Is het nu Semer of Sémer

PRANGENDE VRAGEN

Sinds Paula Semer hot news is door haar onlangs bij de nacht van de televesiesterren uitgereikte Livetimeachievement Award duikt overal de schrijfwijze Sémer op. Nu kan ik me zeer sterk vergissen, maar mijn hele leven lang, echt zolang ik al over Paula Semer lees – en dat is ondertussen toch al heel lang – is het me nooit opgevallen dat er op Paula’s familienaam een accent stond. Ik moet wel blind geweest zijn al die jaren. De laatste weken lees ik geen enkel artikel, blog of lezersbrief meer waarin de naam Semer niet geschreven staat als Sémer. Zelfs (rvd) heeft het over Sémer.

Wiki heeft het over Sémer, maar trouwe bezoekers kennen mijn scepsisch tegenover deze online encyclopedie. Ik vertrouw er nooit blindelings op. Checken en dubbelchecken.

Maar moet ik afleiden dat alle journalisten zich baseren op Wikepedia?

Verder biedt internet geen soelaas. Je vindt er zowel Semer als Sémer.

Heb ik nu last van vroegtijdige dementie en wordt Semer inderdaad al sinds jaar en dag geschreven als Sémer en zo niet, vanwaar dan zomaar uit het niets Sémer.

Is het nog iemand opgevallen?

Paula, verlos ons. Als er later nog eens iets belangrijks over u zal in de pers verschijnen, zal u toch willen dat uw naam correct geschreven wordt?

22+45=75

CAROLINE KAN NIET REKENEN

Of waarom de ene politicus gepakt wordt op een verspreking (?) en het bij de andere geruisloos voorbij glijdt.

Caroline Gennez stelt in de Zevende Dag dat het nogal erg zou zijn dat iemand die tot zijn tweeëntwintigste studeert en vijfenveertig jaar moet werken pas op zijn vijfenzeventigste met pensioen zou kunnen gaan.

Bekijk het hier.

the gloomiest railway station in europe

EDIT

‘Belgian politicians spend a lot of time fretting about the negative image of their country. They complain about the fact that the foreign media always focuses only on the negative news stories, like the recent murders in a quiet Limburg village by a possible serial killer.

But when it comes to doing something to manage the image of their country, the same politicians fail to achieve any semblance of unity. If you want to find about Belgium in New York, for example, you have a baffling choice in seven different offices to call up. Each one has been set up to promote one piece of the jigsaw, not on the whole thing. Americans, of course, find this laughable.

The country also fails miserably when it comes to welcoming people. Most visitors arrive at Gare du Midi/Zuidstation, which is possibly the gloomiest railway station in Europe. Travellers who take Eurostar from the gorgeous St Pancras terminal in London can barely believe ther eyes when they step out in a poky arrivals hall resembling a former Communist era interrogation room. Here is a space that the federal government could use to project a short inspiring film about Belgium.

Now, at last, the rail authorities have appointed an architect, the French Jean Nouvel, to give the station a facelift. It’s not hte first time that big money has been spent on an upgrade (they tried and failed back in 1991), so the whole project could simply turn out to be another expensive flop.

It would help if the Brussels tourist office rented a space at the station to direct new arrivals in the right direction. They could, for example, point out that it’s just ten minutes on foot to the Parvis de Saint-Gilles which is one of the most vibrant neighbourhoods in the city”

(Derek Blyth, Brussels Unlimited, januari 2010)

gave graffiti

BIJ DE NMBS

Op de website van The Sun lees ik dan weer volgende commentaar op het verslag van de treinramp:

‘Given the amount of grafitti on these trains it is clear that the Belgian rail system is not very secure.”

Deze middag nog merkte hier (ja, in huis, thuis, in het echte leven, niet op het web…) iemand op dat het toch wel erg was dat die beelden van die graffiti treinen de hele wereld rondgingen, in de zin van “België, derdewereldland’. Hilariteit alom toen ik opmerkte dat ik altijd gedacht heb dat de NMBS heel bewust die treinen (je bent er eigenlijk zo aan gewend…) liet bewerken door spuiters 1/om die de kans te geven zich uit te leven in hun hobby en creatief /kunstzinnig grauwe groezelige treinstellen te versieren en daardoor 2/de NMBS een hippe  en coole uitstraling te geven.

Dat is dus écht niet zo?

in de rubriek gustaaf costers

TOEVAL OF NIET

In een reactie op het bericht over de treinramp op de website van CNN werd verwezen naar de grootste vliegtuigramp in België, gebeurd op 15 februari 1961. Een ramp waarover ik niets, maar dan ook niets wist. Terwijl alle grote rampen in België toch op zijn minst een belletje doen rinkelen. Heel vreemd, zou toch ook moeten deel uitmaken van ons collectief geheugen? Of is dat bij jullie wel zo?  (Neen, om het met de woorden van Ben Crabbé te zeggen: reageren met  ‘ik was nog niet geboren’ telt NIET.)

Er is trouwens bijzonder weinig informatie over te vinden op het web.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Brussels_Airport#Incidenten_en_ongevallen

http://www.aeropedia.be/web/content.php?article.1001328

welterusten dames en heren ministers

SLAAP ZACHT!

Volgens Inge Vervotte mogen we vandaag nog geen oordelen vellen, conclusies trekken of vragen stellen over de verantwoordelijkheid, we mogen ons nog niet afvragen of er nog geen tijd genoeg was tussen 2001 en 2010. Vandaag is het een zwarte dag en we moeten rouwen. Iedereen is geshokeerd en er mogen geen politieke spelletjes gespeeld worden, zegt ze.

Alweer hoor ik haar zeggen, we moeten naar de toekomst kijken, we zullen zien, we zullen vergaderen, we zullen onderzoeken, we zullen conclusies trekken, we zullen doen.

Ziezedoen.

We moeten de uitslag van het onderzoek afwachten en natuurlijk zullen menselijke fouten ondanks alle hoogtechnologische mogelijkheden nooit te vemijden zijn. Maar wanneer je er de artikels over het bestaan van de mogelijkheden van een systeem om automatisch de trein af te remmen  op naleest en  hoe het nog steeds niet in orde is sinds de veroordeling van de NMBS (toen onder leiding van Etienne Schouppe trouwens) na de Pécrot-ramp, dan is dit toch weer een duidelijk bewijs hoe fout het loopt in ons land, met zijn 54 ministers en 1001 verantwoordelijken en 75 bevoegdheidsniveau’s.

Als ik in het journaal de lange stoet beleidsmensen zag die een bezoek brachten aan het rampgebied (ik moest ineens fel aan het wereldberoemde schilderij van Ensor denken) vraag ik me af of er niet één is die zich de bedenking maakt, dit hadden we misschien kunnen vermijden, dit is het gevolg van jaren non-beleid, van communautair gekrakeel, van ons systeem, van ministers en staatssecretarissen die een tekort hebben aan een sociaal engagement, van onbekwaamheid. Van 25 verantwoordelijken die morgen allemaal weer de paraplu zullen doorgeven.

En ik vraag me af of ze de slaap kunnen vatten. Of ze morgen gezond en goed gezind weer  opstaan. In tegenstelling tot de (voorlopig) achttien mensen die vandaag het leven lieten. Slachtoffers van een ramp? Helaas.

Ongenuanceerd zwart-wit? Tja, misschien, ik weet het ook niet. De hulpverlening is goed verlopen, iedereen heeft zijn best gedaan en we mogen van geluk spreken dat het krokusvakantie was en misschien had de ramp zich ook nog voltrokken zelfs mét hoogtechnologisch veiligheidssysteem. Maar toch legt het weer pijnlijk de lakse Belgische politiek bloot ook al zal de laissez-faire houding morgen misschien enkel gerelateerd en niet oorzakelijk zijn.  Ooit moet er iets veranderen. Hoe lang blijven we nog (af)wachten? Hoeveel geduld hebben we nog?

(En ja, ik denk dit ook elke keer bij verkeersongevallen veroorzaakt door een slecht verkeersbeleid…)


tien vijftien twintig

OF ERGENS DAARTUSSEN

We kunnen naast het debat over de verantwoordelijkheid ook weer de discussie openen over de verslaggeving over de ramp. Al bij al heb ik me er niet te veel aan geërgerd, de verklaringen van de diverse ministers hebben me te veel afgeleid.

Verschillende interessante visies zijn te lezen bij o.a. Janseurinck, Webpalet en Geen Commentaar! Zelf vond ik het een behoorlijk sobere verslaggeving over iets wat toch wel wereldnieuws was. Volgens mij lijkt men toch wel degelijk een aantal lessen getrokken te hebben uit het verleden. Slechts een paar overbodigheden. Of ik heb tijdig weggezapt, ook goed mogelijk. En Phara is natuurlijk (alweer) met vakantie, dus geen politici of directeurs of treinbestuurders verenigd aan haar tafel. En Schouppe hebben ze het zwijgen opgelegd.

Eén ding echter vond ik bijzonder storend. De berichtgeving over het aantal slachtoffers. De eerste cijfers kwamen van de burgemeester van Halle. Hij sprak al direct over twintig doden. ‘Ik heb het van de brandweer en de politie’. Dit getal werd direct opgepikt door buitenlandse media en al snel sprak men ook op CNN over twintig doden, waarbij men naar de burgemeester verwees als officiële bron, bij een volgend bericht waren er het ineens minstens elf. Later op de namiddag werden er officieel cijfers doorgegeven door de NMBS en was er sprake van 10 dodelijke slachtoffers. Op de VRT en deredactie.be speelde men ondertussen op veilig en hielden ze het bij het vage ‘tussen de 18 en de 25’. Onduidelijkheid troef.

Wat me echter het meest bezighoudt is de vraag waarom die burgemeester dat cijfer zo snel na de ramp ‘durft’ uit te spreken tegenover journalisten. Is dat dan een wereldvreemde man die zich niet bewust is van de impact van zijn verklaring? Beseft hij dat niet dat zoiets direct de wereld rondgaat? Vanwaar die drang om dat te verkondigen? Waarom kan hij het niet bij een eerlijke: het is nog onduidelijk, ik kan hierover nog geen uitspraken doen, er is nog geen zekerheid omtrent het aantal slachtoffers, ik zeg maar wat… Wat drijft die mens? Vindt hij dat misschien wat sensationeel?  Twintig doden, drama. Of ineens vindt hij zich belangrijk en meent belangrijke verklaringen te moeten afleggen. Denkt die nadien niet, oh wat heb ik nu gezegd, stel dat het er ‘maar’ tien zijn?

Enfin, ik vind dat vreemd. Ik snap het niet. Of steekt het voor u ook niet of een cijfertje min of meer?