eerste sollicitatie

SORRY MAAR WE KUNNEN U NIET GEBRUIKEN

Ik had het allemaal zo goed voorbereid. De hele week al. Er was geen vacature maar deze had ik de afgelopen week dag na dag zelf op een slinkse manier gecreëerd. Ik zag het al helemaal zitten. Een job met veel vrije tijd, waarin je zelf je werktempo kan bepalen én met glijdende uren. Op twee locaties, dus afwisseling ook nog. En maar één baas en dan de werknemer, ik. De verloning was minder, maar met zoveel voordelen en inwinnen van levenskwaliteit, bindt een mens al eens in.

Helaas had ik niet verwacht dat ik ook een praktische proef diende af te leggen. Zaterdagnamiddag. Totaal onvoorbereid. Het resultaat was desastreus.

Wie slaagt er nu in bloemkolen te laten aanbranden?

Huishoudster. Van twee huishoudens elk bestaande uit één persoon. Ik zag het al helemaal zitten.

Waar is de Vacature?

de sjokoladefabriek

GEEN DILLEMA – MET HONDERD PROCENT: ZEKERHEID NIET KOPEN!

Het is een vreemd fenomeen. Hoe minder er dagelijks thuis gekookt wordt, hoe gespecialiseerde de thuiskeukens worden. Hoe meer er afhaalmaaltijden en kant-en klare schotels genuttigd worden, hoe meer er “gehobbykokt” wordt. Als was het door schuldgevoel. Niet meer de vrouw, maar elke man van plus dertig die zich een beetje familieman wil noemen heeft tegenwoordig een keuken die degelijker uitgerust is dan het betere restaurant in een proviniestadje. Elke échte man weet hoe je ossobucco, zuurdesembrood, pasta al pesto en verse dim sum moet klaarmaken. Elke échte man heeft zijn jachtuitrusting: een Global messenset, een stoomoven, een Kitchen-Aid of een Kenwood keukenrobot, een Aga fornuis of op zijn minst een vijfpits Smeg met grillplaat, een échte espressomachine en ga zo maar door. Je kan het zo gesofisticeerd niet bedenken of het staat wel in één of andermans keuken. Nu kan ik dit alleen maar toejuichen. Kwaliteit staat voorop, net zoals de kwaliteit van de voedingswaren. Enkel jammer dat deze exclusieve spullen in de meeste gevallen enkel in het weekend gebruikt worden.

Maar dan is er de subcategorie keukenmaterialen en -accesoires. De brol. Onbegrijpelijk waar die vandaan komt. Elk jaar opnieuw is het aanbod er. Van één of ander nieuw keukenattribuut. De Senseo, de thuistapinstallatie, de champagneglazen zonder voet, en ga zo maar door. (Update 15/12: “Ambiance-toestellen” heet dit in vakjargon, lees ik op p. 9 in De Standaard. Ook hieronder te catalogiseren zijn: de popcorn-machines, elektrische tajines, crêpières, broodmachines)

Dit jaar is er ineens “de chocoladefontein“. Plotsklaps, uit het niets opgedoken, staat het er overal vol mee. In Casa, Blokker en soortgelijke zaken heeft het een prominente plaats gekregen. In elk reclamebladje staat het op de eerste pagina. Het Meest Overbodige Apparaat Van Het Jaar. Een raadsel waarom dit ineens op de markt gegooid is.

Nu vraag ik u: wat doet u met zo’n ding? Wat dipt u in de chocolade? Fruit, chips, koekjes? Een hele avond? Gezellig met z’n allen rond de fontein? Zoals fonduen (ook al zoiets)? Tot u doodziek uitgeteld bent en niet meer kan slapen van de overdaad? Of tien minuten en dan bent u het hele chocoladegebeuren letterlijk “kots”beu? Daar zit u dan met de afwas van dat spul. En van het pannetje waar u op voorhand de chocolade moet in smelten. De verloren (dure) gesmolten chocolade die over drie verdiepingen blijft hangen en uitgesmeerd is over de wanden van de “chocoladeval”. Een klieder- en knoeiboel. Wie koop zoiets uit eigen initiatief? U? Loopt iedereen niet vol afschuw met een grote boog rond zo’n toren fonteinen in de winkel, zich angstig afvragend of hij geen familielid gekrenkt heeft het afgelopen jaar die hem dit uit wraak zou kunnen cadeau doen met Kerst?

Ik zeg het u: in de komende jaren worden de rommelmarkten, kringloopcentra en veilingsite’s overspoeld met deze ondingen.

maandaglunch@werk

RIJSTROLLETJES MET TONIJN

Een lunchpakketje om jaloers op te zijn: verse sushi.
Met liefde klaargemaakt door mijn eigenste huis-chef.

Collega’s: kijken mag, aankomen niet!

 

photo-97.jpg