantal computer- en Apple-leken  en tenslotte werd er nog wat toelichting gegeven.

(Ik, laaiend enthousiast) Ik heb me recent ook nog een programmaatje aangeschaft voor het klassement van mijn dvd’s en vhs-cassettes. Een database, helemaal zoals I-tunes en I-photo. De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met het invoeren van al mijn dvd’s en ook al de helft van mijn vhs-cassettes is nagekeken en geklasseerd. Ik moet wel nog ongeveer de helft daarvan doornemen, maar ik zit nu toch al aan een totaal van 401 films, tv-series en documentaires.

(Familie, warm noch koud blazend) Ja, en dan, waar is dat goed voor?

(Ik, geestdriftig) Wel, dat is toch interessant? Dan kan ik tenminste opzoeken welke films, tv-series en documentaires ik in huis heb.

(Familie, flegmatiek) En wat heb je daar dan aan?

(Ik, verongelijkt) Wel, gewoon, lijstjes, dat je kan zeggen dat je dat hebt, en weet je ook wat je hebt, zodat je bijvoorbeeld geen dubbele films koopt enzo…

(Familie, schelms plagerig) Hoezo, wil je je computer dan meenemen naar de winkel?

(Ik, met de ogen rollend) Maar neen, je kan die lijst afprinten, of op je I-pod zetten.

(Familie, mij kennend) Dan mag je die lijst niet vergeten wanneer je naar de winkel gaat, of je I-pod.

(Ik, gespeeld verontwaardigd) Neen, gebeurt dat misschien?

(Algemeen gegniffel)

(Ik, onaflatend doorzettend) En je kan ook een wenslijst maken! Met films en tv-series die je nog in je collectie wil!

(Familie, bezorgd) Ga je dan nOg DVDs bijkopen? Zou je eerst eens niet alles bekijken wat je in huis hebt?

(Ik, aarzelend) Euh, er staan toch al een aantal dingen in dat lijstje.

(Familie, berustend) En als je die DVD’s dan aangeschaft hebt?

(Ik, ijverig) Dan kan je die slepen vanuit je wenslijst naar  je bibliotheek.

(Familie, nuchter vaststellend) En dan heb je een film meer.

(Ik, tevergeefs enthousiasmerend) Ja maar dat is geweldig hoor, je kan ook statistieken opvragen, van welke regisseur je de meeste films hebt en in hoeveel films er een bepaalde acteur meespeelt.  Kijk:

(Familie bekijkt voorbeeld van statistieken)


(Ik, onderwijzend) En als je hier bijvoorbeeld (staafje regisseurs) op klikt krijg je het aantal films per regisseur.

(Familie, stoute leerlingen) En als we dat dan gezien hebben, wat kunnen we daar dan mee doen?

(Ik, wanhopig) Euh, ik weet niet, gewoon, weetjes, trivia.

(familie, grootste ettertjes van de klas) Voor wie?

(Ik, koppig dwars) Voor mezelf. En je kan ook het programma een film laten kiezen, wanneer je niet weet welke film je zou bekijken.

(familie, eigengereid) Ah, wat is daar nu tof aan, je laten leiden door een computer, weg met eigen denken, weg eigen beslissingsrecht, laat de machine het maar overnemen! Alles geautomatiseerd! Awoert!

(Ik, eeuwige twijfelend) Jamaar, wanneer je niet kan kiezen. En kijk, nog een toepassing, je kan ook ‘slimme’ lijsten samenstellen, bijvoorbeeld  een lijst o.a. met ‘brol’, dan kan je films die niet goed zijn daar insteken.

(Familie, verontwaardigd) Waarom zou je een lijst maken met ‘brol’, die films kan je toch gewoon weggooien of wissen?

(Ik, tegenpruttelend) Maar neen, net daarom, dat is goed om weten dat je een film brol vond.

(Familie, geamuseerd) Trouwens, waarom koop jij sowieso brol?

(Ik, verontwaardigd) Brol heb ik gewoon gekregen, niet gekocht. Maar je kan ook ingeven wanneer je een film voor het laatst gezien hebt.

(Familie, ironisch) Zeer nuttig. Zodat je geen twee keer binnen de twee weken naar dezelfde film of tv-serie zou kijken? Hersendood of wat dat je je dat niet meer zou herinneren?

(Ik, onwrikbaar bezielend) Toch hoor, zeer goed dit programma, zo kan je ook aanduiden wie er een film geleend heeft, dat komt dan in een uitleenlijstje en dan stuurt het programma automatisch een mailtje wanneer de film moet binnengebracht worden. Kijk.

(Familie, observerend) Dat lijstje is fout!! Die enige film die er in staat heb IK niet geleend!

(Ik, gelaten) Ah, dan weet ik niet meer aan wie ik die ene ‘Spooks jg 1’ uitgeleend heb.

(Familie, nog ironischer en sceptischer) Ah. Extreem nuttig en ongelooflijk handig.

(Ik, onverstoorbaar) Kijk, en ik heb de covers ingesteld als schermbeveiliging. Dat is vermakelijk want dan kan je een kwisje doen. Blijf eens drie minuten van de computer.

(drieëndertig minuten later)

(Ik, blij als een kind) Kijk, de filmcovers faden in en out, amusant hé. Ken je deze film?


(Familie, plagend) Ja, wat kan ik winnen?

(Ik, verongelijkt) Euh niks, dat is gewoon plezant toch.

(familie, schouderophalend) Als je niks anders te doen hebt misschien.

(Ik, nog steeds fanatiek verdedigend) Ik kan daar urenlang naar kijken en raden en dan blij zijn dat ik het weet. Ik blijf het geweldig vinden, dat programma.

(Familie, streng bevragend) Ik ga je ook eens testen: In welke map zit ‘The Unsaid’ en wat voor film is dat?

(Ik, ijverig) In het mapje ‘brol’ en dat is met Andy Garcia.

(Familie, onderzoekend) En Cranford Christmas Special?

(Ik, verlangend) In de wenslijst, vorige zondag en de zondag ervoor gezien op BBC1, deel I en II, schitterend.

(Familie, bekritiserend) Maar je bent niet consequent, kijk Engelse titels en originele titels door elkaar. Wie kent nu de originele titel van een Oosterse film?

(Ik, wijsneuzerig) Ik moet er nog een aantal veranderen, IMDB geeft soms de originele titel en soms de titel in het Engels. Ik ken al die originele titels.

(Familie, controlerend) Ahja, wat mag Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom dan wel zijn?

(Ik, examenafleggend) Spring Summer Fall Winter and Spring, né.

(Familie, vaststellend) Maar je kent dus alle lijstjes van buiten, zo te horen?

(Ik, fier) Ja, nu ik intens bezig geweest ben met inventariseren en elke film door mijn handen gegaan is, elke cassette van voor tot achter bekeken is, heb ik die DVD-pedia eigenlijk niet meer nodig. Het zit hier (wijs naar mijn hoofd) allemaal.

Ineens voel ik me alweer fel een typetje uit In de Gloria of een oud raar verzamelaarventje uit het dorp Manbijthond.

funky town

TOWN TO KEEP ME MOVIN’

‘Neen, we gaan niet wéér in een restaurantje aan de rand van ’t stad zitten, laat jij nog maar eens je kop zien in ’t centrum!’ berispte een vriendin me eerder deze week toen ik opperde dat ik geen zin had om in de avondspits naar Brussel centrum te rijden om af te spreken. Ik zag er tegenop. ’t Moet bijna alweer van augustus geleden zijn. En dat terwijl ik vroeger quasi élke avond bleef hangen op de terrassen en in de café’s van de Vlaamse Steenweg, Graanmarkt en Dansaertstraat. Maar toen wàs ik er, ik werkte er namelijk.

Maar goed, ze had gelijk. Nog eens wat incrowd zien, ’t kon geen kwaad, het had me al eerdere nuttige tips opgeleverd, want hoe je het draait of keert, de sector waarin ik werk plaatst zelden of nooit advertenties, maar put enkel uit: ‘Ken jij nog iemand?’ ‘Ahja, bel die of die eens…”. Gruwelijk Netwerken.

Op de E40 zag ik het nog allemaal geweldig zitten, ik had er zin in.  T. had gelijk, het was te lang geleden. Tot ik aan de LeopoldII tunnel kwam. Vol. Zo vol als op de ochtendspits waar ik jaren ingestaan had. Vrijdagavond, richting centrum. Iedereen vertrok dan toch UIT Brussel?! Uit ervaring wist ik dus ook hoe lang je erover deed tot uitgang Sainctelette. Mijn humeur zakte met de minuut. Gelukkig was ik op tijd vertrokken. Twintig minuten later, eindelijk tunnel uit, ’t zou nu wel snel gaan. Dat was buiten de wegenwerken gerekend waar ik niet van op de hoogte was. Naast het kanaal straat afgesloten. Iets verder, Ieperstraat, gesloten eveneens wegens werken. Er zat niets anders op dan hoofdweg langs het kanaal te volgen aan de kant van het Klein Kasteeltje. Ik zal het geweten hebben. Twintig (20!) minuten tot aan de Dansaertstraat. Geduldig eenvaksrijtje schuiven terwijl je tientallen wagens rechts van je ziet over de trambaan/sporen scheuren. Scheuren, ja echt. Foeteren, vloeken, ergeren, weten dat je veel te laat bent, een platte gsm waardoor ik niemand kan verwittigen en terwijl toch rustig en geduldig aanschuiven. En dan komt pas het ergste: parking. Alle kleine straten staan aan beide kanten vol, ook al mag je slechts aan één kant parkeren. Zelfs op elke hoek staat een wagen. Al toertjes draaien vraagt een mens zich af hoe de hulpdiensten hier ooit ever zouden doorgeraken wanneer er ergens een brand uitbreekt. Eindelijk het geluk dat er iemand wegrijdt.

Drie kwartier te laat ben ik en van buitenaf zie ik reeds een andere donderwolk aan de toog zitten. Nog alleen. “Er is nog niemand?” “Neen, en je hebt geluk, nog vijf minuten en ik was weg.” gromt ze. “Wie verwacht er nu om anderhalf uur te rijden over een kleine vijfentwintig kilometer?” Vijf minuten later stormt de derde donderwolk binnen. “Shit, fuck, kak, ik haaaaaat Brussel!! Drie kwartier over zeven kilometer!”

Het werd nog een leuke avond. In het centrum van Brussel. Ik kom mijn huis uit om in een  (in bepaalde kringen bestempeld als zeer) hippe tent te zitten waar de muziektapes uit de jaren tachtig opgenomen in mijn ouderlijke discoteek gespeeld werden, de hele avond lang. Ik heb er nog tientallen in mijn kast liggen. Ik ben bijzonder uptodate, muziekgewijs. Niets veranderd. Behalve het verkeer.

Epiloog: vandaag moest ik alweer in Brussel zijn,  omgeving Naamse Poort deze keer en ik kwam vanuit Leuven. Het zou nu wel snel gaan, ’t was zaterdag en het was middag. Maar toch voor alle zekerheid ruim op tijd vertrokken. Kortenbergse straat naar Shuman tot voor in de Wetstraat eivol. Voetje voor voetje aanschuiven. Een uur en vijf minuten op een traject wat je met gemak op dertig minuten kan doen. Op het nippertje net niet te laat op de afspraak. Brussel. Hel, kak, fuck, shit. Ik haat Brussel en zijn verkeer. En neen, het openbaar vervoer was geen optie.

(Later op de avond bij het tvkijken komt de confrontatie: Ik lijk wel een gepensioneerd typetje uit Manbijthond. “Banieje, in d’t stad, oei doar kommekik niet zenne, veel te gevoarlijk, ziedes op ’t land hoe schuën…)

oeps foutje

HET WEER WERKEN WENT (STILAAN)

De rubriek  “gasthoofdrollen” in een uit te sturen castinglijst wijzig ik naar “gastrollen”.

Een halve dag, twintig views en vijftien mails later merk ik op dat ik het gecorrigeerd heb (<-toets) naar “gastdrollen”.

Geestig. (Vind ik.)

(zie ook: extra’s)